ตอนที่ 458 ความจริงปรากฏ

253

            ตอนที่ 458  ความจริงปรากฏ

            ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เธอจำต้องคำนึงถึงผลประโยชน์และชื่อเสียงของโรงแรมเป็นหลัก หลินจิงซูทำได้เพียงก้มหน้าทนต่อความอัปยศอดสู เธอคำนับพร้อมเอ่ยขอโทษแขกท่านนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า โดยคาดหวังเพียงว่าอีกฝ่ายจะไม่ตีคลื่นน้ำทำให้กลายเป็นเรื่องใหญ่โตกว่านี้

            เพราะท้ายที่สุด หากไม่ยอมกัดฟันอดทนอดอดกลั้นตั้งแต่ตอนนี้เพื่อทำให้เรื่องราวจบลงโดยเร็วแล้ว ผลกระทบย่อมต้องไม่หยุดอยู่เพียงแค่ชื่อเสียงของโรงแรมที่ต้องเสียหาย แต่อาจมีเจ้าหน้าที่จากกรมอนามัยเข้ามาตรวจสอบ และพวกเขาก็มีอำนาจสั่งปิดโรงแรมได้หลังจากนั้น

            แต่ถึงแม้หลังกรมอนามัยตรวจสอบแล้วจะให้ผ่านมาตรฐานสากล ก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่า เมื่อภาพฉากเหล่านี้ได้ถูกเผยแพร่ออกสู่สาธารณชนแล้ว ย่อมต้องเกิดความกังขาเคลือบแคลงสงสัยกับแขกที่เข้าพักโดยรวมอย่างแน่นอน แล้วหลังจากนั้น ยังจะมีใครกล้าวางใจมาพักผ่อนทานอาหารที่โรงแรมของเธออีกล่ะ?

            หลินจิงซูที่ตระหนักถึงมหันต์ภัยที่จะตามมาได้อย่างชัดเจน เธอจึงได้เชื้อเชิญแขกท่านนั้นที่กำลังยืนเอะอะโวยวายอยู่ด้านนอก ให้เข้าไปพูดคุยกันสองต่อสองภายในห้องอาหารส่วนตัวที่ว่างอยู่

            “คุณลูกค้าได้โปรดใจเย็นๆก่อนนะคะ เรามาเจรจาหาทางออกในเรื่องนี้กันดีกว่ามั้ยคะ? หาจุดลงตัวที่ต่างฝ่ายต่างพอใจด้วยกันทั้งคู่? ขอเพียงคุณลูกค้ายอมหลับตาข้างหนึ่ง ไม่ว่าต้องการสิ่งใด ทางโรงแรมของเราก็ยินดีมอบให้แทนคำขอโทษค่ะ”

            ได้ยินคำว่า ‘ยินดีมอบให้’ หลุดออกมาจากปากของหลินจิงซู แขกคนนั้นก็ถึงกับตาเป็นประกายด้วยความโลภขึ้นทันที

            “ฉันก็ไม่ได้อะไรมาก ถ้าทางโรงแรมยินดีจ่ายทำขวัญให้กับฉัน บางทีเรื่องนี้อาจจะพอคุยกันได้บ้าง!”

            “ฉันเองก็ไม่รู้ว่าตุ๊กแกนั่นมีพิษร้ายแรงแค่ไหน ฉันจำเป็นต้องไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลอย่างละเอียดก่อน นอกจากค่าใช้จ่ายพวกนั้นแล้ว ก็ต้องให้คูปองพักฟรีกับฉัน แล้วทางโรงแรมก็ต้องจ่ายค่าทำขวัญให้ฉันเป็นเงิน 50,000 หยวนด้วย! ถ้าตกลงตามนี้ทุกอย่างก็จบ! ฉันเองก็ยินดีที่จะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ!”

            เลขาที่ยืนคุมสถานการณ์อยู่ข้างเคียงกันนั้น ถึงกับสะดุ้งโหยงทันทีที่ได้ยินจำนวนเงินค่าทำขวัญที่แขกคนนั้นเรียกร้อง เงินจำนวนตั้ง 50,000 หยวนไม่ใช่ตัวเลขน้อยๆเลย รายได้ต่อหนึ่งวันของโรงแรมก็ไม่ได้มากมายมหาศาลพอที่จะจ่ายเงินพร่ำเพรื่อแบบนี้ได้!

            เมื่อต้องเผชิญกับข้อเรียกร้องเป็นเงินที่สูงลิบลิ่วเช่นนี้ หลินจิงซูเองยังถึงกับหน้าเสีย อยากกรอกตามองค้อนใส่อีกฝ่ายสักหลายสิบรอบ

            ต่อให้เป็นโลกในศตวรรษที่ 21 ก็ตามทีเถิด เงินทำขวัญตั้ง 50,000 หยวนยังนับว่าเกินไปมาก เรียกร้องกันมากขนาดนี้น่าจะต้องเป็นเรื่องฝ้าเพดานถล่มทับร่างแล้วล่ะ!

            เอาเข้าจริง หลินจิงซูก็รู้สึกตงิดใจกับแขกคนนี้ตั้งแต่แรกแล้ว เพราะภายใต้การบริหารงานมานานหลายเดือนของเธอ เธอยังไม่เคยพบเห็นตุ๊กแกอยู่ในโรงแรมสักตัว

            ไม่ว่าจะดูอย่างไร ก็เหมือนแขกคนนี้ได้เตรียมการจัดฉากมาแต่แรกแล้ว เจตนาก็เพื่อกรรโชกทรัพย์จากทางโรงแรม แต่ถึงอย่างนั้น ลูกค้าก็เปรียบดั่งพระเจ้า ไม่ว่าจะเป็นเธอหรือกระทั่งหลิวหมิงออกหน้ามาเอง ทั้งเธอและเขาก็ไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะสามารถต่อล้อต่อเถียงกับแขกที่เข้าพักได้ สิ่งเดียวที่สามารถทำได้ก็คือการจำยอม

            “คุณลูกค้าคะ ทางเรายินดีจ่ายเงินค่าทำขวัญตามที่เรียกร้องให้ค่ะ แต่ก่อนอื่น ทางเราจะต้องขอให้คุณเซ็นสัญญาทำข้อตกลงกันให้เรียบร้อยเสียก่อน ขอเพียงคุณลูกค้ารับปากว่าจะไม่นำเรื่องนี้ออกไปเผยแพร่สู่สาธารณะและยอมเซ็นรับทราบข้อตกลงนี้ ไม่ว่าจะเป็นคูปองที่พักหรือบุฟเฟ่ต์ กระทั่งเงินทำขวัญที่เรียกมา ทางโรงแรมของเราก็ยินดีอย่างยิ่งที่จะมอบให้ทั้งหมดค่ะ”

            ทั้งสีหน้าท่าทางและวาทศิลป์ที่หลินจิงซูใช้รับมือตอบโต้แขกท่านนั้น ล้วนแล้วแต่เป็นไปอย่างมืออาชีพเจนจัด ทำเอาแขกที่จางซีซีจ้างวานให้มาก่อปัญหาถึงกับทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะหนึ่งเลยทีเดียว

            ประการแรก เธอก็แค่ชาวบ้านคนหนึ่งที่ไม่มีความรู้เรื่องข้อกฎหมายใดๆเลย ประการต่อมา มองปราดเดียวก็รู้ว่าหลินจิงซูไม่ใช่คนโง่ที่ใครจะหลอกได้ง่ายๆ สัญญาอะไรนั่นที่อีกฝ่ายพูดแกมบังคับให้เธอเซ็นนั้น ชาวบ้านอย่างเธอยังมองออกว่าจะต้องมีอะไรมากกว่านั้นอย่างแน่นอน!

            แขกผู้หญิงคนนั้นถึงกับเหงื่อแตกพลั่ก และรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธโดยเร็ว

            “ไม่เห็นจะต้องทำให้เรื่องมันยุ่งยากแบบนั้นเลย! ก็แค่จ่ายเงินทำขวัญให้ฉันมาก็พอ แล้วฉันจะรีบไปให้พ้นๆโรงแรมนี่ทันที! แล้วก็รับปากจะไม่พูดอะไรอีก! เชอะ เอาเรื่องเซ็นสัญญาขึ้นมาอ้างแบบนี้ หมายความว่าทางโรงแรมก็ไม่เชื่อใจแขกที่เข้าพักสินะ? พวกเธอนี่มันยังไง? กระทั่งความจริงใจยังไม่มีให้กันด้วยซ้ำ!”

            หลินจิงซูพยักหน้ารับฟังด้วยท่าทีสงบนิ่ง ในฐานะประธานใหญ่ของโรงแรม นี่คือหนึ่งในเรื่องสำคัญพื้นฐานที่ควรต้องคำนึงถึง หากเกิดกรณีเลวร้ายที่สุด มีข่าวเสียหายนี้หลุดออกไปสู่สาธารณะจริงๆ อย่างน้อยเอกสารสัญญาฉบับนี้ก็ยังสามารถใช้เป็นหลักฐานเพื่อสู้กันในชั้นศาลได้

            ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้หลินจิงซูค่อนข้างมั่นใจอย่างมากว่า แขกคนนี้ต้องเป็นพวกมิจฉาชีพที่สร้างเรื่องมาขูดรีดเงินจากทางโรงแรมอย่างแน่นอน ขอเพียงสามารถหลอกล่อให้ยอมเซ็นสัญญาข้อตกลงได้ หลังจากนี้ หากโรงแรมฟ้องร้องอีกฝ่ายขึ้นมาจริงๆ เธอย่อมต้องได้รับเงินที่จ่ายไปคืนมาอย่างแน่นอน

            แม้มองผิวเผินอาจจะดูเหมือนเป็นเรื่องที่เอาผิดอีกฝ่ายได้ยาก แต่หากพูดกันตามหลักกฎหมายแล้ว นอกจากหลักฐานที่เป็นลายลักษณ์อักษรอย่างสัญญาที่กำลังจะเซ็นกับมิจฉาชีพหลังจากนี้ ทางโรงแรมยังมีหลักฐานประกอบอีกมากมายที่สามารถพิสูจน์ได้ว่า โรงแรมแห่งนี้ไม่มีทั้งตุ๊กแกหรือสัตว์มีพิษใดๆทั้งสิ้น ซึ่งสิ่งเหล่านี้สามารถตรวจสอบได้จากความคิดเห็นเก่าๆที่ลูกค้าได้เขียนไว้ให้ ซึ่งทางโรงแรมได้เก็บเอกสารเหล่านี้ไว้เป็นอย่างดี

            ไม่แน่บางที วิกฤตครั้งนี้อาจพลิกเป็นโอกาสได้ด้วยซ้ำไป เพราะหากมีข่าวเรื่องนี้รั่วไหลออกสู่สาธารณะแม้แต่นิดเดียว ฝ่ายที่จะเจ็บตัวหนักสุดย่อมหนีไม่พ้นมิจฉาชีพคนนี้ ตามกฎหมายแล้ว ทางโรงแรมมีสิทธิ์เรียกร้องค่าเสียหายกลับคืนเป็นจำนวนสูงสุดไม่เกินสิบเท่าของเงินที่เคยจ่ายให้ตามสัญญา

            แล้วสิบเท่าของเงินจำนวน 50,000 หยวนมันคือเท่าไหร่กันล่ะ?

            “คุณลูกค้าเข้าใจผิดแล้วล่ะค่ะ เนื่องจากโรงแรมของเรายินดีจ่ายค่าทำขวัญให้กับลูกค้าเป็นจำนวนเงิน 50,000 หยวนตามที่เรียกร้อง ทางเราย่อมต้องการความมั่นใจเช่นกันว่า จะไม่มีเหตุการณ์อะไรที่ส่งผลกระทบกับโรงแรมของเราหลังจากนั้น ที่สำคัญ เมื่อสักครู่คุณลูกค้าก็เป็นฝ่ายรับปากให้สัญญาด้วยตัวเอง นี่ย่อมแสดงให้เห็นถึงเจตนาที่บริสุทธ์ของตัวลูกค้าเอง ในเมื่อลูกค้ามีเจตนาเช่นนั้นอยู่แล้ว การเซ็นสัญญาก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรไม่ใช่เหรอคะ?”

            “แต่ทางเราก็ขอแจ้งคุณลูกค้าไว้ล่วงหน้าว่า หลังจากเซ็นสัญญาฉบับนี้แล้ว หากมีข่าวลือเรื่องนี้หลุดออกไป และส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของโรงแรมแม้เพียงเล็กน้อย ทางเราย่อมมีสิทธิ์ที่จะดำเนินการตามกฎหมายเช่นกัน แต่ก็อย่างว่านะคะ ในเมื่อครั้งนี้เป็นความประมาทเลินเล่อของทางโรงแรมเราจริงๆ และนอกจากพนักงานต้อนรับ ดิฉัน และคุณลูกค้าแล้ว ก็ไม่มีใครที่รู้เรื่องนี้อีกเลย ดังนั้นสบายใจได้ค่ะ เชิญรับเงินจำนวนนั้นไป แล้วก็ไม่ต้องกังวลอะไรนะคะ!”

            หลินจิงซูคลี่ยิ้มอธิบายถึงผลที่จะตามมาให้อีกฝ่ายฟังอย่างละเอียดชัดเจน ทำเอาแขกที่อยู่ตรงหน้าถึงกับเริ่มตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวทันที

            “นี่เธอจะอะไรนักหนา! พูดไปเรื่อยปากไม่มีหูรูด! ก็เห็นอยู่ว่ามีตุ๊กแกอยู่ในห้องพักของฉัน! แต่ตอนนี้กลับจะมาบังคับให้ฉันต้องเซ็นสัญญาบ้าบออะไรอีก! ไร้เหตุผลสิ้นดี!”

            “แค่จ่ายเงินค่าทำขวัญมาก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ? แล้วฉันจะทำเป็นลืมๆเหตุการณ์ครั้งนี้ไปซะ! อีกอย่าง ทำไมฉันจะต้องไปมีส่วนรับผิดชอบเรื่องชื่อเสียงของโรงแรมด้วย? เป็นความผิดของทางโรงแรมแท้ๆ ยังจะมีหน้าดึงคนอื่นเข้าไปยุ่งเกี่ยวอีก! ไร้ยางอายจริงๆ!”

            เผชิญกับเสียงตวาดโวยวายของแขกคนเดิม แต่สีหน้าท่าทางของหลินจิงซูก็ยังคงสงบนิ่งเช่นเคย ใช่ว่าเธอจะไม่ทราบ ขึ้นชื่อว่าเป็นมิจฉาชีพ ล้วนต้องเตรียมการมาเป็นอย่างดีก่อนลงมือแล้ว

            ทว่าจู่ๆหลินจิงซูพลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ในฉับพลัน ถ้าแขกคนนี้ไม่ได้สร้างเรื่องเพื่อรีดไถเงินตั้งแต่แรกล่ะ?

            นึกถึงความเป็นไปได้ในข้อนี้ ภาพใบหน้าของใครบางคนที่เคยมีปัญหากับเธอพลันผุดขึ้นมาในใจ ดูเหมือนว่าคนที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ครั้งนี้ คงเป็นใครอื่นไปไม่ได้นอกเสียจาก…ย่าของจู้หยาน!

            เพราะจะมีมิจฉาชีพที่ไหนเข้ามาสร้างเรื่องแล้วเรียกร้องเงินค่าทำขวัญมากถึง 50,000 หยวนแบบนี้? ต่อให้เป็นมิจฉาชีพที่ฉลาดรอบคอบและเตรียมการมาดีมาก เป้าหมายของพวกเขาก็คือเงิน ไม่ใช่การต้อนให้เหยื่อต้องจนตรอกเหมือนที่ทำอยู่ และจำนวนเงินอย่างมากที่สุดที่พวกมันจะรีดไถคงไม่เกิน 10,000 หยวนแน่ ทั้งนี้ก็เพื่อป้องกันไม่ให้ตนเองถูกเพ่งเล็งจนเกิดเป็นข้อสงสัยจนต้องสืบหาความจริง

            แต่พฤติกรรมของแขกคนนี้ดูผิดปกติจนเกินกว่าจะเป็นแค่มิจฉาชีพธรรมดาทั่วไป

            ภายหลังชั่งน้ำหนักครุ่นคิดอย่างละเอียดรอบคอบแล้ว หลินจิงซูก็สั่งให้เลขาไปนำเงินสดจำนวน 50,000 หยวนมาวางไว้บนโต๊ะตรงหน้าแขกคนนั้นทันที

            เมื่อผู้หญิงคนนั้นเห็นเงินสุมกองอยู่ตรงหน้าเช่นนั้น ดวงตาของเธอก็ยิ่งเป็นประกายด้วยความสุขใจเหลือล้น ทว่าชั่วอึดใจขณะ กลับยับยั้งความคิดฉับพลันและกำลังครุ่นคิดว่า สัญญาที่หลินจิงซูกำลังจะนำออกมาให้เซ็นนั้น แท้จริงแล้วเป็นสัญญาอะไรกันแน่? ไม่ใช่ว่าหลังจากที่เซ็นไปแล้วเธออาจต้องติดคุกตลอดชีวิตหรอกนะ? และหากเป็นเช่นนั้นจริง ไม่เท่ากับว่าเธอกลับกลายเป็นเหยื่อไปหรอกเหรอ?

            แต่ในขณะที่เธอกำลังลังเลสงสัยอยู่นั้น หลินจิงซูก็กางสัญญาฉบับนั้นออก พร้อมอธิบายให้ฟังไปตามตรงว่า นอกจากพันธะเรื่องห้ามเผยแพร่เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นสู่สังคมภายนอกแล้ว ขอเพียงยอมบอกว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้และเป็นคนจ้างวานเธอมานั้นเป็นใคร เรื่องราวครั้งนี้ก็จะจบลงด้วยดี

            หลินจิงซูยืนยันว่าจะยอมให้เธอจากไปพร้อมกับเงินสดก้อนโตนี้ แต่ต้องแลกมาด้วยการขายข้อมูลของผู้จ้างวานให้กับตนเท่านั้น

            ผู้หญิงคนนั้นหยิบสัญญาขึ้นมากวาดสายตาอ่าน หลังจากตรวจสอบจนแน่ชัดแล้วว่าไม่มีอะไรมากกว่านั้น เธอจึงยอมเซ็นสัญญาฉบับนั้น และบอกเล่าความจริงทุกอย่างให้หลินจิงซูฟัง ปรากฏว่าแท้จริงแล้วคนที่จ้างวานเธอนั้นคือจางซีซี อีกฝ่ายลงทุนจ่ายเงินให้เธอจำนวนมากแลกกับการมาสร้างปัญหาทำให้โรงแรมต้องเสียชื่อ

            แต่เพราะเงินจำนวน 50,000 หยวนที่กองอยู่ต่อหน้าเธอตอนนี้ มากมายกว่าที่สาวน้อยคนนั้นจ้างวานเธอมาก! ใครที่ไหนจะโง่ไม่ยอมแปรพักตร์กันล่ะ?

            ผู้หญิงคนนั้นยอมเปิดปากบอกเล่าทุกอย่างให้หลินจิงซูฟังแต่โดยดี

            ทางด้านหลินจิงซูที่พยักหน้ารับรู้เรื่องราวทุกอย่างถึงกับตกใจไม่น้อยเช่นกัน

            ใครจะไปคาดคิดกันล่ะว่า จางซีซีผู้หญิงที่คลั่งรักคนนั้น แท้จริงแล้วจะร้ายกาจมากพิษสงกว่าที่คิด! กลับกลายเป็นว่า ลับหลังหลินจิงซู ผู้หญิงคนนี้กลับคอยหาทางแอบทำร้ายทำลายเธอมาตลอด ทุกการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายล้วนได้รับการเตรียมการมาเป็นอย่างดี!

            “เอาล่ะ เก็บเงินก้อนนี้ไปได้เลย แต่คุณจะไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปไหนทั้งนั้น จนกว่าเรื่องราวทั้งหมดจะคลี่คลาย ฉันขอตัวก่อน จะรีบไปจัดการกับผู้หญิงที่ชื่อจางซีซีนั่น!”

            เลขาที่อยู่ข้างเคียงกันพยักหน้าตอบรับ และสั่งการให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกลุ่มหนึ่งคอยเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู ไม่อนุญาตให้แขกผู้หญิงคนนี้ออกไปไหนได้ทั้งนั้น ส่วนทางด้านหลินจิงซูเอง ก็ตรงดิ่งไปที่บ้านพักของจู้หยานในทันที