ตอนที่ 36 พวกต้มตุ๋น

                  ตอนที่ 36 พวกต้มตุ๋น

                  จากที่หลินจิงซูเคยร่ำเรียนวิชามาจากเหลาหวางโถวในชีวิตก่อนหน้า เขาไม่ได้มุ่งสอนเพียงแค่วิชาโกงไพ่ร้อยรูปแบบเท่านั้น แต่อีกหนึ่งสิ่งที่ช่วยประกอบให้การโกงสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้นไปอีกก็คือทักษะการแสดง

                  ในวงไพ่ไม่ว่าเมื่อไหร่หรือที่ไหน เรามีโอกาสที่จะถูกจับได้เสมอ แต่ก็แน่นอน เราย่อมไม่สามารถเปิดเผยกลโกงเหล่านั้นให้ทุกคนล่วงรู้ได้

                  เพราะเช่นนั้น ทักษะการแสดงจึงสำคัญยิ่ง และต้องรู้จักโกหกหน้าตายให้เป็นด้วย

                  ภายใต้แรงกดดันของมวลชนรอบด้าน หลินจิงซูกวาดตามองไปที่ไพ่คิงทั้งห้าใบบนโต๊ะอย่างใจเย็น แล้วจึงเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า

                  “ทุกครั้งที่เล่นจบ คุณน้าก็ขอไพ่จากหนูกลับคืนไปทุกครั้ง แล้วตอนแจกไพ่ คุณน้าก็เป็นคนเดียวที่แกะไพ่สำรับใหม่ ถ้าจะถามว่าทำไมถึงมีไพ่คิงตั้งห้าใบแบบนี้ ควรต้องถามคุณน้าถึงจะถูกไม่ใช่เหรอคะ?”

                  ทางฝ่ายเจ้ามือนั้นมั่นใจอย่างยิ่งว่า หลินจิงซูจะต้องโกงไพ่ในตานี้อย่างแน่นอน นั่นเพราะจากการแจกไพ่ของเขานั้น เขาไม่ปล่อยให้เธอมีโอกาสได้แต้มสูงกว่าเลย เพราะฉะนั้น นังเด็กคนนี้จะต้องเล่นตุกติกอะไรลับหลังอย่างแน่นอน!

                  “แกนั่นล่ะนังหนูที่โกงฉันแน่ๆ!”

                  เจ้ามือยกมือขึ้นชี้หน้าหลินจิงซู พร้อมกับร้องตะโกนด่าสาปแช่งต่อว่า

                  “ถ้าอย่างนั้นก็อย่าหาว่าฉันรังแกเด็กก็แล้วกัน! ถ้าไม่คืนเงินจำนวนนั้นมา ก็อย่าหวังว่าจะได้ออกไปจากที่นี่เลย!!”

                  ขณะเดียวกันนั้น ป้าผางเองก็ได้กระโจนขึ้นหน้า พร้อมกับแหกปากร้องโวยวายเสียงดังลั่น

                  “แก! ไอ้สารเลว! ตอนได้เงินฉันไปเอาแต่ยิ้มแย้มไม่พูดอะไรสักคำ! ตอนนี้เป็นฝ่ายแพ้เสียเงินบ้าง กลับจะมาแหกปากงอแงใส่ร้ายคนอื่นว่าเล่นโกง! โตเป็นควายขนาดนี้แล้ว ยังจะทำตัวเอาแต่ใจเป็นเด็กๆไปได้!”

                  “นังป้า! แกด่าใครห๊ะ?!”

                  กลุ่มชายฉกรรจ์บีบวงล้อมแคบลงเรื่อยๆ เสียงหักกระดูกนิ้วมือดังลั่น ราวกับจะประกาศว่าพร้อมจะลงมือได้ทุกเมื่อ แต่จู่ๆก็มีคนร้องตะโกนลั่นขึ้นท่ามกลางฝูงชนว่า

                  “ตำรวจมา! ตำรวจมา!!”

                  ทันทีที่เจ้ามือและเหล่านักต้มตุ๋นได้ยินเช่นนั้น ก็เหมือนกับพบเจอของแสลงใจ ต่างคนต่างหน้าซีดขาวเป็นเผือกต้ม และร้องตะโกนลั่นเสียงหลง

                  “เก็บๆๆ!! รีบเก็บข้าวของแล้วแยกย้าย เร็วเข้า!!”

                  บรรดาหน้าม้าหลายคนที่แกล้งมาเป็นคนดูปะปนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ต่างก็รีบกระโดดเข้าไปช่วยเก็บข้าวของหอบหนีกันยกใหญ่ 

                  ป้าผางเห็นภาพฉากเหล่านี้เข้าก็ถึงกับกระจ่างแจ้งทันใด หากไม่ใช่การต้มตุ๋นหลอกลวงก็คงเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้แล้ว!

                  “ไอ้ชาติชั่ว! ไอ้พวกสัตว์นรก กล้าหลอกลวงกันได้! ที่ผ่านมาพวกแกรวมหัวกันหลอกตุ๋นเงินฉันไปงั้นเหรอ?!!”

                  ป้าผางไม่พูดพล่ามทำเพลง รีบวิ่งไปคว้าม้านั่งบนพื้นที่เจ้ามือเคยนั่งขึ้นมา แล้วเหวี่ยงทุบตะลุมบอนจนเกิดเป็นเหตุการณ์วุ่นวายยกใหญ่

                  ตำรวจรีบวิ่งเข้ามาระงับเหตุความรุนแรงอย่างรวดเร็ว

                  “ใครกันที่กล้าก่อปัญหาที่นี่?!”

                  ตำรวจวัยกลางคนผู้หนึ่งวิ่งเข้ามากลางวงที่กำลังโกลาหล และเมื่อพบเห็นหลินจิงซูอยู่ในที่เกิดเหตุ เขาก็ร้องอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ

                  “แม่หนู? เป็นหนูอีกแล้วเหรอ?”

                  หมู่นี้ดูท่าหลินจิงซูจะสนิทกับพวกตำรวจไม่น้อยเลย มีปฏิสัมพันธ์ต้องพบเจอหน้ากันแทบทุกวัน จนแทบจะพูดได้ว่า ช่วงนี้เธอได้กลายมาเป็นคนดังประจำสถานีตำรวจไปแล้ว

                  หลินจิงซูก้มหน้าหัวเราะระคนเหี่ยใจเล็กน้อย

                  ไม่นานเกินรอ เหล่านักต้มตุ๋นหลายคนก็ถูกตำรวจจับกุมตัวไป

                  แต่เริ่มเดิมที ทุกคนต่างคิดว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจโถมกำลังเข้ามาก็เพื่อระงับเหตุความวุ่นวายระหว่างผู้คน แต่ที่ไหนได้ กลุ่มตำรวจกลับเตรียมการบุกมาที่นี่เพื่อทลายโต๊ะพนันเถื่อนตั้งแต่แรกแล้ว ของกลางที่ยึดมาได้นั้นไม่ได้มีเฉพาะไพ่ แต่ยังมีอุปกรณ์กลโกงอีกมากมายหลายชนิดด้วย

                  หลังจากที่เหล่านักต้มตุ๋นถูกตำรวจนำตัวไป ป้าผางก็ตกอยู่ในภวังค์ความสับสนชั่วขณะ เพราะเรื่องนี้นับเป็นคดีฉ้อโกงอย่างหนึ่ง แล้วเงินจำนวนมากกว่าสองพันหยวนนี้ ป้าผางกับหลินจิงซูจะเก็บไว้กับตัวได้อย่างไรกัน?

                  มีคำถามมากมายอัดแน่นอยู่ภายในหัวของป้าผาง แต่ตำรวจกลับสั่งให้ยืนนิ่งๆห้ามหนีไปไหน ดังนั้น เธอจึงไม่มีโอกาสแม้แต่จะปริปากพูดสักคำ

                  ตำรวจวัยกลางคนผู้นั้นหันมาบอกกับหลินจิงซูและป้าผางว่า

                  “ถือว่าพวกคุณสองคนโชคดีมากเลยนะครับ ที่มีคนไปแจ้งเรื่องนี้ที่สถานีตำรวจได้ทันเวลา ไม่อย่างนั้น คงจะต้องมีประชาชนถูกคนพวกนี้ต้มตุ๋นจนหมดตัวอีกมาก”

                  หลินจิงซูเอ่ยถามกับทางตำรวจว่า

                  “ใครเหรอคะที่เป็นคนไปแจ้งตำรวจเรื่องนี้?”

                  ตำรวจวัยกลางคนตอบยิ้มๆ

                  “ก็เพื่อนบ้านของหนูเองนั่นแหละ ศาสตราจารย์หวังกับหลานชายของเขา”

                  ศาสตราจารย์หวังกับจู้หยานงั้นเหรอ?

                  แล้วพวกเขาสองคนรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?

                  หลินจิงซูชะโงกศีรษะเหลียวซ้ายแลขวาสำรวจมองอย่างรวดเร็ว กระทั่งไปพบเข้ากับศาสตราจารย์หวังและจู้หยานที่กำลังยืนอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้

                  ศาสตราจารย์หวังโบกไม้โบกมือยิ้มทักทายเธอกลับ ส่วนจู้หยานที่สวมเสื้อสีดำกางเกงขายาวสีขาว ยังคงมีสีหน้าที่ราบเรียบเฉยเมยราวกับไร้ความรู้สึกเช่นเคย มองผิวเผินคงคิดว่าเป็นต้นไม้หายใจได้

                  เธอเดินเข้าไปขอบคุณศาสตราจารย์หวังและจู้หยาน ยิ้มให้พร้อมกับโค้งคำนับอย่างสุภาพ

                  “ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยเหลือ ถ้าแจ้งตำรวจช้ากว่านี้อีกนิด บางทีหนูกับป้าผางอาจถูกคนพวกนั้นทำร้ายจริงๆก็ได้”

                  ศาสตราจารย์หวังตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม

                  “สำหรับเรื่องนี้ ฉันไม่ขอรับความดีความชอบจะดีกว่า ทั้งหมดเป็นเพราะจู้หยานเห็นบางอย่างไม่ปกติเกิดขึ้น ก็เลยรบเร้าให้ฉันรีบไปแจ้งตำรวจน่ะ แล้วก็เกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นจริงๆด้วย”

                  “จู้หยาน ขอบคุณมากนะ นายช่วยฉันอีกครั้งแล้ว”

                  หลินจิงซูหันไปโบกมือยิ้มแย้มให้อีกฝ่ายพร้อมเอ่ยขอบคุณจู้หยาน ครั้งก่อนที่เขาช่วยเธอไว้ เธอตั้งใจว่าจะปรุงอาหารแมวรสเด็ดไปให้เจ้าสาหร่ายกินเยอะๆเพื่อเป็นการตอบแทน แต่กลับคิดไม่ถึงว่า มาครั้งนี้เธอยังจะต้องติดหนี้บุญคุณเขาอีกครั้งแล้ว ทำเอาเธอถึงกับคิดไม่ออกเลยว่าจะตอบแทนจู้หยานอย่างไรดี? ทำสปานวดให้เจ้าสาหร่ายรู้สึกผ่อนคลายดีไหมนะ?

                  จู้หยานปรายหางตามองเธอเล็กน้อย ริมฝีปากปริอ้าคล้ายต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายกลับนิ่งเงียบภายใต้สีหน้าท่าทางลังเลไม่กล้าเอ่ยออกมา

                  มองเห็นท่าทีชวนอึดอัดระคนลำบากใจของหลานชาย ศาสตราจารย์หวังจึงรีบออกตัวและพูดขึ้นว่า

                  “ฉันจะไปคุยกับทางตำรวจหน่อย เด็กๆสองคนก็ตามสบายแล้วกันนะ”

                  ได้ยินคำพูดประโยคนี้ของศาสตราจารย์หวังเข้า หลินจิงซูถึงกับกัดฟันจนเสียวระบมเล็กน้อย พร้อมกับจ้องมองศาสตราจารย์หวังที่เดินสองมือไพล่หลังไปหาเจ้าหน้าที่ตำรวจ เธอปั้นหน้ามุ่ยแสดงความไม่พอใจเท่าไหร่นัก ทำไมศาสตราจารย์หวังต้องพูดอย่างกับเธอเป็นเด็กๆไปได้?

                  “มีอะไรอยากจะพูดรึเปล่า?”

                  เธอเองก็สังเกตเห็นจู้หยานตั้งแต่เมื่อครู่แล้วเช่นกัน เมื่อสบโอกาสอยู่กันเพียงลำพัง จึงรีบเปิดประเด็นถามอีกฝ่ายออกไปตามตรง

                  จู้หยานนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจู่ๆก็ถามคำถามที่ไม่คาดคิดออกมา

“เมื่อครู่เธอโกงไพ่ใช่ไหม?”