เข้าสู่ระบบแชร์
17.1 | ทำเพื่อสามี
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-25 12:22:02อคิณตามมาหาอมลรดาที่สนามบิน วิ่งหาจนทั่วแต่ก็ไม่เจอ จึงลองไปตามหาที่บ้านชานเมืองของอมลรดา เผื่อว่าเธอจะโกหกว่าไปอังกฤษแต่แท้จริงแล้วแอบหนีไปอยู่ที่นั่น เมื่อมาถึงชายหนุ่มเห็นไฟในบ้านเปิดอยู่ก็ดีใจ รีบกดกริ่งเรียก รออยู่ครู่หนึ่งนาน่าก็เดินออกมาเปิดประตู
“ผมมาหารดา รดาอยู่ที่นี่ใช่มั้ย” อคิณถามทำท่าจะเดินเข้าไปในบ้าน แต่ถูกนาน่ายกมือขึ้นกันไว้
“เข้าไปไม่ได้นะคะ”
“ผมจะเข้าไปหาภรรยาผม” ชายหนุ่มบอกอย่าดื้อดึงพลางมองหน้านาน่าอย่างไม่ไว้ใจ “ไม่ให้ผมเข้าไปเพราะรดาอยู่ในนั้นใช่มั้ย”
“รดาไม่ได้อยู่ที่นี่จริงๆ ค่ะ”
“แล้วคุณเป็นใคร ทำไมมาอยู่บ้านรดา” อคิณสงสัย
“ฉันเป็นเพื่อนของรดา พอดีฉันเพิ่งเข้ามาทำงานในกรุงเทพ ยังหาที่อยู่ไม่ได้ รดาก็เลยให้มาอยู่ที่นี่ชั่วคราว ส่วนรดา ฉันไม่เจอมาเป็นเดือนแล้ว เห็นว่าไปทำงานดูแลคนป่วย แต่ฉันก็ไม่รู้หรอกว่ารดาไปทำงานอยู่ที่ไหน” นาน่าโกหกอย่างลื่นไหล ความจริงอมลรดาซ่อนตัวอยู่ในบ้าน และกำลังแอบมองสถานการณ์อยู่ที่หน้าต่างห้องนอนชั้นสองนั่นเอง
“ผมขอเข้าไปดูในบ้านหน่อย” ว่าแล้วก็เดินจ้ำเข้าไปในบ้าน โดยไม่สนใจนาน่าที่ตะโกนห้ามพลางวิ่งกระหืดกระหอบตามหลังมา
อมลรดาเห็นอคิณกำลังเดินเข้ามาในบ้านก็รีบเก็บกระเป๋าเดินทางยัดไว้ในใต้เตียงแล้ววิ่งลงไปชั้นล่างเพื่อจะมุดรั้วไปซ่อนตัวที่บ้านของนาน่าซึ่งอยู่ติดกัน ทว่าพอลงบันไดมาถึงชั้นล่าง อคิณก็กำลังจะเดินเข้ามาในห้องโถงพอดี หญิงสาวหันรีหันขวางแล้วรีบหลบเข้าไปซ่อนในห้องเก็บของใต้บันไดที่เต็มไปด้วยฝุ่นและหยากไย่
“รดา! คุณอยู่ที่นี่ใช่มั้ย” อคิณตะโกนเรียกเสียงดังพลางเดินหาไปทั่วบ้าน ทั้งห้องน้ำ ห้องครัว จากนั้นก็วิ่งขึ้นไปชั้นบน
“นี่คุณ ขึ้นไปไม่ได้นะ” นาน่าวิ่งตามอคิณขึ้นไปด้วยความโมโห “คุณกำลังบุกรุกบ้านฉันอยู่นะ!”
“นี่บ้านภรรยาผม”
“แต่ตอนนี้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่คือฉัน คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้”
อคิณกวาดตามองหาอมลรดาไปทั่วห้องแต่ก็ไม่เจอแม้เงา เข้าไปดูในห้องน้ำก็ไม่เจอ เขาทำแม้กระทั่งเปิดดูในตู้เสื้อผ้าทุกใบ
“รดาอยู่ที่ไหน” ชายหนุ่มหันมาคาดคั้นนาน่า
“ฉันไม่รู้”
“คุณเป็นเพื่อนเธอ ทำไมไม่รู้”
“แล้วคุณล่ะ บอกว่าเป็นสามีรดา แล้วทำไมไม่รู้ว่ารดาอยู่ที่ไหน”
ถูกสวนกลับมาแบบนี้อคิณก็อึ้งไปเหมือนกัน “เอาเป็นว่า ถ้าคุณได้ข่าวรดาก็ช่วยส่งข่าวบอกผมด้วยก็แล้วกัน” บอกพลางส่งนามบัตรให้แล้วเดินกลับลงไปชั้นล่าง ชายหนุ่มกวาดตามองไปรอบห้องโถงอีกครั้งแล้วสะดุดตากับประตูบานเล็กของห้องเก็บของใต้บันไดจึงคิดจะเดินไปเปิดดู
“นี่คุณ ห้ามเปิดนะ!” นาน่าตะโกนบอกเสียงดัง
“ทำไมจะเปิดไม่ได้ หรือว่ารดาซ่อนตัวอยู่ในนี้”
นาน่าชะงักไปนิดหนึ่งอย่างไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่ถ้าให้เดา เธอคิดว่าอมลรดาต้องอยู่ในนั้นแน่นอน
“ท่าทางมีพิรุธ” อคิณยิ้มมุมปาก แล้วกระชากประตูห้องเก็บของให้เปิดออก ทว่าในนั้นมีแต่ของที่ไม่ได้ใช้แล้วกับฝุ่นและหยากไย่ ไม่มีแม้เงาของอมลรดา
นาน่าแอบเป่าปากโล่งอก “ฉันบอกแล้วว่ารดาไม่ได้อยู่ในนั้นก็ไม่เชื่อ”
อคิณปิดประตูห้องเก็บของไว้ตามเดิม แล้วหันมาพูดกับนาน่าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “ผมขอโทษที่บุกรุกบ้านคุณ ถ้าคุณเจอรดาก็ช่วยบอกเธอด้วยก็แล้วกันว่าผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องถามเธอ”
“ถ้าฉันเจอรดาฉันจะบอกให้ก็แล้วกัน”
อคิณเดินคอตกกลับออกไปอย่างหมดหวัง เขาไม่รู้จะไปตามหาเธอที่ไหนแล้ว เพราะเขาไม่รู้รายละเอียดอะไรเกี่ยวกับตัวเธอเลย
อมลรดาที่ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ในสวนหน้าบ้านมองตามอคิณจนเห็นว่าเขาเดินออกจากประตูรั้วหน้าบ้านและขึ้นรถขับออกไปแล้ว จึงออกจากพุ่มไม้แล้วเดินหน้าเศร้าเข้าไปในบ้าน
“ผัวแกตามมาแบบนี้แกจะเอาไงต่อ จะอยู่ที่นี่ หรือย้ายไปอยู่ที่อื่น” นาน่าถามด้วยความเป็นห่วงพลางหยิบเศษใบไม้ที่ติดอยู่บนผมเพื่อนออกให้
“ก็คงต้องอยู่ที่นี่ไปก่อน ฉุกละหุกแบบนี้ฉันไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน” อมลรดาตอบเสียงอ่อย “อีกอย่าง คุณอคิณก็คงไม่มาที่นี่แล้วละ”
“ว่าได้เหรอ เกิดอยู่เขาโผล่มาอีกจะทำยังไง” นาน่าบอกด้วยความเป็นห่วงเพื่อน “ท่าทางเขารักแกมากนะ แกทำแบบนี้ไม่ใจร้ายกับเขาไปหน่อยเหรอ”
“ฉันจำเป็นต้องทำเพื่อเขา”
“ถามเขาหรือยัง ว่าเขาต้องการสิ่งที่แกทำให้หรือเปล่า”
“เขาเสียใจไม่นานหรอกนาน่า เพราะเขากำลังจะแต่งงานกับคนอื่น อีกไม่นานเขาก็ลืมฉัน” อมลรดาบอกด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย “แกกลับบ้านไปเถอะ ฉันเหนื่อย อยากอยู่เงียบๆ คนเดียว”
“แกดูไม่โอเค ให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนดีกว่า”
“ฉันโอเคแก ฉันอยู่คนเดียวได้”
“ก็ได้ๆ อยู่คนเดียวก็อย่าคิดมากละกัน ถ้าไม่ไหวก็โทร. หาฉันนะ จะรีบมาหา”
“อือ” อมลรดาตอบรับด้วยน้ำเสียงเนือยๆ
บทล่าสุด
คุณสามีที่รัก 19.3 | แต่งงาน (ตอนจบ)
“คุณปู่กับคุณแม่ดูมีความสุขมากนะ แล้วก็ปล่อยวางความคาดหวังในตัวคิณลงได้แล้วด้วย” แพรวาพูดกับอคิณพลางมองไปยังสุมาลีและดนัยที่เล่นกับอนาคิณอยู่ที่สนามหญ้าของบ้านพักเชิงดอยที่เชียงใหม่ สองวันที่อยู่ที่นี่ผู้อาวุโสทั้งสองท่านไม่ยอมอยู่ห่างจากเจ้าตัวเล็กเลย “คงเป็นเพราะอนาคิณ นี่คุณปู่กับคุณแม่ไม่สนใจผมเลยนะ วันๆ เอาแต่ขลุกอยู่กับอนาคิณ ตอนนี้ผมกลายเป็นหมาหัวเน่าไปแล้ว” ชายหนุ่มพูดกลั้วหัวเราะ “คิณจะให้ลูกโตที่นี่จริงๆ เหรอ” แพรวาตะล่อมถามด้วยความกังวลใจ อคิณนิ่งไปอย่างใช้ความคิด ความจริงเขาก็กำลังคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน โรงเรียนที่นี่ดีก็จริง แต่เขาก็มีศักยภาพมากพอที่จะให้ลูกได้เรียนในที่ที่ดีกว่านี้ อยากให้ลูกได้เห็นโลกที่กว้างกว่ารีสอร์ตในป่าเขาแบบนี้ และอีกใจก็เป็นห่วงแพรวาด้วย เขารู้ดีว่าในแวดวงธุรกิจมีแต่พวกเสือสิงห์เขี้ยวลากดิน ผู้หญิงที่ทำงานเก่งแต่ไร้เล่ห์เหลี่ยมอย่างพี่สาวเขาคงต้องเหนื่อยยากแสนสาหัสในการต่อสู้กับคู่แข่ง “กลับไปอยู่ที่กรุงเทพด้วยกันนะคิณ แกรนด์ธาดาต้องการคิณ พี่ก็ต้องการคิณ ตอนนี้โรงแรมกำลังจะเปิดสาขาให
คุณสามีที่รัก 19.2 | เด็กน้อยคือกาวใจ
“คุณอคิณคะ พวกเขามาถึงกันแล้วค่ะ” อมลรดาเดินเข้ามาบอกสามีในห้องทำงาน ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังเล่นกับลูกอย่างสนุกสนานชะงักแล้วตีหน้าขรึมขึ้นมาทันที “ท่าทางคุณปู่กับคุณแม่ใจอ่อนลงมากแล้วอย่างที่พี่แพรบอกจริงๆ ค่ะ มาถึงก็เรียกหาอนาคิณเลย คงอยากเจอหน้าหลานกันมาก” “อนาคิณ ไปรับแขกกับพ่อนะครับ” พูดพลางจูงมือลูกชายเดินออกไปด้วยสีหน้าราบเรียบไม่ยินดียินร้ายอะไรทั้งสิ้น “แขกคืออะไรครับคุณพ่อ” เด็กชายทำหน้างุนงง “แขกก็คือคนที่มาบ้านเราแค่แป๊บเดียวเดี๋ยวก็กลับกันแล้ว” คุณพ่อตอบหน้านิ่ง “แขกที่ไหนกันคะ ครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น” อมลรดายิ้มส่ายหน้าเบาๆ แล้วเดินตามไปจูงมืออีกข้างของลูกชาย ภาพสามคนพ่อ แม่ ลูกเดินจูงมือกันเข้ามาในล็อบบี้เป็นภาพที่ดนัยและสุมาลีเห็นแล้วถึงกับน้ำตาซึมเพราะเป็นภาพที่ทั้งคู่ปรารถนาที่จะได้เห็นมานานแล้ว อคิณยกมือไหว้คุณปู่และแม่ด้วยท่าทีหมางเมินตามารยาทโดยไม่กล่าวคำทักทายก่อนจะนั่งลงร่วมโต๊ะแล้วอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นนั่งบนตัก อมลรดานั่งลงที่เก้าอี้ว่างข้างสามีและลูก พลางมองสบตากับแพรวาด้วยความลำบากใจที่อคิณยังมีทิฐิกับค
คุณสามีที่รัก 19.1 | เริ่มต้นกันใหม่
“ดูอะไรอยู่คะคุณแม่” แพรวาเดินเข้ามาถามสุมาลีที่นั่งดูไอแพดด้วยอาการยิ้มกว้างอย่างมีความสุขสลับกับปาดน้ำตาเป็นระยะ “ลูกชายคิณ” สุมาลีตอบพลางปาดน้ำตาอีกครั้ง “ว่าไงนะคะ!?” แพรวาอุทานด้วยความประหลาดใจแล้วปราดเข้าไปนั่งข้างแม่เพื่อจะดูคลิปหลานชายที่กำลังเล่นกับพ่ออยู่ “คิณแอบซุกเมียไว้ที่เชียงใหม่เหรอคะ ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมแพรไม่รู้เรื่อง แล้วคุณแม่ได้คลิปนี่มายังไงคะ” “แม่แอบจ้างพนักงานในรีสอร์ตของคิณให้คอยส่งข่าวคิณมาให้แม่เป็นระยะตั้งแต่คิณไปเปิดรีสอร์ทที่นั่นใหม่ๆ” “เด็กนี่น่ารักมากเลยนะคะ หน้าเหมือนคิณตอนเด็กเปี๊ยบเลย ว่าแต่แม่ของเด็กเป็นใครคะ” “รดา” สุมาลีตอบเสียงอ่อน พอได้เห็นหน้าหลาน ผู้สูงวัยก็รู้สึกผิดกับสิ่งที่เคยทำกับอมลรดา จากเหตุการณ์นั้นทำให้เธอเสียลูกชายไปด้วย เพราะตั้งแต่วันนั้นอคิณก็ไม่กลับมาเหยียบที่บ้านอีกเลย โทร.ไปก็ไม่รับสาย เขาตัดขาดจากครอบครัวราวกับอยู่กันคนละโลก “รดากลับมาหาคิณตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” “พนักงานบอกว่ากลับมาได้สองอาทิตย์แล้ว” สุมาลีตอบโดยที่ไม่ยอมละส
คุณสามีที่รัก 18.3 | พ่อลูกได้พบกัน
“เรื่องมันผ่านไปตั้งนานแล้วรดา” อคิณบอกเสียงอ่อนแล้วเดินไปนั่งข้างหญิงสาวที่เอามือปิดหน้าตัวเองร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน อยากโอบกอดปลอบขวัญแต่ก็ไม่กล้า เพราะรู้ตัวว่าไม่มีสิทธิ์เหนือร่างกายเธออีกต่อไปแล้ว “อย่าโทษตัวเองเลย ลูกคุณมาแล้ว หยุดร้องไห้เถอะ เดี๋ยวเด็กตกใจ” อมลรดารีบกลั้นสะอื้นแล้วใช้สองมือปาดน้ำตาออกจากแก้มแบบลวกๆ “สวัสดีคุณอคิณ” โอลิเวอร์ที่กำลังอุ้มเด็กชายยื่นมือข้างหนึ่งมาตรงหน้าอคิณ “สวัสดีโอลิเวอร์” อคิณลุกขึ้นจับมือทักทายกับหนุ่มอังกฤษตามมารยาทพลางมองหน้าหนูน้อยด้วยความเอ็นดู อีกทั้งยังรู้สึกคุ้นหน้ามากแต่ก็ไม่ได้เอะใจอะไร “ลูกชายคุณน่ารักมาก” “ลูกชายผมเหรอ?” โอลิเวอร์ทวนคำด้วยรอยยิ้มกึ่งขบขันแล้วหันไปถามอมลรดา “คุณยังไม่ได้บอกเขาเหรอเอด้า” “บอกอะไร” อคิณถาม “ถ้าเอด้ายังไม่ได้บอก งั้นผมบอกให้เอง” โอลิเวอร์พูดพลางมองหน้าอคิณอย่างนับถือหัวใจเขามากที่ยอมทิ้งเงินทองมากมายเพื่อแลกกับความรัก “ผมพาภรรยากับลูกชายของคุณมาคืนให้” บอกพลางส่งเด็กชายในอ้อมกอดคืนให้คนเป็นพ่ออุ้
คุณสามีที่รัก 18.2 | ความหวังดีที่สูญเปล่า
“คุณรดา!” เสียงที่ไม่คุ้นหูของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นทันทีที่ประตูลิฟต์ที่อมลรดากับโอลิเวอร์ซึ่งกำลังอุ้มเด็กชายอนาคิณอยู่เปิดออก อมลรดาชาวาบไปทั้งตัวเมื่อละสายตาจากลูกชายแล้วหันมามองเจ้าของเสียง“คุณริต้า...” อมลรดาเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงแผ่วอย่างจำได้แม่นทั้งที่เคยพบกันแค่ครั้งเดียวที่โรงพยาบาลในจังหวัดเชียงใหม่“ผมพาลูกไปรอที่รถนะ คุณคุยกับเพื่อนตามสบาย” โอลิเวอร์บอกอมลรดาแล้วหันไปยิ้มทักทายกับรชิตาตามมารยาทแล้วอุ้มเด็กชายอนาคิณเดินออกไป“คุณรดาแต่งงานกับ...เอ่อ...” หญิงสาวมองตามหลังโอลิเวอร์กับเด็กชายไปด้วยแววตาสงสัยอมลรดายิ้มก่อนตอบ “โอลิเวอร์เป็นเพื่อนของฉันค่ะ เรารู้จักกันตั้งแต่ตอนที่ฉันเรียนไฮสกูลอยู่ที่อังกฤษ แล้วเขาก็ช่วยฉันดูแลลูกตั้งแต่แรกคลอดด้วย สองคนนั้นก็เลยสนิทกันเหมือนพ่อลูกจริงๆ คุณริต้าท้องกี่เดือนแล้วคะเนี่ย” ถามพลางก้มลงมองหน้าท้องที่นูนป่องของอีกฝ่าย“เจ็ดเดือนแล้วค่ะ” รชิตาตอบเสียงใสพลางลูบท้องตัวเองอย่างเบามือ “นี่ท้องสองแล้วนะคะ คนแรกเป็นผู้ชาย ตอนนี้สองขวบแล้ว”“แล้วคุณอคิณไม่มาด้วยเหรอคะ” อมลรดาอดที่จะถามถึงผู้ชายที่เธอคิดถึงทุกวินาทีไม่ได้“พี่ค
คุณสามีที่รัก 18.1 | อย่าโทษตัวเอง
สี่ปีเต็มที่อมลรดากับอคิณแยกย้ายกันไปมีชีวิตของตัวเองและถึงแม้ว่าหญิงสาวกลับมาเยี่ยมพ่อที่เรือนจำในวันพบญาติทุกปี แต่เธอก็หลีกเลี่ยงที่จะรับรู้ข่าวสารของอคิณทุกช่องทาง เนื่องจากไม่อยากทำให้ตัวเองเจ็บไปมากกว่านี้ เพราะจนถึงวันนี้เธอก็ยังรักเขาอยู่ไม่เสื่อมคลาย อีกทั้งเวลาที่เธอมองหน้า ‘อนาคิณ’ ลูกชายวัยสามขวบกว่าของเธอกับเขาที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากผู้เป็นพ่อทุกกระเบียดนิ้วทีไรก็ยิ่งทำให้เธอคิดถึง ‘พ่อของลูก’ ขึ้นมาจับใจทุกที “อนาคิณก็อยากมาเยี่ยมคุณตาด้วยนะคะคุณพ่อ” อมลรดาบอกสุรชัยที่อยู่ในชุดผู้ต้องขัง “อย่าพาลูกเข้ามาในที่แบบนี้เลย อีกปีเดียวพ่อก็พ้นโทษแล้ว พ่ออยากไปเจอหน้าหลานอย่างสง่าผ่าเผยมากกว่า ไม่อยากให้หลานถามว่าทำไมตาต้องมาอยู่ในนี้” “คุณเจษฎาจะพ้นโทษพร้อมพ่อด้วยหรือเปล่าคะ” หญิงสาวถามอย่างเป็นกังวล เพราะกลัวว่าถ้าเจษฎาพ้นโทษแล้วจะกลับไปแก้แค้นอคิณ “คุณเจษต้องอยู่อีกหลายปี เพราะมีคดีจ้างวานฆ่าคุณอคิณถึงสองครั้งด้วย” พูดแล้วสุรชัยก็ถอนหายใจยาวเหยียดอย่างรู้สึกผิด “ถ้าพ่อไม่ติดหนี้พนัน ก็คงไม่ถูกคุณเจษชักจูงเข้าร่วมขบวนก
