บทที่ 49

บทที่ 9

“คุณพ่อโกรธอะไรคะ” นวินดาถามอย่างไม่เข้าใจ

“พวกนั้นคิดว่าตัวเองวิเศษวิโสมาจากไหนถึงได้มาทำแบบนี้กับลูกสาวของพ่อ” นายสมบัติโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง

“ไม่มีใครทำอะไรดาเลย” หญิงสาวผู้แสนซื่อทำหน้างง

“จะไม่ทำได้ยังไงคะคุณดา แบบนี้เค้าเรียกว่าหักหน้ากันชัดๆ” แพรวพรรณจงใจพูดจี้ใจดำนายสมบัติซึ่งก็ได้ผล ความโกรธขึ้งในหัวใจของชายสูงวัยทวีความรุนแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด โดยสังเกตจากแววตาที่กราดเกรี้ยวที่ปรากฏอยู่

“นี่มันเรื่องอะไรกันคะคุณพ่อ ดางงไปหมดแล้ว”

“แหมคุณดา ก็คุณพ่อของคุณดากับคุณหญิงนลินีตกลงกันไว้ว่าจะให้คุณดาแต่งงานกับคุณอธิน งานนี้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเลยจัดการให้คุณสองคนมาเจอกันแต่คุณอธินกลับมาแฟนมาฉีกหน้าคุณสมบัติแบบนี้ จะไม่ให้ท่านโกรธได้ยังไง”

คำพูดของแพรวพรรณเป็นดังน้ำมันที่ราดรดลงบนกองไฟแห่งโทสะของนายสมบัติให้ลุกโชนยิ่งขึ้น ด้านนวินดาเองก็ตกใจอยู่ไม่น้อยกับข้อมูลใหม่ที่เพิ่งได้รับรู้จากปากของแม่เลี้ยงที่มีวัยห่างจากเธอไม่เกินห้าปี

“แต่งงาน!? หมายความว่ายังไงคะคุณพ่อ” หญิงสาวถามผู้เป็นบิดาเสียงหลง

“ก็อย่างที่คุณแพรวบอกนั่นแหละ พ่อคิดว่าลูกชายของคุณหญิงนลินีเหมาะสมกับลูกสาวพ่อที่สุดแล้ว ทั้งฐานะและชาติตระกูล พ่อกับคุณหญิงก็เลยตกลงกันว่าจะให้ดากับอธินแต่งงานกัน”

“ไม่นะคะคุณพ่อ ดาไม่แต่งนะคะ” หญิงสาวกลั้นน้ำตาไว้แทบไม่อยู่เมื่อรู้ว่ากำลังจะถูกจับคลุมถุงชน

“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ทำตามที่พ่อบอกแล้วทุกอย่างจะดีเอง” ผู้เป็นบิดากล่าวอย่างเด็ดขาด

“แต่พี่ธินมีแฟนแล้วนะคะคุณพ่อ” นวินดาแย้ง

“ก็แค่แฟน” แพรวพรรณพูดสวนขึ้นมาทันควัน

“คุณแพรวพูดถูก ก็แค่แฟน” นายสมบัติทวนคำอย่างไม่แคร์ คนอย่างเขาไม่ยอมให้ใครมาฉีกหน้าได้ง่ายๆ หรอก ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามลูกสาวของเขาต้องได้แต่งงานกับอธิน

“ไม่ต้องห่วงนะคะ เรื่องนี้แพรวช่วยได้” แพรวพรรณกล่าวกับสามีอย่างประจบเอาใจ แม้ว่าปากจะบอกว่าอยากช่วยลูกเลี้ยง แต่ดวงตาเรียวอย่างคนเจ้าเล่ห์นั้นกำลังบอกว่าเธอจะช่วงชิงอธินกลับคืนมาเป็นของเธออีกครั้งให้ได้ แพรวพรรณมั่นใจในเสน่ห์ของตัวเองว่าการที่จะทำให้คนเคยรักกลับมารักเธออีกครั้งไม่ใช่เรื่องยาก

อธินนั่งคอยเมษิตาอยู่ที่โต๊ะคนเดียวหลังจากที่ ปราบดาขอตัว กลับไปแล้ว ชายหนุ่มรออยู่นานแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าเธอจะกลับมา ครั้นจะโทร. ตามก็นึกได้ว่าไม่เคยขอเบอร์โทรศัพท์ของเธอไว้เลย ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจลุกขึ้นเพื่อจะไปเดินตามหาด้วยตัวเอง

จังหวะที่อธินก้าวออกจากโต๊ะ เขาไม่ทันได้สังเกตว่าแพรวพรรณยืนอยู่ข้างหลัง ตำแหน่งที่อดีตคนรักของเขายืนอยู่ไม่ใช่ตำแหน่งที่จะถูกเขาชนได้เลยหากเธอผู้นั้นไม่ใช้มารยาก้าวเข้ามาขวางวิถีการเดินของเขาเสียเอง

อธินชนแพรวพรรณแค่เพียงเบาๆ ทว่าสาวเจ้ามารยาก็แสร้งกรีดร้องและเซถลามากเกินควร ด้วยความตกใจกลัวว่าหญิงสาวจะล้มฟาดลงกับพื้นชายหนุ่มจึงรีบคว้าเอวบางของเธอไว้โดยที่ยังไม่ทันได้มองว่าเป็นใคร

เมื่อสถานการณ์เป็นใจแพรวพรรณจึงแสร้งซุกหน้าลงบนแผ่นอกกว้างของอธินอย่างโหยหาความอบอุ่นที่คุ้นเคย

“แพรว!” อธินดันตัวแพรวพรรณออกห่างทันที

“ใช่ค่ะ แพรวเอง” แพรวพรรณจงใจส่งสายตาหวานให้อดีตคนรักที่ยืนอยู่ห่างกันแค่คืบ

“ไม่คิดว่าจะได้เจอกันที่นี่” อธินก้าวถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างให้ดูไม่น่าเกลียดจนเกินไป

“แพรวก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะได้เจอธินที่นี่ ในฐานะทายาทมหาเศรษฐี เจ้าของธุรกิจห้างสรรพสินค้าใหญ่โตที่มีสาขาอยู่ทั่วประเทศ ทำไมตอนที่เราคบกันธินไม่เคยบอกแพรวเลยว่าธินรวยขนาดนี้ ปล่อยให้แพรวคิดว่าธินจน เอ๊ย...เป็นแค่ผู้ชายธรรมดาๆ อยู่ได้” แพรวพรรณตะครุบคำว่า ‘จน’ ไว้แทบไม่ทัน

“ผมก็เป็นแค่ผู้ชายธรรมดาคนนึงเท่านั้นจริงๆ” อธินแสร้งตีหน้าซื่อ

“ถ้าหล่อ รวย เพอร์เฟกต์อย่างธินเรียกว่าธรรมดาแล้วแบบไหนถึงจะไม่ธรรมดา” แพรวพรรณแย้งเสียงสูงปรี๊ด

“แต่สมบัติทั้งหลายที่แพรวพูดถึงนั่นมันก็ของคุณแม่ผมทั้งนั้น ตอนนี้ผมก็เป็นแค่ช่างภาพต๊อกต๋อย”

“แต่อีกหน่อยทุกอย่างของคุณแม่ก็ต้องเป็นของธิน” พูดแล้วแพรวพรรณก็นึกเสียดายที่มีตาหามีแววไม่ ปล่อยให้ผู้ชายหล่อๆ รวยๆ อย่างอธินหลุดมือไปได้

“ผมขอตัวไปตามหาคุณเมก่อนนะ ไม่รู้ว่าหายไปไหน” อธินตัดบทเพราะดูเหมือนแพรวพรรณจะสนใจทรัพย์สมบัติของเขามากกว่าตัวเขาจนน่ารังเกียจ

“จะรีบไปไหนคะ ไม่ได้เจอกันตั้งนานน่าจะอยู่คุยกันให้นานกว่านี้หน่อย” แพรวพรรณเกาะต้นแขนอธินอย่างให้ท่าพร้อมทั้งชม้ายชายตาเย้ายวน

“เอาไว้คุยกันวันหลังดีกว่า ผมจะรีบไปตามหาแฟนผม” อธินพูดพลางปลดแขนของแพรวพรรณออกแล้วถอยหนีอีกหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างให้พอเหมาะ

แพรวพรรณมีสีหน้าอาลัยอาวรณ์เหมือนไม่อยากจะปล่อยอธินไปง่ายๆ ชายหนุ่มจึงอ้างเหตุผลที่ทำให้อดีตคนรักไม่อาจปฏิเสธ

“สามีคุณกำลังรอคุณอยู่นะ” พูดพลางพยักพเยิดไปยังนายสมบัติที่กำลังยืนมองทั้งคู่อยู่ไม่ไกลนัก

แพรวพรรณต้องยอมจำนนต่อเหตุผลข้อนี้ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้รักใคร่ไยดีนายสมบัติเลยก็ตาม แต่การที่ทำให้นายสมบัติโกรธย่อมไม่เป็นผลดีกับเธอ เพราะถึงอย่างไรนายสมบัติก็เป็นอู่ข้าวอู่น้ำที่เธอต้องรักษาไว้ให้มั่น

แพรวพรรณมองตามแผ่นหลังกว้างของอธินที่ค่อยๆ ลับหายออกไปจากห้องจัดเลี้ยงด้วยความเสียดาย หากก่อนหน้านี้เธอรู้ฐานะที่แท้จริงของเขา เธอจะไม่มีวันปล่อยให้เขาหลุดมือไปเด็ดขาด

“คุยอะไรกันตั้งนาน!” นายสมบัติถามด้วยอารมณ์หึงหวงเมื่อแพรวพรรณเดินกลับมาหา

“คุยเรื่องคุณดาค่ะ แพรวกำลังพยายามหาทางช่วยคุณดาอยู่นะคะ คุณหึงแพรวเหรอคะ” แพรวพรรณพูดปดต่อสามีแล้วแกล้งงอนกลบเกลื่อน

“ภรรยาทั้งสวย ทั้งแสนดีขนาดนี้จะไม่ให้หึงได้ยังไง” นายสมบัติกล่าวพลางโอบเอวบางของแพรวพรรณ “ขอบคุณนะที่ทำเพื่อผม ทำเพื่อเพื่อลูกดา” สามีวัยชรากล่าวขอบคุณแล้วหอมแก้มภรรยาสาวฟอดใหญ่

แพรวพรรณสะอิดสะเอียนนายสมบัติเต็มกลืน ยิ่งได้พบกับอธินอีกครั้ง ได้เห็นถึงความเพรียบพร้อมของเขาและเมื่อนำมาเปรียบเทียบกับชายชราที่กำลังโอบกอดเธออยู่ขณะนี้ช่างต่างกันราวเทพบุตรกับผีเน่า แพรวพรรณตั้งปณิธานกับตนเองอย่างแน่วแน่ว่า เธอจะต้องแย่งชิงอธินให้กลับมาเป็นของเธออีกครั้งให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม

อธินยืนรอเมษิตาอยู่หน้าห้องน้ำหญิงครู่ใหญ่แต่ก็ไม่เห็นแม้เงาของหญิงสาว เขาจดๆ จ้องๆ จะเข้าไปดูในห้องน้ำหญิงด้วยตัวเองอยู่หลายหนแต่ก็ไม่กล้าจึงได้แต่เดินวนไปวนมา จนหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินผ่านเขาเข้าไปในห้องน้ำและเมื่อเธอทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้วเดินกลับออกมาก็ยังคงเห็นอธินเดินวนอยู่ดังเดิม

“รอใครอยู่หรือเปล่าคะ”

“รอแฟนครับ เธอบอกว่าจะมาเข้าห้องน้ำ แต่นานแล้วยังไม่ออกมาเลย”

“ข้างในไม่มีใครอยู่แล้วนะคะ”

“เหรอครับ...ขอบคุณครับ”

หญิงสาวคนนั้นยิ้มรับแล้วเดินออกไป

“หายไปไหนนะยัยบ๊องเอ๊ย” อธินบ่นงึมงำด้วยความเป็นห่วง เพราะภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือ เธอทำหน้าเศร้ามาก

เมษิตาหลบมานั่งพักใจอยู่ในล็อบบี้ เป็นเพราะสร้อยคอเส้นที่อธินยึดไปจากเธอแท้ๆ ที่นำพาเธอมาพบกับอรรถพลและดึงให้ความรู้สึกเจ็บปวดในอดีตย้อนกลับมาทิ่มตำหัวใจอีกครั้งหนึ่ง ภาพเหตุการณ์ในวันที่เธอทะเลาะกับอรรถพลอย่างรุนแรงเพราะสร้อยเส้นนี้ปรากฏชัดในความทรงจำของหญิงสาวขึ้นมาอีกคราจนเธอต้องรีบสลัดศีรษะแรงๆ เพื่อขับไล่ฝันร้ายออกจากความทรงจำ หญิงสาวทอดสายตาแสนเศร้าไปยังค็อกเทลสีฟ้าสวยที่ขณะนี้มีปริมาณเหลืออยู่เพียงครึ่งแก้วเท่านั้น หญิงสาวยกแก้วนั้นขึ้นมากระดกจนหมดแล้วสั่งแก้วใหม่ทันที

“เอาแบบนี้มาอีกแก้วนึง”

บริกรเดินหายไปอึดใจแล้วกลับมาพร้อมกับค็อกเทลแก้วใหม่ที่นำมาวางไว้บนโต๊ะแล้วเก็บแก้วใบเก่าที่ว่างเปล่ากลับคืนไป เมษิตาเอื้อมมือหมายจะหยิบแก้วนั้นแต่ก็ช้ากว่ามือหนาของใครบางคนที่เอื้อมไปถึงก่อน

“ยัยเมรีขี้เมา หลบมากินเหล้าอยู่นี่เอง” อธินบ่นเบาๆ

“คุณ...” เสียงที่เปล่งออกมานั้นเบาหวิวจนร่างสูงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ แทบจะไม่ได้ยินเลยด้วยซ้ำ

อธินก้มหน้าลงมองเมษิตาที่นั่งคออ่อนอยู่บนเก้าอี้ พลางนึกถึงคำเตือนของนันทลีที่บอกว่าเมษิตาแพ้แอลกอฮอล์และยังเน้นย้ำนักหนาว่าห้ามไม่ให้เมษิตาดื่มเครื่องดื่มพวกนี้เป็นอันขาด ชายหนุ่มเทค็อกเทลสีฟ้าลงในกระถางต้นไม้ที่อยู่ใกล้ๆ แล้ววางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะ

“ฮึ๋ยยย! เททิ้งทำไม” เมษิตาประท้วงเสียงเบาหวิว

ชายหนุ่มไม่ใส่ใจคำประท้วงของหญิงสาว เขาย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกับเธอแล้วบรรจงจับแขนทั้งสองข้างของคนเมามาพลิกดูอย่างถ้วนถี่ เมื่อไม่เห็นสิ่งผิดปกติใดเขาจึงเพ่งพินิจไปที่ใบหน้านวลได้รูปของเธอสาวแต่ก็ไม่มีร่องรอยผดผื่นหรือสิ่งผิดปกติใดๆ อย่างคนแพ้แอลกอฮอล์ทั่วไปปรากฏให้เห็น จะมีก็เพียงแก้มนวลเนียนที่แดงจัดเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์เท่านั้นเอง

“ปวดหัว แน่นหน้าอก หายใจไม่ออก คลื่นไส้ หรืออยากอาเจียนหรือเปล่า” อธินรัวคำถามด้วยความกังวลใจ

“ไม่ค่ะ ไม่เป็นอะไรเลย ฉันสบายดีค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวลผิดปกติ

“งั้นก็กลับบ้าน คุณเมามากแล้ว”

อธินลุกขึ้นยืนแล้วก้มลงมองเมษิตาที่ยังคงนั่งนิ่ง เขายื่นมือให้หญิงสาวจับพลางเอ่ยถามอย่างห่วงใย “ไหวมั้ยคุณ”

เมษิตาไม่ตอบคำถามแต่กลับใช้มือเรียวเล็กของตนปัดมือใหญ่ตรงหน้าออกแล้วพยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นด้วยสองแขนอ้อนแอ้นของตน

อธินลุ้นกับอาการยืนโงนเงนที่พร้อมจะล้มคว่ำลงทุกวินาทีของหญิงสาวตรงหน้า แม้ว่าเธอจะพยายามมองตรงไปข้างหน้าและก้าวเท้าอย่างช้าๆ แต่ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เธอดื่มเข้าไปนั้นก็ทำให้ร่างอรชรทรงตัวเดินไปได้เพียงสองก้าวเท่านั้นแล้วก็ทำท่าเหมือนจะล้มพับลงกับพื้น แต่ชายหนุ่มที่ยืนคอยดูแลเธออยู่แล้วนั้นก็รีบเข้าไปช้อนรับร่างบอบบางไว้ได้ทันท่วงที

เมษิตาซุกหน้าอยู่ในอ้อมอกอบอุ่นของอธินอย่างสงบนิ่ง ไม่โวยวายเหมือนทุกครั้งที่มีการถูกเนื้อต้องตัวกัน

อธินกอดกระชับหญิงสาวไว้มั่นราวกับกลัวว่าร่างบอบบางในอ้อมกอดนี้จะหลุดมือไป ชายหนุ่มหลุบตาลงมองเรือนผมดำขลับที่คลอเคลียอยู่ใต้คางของตนพร้อมสูดกลิ่นหอมของแชมพูอ่อนๆ ที่ลอยมาแตะปลายจมูกอย่างเผลอไผล เขาพินิจใบหน้าของหญิงสาวที่หลับตามพริ้มราวเจ้าหญิงยามนิทราอยู่ในอ้อมอกเขาแล้วยิ้มกับตัวเอง ‘เวลาหลับก็น่ารักดีนะยัยบ๊องนี่’

“คุณเม คุณเม คุณ ยัยเมรีขี้เมา” อธินเปลี่ยนสรรพนามเมื่อเรียกเท่าไรหญิงสาวก็ไม่ยอมลืมตาตื่น เขาเขย่าร่างนั้นซ้ำอีกครั้งอย่างเบามือ คราวนี้ได้ผล

เมษิตาคลี่เปลือกตาขึ้นอย่างยากเย็นแล้วพยายามแหงนหน้ามองไปทางต้นเสียงที่ร้องเรียกชื่อตน เมื่อสายตาคู่หวานประสานกับสายตาประกายกล้าอีกคู่ที่ก้มมองลงมาในระยะใกล้แค่คืบความหม่นเศร้าบางอย่างที่ซ่อนตัวอยู่ในดวงตาคู่นั้นก็เผยตัวออกมาให้อธินเห็นอย่างชัดเจน ชายหนุ่มรู้สึกหวั่นไหวในหัวใจขึ้นมาวูบหนึ่งกับความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้แต่เขาก็สลัดความรู้สึกนั้นออกไปได้อย่างรวดเร็ว

“เดินไหวมั้ยคุณ” น้ำเสียงที่ถามออกไปนั้นเจือความห่วงใยอยู่เต็มเปี่ยม

“ไหวค่ะ” เมษิตาพยักหน้ารับคำเบาๆ ในขณะที่ยังคงซุกตัวอยู่ในวงแขนของชายหนุ่มราวกับที่ตรงนี้เป็นพื้นที่ที่อบอุ่นและปลอดภัยที่สุดสำหรับเธอ