บทที่ 7 ยัยตัวแสบ

มือบางกำเข้าหากันแน่น อัญญารับรู้ได้ถึงน้ำกามร้อนที่พุ่งเข้ามาในตัวเธอ มันยิ่งตอกย้ำสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นไป เธอไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่ามากเท่านี้มาก่อนในชีวิต 

ลูเซียโน่ได้ปลดปล่อยความต้องการของตัวเองออกไปเรียบร้อยแล้ว ใบหน้าหล่อเหลามีเหงื่อผุดตามกรอบหน้าที่ซุกไซ้อยู่ตรงซอกคอขาวเนียน หอบหายใจแรงใส่ลำคอระหงอยู่ชั่วครู่ เพราะเลือดในกายที่สูบฉีดและเลือดที่ไหลออกมาจากแผลตรงหน้าผาก ทำให้เขารู้สึกหน้ามืดขึ้นมาเล็กน้อย แต่แผลแค่นี้มันไม่สามารถทำอะไรเขาได้หรอก

เขากดแช่แก่นกายใหญ่เอาไว้อยู่สักพักหนึ่ง ภายในกายสาวที่ขมิบตอดถี่ยิบทำให้ชายหนุ่มต้องรีบถอดถอนตัวตนออกมาก่อนที่เขาจะทนไม่ไหวและจับเธอทำบทรักอีกรอบ

เมื่อแท่งลำลึงค์ใหญ่ผละออกมาจากร่องสวาท น้ำกามสีขาวขุ่นปนเปกับเลือดสีแดงสดไหลเยิ้มลงมาตามแก่นกายใหญ่ อีกทั้งยังไหลลงมาเลอะระหว่างขาของอัญญาจนเธอต้องรีบหุบเรียวขาสวยเข้าหากัน

ชายหนุ่มไม่ได้คิดที่จะเช็ดทำความสะอาดคราบคาวพวกนั้นให้เธอเลยด้วยซ้ำ เขาผละออกมาจากร่างอรชรเล็กน้อย มือแกร่งดึงรั้งกางเกงของตัวเองขึ้นมาและยัดท่อนเอ็นใหญ่ที่เปียกเยิ้มไปด้วยน้ำกามกับเลือดสาวบริสุทธิ์ที่อาบเคลือบเข้าไปในกางเกงเช่นเดิม ในขณะนั้น หญิงสาวนั่งหายใจแรงจนหน้าอกอวบอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงพร้อมกับดวงตากลมโตจับจ้องเขาอย่างอาฆาต 

มือแกร่งจัดการรูดซิปกางเกงของตัวเองอย่างลวกๆ หญิงสาวยังไม่ทันได้พักหายใจ ลูเซียโน่ก็เอื้อมมือไปจับร่างอรชรลงมาจากโต๊ะและผลักเธอลงไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ที่อยู่ใกล้ๆ 

ชายหนุ่มมองใบหน้าสวยคมที่ตอนนี้ดูจะเหนื่อยล้าของหญิงสาวเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเดินอ้อมไปข้างหลังเธอ อัญญาถอนหายใจออกเบาๆ เธอไม่รู้เลยว่าความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้คืออะไร เธอเหนื่อยมากๆ แต่เธอก็อยากจะฆ่าเขาให้ตาย และเธอก็ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะไปต่อกรกับเขาแล้วในตอนนี้ ตอนนี้เธอจึงสับสนกับตัวเองอยู่ไม่น้อย

“อยู่เฉยๆ เพราะยังไงเธอก็หนีไปไหนไม่ได้อยู่ดี” เสียงทุ้มทรงพลังบอกกล่าว ก่อนที่ลูเซียโน่จะเลื่อนมือแกร่งไปแก้มัดเนกไทออกจากข้อมือบาง เขาใช้เนกไทมัดรอบเอวเธอติดกับเก้าอี้ต่อ จากนั้นชายหนุ่มล้วงหยิบกุญแจในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาไขกุญแจมือออกให้เธอเพียงข้างเดียวเท่านั้น 

ลูเซียโน่จับมือบางข้างที่ยังมีกุญแจมือล็อกอยู่ให้มาข้างหน้า แล้วเขาก็ใช้กุญแจมือฝั่งที่เพิ่งไขออกไปล็อกเข้ากับที่วางแขนของเก้าอี้ไม้ ชายหนุ่มทำทุกอย่างได้อย่างรวดเร็ว 

หลังจากที่ล็อกมือข้างหนึ่งกับช่วงตัวของเธอเข้ากับเก้าอี้เรียบร้อยแล้ว ลูเซียโน่ก็หันไปเปิดลิ้นชักเก่าๆ ตรงโต๊ะและหยิบเชือกมามัดข้อมือบางอีกข้างหนึ่งติดไว้กับที่วางแขนของเก้าอี้ มือทั้งสองข้างของหญิงสาวถูกจับตรึงไว้กับเก้าอี้ไม้เรียบร้อยแล้ว อันที่จริงเขาจะใช้ให้บอดี้การ์ดเข้ามาทำก็ได้ แต่เขาแค่ไม่อยากให้ใครเข้ามาเห็นสภาพของเธอ ทั้งรอยจ้ำเต็มลำคอและเลือดสีแดงสดที่ไหลเป็นทางยาวลงมาระหว่างเรียวขาของเธอ

เมื่อจัดการมัดเธอติดกับเก้าอี้เสร็จสรรพแล้ว ลูเซียโน่กอดอกพลางปรายตามองเธอเล็กน้อย ใบหน้าสวยคมดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด เขาค่อยๆ หันหลังกลับและเดินออกไปจากห้องอย่างช้าๆ บอดี้การ์ดเกือบสิบคนยืนเรียงรายอยู่หน้าห้องอย่างเป็นระเบียบ

“นายครับ ท่านราฟาเอลให้มาตามครับ” บอดี้การ์ดของราฟาเอลเดินปรี่เข้ามาหาลูเซียนทันที เมื่อเขาออกมาจากห้องนั้น

“อือ” มาเฟียหนุ่มพยักหน้าให้บอดี้การ์ดร่างสูงใหญ่หนึ่งครั้ง 

“นายครับ…แผลที่หน้าผาก” ริคิ บอดี้การ์ดคนสนิทของลูเซียโน่รีบเดินปรี่เข้ามาหาเขาด้วยสีหน้าเป็นกังวล

“ช่างมันเถอะ” ชายหนุ่มบอกปัดไปอย่างไม่สนใจนัก 

“ผ้าเช็ดหน้าครับนาย” แต่บอดี้การ์ดคนสนิทก็ยื่นผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาให้เจ้านาย 

“ไอ้ราฟาเอลอยู่ไหน” ลูเซียนปรายตามองผ้าเช็ดหน้าในมือของริคิชั่วขณะ ก่อนที่มือแกร่งจะเอื้อมไปรับผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเลือดที่หยดลงมาเลอะใบหน้าหล่อเหลาพลางเอ่ยถามบอดี้การ์ดของราฟาเอลด้วย

“อีกฝั่งของตึกครับ” 

สิ้นเสียงตอบกลับของชายฉกรรจ์ชุดดำ ลูเซียโน่ก้าวขาเดินตรงไปยังห้องทำงานของราฟาเอลที่อยู่อีกฝั่งของตึกอย่างช้าๆ ริคิกับบอดี้การ์ดอีกสองคนเดินตามเจ้านายมาติดๆ ลูเซียโน่เช็ดเลือดสีแดงสดบนใบหน้าออกอย่างลวกๆ ก่อนที่เขาจะยื่นผ้าเช็ดหน้าที่ติดเลือดไปให้ลูกน้อง 

พวกเขาเดินมาจนหน้าห้องทำงานของราฟาเอล บอดี้การ์ดชุดดำไปยืนประจำตำแหน่งของตัวเองตามที่ได้ฝึกฝนระเบียบวินัยมา ริคิก้าวนำเจ้านายไปเล็กน้อยเพื่อเอื้อมมือไปเปิดประตูให้ลูเซียโน่ 

ลูเซียโน่จึงเดินเข้าไปในห้องทำงานของเพื่อนด้วยใบหน้าราบเรียบ เมื่อเขาเดินเข้าไปในห้องทำงานแล้ว ราฟาเอลปรายตามองลูเซียโน่ที่มีสภาพยับเยินไม่ต่างจากราฟาเอลสักเท่าไหร่นัก ลูเซียโน่มองสำรวจร่างกายเพื่อนก็พบว่าราฟาเอลเองก็ได้แผลเช่นกัน ราฟาเอลมีแผลตรงต้นขาและมีร่องรอยของการต่อสู้ อีกทั้งเสื้อผ้าก็ยังหลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เป็นทรง 

ผู้หญิงสองคนนี้คงจะแสบพอกันเลยนั่นแหละ

“แสบใช่ย่อยเลยดิ” ราฟาเอลเอ่ยขึ้นมา ในขณะที่ลูเซียโน่กำลังเดินตรงมายังโต๊ะทำงานของราฟาเอล

“มึงก็ไม่ต่างจากกูเลย เลือดไหลจะหมดตัวอยู่แล้วมั้ง” ลูเซียนมองไปที่บาดแผลตรงต้นขาของราฟาเอลพลางตอบกลับ ใบหน้าของเขามีเลือดไหลเยิ้มออกมาตามกรอบหน้าเล็กน้อย แต่เขาก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเลือดออกไปบ้างแล้วก่อนที่เขาจะเดินมาที่ห้องทำงาน

“มึงไปทำแผลก่อนเถอะ แล้วค่อยกลับมาคุยกัน” ราฟาเอลพูดต่อ

“เออ งั้นกูไปทำแผลก่อน” สิ้นเสียงลูเซียโน่ เขาหันหลังกลับไปและเดินออกไปจากห้องทำงานของราฟาเอลทันที 

เวลาต่อมา ลูเซียโน่เดินมาที่ห้องพยาบาล เขาให้หมอประจำที่นี่ทำแผลให้เขาอย่างรวดเร็วที่สุด เพราะเขาอยากจะไปเล่นกับผู้หญิงคนนั้นต่อ ในขณะที่หมอกำลังติดผ้าปิดแผลสีขาวตรงหน้าผากให้กับลูเซียโน่อยู่ ราฟาเอลก็เปิดประตูห้องพยาบาลเข้ามาและเดินตรงมาหาเพื่อนทันที

“มึงเอาโทรศัพท์ตัวเองไปตั้งไว้หน้าผู้หญิงคนนั้นหน่อย…ที่มึงจับไว้” ราฟาเอลยื่นโทรศัพท์เครื่องสีดำมาตรงหน้าลูเซียโน่ที่นั่งอยู่บนเตียงคนไข้

“ให้กูทำแบบนั้นทำไม” เสียงทุ้มขอลูเซียโน่เอ่ยถามออกไป

“อย่าเพิ่งถามอะไรเลย” 

“เออ” ลูเซียโน่ยื่นมือไปรับโทรศัพท์จากมือของเพื่อนสนิทมาถือเอาไว้ ริคิที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากลูเซียโน่รีบเดินมารับโทรศัพท์จากมือเจ้านายทันที ลูเซียนจึงโยนโทรศัพท์ไปให้ลูกน้องด้วยท่าทางกวนประสาทตามประสาของเขา

“เสร็จแล้วครับ” หมอประจำห้องพยาบาลเอ่ยขึ้นมา เมื่อเขาติดผ้าก็อกบนหน้าผากลูเซียโน่เรียบร้อยแล้ว

“มึงไม่ทำแผลหรือไง” ราฟาเอลหันหลังกลับไปและตั้งท่าจะก้าวขาเดินออกจากห้องพยาบาล แต่เสียงของลูเซียโน่ก็เอ่ยขึ้น ทำให้ราฟาเอลหันกลับมาตอบกลับเพื่อนก่อน

“กูมีเรื่องต้องไปจัดการก่อน” พูดจบ ราฟาเอลก็หันกลับและย่างกรายออกไปจากห้องด้วยท่าทางนิ่งเรียบ ราฟาเอลเป็นคนที่ไม่ค่อยแสดงอารมณ์หรือสีหน้ามากสักเท่าไหร่ จึงไม่ค่อยมีคนรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“เราก็ไปจัดการเรื่องของพวกเราต่อดีกว่า” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างเจ้าเล่ห์พร้อมกับร่างกำยำของลูเซียนที่ยืนขึ้นจากเตียงคนไข้เต็มความสูง

“ครับนาย” ริคิก้มหัวให้เจ้านายหนึ่งครั้ง 

จากนั้นลูเซียโน่เดินนำลูกน้องมายังห้องที่ขังหญิงสาวเอาไว้ทันที บอดี้การ์ดชุดที่ยืนเฝ้าประจำอยู่ข้างหน้าห้องเอื้อมมือไปเปิดประตูให้มาเฟียหนุ่มอย่างช้าๆ ลูเซียนตั้งท่าจะเดินเข้าไป แต่เขานึกบางอย่างขึ้นมาได้ เขาจึงหันมาบอกกล่าวกับคนสนิทก่อน

 “กูเข้าไปคนเดียว เอาโทรศัพท์มา” สิ้นเสียงเจ้านาย ริคิจึงยื่นโทรศัพท์เครื่องหรูให้กับเจ้านายพร้อมกับขาตั้งโทรศัพท์ที่คนสนิทเพิ่งไปหามาได้

มือแกร่งของมาเฟียเคลื่อนไปด้านหน้าและคว้าของทั้งหมดมาจากมือคนสนิท เขาย่างกรายเข้าไปในห้อง ประตูห้องปิดสนิทลงทันทีที่เขาเดินเข้าไปเรียบร้อยแล้ว 

ดวงตาคบกริบมองใบหน้าที่อิดโรยของหญิงสาวที่โดนจับมัดอยู่ ซึ่งเมื่อชายหนุ่มเข้ามาในห้อง หญิงสาวรีบหุบขาเข้าหากันแน่นพร้อมกับมองจ้องเขาด้วยสายตาดุดัน ร่างกำยำก้าวเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเธอ 

“เมื่อไหร่จะฆ่าฉันสักที” เสียงหวานเอ่ยถามขึ้นมาอย่างแข็งกร้าว เธอรู้สึกเวทนาตัวเองมาก จนไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว ความเจ็บปวดกลางกายและตรงท้องน้อย อีกทั้งน้ำกามที่ไหลปริ่มออกม้าอยู่ตลอดเวลา มันเปียกแฉะไปหมดจนเธอรู้สึกไม่สบายตัว สิ่งเหล่านี้มันตอกย้ำเธอเป็นอย่างดีว่าเขาทำระยำอะไรกับร่างกายของเธอ

“ฉันไม่เคยบอกนะว่าจะฆ่าเธอ” ชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงยียวน 

เขาไม่ได้จะมาต่อล้อต่อเถียงอะไรกับเธอต่อ มือแกร่งวางขาตั้งโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะตรงหน้าของหญิงสาว ก่อนที่เขาจะวางโทรศัพท์เครื่องหรูไว้บนขาตั้งโทรศัพท์ต่อ เมื่อทำทุกอย่างตามที่ราฟาเอลต้องการเสร็จสรรพแล้ว ลูเซียโน่ก้าวขาเดินออกไปจากห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ทันที