ตอนที่ 387 สัญญาจ้าง

            194 2-2

            ตอนที่ 387 สัญญาจ้าง

            หลินจิงซูเพิ่งจะพูดจบ หลิวหมิงก็เดินเปิดประตูตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว

            “คุณจิงซู!”

            หลินจิงซูรีบพาโจเหลียงและคนอื่นๆ เข้าไปแนะนำตัวกับหลิวหมิงอย่างสุภาพนอบน้อม

            “นี่เป็นพนักงานใหม่ของโรงแรมเราที่หนูได้เคยส่งรายงานเสนอไปค่ะ หนูคิดว่า ทักษะความสามารถของพวกเขาทุกคน ประธานหลิวเองก็น่าจะได้เห็นผ่านยอดขายที่เติบโตขึ้นอย่างก้าวกระโดดของอาทิตย์ก่อนแล้วนะคะ แขกที่มาใช้บริการทุกคนต่างก็ชื่นชมในงานบริการของพวกเขา และพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า เป็นบริการที่ยอดเยี่ยมไร้ที่ติ”

            เดิมทีหลินจิงซูแอบหวั่นใจลึกๆว่า การมาของหลิวหมิงในครั้งนี้ ก็เพื่อเกลี้ยกล่อมให้เธอขับไล่วัยรุ่นอันธพาลกลุ่มนี้ออกไปให้พ้นเหมือนคนอื่นๆ

            แต่ที่ไหนได้ หลิวหมิงกลับปรบมือแสดงความยินดีกับทุกคน เขาพึงพอใจอย่างมากกับผลงานของพนักงานชุดใหม่ที่หลินจิงซูเป็นคนเลือกสรรเข้ามา

            “คุณจิงซู ผมไม่รู้จะพูดอะไรแล้วจริงๆ เพิ่งเข้ามาทำงานได้แค่อาทิตย์เดียวแต่ กลับสามารถเรียกเสียงชื่นชมจากแขกที่มาใช้บริการได้อย่างล้นหลาม! ที่ผมมานี้ ไม่ได้จะมาไล่ใครออกหรอกนะ ไม่ต้องเป็นห่วง แต่ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณจิงซูอยู่นิดหน่อย”

            “ตอนนี้โรงแรมสาขาสองของเรามียอดกำไรสุทธิรวมสูงกว่าสาขาหลักมาก ผมยินดีมอบหุ้นโรงแรมหลี่เจี่ยสาขาหลัก 40% ให้เลย พร้อมกับอำนาจบริหารอย่างครบวงจรด้วย ช่วยทำให้ยอดของสาขานี้มีอัตราการเติบโตที่เท่ากันด้วยเถอะนะครับ ถ้าคุณทำได้สำเร็จ เราสองคนต่างก็วิน-วินทั้งคู่”

            เนื่องจากก่อนหน้านี้ไม่ได้รับความเห็นชอบจากคณะผู้บริหารระดับสูงและนายทุน ส่งผลให้ในทางบัญชีนั้น แม้จะขึ้นชื่อว่าเป็นเครือเดียวกัน แต่อำนาจการบริหารและการเงินทั้งหมดของโรงแรมหลี่เจี่ยทั้งสองสาขานี้ กลับแยกขาดกันโดยสิ้นเชิง

            และตอนนี้ ทุกคนต่างก็ได้ร้องขอให้หลินจิงซูเข้ามาบริหารโรงแรมหลี่เจี่ยสาขาหลักด้วย โดยมอบหุ้นจำนวน 40% ให้เธอเป็นค่าตอบแทน

            แน่นอนว่าทีแรกหลินจิงซูไม่ต้องการจะเข้าไปยุ่งเกี่ยว กระทั่งได้ยินคำพูดประโยคสุดท้ายของหลิวหมิง และนั่นก็ทำให้เธอฉุกคิดถึงผลประโยชน์ที่ตนกำลังจะได้รับในอนาคตข้างหน้า!

            แน่นอน ผลประโยชน์มางานย่อมเดิน!

            “ได้สิคะ ไม่มีเหตุผลที่หนูจะต้องปฏิเสธ จริงมั้ยคะ?”

            หลิวหมิงโบกมือยิ้มร่า

            “แต่หวังว่าคุณจิงซูจะแบ่งบุคลากรที่มีมาที่โรงแรมสาขาหลักสักครึ่งหนึ่งก่อนช่วงเริ่มไตรมาสใหม่ของปีนะครับ หน้าประวัติผลงานของที่นี่จะได้สวยเหมือนกับสาขาสอง ผมจะได้เอาไปอวดบรรดานายทุนได้”

            หลินจิงซูพยักหน้าเห็นด้วยทันที

            “ตอนนี้โรงแรมของเราได้กลายเป็นหนึ่งในจุดเด่นของมณฑลไปแล้ว ไม่ว่าจะเรื่องอาหารสไตล์ตะวันตกที่เลื่องชื่อ หรือบาร์นั่งดื่มระดับไฮเอนด์แถวหน้าของประเทศ มิหนำซ้ำยังมีเด็กหนุ่มกลุ่มนี้ที่กำลังจะกลายมาเป็นอีกหนึ่งเสาหลัก ที่ทำให้ธุรกิจของเรามีชื่อเสียงโด่งดังไปอีกขั้น ขืนยังมัวแต่ให้บุคลากรล้ำค่าเหล่านี้เป็นเพียงแค่เด็กฝึกงานต่อไป เราที่ไม่ต่างอะไรจากเรือจ้าง คงต้องรอวันที่ทุกคนเติบโตและโบยบินจากเราไป จริงมั้ยล่ะคะ?”

            “ถ้าไม่อยากตัดเส้นทางการเงินของตัวเองในอนาคต ประธานหลิวควรต้องรักษาบุคลากรที่มีค่าเหล่านี้ไว้ เซ็นสัญญาจ้างให้พวกเขาเป็นกิจจะลักษณะ เราเปิดโรงแรมนะคะไม่ใช่โรงเรียน ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ฝึกหัดงาน พอเก่งแล้วก็ปล่อยไป”

                                   

            สำหรับเรื่องนี้ หลิวหมิงแอบรู้สึกหนักใจไม่น้อย อัตราการจ้างระหว่างเด็กฝึกงานกับพนักงานประจำนั้นต่างกันค่อนข้างมาก และเขาต้องการบางสิ่งบางอย่างเพื่อรับรองว่า การเพิ่มต้นทุนที่สูงขึ้นในครั้งนี้ จะสามารถช่วยผลักดันยอดขายให้สูงขึ้นอย่างที่คาดหวังได้จริงๆ

            แค่ต้นทุนค่าเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เพียงอย่างเดียวก็มากพออยู่แล้ว นี่ยังต้องจ้างพนักงานประจำเพิ่มเป็นจำนวนไม่น้อยอีก ต่อให้เป็นหลิวหมิงก็ไม่กล้าตัดสินใจสุ่มสี่สุ่มห้าเช่นกัน

            พูดคุยมาถึงจุดนี้ หลินจิงซูก็โบกมือไล่ทุกคนให้กลับไปทำงานตามเดิม จากนั้นจึงหันไปพูดกับหลิวหมิงต่อว่า

            “ประธานหลิวคะ คุณวางใจเถอะค่ะ ถึงแม้คนพวกนี้จะเคยเลือกเดินทางผิดมาก่อน แต่ตอนนี้พวกเขาได้งานทำที่มั่นคงแล้ว ได้รับที่ยืนในสังคมกลับคืนมา พวกเขาย่อมต้องทำทุกอย่างเพื่อรักษาโอกาสดีๆนี้ไว้แน่นอนค่ะ หนูเชื่อว่า คนประเภทนี้จะไม่มีวันทรยศหักหลังพวกเราง่ายๆแน่”

            “นอกจากนี้แล้ว หนูยังรับปากกับพวกเขาด้วยว่า ถ้ายอดขายเพิ่มสูงขึ้นตามที่กำหนดไว้ หนูจะให้ค่าคอมมิชั่นพิเศษอีก 10% กับทุกคนด้วย มีวิธีจูงใจแบบนี้ พวกเขายิ่งจะต้องพยายามอย่างหนักเพื่อเพิ่มยอดขายให้กับเราแน่ๆค่ะ”

            หลิวหมิงถึงกับประหลาดใจอย่างมากเมื่อได้ยินแผนการของสาวน้อยตรงหน้า

            เรื่องกึ๋นทางธุรกิจในตัวของหลินจิงซูนั้น คนอย่างเขาเฝ้ามองอยู่นานแล้ว แต่คิดไม่ถึงเช่นกันว่า สาวน้อยคนนี้จะสามารถรังสรรค์วิธีการเพิ่มยอดขายได้หลากหลายเพียงนี้!

            “คุณจิงซู นับว่าเป็นวิธีที่ดีมากเลย ทำแบบนี้ทุกคนก็จะมีแรงจูงใจให้ขยันทำงาน เพราะเห็นเป้าหมายตรงหน้าที่ชัดเจน แม้ต้นทุนจะเพิ่มสูงขึ้นก็จริง แต่ยอดขายที่ได้ก็จะเพิ่มสูงขึ้นตามไปด้วยเช่นกัน ส่วนเรื่องความจงรักภักดีต่อองค์กรนั้นยิ่งไม่ต้องเป็นห่วง ตามที่คุณจิงซูให้เห็นเหตุผลมา ต่อให้ทั้งชีวิตนี้พวกเขาจะเคยทรยศทุกคนมาแล้ว แต่ต้องไม่ใช่โอกาสสุดท้ายที่พวกเขาจะสามารถกลับมาใช้ชีวิตในสังคมอย่างคนปกติทั่วไปแน่”

           

            รับฟังคำสรรเสริญเยินยอที่หลิวหมิงพูดไม่หยุดปาก หลินจิงซูก็อดที่จะหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขไม่ได้ เธอเป็นคนจำพวกเจ้าแผนการไอเดียบรรเจิดมาตั้งแต่ในชาติก่อนหน้าแล้ว

            ยิ่งได้มาเกิดใหม่อีกครั้งในยุคสมัยโบราณแบบนี้ เธอย่อมไม่ต่างจากเสือติดปีกเป็นธรรมดา!

            “ประธานหลิว ชมกันเกินไปแล้วล่ะค่ะ ขอเพียงสามารถทำให้ธุรกิจโรงแรมของเราเติบโตก้าวหน้าได้ ไม่ว่าจะจะด้วยวิธีใด มันก็คุ้มค่าที่จะลอง”

            “มั่นใจเถอะค่ะ ภายใต้การบริหารจัดการของหนู เครือโรงแรมหลี่เจี่ยของเรา จะต้องสามารถขยายสาขาไปทั่วประเทศได้ภายในเวลาสามปีอย่างแน่นอน!”

            แม้คำพูดเหล่านี้จะฟังดูทะเยอทะยานไร้สาระเกินจริงสำหรับคนอื่น แต่ไม่ใช่กับหลิวหมิงที่มีโอกาสได้ร่วมงานกับหลินจิงซูมาแล้วหลายครั้ง เขาเชื่อว่าภายในตัวของสาวน้อยคนนี้ ยังมีศักยภาพที่เหนือจิตนาการซุกซ่อนอยู่อีกมาก!

            “จริงเหรอครับ? เยี่ยมไปเลยคุณจิงซู! ในเมื่อคุณดูมั่นอกมั่นใจซะขนาดนี้ เดี๋ยวผมจะให้เลขานำเอกสารสมัครงานมาให้ทุกคนกรอกเลย จากนี้ไป พวกเขาจะได้รับบรรจุเป็นพนักงานประจำแล้ว!”

            เลขาสาวที่ยืนอยู่ข้างกายหลิวหมิงรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างยิ่งกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้า เมื่อเห็นว่าเจ้านายของเธอหลงใหลในตัวหลินจิงซูคนนี้มากเพียงใด เธอก็ได้แต่ตบเท้าเดินจากไปพร้อมความแค้นใจอย่างเงียบงัน

            หลังจากเซ็นสัญญาบรรจุแก๊งค์อันธพาลทุกคนเป็นพนักงานประจำแล้ว จู่ๆก็มีข่าวลือกระจายไปทั่วโรงแรมว่า หลังจากนี้หลินจิงซูจะทำการปลดพนักงานเก่าออกเป็นจำนวนมาก ส่งผลให้พนักงานที่มีอยู่เดิมของโรงแรมต้องตกอยู่ในสถานะสุ่มเสี่ยงที่จะถูกไล่ออก และเหตุการณ์นี้ก็ได้สร้างความตื่นตระหนกให้แก่ทุกคนในทันที