บทที่ 15 เส้นขนานของทางเลือก

คำขู่ทำเอาคนถูกขู่จนลุกวาบ พยายามเก็บอารมณ์โกรธแค้นไว้ภายใน เรื่องทุกอย่างที่มันเป็นแบบนี้ก็เพราะตาแก่อย่างธเนศคนเดียว ที่ทำให้เธอต้องท้องไม่มีพ่อ

“แกกลับไปเดี๋ยวนี้!” คนเป็นพ่อบอก

ธเนศเหลือบมองไปยังบอดี้การ์ด “นิรุตต์” เขาเรียกชื่อ

“ครับคุณธเนศ”

“พาตัวผู้หญิงคนนี้ออกไปจากงาน แล้วให้คนไปส่งที่บ้านให้เรียบร้อย อย่าให้มาก่อกวนอีก”

“ได้ครับ”

นิรุตต์จ้องมอง รู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร แต่เรื่องของเจ้านายเขาไม่อยากข้องเกี่ยว

“เชิญครับ” เขาผายมือ

พรรณเรศจ้องมองน้องและคนรักอีกครั้ง ก่อนสะบัดกายเดินออกจากงาน ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่มองมา เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ธเนศเลยมองมายังคู่บ่าวสาว

“เข้าไปในงานกันเถอะ พิธีจะเริ่มแล้ว”

เขาหันมาสบตาเธอเล็กน้อย แล้วเดินนำไป พิมพ์จันทร์ระบายลมหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน รอยร้าวระหว่างเธอกับพี่คงยากผสานแล้ว

บ่าวสาวยืนอยู่บนเวที พิมพ์จันทร์เหลือบมองเขาซึ่งกำลังตอบคำถามทุกคน ราวกับท่องบทเอาไว้ก็ไม่ปาน เมื่อไมค์มาจอปากตนเองบ้างเลยอึกอักเล็กน้อย แล้วโกหกคำโตราวกับว่ารักกันหนักหนา เธอแลเขาจำต้องจดทะเบียนสมรสต่อหน้าแขกเหรื่อมากมาย เจ้าสาวมองกระดาษใบนั้นแล้วแอบถอนหายใจออกมา มีสามีก็เหมือนไม่มี ผ่านไปสามชั่วโมง ถึงได้มานั่งในห้องนอนซึ่งมีกลีบกุหลาบจนเตียง คนเฒ่าคนแก่ครองรักกันเนิ่นนานมาอวยพร ก่อนทุกอย่างจะเงียบสงบ

ระหว่างเธอกับเขามีระยะห่างกันเสมอ แม้เขากับพี่สาวคบหากัน แต่เธอและเจ้าบ่าวแทบไม่เคยพบหน้าพูดจาสักเท่าไหร่ ทั้งที่เราสองคนเคยรู้จักกันมาก่อนพี่เรศเสียอีก พิมพ์จันทร์ลุกยืน เวลานี้ต้องการพักผ่อนที่สุด เธอเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว

“ทำไมถึงไม่ปฏิเสธงานแต่งนี้” เขาเอ่ยออกมาทำลายความเงียบ

คนสวยชะงักมือกำลังถอดสร้อย แล้วหันมาสบตากับเขา

“แล้วทำไมคุณไม่ปฏิเสธ” เธอย้อน

“เพราะผมทำไม่ได้ ผมถึงได้หวังพึ่งคุณ ผมนึกว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วเสียอีก!”

“เราคุยกันรู้เรื่อง แต่ฉันก็มีเหตุผลที่ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกัน!” พิมพ์จันทร์ชักสีหน้าไม่พอใจ เรื่องนี้เขาจะเอาแต่โทษกันก็ไม่ได้ เธอพยายามแล้ว

ชายหนุ่มกัดฟันกรอด เหตุผลอะไรที่ทำให้เธอยอมแต่งงานกับคนรักของพี่สาว มันฟังไม่ขึ้นสักนิดเลย

“เธอมันเห็นแก่ตัว!” เขาตำหนิรอดไรฟัน

พิมพ์จันทร์เม้มริมฝีปาก แววตาขุ่นเคือง

“คุณไม่มีสิทธิ์มาว่าฉันแบบนี้ ทั้งๆ ที่คุณก็ไม่แตกต่างจากฉัน!”

“พิมพ์จันทร์!”

“ทำไมคะคุณธัชพล!”

“เธอรู้ไหมว่าเธอทำให้ใครต้องเจ็บปวดบ้าง!”

คนสวยช้อนสายตามองแล้วระบายลมหายใจ

“ถ้ารักกันมากก็ไปหากันได้นะคะ ฉันไม่ห้าม แล้วอยากหย่าเมื่อไหร่ก็บอก” เธอตอบแล้วยักไหล่ ราวกับไม่สนใจ เพราะไม่ว่าชื่อเสียงเธอจะป่นปี้ยังไง พ่อก็คงไม่แยแสเหมือนพี่สาวแน่

เขาหลับตาเพื่อข่มอารมณ์ตนเอง ไม่คิดมาก่อนว่าพิมพ์จันทร์จะยั่วโมโหได้มากขนาดนี้

“ไม่ต้องมาท้ากัน!”

“ฉันไม่ได้ท้า คุณน่าจะรู้ว่าฉันเองก็ไม่ได้ต้องการงานแต่งนี่เหมือนกัน!”

ธัชพลขบกรามเป็นสันนูน ในวันนั้นเขาบอกเรื่องนี้ให้พิมพ์จันทร์ได้รับรู้ เธอเองก็รับปาก แต่นึกไม่ถึงว่าเลยมันจะเลยเถิดถึงขั้นนี้ เขาทำทุกอย่างเพื่อพรรณเรศ แม้เลิกรากันไปแล้ว แต่เขายังอยากให้เรศมีชิวิตอยู่ได้โดยไม่อายใคร แล้วพิมพ์จันทร์เล่า ไม่มียางอายบ้างหรือไร เพราะสถานะระหว่างเขากับพรรณเรศนั้นชัดเจนขนาดนี้

“ความจริงงานแต่งนี้ไม่ควรเกิดขึ้นด้วยซ้ำ เธอมีทางเลือกพิมพ์จันทร์ แต่เธอไม่เลือกเองต่างหาก!” เขากัดฟันแน่น “หรือแท้จริงแล้วเธอคิดอะไรกับฉัน” พูดจบ สองเท้าก้าวย่างเข้าหา

พิมพ์จันทร์เชิดหน้าจ้องลึกลงในดวงตา ใบหน้าห่างกันเพียงแค่คืบ รับรู้ได้ถึงไอร้อนจากร่างกายและลมหายใจ แม้หัวใจเธอกำลังเต้นโครมครามไม่หยุดแต่เธอก็ไม่อาจถอยหลัง

“ฉันไม่เคยคิดอะไรกับคุณสักนิด!” เธอเข่นเขี้ยว

มือหนายกบีบคางมน คนถูกกระทำเบ้หน้าคิ้วขมวดหากันด้วยความไม่พอใจ ใช้มือจับท่อนแขนเขาไว้

“ปล่อยฉันนะ!”

ธัชพลลอบมองโครงหน้า จดจ้องลึกในดวงตา ริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อ พิมพ์จันทร์สวยหมดจดเป็นนางเอกละครหลังข่าวได้สบาย แต่เธอกลับเป็นผู้หญิงที่ไม่เหมือนใคร ดื้อรั้น ไม่ยอมใคร ไร้ซึ่งความอ่อนหวานอ่อนโยน แตกต่างจากพี่สาวอย่างสิ้นเชิง

“ทำไมต้องปล่อยในเมื่อเธอเป็นเมียฉัน!”

แววตาคนฟังไหววูบ หัวใจเต้นโครมครามด้วยความตระหนก นี่เขาคิดจะทำอะไร ธัชพลรู้สึกได้ถึงความตื่นกลัวของอีกฝ่าย

“กลัวงั้นเหรอ... ถ้ากลัวทำไมถึงยอมแต่งกับฉัน!”

“นี่คุณปล่อยฉันนะ!” เสียงเธอเริ่มสั่น

เขายอมปล่อยใบหน้าเป็นอิสระ แล้วโน้มใบหน้าตนเข้ามาใกล้แทน ทำเอาหญิงสาวถอยหลังจนติดกำแพง เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามข่มใจตนเองไม่ให้หวาดกลัว

“ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก เพราะฉันมีจิตสำนึกมากพอ!”

พิมพ์จันทร์กำมือแน่น ระงับความไม่พอใจเอาไว้

“เธอรู้บ้างหรือเปล่าพิมพ์จันทร์ การแต่งงานกับฉัน มันอาจสร้างความทุกข์ให้เธอไปทั้งชีวิตก็ได้”

“ฉันไม่คิดอยู่ในสถานะภรรยาคุณทั้งชีวิตหรอกค่ะคุณธัชพล” เธอย้อน

เขาหัวเราะในลำคอ ราวกับต้องการเย้ยหยันตนเอง

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว ฉันจะให้เวลาเธอ ได้ทำหน้าที่สะใภ้สมใจอยาก เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ฉันจะหย่าให้กับเธอ” พูดจบเขาเดินมายังหน้าประตูห้อง แล้วแง้มเปิด ก่อนหันกลับมา “เพราะฉัน คงไม่มีวันรักเธอได้พิมพ์จันทร์”