ตอนที่ 334 แค้นนี้ต้องชำระ!

168 1-2

      ตอนที่ 334 แค้นนี้ต้องชำระ!

                 

            จ้าวเสี่ยวย่าเดินออกจากโรงพยาบาลไปด้วยความอาฆาตแค้นที่ครอบงำจิตใจ ตลอดชีวิตของเธอที่ผ่านมา มีแต่ผู้คนคอยรายล้อมประคมประหงมเอาอกเอาใจ มีหรือจะเคยถูกใครข่มเหงรังแกเช่นนี้มาก่อน?

            หนึ่งครอบครัวท่ามกลางถนนสายยาว บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความเงียบงันและอึดอัด สามคนพ่อแม่ลูกต่างฝ่ายต่างนั่งนิ่งไม่พูดไม่จากันสักคำ พวกเขาทั้งหมดเพิ่งจะได้รับบทเรียนครั้งใหญ่กันมาหยกๆ

            “เด็กโง่! รู้ตัวรึเปล่าว่าทำอะไรลงไป? ถ้าไม่ใช่เพราะบ้านเรายังพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง ป่านนี้ชีวิตของลูกคงได้พังย่อยยับไม่เหลือชิ้นดีไปแล้ว! ทำอะไรไม่รู้จักคิดซะบ้างเลย!!”

            เผชิญพบกับถ้อยคำดุด่าของผู้เป็นแม่ จ้าวเสี่ยวย่าถึงกับตวาดสวนด้วยน้ำเสียงเย็นชา

            “แม่จะมาโทษหนูได้ยังไงกัน! ถ้าจะโทษ ก็ต้องโทษนังคนชั้นต่ำนั่นสิ! มันบังอาจใช้กลอุบายชั่วๆมาหลอกไถเงินพวกเรา! พ่อคะ แม่คะ อย่าปล่อยให้คนชั่วอย่างมันลอยนวลไปแบบนี้เด็ดขาดเลยนะคะ!”

            จ้าวเสี่ยวย่าเขย่าแขนพ่อแม่ของตน พร้อมเร่งเร้าให้ทั้งคู่ใช้เส้นสายความสัมพันธ์ทั้งหมดที่มี จัดการจับหลินจิงซูโยนเข้าคุกให้ได้

            แต่สองสามีภรรยาตระกูลจ้าวกลับไม่ใช่คนโง่เขลา ทั้งคู่ฉลาดกว่าที่เห็นและตระหนักดีว่าอะไรเป็นอะไร ประการแรก ลูกสาวของพวกเขาต่างหากที่เป็นฝ่ายไปทำร้ายหลินจิงซูก่อน พยานในที่เกิดเหตุมีอยู่ทั่วสนามบาสเก็ตบอล และผู้หญิงคนนั้นก็มีประวัติการเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลจริง รวมถึงมีใบรับรองแพทย์พร้อมสรรพ ซึ่งนั่นหมายความว่า หลักฐานทางรูปคดีนับว่าสมบูรณ์ครบถ้วน อีกฝ่ายสามารถเดินหน้าฟ้องร้องต่อได้ทันทีหากต้องการ

            สรุปสั้นๆก็คือ พวกเขาต่างหากที่เป็นฝ่ายเสียเปรียบเต็มประตู!

                  “นี่ลูกตาบอดรึไง? เล่ห์เหลี่ยมของเธอแพรวพราวซะขนาดนั้น กระทั่งพ่อกับแม่ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้! ทั้งหมดมันเป็นแค่กับดักที่ใช้หลอกล่อคนไม่มีสมองอย่างลูกยังไงล่ะ! แล้วใครกันที่ต้องรับเคราะห์ไปด้วย? ก็พ่อกับแม่นี่ไงล่ะ!!”

                   ทุกวาจาคำพูดของผู้เป็นแม่ที่เอ่ยออกมา ล้วนแล้วแต่เป็นความจริงที่แสนเจ็บปวดทั้งสิ้น แต่ทว่าจ้าวเสี่ยวย่ากลับทำใจยอมรับความจริงข้อนี้ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

            “เอาล่ะ เลิกคลุ้มคลั่งได้แล้ว! ครั้งนี้ถือซะว่าเป็นบทเรียนราคาแพงของลูกก็แล้วกัน พ่อกับแม่ยินดีจ่ายหากมันจะช่วยให้ลูกตาสว่างได้บ้าง! แล้วจากนี้เป็นต้นไป ลูกก็หยุดสร้างปัญหาซะที!”

            “ฐานะของครอบครัวเราตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะลูก ธุรกิจของเรากำลังประสบปัญหาอย่างหนัก จะใช้เงินสักทีก็ต้องรู้จักคิดให้รอบคอบ อย่าเอาแต่ทำตัวให้เป็นภาระพ่อแม่ไปวันๆ!”

            หลังจากที่ได้ฟัง จ้าวเสี่ยวย่าไม่เพียงไม่สำนึกเท่านั้น แต่ทว่ายังแอบก่นด่าพ่อแม่อยู่ภายในใจว่า เป็นพวกขี้ขลาดตาขาว

           

            คนที่ทั้งจนและไร้ซึ่งพลังอำนาจอย่างหลินจิงซู มันจะใช่คู่ต่อสู้ของจ้าวเสี่ยวย่าคนนี้ได้อย่างไรกัน?

            แค่จะคิดหาเหตุผลให้ตนเองต้องพ่ายแพ้ต่อลูกจ้างร้านชานมไข่มุกกระจอกๆแบบนั้น ไม่ว่าจ้าวเสี่ยวย่าจะพยายามคิดอย่างไร เธอก็ไม่สามารถคิดออกเลยจริงๆ!

            ชั่วแวบหนึ่งเหมือนว่าเธอจะนึกอะไรดีๆขึ้นมาได้ จ้าวเสี่ยวย่ารีบแบมือยื่นออกไปขอเงินค่าขนมจากพ่อกับแม่ทันที

            “พ่อคะ แม่คะ เงินค่าขนมอาทิตย์นี้หนูใช้ไปหมดแล้ว ขอเพิ่มด้วยค่ะ”

            เมื่อสักครู่ สองสามีภรรยาเพิ่งจะสูญเงินหมื่นไปสดๆร้อนๆ ทว่าตอนนี้ลูกสาวไม่รักดีของพวกเขา ยังจะมีหน้ามาขอเงินค่าขนมเพิ่มอีกงั้นเหรอ? แน่นอนว่า การกระทำเช่นนี้ได้ทำให้พวกเขาทั้งคู่โกรธมากทีเดียว!

            ด้วยนิสัยฟุ่มเฟือยของเด็กคนนี้ สักวันเธอจะต้องถลุงทรัพย์สมบัติก้อนสุดท้ายที่ครอบครัวเหลืออยู่หมดเกลี้ยงอย่างแน่นอน!

            ขณะขับรถ ผู้เป็นพ่อได้เหลียวหลังมามองลูกสาวที่เอาแต่ใจด้วยความสมเพชเวทนา พร้อมกับควักธนบัตรมูลค่าหนึ่งร้อยหยวนยัดใส่กำมือของจ้าวเสี่ยวย่าให้เพียงหนึ่งใบ

            “จะบ้ารึเปล่าพ่อ! แค่ร้อยหยวนเองเนี่ยนะ? เงินแค่นี้กินข้าวมื้อนึงยังไม่พอเลย!?”

            สำหรับคุณหนูผู้ร่ำรวยเฉกเช่นจ้าวเสี่ยวย่า ปกติแล้ว แค่ค่าอาหารหนึ่งมื้อของเธอก็ตกเกือบร้อยหยวนแล้ว ไหนจะค่าช้อปปิ้งซื้อกระเป๋าเสื้อผ้า ไหนจะต้องซื้อของแจกเพื่อนๆของเธอในแต่ละวันอีกล่ะ?

            “วันๆแกใช้จ่ายอะไรนักหนา! สถานการณ์ทางบ้านของเราตอนนี้หนักหนาแค่ไหน แกยังไม่รู้สึกรู้สาอะไรจริงๆน่ะเหรอ!?”

            ถูกพ่อขึ้นเสียงดุยกใหญ่เช่นนี้ จ้าวเสี่ยวย่าก็ได้แต่บ่นพึมพำอย่างรำคาญใจ เธอตัดพ้อถึงจำนวนเงินค่าขนมอันน้อยนิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ท้ายสุดจะตระหนักได้กว่า ไม่มีใครสักคนสนใจฟังเธอเลย จึงจำต้องยอมแพ้ไป

           

            ในเวลาเดียวกันนั้น หลินจิงซูเองก็กำลั่งนั่งเลียนิ้วนับเงินจำนวน 10,000 หยวนอยู่บนเตียงคนไข้อย่างสบายอารมณ์

            แค่หยิบงัดกลอุบายเล็กๆน้อยๆมาใช้ ย่อมสามารถสั่งสอนคุณหนูจากตระกูลร่ำรวยอย่างจ้าวเสี่ยวย่าได้ไม่ยาก

            มีเงินก้อนตั้งหมื่นหยวนอยู่ในกำมือ เธอจะเอาไปทำอะไรดีนะ?

            ในยุคสมัยนี้ เงินจำนวน 10,000 หยวนนับว่ามากพอจะใช้เลี้ยงชีวิตตลอดหนึ่งปีทีเดียว

            เอาล่ะ ในเมื่อบรรลุจุดประสงค์แรกแล้ว พรุ่งนี้หลินจิงซูก็พร้อมออกจากโรงพยาบาลแล้วเช่นกัน

            เธอตัดสินใจเก็บเงินก้อนนี้ไว้กับตัวเอง ดังคำกล่าวที่ว่า เรื่องความมั่งคั่งอย่าให้รั่วไหลถึงหูผู้อื่น หลังสิ้นสุดเหตุการณ์ครั้งนี้ เธอจึงค่อยหาหนทางนำเงินส่วนนี้ไปลงทุนต่อ

            เช้าวันรุ่งขึ้น หลินจิงซูได้ทำเรื่องขอกลับบ้านด้วยตัวเองทุกขั้นตอนจนเสร็จสรรพ

            เห็นว่าสาวน้อยไม่มีอาการบาดเจ็บใดๆแล้ว แพทย์จึงได้เซ็นอนุมัติให้อย่างไม่มีปัญหา

            และในเมื่อรับปากกับสองสามีภรรยาตระกูจจ้าวไว้แล้ว เธอจึงได้เดินทางไปพบเจ้าหน้าที่ตำรวจ เพื่อถอนข้อกล่าวหาที่เคยฟ้องจ้าวเสี่ยวย่าออกทั้งหมด

            หากจ้าวเสี่ยวย่ามีประวัติต้องโทษติดตัว สิ่งนี้ย่อมส่งผลกระทบต่ออำนาจอิทธิพลของครอบครัวเธอได้ในอนาคตได้เช่นกัน รวมถึงปัญหาอีกมากมายที่จะตามมา ดังนั้น สองสามีภรรยาตระกูลจ้าวจึงได้พยายามทำทุกวิถีทาง เพื่อชำระล้างประวัติของลูกสาวให้ขาวสะอาดหมดจด

            เสร็จสิ้นกิจธุระ หลินจิงซูก็ได้เดินออกจากสถานีตำรวจมาอย่างสบายอารมณ์ กระทั่งเลี้ยวลัดตัดพ้นหัวโค้งเท่านั้น สิ่งแรกที่เธอประสบพบเจอก็คือ จ้าวเสี่ยวย่าที่กำลังตั้งท่าเตรียมพร้อมยืนดักรออยู่อีกฟากฝั่งถนน

            เมื่อวานเพิ่งขู่ไปหยกๆว่า อย่าโผล่หน้าให้เห็นอีกเป็นครั้งที่สอง ดูท่าสาวน้อยคนนี้คงจะยังไม่เข็ดหราบสินะ?

            เอาเถอะ เห็นแก่เงิน 10,000 หยวนที่เพิ่งได้มา หลินจิงซูเองก็หาใช่คนไร้เมตตาอะไร เธอจงใจเดินเลี่ยงหลบจ้าวเสี่ยวย่าและเบี่ยงไปทางถนนอีกเส้นแทน

            ทว่าไม่กี่อึดใจต่อมา เธอกลับถูกอันธพาลกลุ่มหนึ่งตรงปรี่เข้ามาล้อมร่างไว้อย่างแน่นหนา

            “หึ! หน้าด้านไถเงินพ่อแม่ฉันไป แล้วยังคิดจะหนีไปง่ายๆอีกเหรอ?”

            จ้าวเสี่ยวย่าตระหนักชัดแล้วว่า เวลานี้หลินจิงซูได้ทำการเพิกถอนข้อกล่าวหาทั้งหมดแล้ว

            หนทางสะดวกเช่นนี้ ยังมีสิ่งใดให้เธอต้องเกรงกลัวอีกล่ะ?