LOGINเขาว่ากันว่ารักคือการเสียสละ เขาว่ากันว่ารักคือการให้ เธอก็ว่าอย่างนั้นแหละ เธอจะเสียสละตัวและหัวใจเพื่อเขา เธอจะให้ชีวิตของเธอให้เขาดูแล ส่วนเขาจะต้องการหรือเปล่า นั่นมันปัญหาของเขาไม่ใช่ของเธอ ****** "พี่ไม่เคยรักเธอ พี่เกลียดเธอ ไม่ว่าตอนนั้นหรือตอนนี้พี่ก็ยังเกลียดเธอ" เขามันพวกคนโง่ แยกแยะไม่ออกระหว่างความรักกับความเกลียด
View Moreพอเข้าห้องนอนเท่านั้นแหละ จากคุณพ่อภูมิผู้รักลูกก็แปลงร่างเป็นผัวรักที่หิวโซทันที “ใจเย็น ๆ อย่าดูดแรง เดี๋ยวน้ำนมกลับมาอีก” เพราะฉันเพิ่งให้ลูกหย่านม ถ้าถูกกระตุ้นด้วยการดูด น้ำนมก็จะกลับมาอีก แต่ดูแล้วคนหื่นอย่างพี่ภูมิน่าจะไม่ฟัง “หวาน” ฉันรู้สึกเจ็บจี๊ดและน้ำนมก็พุ่งออกมาตอนที่เขาดูดแรง ๆ หน้าอกหน้าใจของฉันตั้งแต่ให้นมลูกยิ่งใหญ่โตกว่าเดิม และสามีสุดหื่นจะชอบมาก “พี่ภูมิอย่ากัด” นอกจากดูดแรง ๆ แล้วเขายังกัดหน้าอกของฉันด้วย น่าตีจริง ๆ ที่บอกว่าจะได้มานอนพักผ่อน จริง ๆ แล้วฉันกับเขาคงไม่ได้พักผ่อนหรอก “นมก็หวาน นี่ก็หวาน” ‘นี่’ ที่เขาหมายถึงทำฉันหน้าร้อนหนักกว่าเดิม เขาใช้มือเกลี่ยให้รอยแยกที่ปิดอยู่แยกออกจากกัน นิ้วมือยาวลูบไล้ให้ฉ่ำแฉะอย่างที่ชอบทำ ทั้งยังส่งสายตามายั่วยวนฉันให้สั่นระริกเพราะความอยาก “อยากไหม” นอกจากนี้เขายังหยอกฉันไม่หยุดด้วยคำพูดแสนวาบหวาม แสงแดดนอกห้องถูกปิดกั้นด้วยผ้าม่านสีทึบ แต่ฉันก็ยังรู้ว่าตอนนี้เป็นเวลากลางวัน กิจกรรมเร่าร้อนกำลังจะเกิดขึ้นในเวลากลางวัน ในบ้านของพ่อแม่สามี ฉันนี่เป็นลูกสะใภ้อย่างไรกั
“คนสวยของแม่อร่อยไหมคะ” ทันทีที่มาถึง ลูกพีชก็ทักทายลูกสาวด้วยคำพูดที่ลูกสาวผมยิ้มแก้มปริ “หย่อยค่ะ สวย” นอกจากจะบอกว่าอร่อยแล้ว ลูกสาวของผมเธอยังชมแม่กลับด้วยการวางมือน้อยบนข้างแก้มของแม่ ทั้งยังชมว่าสวย คนเป็นแม่ก็ยิ้มอย่างดีใจ เพราะคำชมของลูกนี่แหละ “แม่สวยเนอะ พีพี” ผมเองก็อยากชมเหมือนกัน นอกจากถามลูกแล้ว ผมยังยิ้มไม่หยุด เพราะเธอสวยจริง ๆ ในความรู้สึกของผม “ปากหวานตลอดคุณพ่อ” ลูกพีชเอื้อมมือมาลูบแก้มผมอย่างเอาใจ ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากยิ้ม ยิ้มอย่างมีความสุข ได้เห็นสองสาวยิ้ม ผมก็ต้องยิ้มตามแล้ว เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าความสุขของคนเราหาง่ายยิ่งกว่าอะไร “วันนี้ เราไปค้างที่บ้านคุณปู่คุณย่านะคะลูก” “เย้ ๆ ย่าย่า ปู่ปู่” ลูกผมเรียกปู่ย่าชัดกว่าเรียกพ่อเสียอีก ทำให้ทั้งปู่ทั้งย่าหลงหลานหนักกว่าใครเพียงไม่นานจากห้างสรรพสินค้า พวกเราก็เดินทางมาถึงบ้านของพ่อกับแม่ คนเห่อหลานทั้งคู่ยืนยิ้มอยู่อย่างนั้น หลงหลานแหละ ใคร ๆ ดูก็รู้ “มาแล้วพีพีของปู่” พ่อภาสรีบเปิดประตูรับหลานอุ้มลงจากคาร์ซีตอย่างอารมณ์ดี โดยที่แม่เบลหรือเมียรักของพ่
“ป้อจ๋า ป้อจ๋า” น้องพีพีวัยเกือบสองขวบเรียกผมอย่างอารมณ์ดี วันนี้เราสองคนแอบมาเดตกันเพราะคุณแม่ไปนวดตัวทำสปา ผมเลยรับหน้าที่ดูแลลูกสาวที่หน้าเหมือนผมยิ่งกว่าแกะ ยิ่งโตก็ยิ่งเหมือนผม ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเหมือนได้ขนาดนี้ ต้องเรียกว่าระดับความเหมือนของพีพีคือสำเนาถูกต้อง และนี่ก็เป็นเรื่องที่ลูกพีชงอนผมเป็นประจำว่าทำไมลูกเหมือนผม ไม่เหมือนเธอเลย “พีพีกินไรครับลูก” พีพีอยู่ในวัยกำลังพูด ถึงจะพูดไม่ชัดเป็นบางคำ ผมจะไม่ดุลูกเรื่องพูดไม่ชัด แต่จะพูดชัดกับลูกตั้งแต่เล็ก ให้เขาเข้าใจคำพูดที่ถูกต้อง “ติม” เด็กกับไอศกรีมเป็นอะไรที่หนีกันไม่พ้นไม่ว่ายุคไหน “กินถ้วยเดียวนะครับ แม่ดุ” “แม่ดุ” อ๋า...พอคำนี้พูดชัดเลย ดีนะที่พีชไม่ได้ยิน ไม่งั้นผมโดนดุอีกแน่ โทษฐานสอนลูกพูดตามคำไม่ดี “พีพี ไม่ว่าแม่นะคะ” “ไม่ว่า ไม่ว่า” ฉลาดไหมล่ะครับลูกผม พูดตามทุกคำ อย่างว่าแหละ เด็กวัยนี้ชอบพูดตามเรา “เอารสอะไรครับลูก” ผมกางเมนูของไอศกรีมให้เจ้าหญิงตัวกลมของผมดู แก้มของเธอยุ้ยและแดง คงเพราะผมนี่แหละชอบหอมแก้มลูกบ่อย ตอนพีชเด็ก ๆ ก็แก้มแดง
“รู้ แต่เพราะพี่ภูมิตามใจไง เลยดื้อได้” “รู้ดีตลอด” “อืม ก็รู้นั่นแหละ เพราะพี่ภูมิอะตามใจ” ฉันบึนปากให้คนขี้สปอยล์ พี่ภูมิขยับมานั่งซ้อนหลังและหอมซอกคอของฉัน “คนมันรัก ไม่ให้สปอยล์เมียแล้วจะสปอยล์ใคร” พอเจอคำออดอ้อนนี้เข้า ฉันที่ตั้งท่าจะบ่นเขากลับไปไม่เป็นเพราะความเขิน ใครใช้ให้ขี้อ้อนขนาดนี้กันเนี่ย “ปากหวานตลอด” “รู้ดี เพราะชิมบ่อยใช่ไหม” คำพูดเขาทำฉันหน้าร้อนผ่าว ถึงพวกเราจะจูบกันบ่อย แต่พอได้ยินคำพูดเขาแบบนี้ก็ทำฉันเขินจนไปไม่เป็น ให้มันได้อย่างนี้สิ แก้ผ้าต่อหน้าเขามาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่กลับไม่เขินเท่านี้เลย “พี่ภูมิ อย่ากวน” เขารั้งฉันมาแนบชิด หลังฉันพิงกับอกกว้าง เครื่องปั๊มนมยังทำงานของมันอย่างต่อเนื่อง “เมื่อไหร่จะครบเดือน” “ก็อีกยี่สิบแปดวันไงคะ” ฉันตอบกวน ๆ เพราะรู้ว่าที่เขาถามคือหมายถึงอะไร “ตอนแรกพี่ว่าจะมีลูกเยอะ ๆ แต่พอเห็นพีชท้อง พี่เหนื่อยแทนเลย ตอนนี้ไม่อยากมีลูกเพิ่มแล้ว เป็นห่วงพีช” “ท้องหน้าปรึกษาหมอไหม ให้หมอทำแฝดเลยดีกว่า” พอบอกว่าปรึกษาหมอเท่านั้นแหละ คนฟังทำหน้
“คนอะไรขี้อิจฉาเนอะ” ว่าแล้วฉันก็กระแซะเข้าใกล้พี่ภูมิ มองหน้าพี่สองแฝดอย่างหมั่นไส้ในความขี้แกล้ง “พอกันพวกมึงสองคนผัวเมีย” พี่หมอธาร์โวยวาย เห็นไหม นอกจากขี้อิจฉายังพูดไม่เพราะอีก นิสัยไม่ดี สงสารลูกเมียพี่แกในอนาคตเลย แต่ฉันว่าคนอย่างพี่หมอธาร์คงไม่มีวาสนามีลูกมีเมียหรอก แต่ก็ดีแล้ว บุญ
เสียงครางกระเส่าของเขาทำฉันฉ่ำชื้นเพราะความกระสันอยาก เขาใช้มือเกี่ยวผมให้ทัดข้างใบหู เสียงครางกับเสียงสบถของเขาดังไม่หยุด หลายต่อหลายครั้งเขากระเด้าเอวเข้าหาริมฝีปากบางของฉัน “อา...โคตรดี” เสียงชมไม่ขาดปาก ฉันเองก็เป็นพวกบ้ายอ เมื่อเขาชม ฉันยิ่งอยากทำเต็มที่ให้เขาได้มีความสุข อยากให้เขาปล
“เป็นอะไรยิ้มไม่หยุดเลยคะ แอบคุยกับใคร” เสียงหวานของเมียรัก ไม่บอกก็รู้ว่าสายตาที่ส่งมาเนี่ยต้องการจับผิดผมจริง “คุยกับไอ้แฝด อวดมันเรื่องลูก” ผมขยับนั่งใกล้ ๆ ยกศีรษะของคนตัวเล็กให้หนุนตักผม “ขี้อวด” เธอว่าผมได้แต่ยิ้ม ๆ เพราะจริงอย่างที่พีชว่านั่นแหละ ยอมรับว่าขี้อวด จากนั้นผมก
ผมต้องบอกว่าตั้งแต่เกิดมา ผมมาโรงพยาบาลของคนน้อยมาก เพราะคนในครอบครัวของเราค่อนข้างดูแลร่างกายดี อีกอย่างแพทย์ประจำครอบครัวก็มาตรวจสุขภาพของคนที่บ้านแทบทุกเดือน ที่ผมไม่ชอบโรงพยาบาลเพราะส่วนมากคนเรามาโรงพยาบาลเพราะเจ็บป่วย โรงพยาบาลจึงไม่ใช่ที่ที่ใครอยากแวะเวียนมา แต่นี่เพิ่งเป็นครั้งแรกใน