ถอนพิษไม่ได้ผล ตอนต้น

ดาบสุดแสนล้ำค่าของคนร้าย ถูกสตรีที่พวกมันมองเป็นเหยื่อสาวแสนหวาน เก็บรวบรวมแย่งชิงไปทั้งสามเล่ม ไม่เหลือให้พวกมันไว้ดูต่างหน้าเลย

ยิ่งฐานะยากจนอยู่แล้วคราวนี้อดอยากเข้าไปใหญ่ ต่อให้วันข้างหน้ารอดพ้นจากการถูกจองจำ แล้วพวกมันจะหาตำลึงจากที่ใดไปซื้อดาบเล่มใหม่มาใช้งานกันเล่า!

“ผู้ใดบงการให้พวกเจ้ามาทำร้ายข้า”

ถึงแม้จะมั่นใจไปมากกว่าครึ่งว่าผู้ใดจ้างวานมา แต่ขอถามเพื่อความมั่นใจเต็มส่วนสักหน่อยเถอะ

“เป็นสตรีสวมหมวกปกคลุมหน้าขอรับ นางเดินเข้าไปหาพวกข้าถึงกลางป่าลึก เหมือนรู้ที่ซ่อนอย่างไรอย่างนั้นทั้ง ๆ ที่พวกข้าไม่เคยบอกใครมาก่อน”

“แล้วรู้จักข้าได้อย่างไร”

จะบอกว่าพวกมันมาแอบดูจนจดจำใบหน้าได้ก็คงไม่ใช่ เพราะผู้คุ้มกันของนางตามติดอยู่ตลอด

มีแค่ไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ที่บิดาของนาง จำเป็นต้องแบ่งคนไปช่วยเหลืองานด้านการก่อสร้าง

“สตรีผู้นั้นให้พวกข้าดูรูปวาดของคุณหนูขอรับ แล้วสั่งให้ข้านำยาเม็ดนั้นให้คุณหนูกิน นางบอกว่าต่อให้มียาถอนพิษก็ไม่มีผล นอกจากยอมร่วมรักกับบุรุษถึงจะรอดชีวิต”

หัวหน้าโจรป่าก้มหน้าลงซ่อนประกายคาดหวังบางอย่าง หากเป็นดังที่ผู้จ้างวานบอกกล่าว รออีกสักครู่คงได้รู้กันว่าคำกล่าวเป็นจริง หรือแค่คำลวงเพื่อให้พวกมันตอบรับทำงาน

แต่มันไม่รู้เลยว่าคนที่พลาดในครั้งแรก ย่อมระมัดระวังไม่ให้พลาดซ้ำสองอีก แค่ทำน้ำเสียงขลาดเขลายอมแพ้เพียงเท่านี้ หลอกนางให้ตายใจไม่ได้หรอก!

“แสดงว่าไร้ประโยชน์”

น้ำเสียงเรียบเฉยเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ไร้ประโยชน์ก็นอนสลบรอถูกทางการจับกุมไปเถิด

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

สันมือทรงพลังของผู้ควบคุมสถานการณ์ ตรงเข้าทุบท้ายทอยเพื่อให้คนร้ายทั้งสามหมดสติ

นางจะผูกพวกมันไว้บริเวณนี้ รอคอยให้ผู้คุ้มกันมาช่วยจัดการในภายหลัง

คนโมโหใช้ดาบกรีดอาภรณ์ช่วงล่างของโจรป่าจนขาดวิ่นมาถึงโคนขา กลายเป็นภาพอุจาดตาอยู่ไม่น้อย

ร่างปราดเปรียวรีบนำเศษอาภรณ์มามัดแขนมัดขาคนร้ายแทนเชือก จากนั้นจึงลากร่างหมดสติมัดรวมเข้ากับต้นไม้อีกทอดหนึ่ง

นางไม่ลืมมัดปากพวกมันอย่างแน่นหนา จะได้ไม่ส่งเสียงร้องให้สตรีคนอื่น ๆ แตกตื่นตกใจกลัว

ขณะกำลังจะเดินกลับเข้าไปในโรงครัว อาการแปลก ๆ บางอย่างก็เกิดขึ้นกับร่างกายแสนบริสุทธิ์

นางเหงื่อแตกเปียกชื้นเต็มกลางหลัง อีกทั้งหัวใจยังเต้นเร็วกว่าปกติ และที่สำคัญมีความต้องการในเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน อยากลองอยากได้ในสิ่งที่ไม่เคยนึกถึง!

“หรือว่าโจรพวกนั้นจะพูดเรื่องจริง”

“แย่แล้วยาถอนพิษกำหนัดราคาสูงลิ่วยังใช้ไม่ได้ผล หากกลับเข้าไปในฐานข้าคงขาดสติวิ่งโร่หาบุรุษมาช่วยเหลือ ปล่อยให้เป็นเช่นนั้นไม่ได้เด็ดขาด”

สารพัดความหวั่นเกรงเกิดขึ้นภายในใจ เมื่อไม่รู้จะจัดการปัญหาอย่างไรจึงเดินถอยห่างมุ่งหน้าไปตามแนวลำธาร ซึ่งสายน้ำเลือนหายเข้าไปในป่า เพื่อหาแหล่งน้ำลึกสำหรับนั่งแช่ตัว

เผื่อว่าความเย็นจากน้ำในลำธาร จะทำให้ร่างกายของนางสดชื่นขึ้นบ้าง

………………………………

ผู้คุ้มกันอีกคนซึ่งรับหน้าที่คอยตามติดคุณหนูใหญ่เดินกลับมาประจำตรงจุดเดิม หลังจากพาทหารสองนายที่ล้มลงต่อหน้าต่อตาไปส่งที่กระโจมรักษา

“อาฟงไปไหน เหตุใดจึงไม่ยืนรอที่เดิม”

เมื่อรู้สึกไม่ชอบมาพากลจึงเดินเข้าไปในโรงครัว สายตาเฉียบคมกวาดมองไปรอบ ๆ เห็นเพียงคุณหนูรองกับสาวใช้ยืนแจกอาหารให้นายทหารชั้นผู้น้อย ซึ่งคอยผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมารับอาหารมื้อกลางวัน

“แย่แล้วต้องรีบไปแจ้งท่านเสนาบดี”

ผู้คุ้มกันตั้งใจรีบไปแจ้งบิดาของคุณหนู ระหว่างทางเขาเดินสวนกับเสนาบดีจวนข้าง ๆ เข้าพอดี จึงถูกคนผู้นั้นเรียกสอบถาม

“เกิดอะไรขึ้นสีหน้าท่าทางเร่งรีบ หรือเกิดเรื่องกับเหม่ยหลัน!” 

ซ่งจือหานเพิ่งปลีกตัวจากเหล่าเสนาบดีคนอื่น ๆ เพื่อมารับอาหารที่โรงครัวด้วยตนเอง เขาไม่ได้เจอหน้าผู้ช่วยในโรงครัวมาหลายวันเลยรู้สึกห่อเหี่ยวใจอย่างไรพิกล

“อาฟงกับคุณหนูใหญ่หายไปขอรับ ข้ากำลังจะไปแจ้งใต้เท้าฉี เผื่อมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นจะได้นำกำลังออกตามหา”

“ไม่ต้อง เดี๋ยวข้าพาคนของข้าออกตามหาเอง เจ้าไปอยู่สมทบกับผู้คุ้มกันของฉีเฟยเฟิ่ง ห้ามบอกกล่าวเรื่องนี้ให้ผู้ใดรู้อย่างเด็ดขาด ประเดี๋ยวเรื่องราวจะถูกต่อเติมจนห้ามปรามไม่ได้ ใครถามหาฉีเหม่ยหลันบอกว่านางมาคุยธุระกับข้า”

น้ำเสียงเคร่งเครียดเอ่ยสั่งการอย่างเฉียบขาด ต่อให้ไม่มีเรื่องร้ายเกิดขึ้น แต่หากข่าวการหายตัวไปของสตรีในห้องหอเล็ดรอดออกไป พวกไม่หวังดีย่อมนำความไปพูดต่อในทางเสียหายอย่างแน่นอน

“ขอรับ ฝากคุณหนูด้วยนะขอรับใต้เท้า”

ผู้คุ้มกันนามอาห้าวตอบรับอย่างเข้าใจ เพราะชื่อเสียงของคุณหนูสำคัญไม่ต่างจากเรื่องอื่น

เขารู้สึกเบาใจลงหลายส่วน เพราะคนของเสนาบดีฝ่ายขวาล้วนมากด้วยฝีมือ และมีจำนวนมากกว่าพวกตนอีกเท่าตัว

“อย่าเพิ่งบอกเสนาบดีฉีจินผิง คนของข้าจะกลับไปรายงานเอง แม้กระทั่งฉีเฟยเฟิ่งก็อย่าเพิ่งบอก สตรียามตกใจอาจจะเผลอแสดงท่าทีให้คนอื่นสงสัย”

ซ่งจือหานไม่ลืมเอ่ยย้ำในเรื่องที่สำคัญ เขามั่นใจว่าตนจะพาหลานสาวข้างจวนกลับมาได้อย่างปลอดภัย

“เข้าใจแล้วขอรับ”

เสนาบดีฝ่ายขวายกมือขึ้นเป่าปากเป็นสัญญาณรู้กันในหมู่ผู้คุ้มกัน รอเพียงชั่วครู่บุรุษชุดดำจำนวนแปดคน ก็มาหยุดยืนรอรับคำสั่งจากผู้เป็นนาย

“รีบกระจายกำลังอย่างลับ ๆ ออกตามหาฉีเหม่ยหลันกับอาฟง ทั้งสองหายไปจากโรงครัว เจอใครก่อนให้รีบส่งสัญญาณ เป่าปากหนึ่งครั้งเจอบุรุษ เป่าปากสองครั้งเจอสตรี”

“ขอรับใต้เท้า”

บุรุษทั้งแปดตอบรับคำสั่งด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาในลำคอ เพราะไม่อยากให้ผู้อื่นรับรู้ถึงความผิดปกติ

จากนั้นจึงรีบแยกย้ายกันอย่างรวดเร็ว ทั้งแปดมุ่งหน้าตรงไปยังด้านหลังโรงครัว เพราะจุดนั้นเป็นสถานที่ลับสำหรับสตรี พวกเขาเลยไม่ได้วางกำลังเอาไว้ 

แม้กระทั่งเสนาบดีหนุ่มก็รีบมุ่งหน้าตรงไปทางลำธารทางด้านหลังโรงครัวไม่ต่างจากผู้คุ้มกัน ร่างสูงใหญ่เคลื่อนไหวเข้าไปในป่าด้วยความคล่องแคล่ว เพราะฝึกฝนร่วมกับผู้คุ้มกันมาโดยตลอด