ถอนพิษไม่ได้ผล ตอนปลาย

ผู้คุ้มกันนามอาห้าวมองตามคนเหล่านั้นตาไม่กะพริบ เขารู้สึกทึ่งในฝีมือของเหล่าผู้คุ้มกันจวนข้าง ๆ จนอยากร่วมฝึกฝนด้วยสักครั้ง

“หลังจากนี้คงต้องขอฝึกร่วมกับคนของใต้เท้าซ่งบ้างแล้ว”

กลุ่มผู้ติดตามหาคนสูญหายทั้งเก้าคน เดินมาหยุดอยู่แถวลำธารที่คาดว่าฉีเหม่ยหลันน่าจะเดินออกมาทำธุระส่วนตัว

ทั้งเก้าคนกระจายกำลังกันเดินหาบริเวณนั้นเป็นอันดับแรก ผู้คุ้มกันสองคนเดินแยกออกไปทางโขดหินขนาดใหญ่ เพราะมองเห็นรอยลากจาง ๆ บนพื้นหิน

ทันใดนั้นสายตาของผู้คุ้มกันคนหนึ่ง ก็สะดุดเข้ากับสิ่งมีชีวิตสามคน ซึ่งอยู่ในสภาพหมดสติถูกมัดไว้กับต้นไม้

ส่วนผู้คุ้มกันอีกคนที่เดินมาด้วยกัน ได้กวาดสายตามองไปอีกทางจึงพบเห็นผู้คุ้มกันตระกูลฉีนามอาฟง นอนหงายไม่ได้สติอยู่หลังโขดหินบริเวณนั้น

ปี๊ด!!!!

เสียงเป่าปากยาว ๆ หนึ่งครั้งเรียกให้คนอื่น ๆ ตามมาสมทบอย่างรวดเร็ว

“ปลุกสามคนนั้นมาสอบสวน ส่วนเจ้าสองคนรีบพาอาฟงกลับไปหายาแก้พิษ แจ้งข่าวเสนาบดีฉีไปตามจริง และบอกว่าข้าจะพาฉีเหม่ยหลันกลับมาอย่างปลอดภัย เตือนทางนั้นว่าห้ามแตกตื่นเด็ดขาด”

“ขอรับใต้เท้า”

ผู้คุ้มกันสองคนรีบแบกคนหมดสติขึ้นหลัง แล้วพาเดินกลับไปยังทิศทางที่ไม่ต้องเดินผ่านโรงครัว ถึงแม้จะต้องเดินอ้อมไปบ้างสักหน่อยแต่ดีกว่าเดินผ่านโรงครัว

ซ่า!!!!

เสียงสาดน้ำใส่หน้าคนหมดสติโดยไร้ซึ่งความปรานี พวกมันไม่ถูกเจ้านายสั่งตัดหัวนับว่าเมตตามากแล้ว

เฮือก! เฮือก! เฮือก!

โจรป่าสามคนถูกสายน้ำสาดเข้าหน้าเต็ม ๆ จึงเบิกตากว้างขึ้นทันทีทันใด แล้วรีบสูดอากาศหายใจเข้าเต็มปอด

“ฉีเหม่ยหลันอยู่ที่ใด ตอบมาให้หมดหากยังอยากรอดชีวิต” 

น้ำเสียงเยือกเย็นดั่งพญามัจจุราช เอ่ยขึ้นเหนือศีรษะผู้เพิ่งฟื้นคืนสติ

ดาบคมกริบพาดผ่านลำคอของพวกมันทั้งสามคน เหล่าผู้คุ้มกันต่างเตรียมพร้อมรับคำสั่งสังหาร หากไม่ได้คำตอบตามที่ต้องการ

“มะ…ไม่รู้เลยขอรับ ยะ…อย่าทำอะไรพวกข้าเลย พวกข้าถูกคุณหนูผู้นั้นทำให้หมดสติแล้วจับมัดไว้ดังที่พวกท่านเห็น ยังไม่ทันได้ทำอันใดเลยขอรับ”

ชายผู้เป็นหัวหน้าโจรรีบละล่ำละลักตอบด้วยความหวาดกลัว มันจดจำได้ว่าบุรุษตรงหน้าคือเสนาบดีคนสำคัญของแคว้นซ่ง

ดีเท่าไหร่ที่พวกมันไม่ได้สังหารผู้คุ้มกันของคุณหนูคนงาม ไม่อย่างนั้นคงได้ตามไปสะสางแค้นกันในปรโลกเป็นแน่!

“พวกเจ้าทำอะไรฉีเหม่ยหลัน เหตุใดนางจึงไม่กลับเข้าไปในฐาน”

หากเป็นดังที่ผู้ร้ายบอกกล่าว เหตุใดผู้ที่เป็นฝ่ายชนะจึงไม่กลับฐาน ดูจากสภาพใบหน้าที่เริ่มบอบช้ำ บ่งบอกว่าพวกมันถูกทำร้ายมาสักพักแล้ว

“ข้าน้อยถูกจ้างวานจากสตรีลึกลับสวมหมวกปกคลุมหัว ให้เอายาปลุกกำหนัดชนิดรุนแรงให้คุณหนูผู้นั้นกินขอรับ”

“แล้วอย่างไรต่อ”

สันกรามของคนถามขบกัดเข้าหากันแน่น ผู้ต้องสงสัยมีอยู่ไม่กี่รายหรอก เขาจะกลับไปเค้นเอาคำตอบให้ได้

“เอ่อ… คุณหนูผู้นั้นมียาแก้พิษ นางรีบกินยาถอนพิษทันทีแล้วพวกข้าก็ถูกซ้อมปางตายอย่างที่ท่านเห็น ไม่ทันได้ทำการใดตามคำสั่งของผู้จ้างวานเลยสักนิด”

“มีผู้จ้างวานให้วางยาปลุกกำหนัดชนิดรุนแรง!”

เสียงเข้มตะคอกใส่หน้าผู้ร้ายด้วยอารมณ์เดือดดาล พวกมันเป็นใครถึงคิดอยากล่วงล้ำของสงวน!

“ใต้เท้าใจเย็น ๆ ก่อนขอรับ พวกข้าไม่ได้แตะต้องคุณหนูเลย แต่ผู้จ้างวานบอกพวกข้าว่าต่อให้มียาถอนพิษก็ไม่รอดขอรับ อย่างไรต้องยอมร่วมรักกับบุรุษไม่อย่างนั้นอาจถึงแก่ชีวิต”

คนพูดเตรียมใจยอมรับการลงทัณฑ์ แต่ดีกว่าปิดปากเงียบไม่บอกกล่าว หากคนผู้นี้รู้ทีหลังไม่แคล้วคงถูกตัดหัวเข้าจริง ๆ

“บัดซบสิ้นดี!”

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

เป็นอีกครั้งที่โจรป่าถูกฝ่าเท้าหนัก ๆ กระทืบซ้ำลงกลางหลัง พวกมันเจ็บจนรู้สึกเข็ดหลาบไปตลอดชีวิต

“พะ…พอเถิด พวกข้าน้อยยอมแล้ว แค่นี้ยังไม่รู้เลยว่าจะเดินได้อีกหรือเปล่า ไม่กล้าทำชั่วอีกแล้วขอรับ พวกข้าเป็นเพียงชาวบ้านผู้ขัดสนเลยกลายเป็นโจรกระจอก ขอใต้เท้าได้โปรดเมตตาชาวบ้านตาดำ ๆ ด้วย”

ทั้งสามชีวิตก้มกราบกรานลงแทบเท้าบุรุษผู้มากอำนาจ สาบานได้ว่าหากรอดชีวิตจะทำแต่ความดีชดเชยความผิด

“ใต้เท้าต้องรีบตามหาคุณหนูใหญ่แล้วขอรับ ข้าน้อยเคยได้ยินฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดชนิดนี้อยู่บ้าง หากไม่ได้รับการถอนพิษทางกาย หัวใจจะเต้นแรงนานเข้าถึงขั้นเสียชีวิต”

ผู้คุ้มกันที่รอบรู้ด้านยาพิษเดินเข้ามากระซิบข้างหูผู้เป็นนาย สีหน้าท่าทางของเขาเคร่งเครียดอย่างหนัก เพราะเคยได้ยินว่ามีผู้เสียชีวิตภายในไม่กี่ชั่วยาม

“พวกเจ้าสามคนพาพวกมันไปขังไว้ในฐาน สอบสวนไปเรื่อย ๆ จนกว่ามันจะชี้ตัวผู้จ้างวานได้ อย่าลืมให้คนไปจับตาดูซูชิงโม่ไว้ด้วย”

เสียงเข้มรีบสั่งการอย่างเร่งด่วน จากนั้นจึงให้ผู้คุ้มกันที่เหลือแยกย้ายกันออกตามหาผู้สูญหาย

เขาเดาว่าฉีเหม่ยหลันกำลังถูกฤทธิ์ยาเล่นงาน เลยตัดสินใจไม่กลับเข้าไปในฐาน

เด็กโง่! กลับไปให้เขาช่วยเหลือระบายพิษ มันแย่ยิ่งกว่าไปหาบุรุษในป่าหรืออย่างไร!

สถานการณ์ในโรงครัวหลังจากที่ฉีเหม่ยหลันหายตัวไปยังคงอยู่ในความสงบ เพราะอาฟงเดินเข้าไปแจ้งให้ฉีเฟยเฟิ่งรับรู้ตามที่เสนาบดีฝ่ายขวาสั่งการเอาไว้

น้องสาวเลยไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจ ที่พี่สาวหายตัวไปจากโรงครัวนานกว่าปกติ สองมือยังคงเร่งรีบจัดสำรับให้ผู้ที่มายืนต่อแถวด้วยความตั้งใจ หันมองไปข้าง ๆ ก็มีบุรุษหน้าตาหล่อเหลา เข้ามาช่วยหยิบจับเฉกเช่นทุก ๆ วัน 

คนผู้นี้ยังตามตอแยไม่เลิกทั้ง ๆ ที่นางบอกแล้วว่าไม่ชอบบุรุษมากรัก แต่เขายังยืนกรานว่าพึงใจนางผู้เดียว ไม่เคยมองสตรีอื่นเลยสักคน

ทว่าสตรีอีกคนที่รอคอยโอกาสนี้มานานแล้ว กลับกดยิ้มตรงมุมปากอย่างพอใจที่เห็นศัตรูหายไปจากโรงครัว สายตาเย้ยหยันแอบชำเลืองมองบุรุษสูงศักดิ์ ซึ่งยามนี้กำลังเดินเข้ามาในโรงครัวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

หากเขารู้ว่าสตรีผู้นั้นหยำฉ่ามากบุรุษเพียงใด คนผู้นี้จะยังตามมาตอแยร้องขอความเห็นใจอีกหรือไม่ ถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่ายังเดินหน้าเข้าหาไม่หยุดหย่อน!

ยิ่งคิดยิ่งอยากรู้จุดจบของคนที่หาญกล้าแย่งชิงบุรุษกับตน ป่านนี้ไม่ใช่ว่าแหลกลาญนอนจมกลิ่นคาวเฉพาะของบุรุษอยู่หรอกหรือ!