เข้าสู่ระบบ222 1-2
ตอนที่ 421 เผชิญหน้าสร้างความชัดเจน
ดูก็รู้ว่าจู้หยานเพิ่งหนีออกจากบ้านมาและกำลังตกที่นั่งลำบากไร้ที่พักพิง นี่จึงเป็นเหตุผลว่า ทำไมเขาจึงได้ชักแม่น้ำทั้งห้าหาเรื่องพูดคุยไปเรื่อยแบบนี้
หลินจิงซูจึงยิ้มและยื่นข้อเสนอทันที
“ถ้าช่วงนี้นายยังไม่อยากกลับ ทำไมไม่พักที่บ้านของฉันก่อนล่ะ? ทั้งแม่ทั้งพ่อเฉินเองก็เอ็นดูนายจะตายไป ดีไม่ดีคงเห็นนายเป็นเหมือนลูกคนที่สองไปแล้วมั้ง”
“ระหว่างนี้ ฉันจะพยายามหาโอกาสเข้าไปพูดคุยกับย่าของนายเอง ยังไงก็ควรต้องหาจุดลงตัวสำหรับเรื่องนี้ได้สิ เพียงแค่ต้องใช้เวลาปรับความเข้าใจกันสักหน่อย อย่างน้อยก็น่าจะลดความเข้มงวดของย่านายลงได้บ้าง”
ระหว่างที่หลินจิงซูกำลังคิดหาหนทางแก้ไขปัญหาเหล่านี้อยู่ จู่ๆจู้หยานก็ร้องปฏิเสธโดยแทบไม่ต้องคิด เพราะกลัวเหลือเกินว่า ชาตินี้ตนจะไม่ได้พบเจอหน้าหลินจิงซูอีกเป็นครั้งที่สอง
“ไม่ คุณห้ามไปพบคุณย่าของผมเด็ดขาด ต่อให้ย่าจะเป็นฝ่ายริเริ่มเข้าหาคุณก่อนก็ตาม คุณต้องพยายามอยู่ให้ห่างจากย่าให้มากที่สุด! ไม่มีใครรู้จักคุณย่าดีเท่าผมแล้วล่ะ!”
เห็นว่าจู้หยานมีท่าทีจริงจังกับเรื่องนี้เพียงใด หลินจิงซูจึงรีบกลืนสิ่งที่อยากจะพูดกลับลงคอไปโดยเร็ว และเปลี่ยนมาเป็นพยักหน้าตอบตกลงแทน เพราะถึงอย่างไร หน้าที่ของเธอในตอนนี้คือคลายทุกข์ขจัดปัญหาให้กับเพื่อน ไม่ใช่สร้างปัญหาให้ลุกลามเลวร้ายขึ้นไปอีก ในเมื่อเขาบอกว่าไม่ก็คือไม่
สรุปสุดท้ายแล้ว จู้หยานได้ตัดสินใจทำตามคำแนะนำของหลินจิงซู โดยนับจากนี้เขาได้เข้าไปอาศัยอยู่บนห้องใต้หลังคาในบ้านวิลล่าของหลินจิงซู แต่เขาได้ยื่นเงื่อนไขข้อหนึ่งว่า ห้ามไม่ให้ติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียนเย่ล่วงรู้เรื่องนี้โดยเด็ดขาด
เรื่องที่เขาหนีออกจากบ้านมาแบบนี้ จู้หยานจำเป็นต้องปิดบังตนเอง จะทิ้งร่องรอยให้คนที่เป็นหูเป็นตาของย่าสืบเสาะมาถึงตัวไม่ได้โดยเด็ดขาด
“เรื่องเสื้อผ้าไม่ต้องห่วงนะ กระเป๋าเดินทางที่นายลืมทิ้งไว้ที่โรงแรมครั้งก่อน ไว้ฉันจะแอบเอามาให้เอง นายพักผ่อนที่นี่ให้สบายใจเถอะนะ”
หลังจากได้ยินเช่นนั้น จู้หยานก็พยักหน้าด้วยความขอบคุณ
จู้หยานตัดสินใจแล้วว่า นับแต่นี้เป็นต้นไป เขาจะขอใช้ทั้งชีวิตที่เหลือของตนเองสู้กับย่าตัวเอง และหวังว่าในก้าวแรกนี้ จะสามารถทำให้อีกฝ่ายตาสว่างและตระหนักถึงความงี่เง่าไร้เหตุผลของตัวเองได้บ้างสักนิด!
จู้หยานแอบย่องขึ้นไปยังห้องใต้ดินบนชั้นสามของบ้าน แม้บริเวณนี้จะไม่มีเตียง แต่เพราะห้องนี้ถูกออกแบบให้เป็นห้องใต้หลังสำหรับเก็บของ ขนาดพื้นที่จึงค่อนข้างกว้างใหญ่พอควร
แน่นอน จู้หยานรู้สึกพึงพอใจไม่น้อยกับสภาพแวดล้อมความเป็นอยู่ของตนเวลานี้
“จิงซู ขอบใจมากนะ”
หลินจิงซูยิ้มให้พร้อมยื่นมือไปตบไหล่จู้หยานเบาๆ
“ระหว่างเรายังมีอะไรต้องเกรงใจกันอีกล่ะ? นายแค่ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ให้มีความสุขก็พอ ถึงเวลากินข้าวเมื่อไหร่ ฉันจะแอบเอาน้ำเอาข้าวมาให้เอง รับรองว่าไม่มีใครในบ้านจับได้แน่นอน”
หลังจากพูดคุยสนทนากันเรียบร้อยแล้ว หลินจิงซูจึงได้นำผ้าห่มและหมอนมาให้จู้หยาน
ด้วยเหตุนี้ ทั้งคู่ต่างก็นอนหลับฝันดีอย่างมีความสุขในค่ำคืนนี้ แม้จะอยู่ห่างกันคนละชั้นก็ตาม
ภายในคฤหาสน์ตระกูลจู้ หญิงชราถึงกับวิตกกังวลจนแทบคลั่ง เมื่อรู้ว่าจู้หยานหลานชายสุดที่รักของตนได้หายตัวไปตลอดทั้งคืน
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า บอดี้การด์หน้าโง่ที่เธออุตส่าห์เสียเงินจ้างมาตั้งมากมาย จะไร้น้ำยาปล่อยให้หลานชายของเธอหลุดรอดสายตาไปได้เช่นนี้!
ทันทีที่ทราบข่าวว่าจู้หยานหนีไปได้ หญิงชราจึงตัดสินใจเดินทางด้วยรถไฟในค่ำคืนเดียวกันนั้นทันที ก่อนจะมาปรากฏตัวอยู่ที่หน้าประตูโรงแรมหลี่เจี่ยในตอนรุ่งสาง จุดประสงค์ในการมาครั้งนี้ก็เพื่อพบกับหลินจิงซูโดยเฉพาะ!
เมื่อได้ยินว่าแขกที่มารอพบเธอหน้าประตูโรงแรมตั้งแต่เช้าตรู่คือย่าของจู้หยาน หลินจิงซูก็เลือกที่จะเชื่อฟังและทำตามคำพูดของจู้หยาน
เธอจะต้องพยายามอยู่ห่างจากหญิงชราคนนี้ให้มากที่สุด หรือในกรณีเลวร้ายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ จำต้องเผชิญหน้ากันจริงๆ เธอจะต้องปิดปากให้สนิท ไม่พูดหรือถามสิ่งใดตามที่เคยสัญญาไว้กับเขา
“ยินดีต้อนรับสู่โรงแรมหลี่เจี่ยของเราค่ะ ถ้าจะเช็คอินเชิญด้านนั้นเลยค่ะ…”
หลินจิงซูเดินเข้าไปทักทายต้อนรับตามมารยาทอันควร จากนั้น จึงได้หมุนตัวกลับเตรียมจะจากไป แต่วินาทีเดียวกันนั้น กลับถูกบอดี้การ์ดของหญิงชราขวางไว้เสียก่อน
“สาวน้อย ฉันคิดว่าพวกเราคงต้องหาที่สงบๆพูดคุยกันหน่อยแล้วล่ะ”
หลินจิงซูตระหนักได้ตั้งแต่แรกแล้วว่า หญิงชราที่ยืนอยู่เบื้องหน้าตนนั้น หาใช่บุคคลที่เธอจะสามารถรับมือได้โดยง่าย
ด้วยเหตุนี้เอง เธอจึงยิ่งจำเป็นต้องเร่งตีตัวออกห่างโดยเร็วที่สุด
“คุณย่าของจู้หยาน ต้องขออภัยด้วยจริงๆนะคะ ตอนนี้ดิฉันยุ่งมาก ไม่สะดวกจะพูดคุยด้วยจริงๆ”
สิ้นเสียงตอบ หลินจิงซูก็ตั้งใจจะเดินจากไปโดยเร็ว
ทว่าใครจะไปคาดคิด จู่ๆเธอกลับถูกบอดี้การด์กลุ่มนั้นเข้าควบคุมตัวไว้อย่างแน่นหนา!
เวรเอ๊ย ให้มันได้แบบนี้สิ!
สถานที่โจ่งแจ้งขนาดนี้พวกมันยังกล้า!
นี่สินะอำนาจอิทธิพลของพวกคนรวย!
แต่ไหนเลยจะสู้ไทยมุง!
“กรี๊ดดด!! ช่วยด้วยค่ะ! โจรปล้น!! มีคนพยายามจะปล้นฉันค่ะ!!”
ซึ่งก็แน่นอนว่า วิธีการนี้ได้ผลอย่างที่สุด แทบจะในทันทีทันใด บรรดาแขกเหรื่อมากมายที่สัญจรไปมาระแวกนั้น ต่างก็จับกลุ่มรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว และเริ่มให้ความสนอกสนใจตอบสนองอย่างรวดเร็ว
263 ตอนที่ 472 บทสรุปแห่งชีวิต “พูดจริงเหรอครับ? นี่คุณย่าจะเลิกคัดค้านเรื่องของผมกับจิงซูจริงๆเหรอครับ?!” หญิงชราในตอนนี้ได้เปลี่ยนตัวเองเป็นคนใหม่ รวมถึงทัศนคติที่มีต่อหลินจิงซูด้วย เธอคลี่ยิ้มกว้างพยักหน้าตอกย้ำข้อสงสัยของหลานชายอย่างหนักแน่น ถึงแม้ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอมักจะแสดงอากัปกิริยาต่อต้านหลินจิงซูอย่างเปิดเผย และไม่ยอมรับอีกฝ่ายเข้าบ้านสกุลจู้ก็ตามที แต่เบื้องลึกในใจแล้ว หญิงชรากลับยอมรับในความใจสู้และเข้มแข็งของเด็กผู้หญิงคนนี้เสมอมา ในบรรดาเด็กสาววัยเดียวกันนั้น เธอผู้นี้นับว่าโดดเด่นมากที่สุดจริงๆ หากเปรียบเทียบกับคุณหนูฐานะรวยอย่างจางซีซี ลองคิดดูว่า ต้องเป็นเรื่องยากเพียงใดที่สาวน้อยชนบทคนหนึ่งจะตัดสินใจเสียสละเงินทองของตนเอง เพื่อมาเป็นทุนการศึกษามอบให้กับทางมหาวิทยาลัย ทั้งหมดที่เธอทำลงไปล้วนมาจากจิตใจที่ต้องการพัฒนาสังคมไปสู่ทิศทางที่ดีขึ้น ซึ่งต่างจากจางซีซีที่ทำไปเพราะหวังให้เพื่อนฝูงรอบตัวและจู้หยานหันมาสรรเสริญชื่นชม เมื่อเธอมองข้ามเรื่องชาติตระกูลของหลินจ
262 2-2ตอนที่ 471 ความจริงในอดีตเสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด ลูกตะกั่วพุ่งแหวกอากาศถากเข้าที่หัวไหล่ของจางซีซีอย่างแม่นยำ ก่อนจะเฉียดร่างของหญิงชราไปอย่างหวุดหวิด กระแสความเจ็บปวดที่โฉบแล่นผนวกกับความตื่นตระหนกตกใจ ทำให้ร่างอรชรของหญิงสาวได้สูญเสียการทรงตัว และเผลอก้าวถอยหลังเหยียบลงบนอากาศก่อนจะพลัดตกจากแท่นบันจี้จัมพ์อย่างไม่ทันตั้งตัว ร่างของเธอดิ่งพสุธาลงไปด้านล่างในชั่วพริบตา…ชายวัยกลางคนผู้นั้นได้พุ่งเข้าไปโอบร่างของหญิงชราไว้ได้ทันท่วงที และเมื่อพบว่าผู้ที่มาช่วยชีวิตตนเอาไว้เป็นใครนั้น เธอก็ถึงกับดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกตะลึงสุดขีด“จู้เอ๋อร์..ทะ-ทำไมแกถึงมาอยู่ที่นี่ได้…”จู้เอ๋อร์ พ่อบังเกิดเกล้าของจู้หยานระบายยิ้มอ่อน พร้อมพูดประชดประชันใส่คนเป็นแม่ว่า“แล้วรู้สึกยังไงบ้างล่ะครับ ที่ลูกชายไม่เอาไหนคนนี้มาช่วยไว้ทัน? ความใฝ่ฝันของผมที่แม่ดูถูกแล้วก็สบประมาทมาตั้งแต่ยังเด็ก มันเพิ่งจะช่วยฉุดแม่ออกมาจากความตาย!”พูดถึงความฝันของตัวเองแล้ว จู้เอ๋อร์ก็เหลือบมองปืนพกกระบอกคู่ใจก่อนจะเก็บเข้าซองหนังข้างเอวไป จากนั้น จึงได้แบกอุ้มร่างของหญิงชราที่ยังคงสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเสียขวัญจา
262 1-2 ตอนที่ 470 บุคคลที่คาดไม่ถึง ดูเหมือนแผนการข่มขู่ในครั้งนี้ของหญิงชราจะได้ผลดีกว่าที่คิดไว้มาก จู้หยานถึงกับสูญเสียการควบคุมหัวสมองว่างเปล่าคิดอะไรไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่ สุขภาพร่างกายของย่าเขาตอนนี้ก็ใช่ว่าจะดีนัก หากอีกฝ่ายเกิดเป็นลมเป็นแล้งร่วงตกลงมาจากเครื่องเล่นจะทำยังไง?หากไม่รีบเกลี้ยกล่อมให้ยอมกลับลงมาโดยเร็วที่สุด ทุกอย่างที่กำลังไปได้สวย เกรงว่าคงจะต้องจบสิ้นลงตรงนี้อย่างแน่นอน! กว่าจะสามารถสร้างชื่อเสียงของธุรกิจโรงแรมและสวนสนุก ให้มาเป็นที่รู้จักของผู้คนถึงจุดนี้ได้ ทั้งเขาและหลินจิงซูต่างก็ต้องเผชิญหน้ากับความยากลำบากนับครั้งไม่ถ้วน แล้วจู้หยานจะยอมปล่อยให้ย่าของเขาทำลายทุกอย่างลงง่ายๆแบบนี้ได้อย่างไร? “เข้าใจแล้วครับคุณย่า ผมยอมทุกอย่างแล้ว! คุญย่าได้โปรดหยุดสร้างปัญหาสักทีเถอะนะครับ! ผมรับปากจะกลับไปดูแลปรนนิบัติคุณย่าเหมือนเช่นเคย ผมจะกลับไปเป็นหลานชายที่เชื่อฟังของคุณย่าเหมือนเดิมครับ! แต่ผมมีเรื่องขอร้องสักอย่างจะได้มั้ยครับ? ผมไม่อยากแต่งงานกับจางซีซีจริงๆ ผมจะยอมแต่งงานกับใครก็ได้…ที่ไม่ใช่
261 ตอนที่ 469 ทุกอย่างกำลังไปได้สวย แต่ใครจะคาดคิดว่า จู่ๆหลินจิงซูก็ตัดสินใจทำเรื่องที่เหนือความคาดหมายอย่างมาก เธอเลิกใส่ใจกับคำก่นด่าสาปแช่งใดๆ แล้วเดินขึ้นไปหยุดยืนอยู่บนแท่นบันจี้จัมพ์ซึ่งมีความสูงถึง 20 เมตร และยังไม่ได้ผ่านการทดสอบแต่อย่างใด จากนั้น ก็ได้หยิบเชือกยาวมาผูกที่ข้อเท้าทั้งสองข้างของตนไว้อย่างรวดเร็ว ทันทีที่พบเห็นภาพฉากนี้ ทั้งหลิวหมิงและฝูงชนโดยรอบ ต่างก็พากันแตกฮือและตื่นตระหนกกันสุดขีด โดยเฉพาะจู้หยาน เพราะเมื่อวานมีเพียงเครื่องเล่นชนิดนี้เพียงเครื่องเดียวเท่านั้น ที่พวกเขาทั้งคู่ยังไม่ได้ทำการทดสอบเรื่องความปลอดภัย เผชิญกับสถานการณ์ที่เหนือความคาดหมายเช่นนี้ จู้หยานก็ตื่นตระหนกสุดขีด เขาพยายามแผดเสียงร้องตะโกนเรียกหลินจิงซูที่ตอนนี้อยู่บนแท่นบันจี้จัมพ์สูงจากพื้นดินถึง 20 เมตรทันที “จิงซู! ใจเย็นๆก่อนนะ! อย่าด่วนหุนหันพลันแล่นทำอะไรแบบนั้นเลย! มีอะไรก็ค่อยๆพูดค่อยๆจากันเถอะนะ ประธานหลิวหมิงไม่ใช่คนที่ไร้เหตุผลขนาดนั้น! ลงมาก่อน แล้วค่อยมาปรึกษาหารือเรื่องสวนสนุกใหม่ดีมั้ย? เพราะถ้าคุณเป็นอะไรไปตอนนี้
260 ตอนที่ 468 สั่งหยุดโครงการ ในยุคนี้ แม้แต่ความคิดเรื่องผุดสวนสนุกในโรงแรมก็ยังไม่มีด้วยซ้ำไป แม้แต่จู้หยานที่เป็นนักเรียนนอก อย่างมากที่สุดก็เคยเห็นเครื่องเล่นขนาดเล็กเพียงไม่กี่ชนิดเท่านั้น หากจะให้พูดตามตรงก็คือ ตอนที่หลินจิงซูพูดถึงม้าหมุนหรือรถบั๊มอะไรนั่น จู้หยานยังไม่รู้จักสักอย่างเลย! แค่รูปหน้าร่างตายังไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับเรื่องจะสั่งซื้อเล่า? เพราะคำว่า ‘สวนสนุก’ ที่จู้หยานได้นำเสนอไปนั้น ภาพในหัวของเขามีเพียงสไลด์เดอร์ตามร้านอาหารฟาสต์ฟู๊ดเป็นต้น โดยคิดว่าหากเกิดนำของเล่นเหล่านั้นมาติดตั้งภายในโรงแรม ซึ่งหมายถึง ‘ภายในโรงแรม’ จริงๆ อาจจะช่วยดึงดูดแขกที่เป็นครอบครัวมีลูกเล็ก ให้เข้ามาเล่นมาหาซื้อของกินและเข้าพักที่โรงแรมหลังจากนั้น จู้หยานคิดว่าเขาและหลินจิงซูเข้าใจไปในภาพเดียวกันมาตลอด จนกระทั่งได้เห็นหลินจิงซูวาดเครื่องเล่นสุดผาดโผนลงบนแผ่นกระดาษ เขาจึงได้กระจ่างแจ้ง ดูเหมือนคำว่า ‘สวนสนุก’ ในความหมายของหลินจิงซูจะยิ่งใหญ่อลังการกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก!
259 ตอนที่ 467 เริ่มสร้างสวนสนุก ได้ฟังแผนการตลาดครั้งใหญ่ของจู้หยานแล้ว กระทั่งหลินจิงซูยังต้องรู้สึกทึ่งอย่างมาก ไม่รู้ว่าเป็นความตั้งใจหรือความบังเอิญของจู้หยานกันแน่ เพราะธุรกิจประเภทที่มีสวนสนุกเคียงคู่ไปกับโรงแรมที่พักนั้น กำลังเป็นกระแสนิยมซึ่งสามารถพบเจอได้มากในศตวรรษที่ 21 โมเดลธุรกิจในลักษณะนี้ ได้รับแรงบันดาลใจมาจากสวนสนุกชื่อดังอย่างดิสนีย์แลนด์ แตกต่างกันตรงที่ดินนีย์แลนด์จะยึดเอาสวนสนุกเป็นธุรกิจหลัก และบริการที่พักเป็นธุรกิจรอง หลังจากที่ได้สนุกสุดเหวี่ยงกับความบันเทิงในสวนสนุกมาตลอดทั้งวันแล้ว ก็จะปิดท้ายด้วยขบวนพาเหรดที่เต็มไปด้วยตัวการตูนในฝัน และหากใครไม่ต้องการลากสังขานเหนื่อยล้าเดินทางกลับบ้าน ก็สามารถจองห้องพักในราคาแพงหูฉี่กับทางสวนสนุกได้! ไม่นึกเลยว่าจู้หยานที่เป็นคนในยุคนี้ จะมีหัวคิดที่ล้ำสมัยเทียบเคียงคนรุ่นใหม่ได้จริงๆ! หากธุรกิจนี้ประสบความสำเร็จขึ้นมาจริงๆ บอกได้คำเดียวว่า โรงแรมหลี่เจี่ยของหลินจิงซูและหลิวหมิงจะถูกยกระดับขึ้นไปอีกขั้นอย่างแน่นอน และจะทะยานขึ้นกลายเป็นอาณาจักรธุรกิจที่ยิ่งใหญ่แล







