มิตรภาพ ตอนต้น

บรรยากาศในกระโจมเสนาบดีฝ่ายขวามีเพียงเสียงคลี่ม้วนกระดาษให้คลายตัว และเสียงลมหายใจของคนทั้งสาม ซ่งจือหานพิจารณาแบบร่างในมือด้วยใจเป็นกลาง เขาต้องยอมรับว่าฉีเหม่ยหลันเขียนแบบออกมาได้อย่างน่าเหลือเชื่อ

“ข้าจะไม่ถามว่าเจ้าไปเรียนรู้มาจากที่ใด ข้ายอมรับแบบแผ่นนี้และจะอธิบายให้ใต้เท้าเหลียนฟังเอง อยากให้บอกกล่าวคนขีดเขียนหรือไม่”

“บอกว่าใต้เท้าเป็นคนเขียนร่วมกับข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”

ดวงหน้านวลผุดผ่องเพราะแต่งแต้มมาใหม่เงยขึ้นร้องขอ นางไม่อยากรับความดีความชอบที่มาพร้อมการจับผิดสักเท่าไหร่ แต่ยังอยากประกาศให้ศัตรูรู้เช่นกันว่านางรู้ทัน!

“ตามนั้น เจ้าวางใจได้ไม่มีผู้ใดมาเพ่งเล็งเจ้าอย่างแน่นอน นาน ๆ บุตรีของศิษย์พี่จะทำตัวมีประโยชน์ ข้าย่อมสนับสนุนหลานสาวในทางที่ถูกที่ควร”

“ขอบคุณเจ้าค่ะที่เมตตา เช่นนั้นข้ากับน้องขอตัวก่อนนะเจ้าคะ”

“พวกเจ้าจะไปที่ใดกัน”

เขามองเห็นริมฝีปากแต่งแต้มสีสันให้เข้มขึ้น ดวงหน้าก็ผัดแป้งมาใหม่ จึงเอ่ยถามออกไปด้วยความอยากรู้ จะได้ส่งผู้คุ้มกันจากจวนเสนาบดีไปเพิ่ม

“ไปโรงครัวเจ้าค่ะ ข้าหิวอยากกินซาลาเปานึ่งใหม่ ๆ กลิ่นหอมลอยมาจากโรงครัวจนรอมื้ออาหารค่ำไม่ไหว”

ฉีเฟยเฟิ่งซึ่งยืนเงียบมานานเป็นผู้ตอบคำถามแทนพี่สาว สายตายังคอยลอบสังเกตท่าทีของบุรุษหน้าเคร่งอย่างที่เคยกล่าวกับสาวใช้

“ให้ผู้คุ้มกันตามไปด้วย ที่นี่มีโจรป่าเข้ามาฉุดลากสตรี พวกเจ้าต้องระวังตัวให้ดี”

“โจรป่า/โจรป่า” สองสาวเอ่ยถามพร้อม ๆ กันด้วยสีหน้าตื่นตกใจ

“ใต้เท้าเหลียนเพิ่งเล่าให้ข้าฟัง บิดาของพวกเจ้าก็ยังไม่รู้เลยปล่อยให้บุตรสาวเดินไปเดินมาอย่างอิสระ”

“พี่ใหญ่ข้ากลัว”

ฉีเฟยเฟิ่งกอดรัดต้นแขนพี่สาวด้วยท่าทีหวาดหวั่น

คำว่าโจรป่านางนึกไปถึงชายฉกรรจ์ตัวใหญ่หนวดเครารุงรัง เดินถือดาบมาฉุดคร่าเหยื่อสาว ๆ แค่คิดขนกายก็ลุกชันไปทั้งตัว

“เราให้ผู้คุ้มกันตามติด คงไม่มีสิ่งใดต้องกังวลกระมัง”

ถึงจะกล่าวออกไปเช่นนั้น แต่ความหวาดกลัวในใจกลับมีมากกว่าดวงหน้าหวานจึงแสดงออกทางสีหน้าชัดเจน

“ข้าว่างยังไม่ถึงยามเข้าประชุม อยากให้เดินไปข่มขวัญโจรป่าหรือไม่”

เสนาบดีผู้ทำตัวว่างงาน กล่าวเสนอตนอย่างมีน้ำใจ ทั้ง ๆ ที่ผู้ช่วยคนสนิทกำลังรอคอยให้เขา ไปช่วยตรวจดูสภาพพื้นที่ก่อสร้างเพิ่มเติม

“ดีเหมือนกันนะพี่ใหญ่ ให้ใต้เท้าซ่งเดินไปด้วยรับรองได้ว่าโจรป่าไม่กล้าเข้าใกล้ หน้าบึ้งขนาดนั้นมองเห็นระยะไกลก็เผ่นหนีแทบไม่ทัน”

คนน้องออกความคิดเห็นด้วยเสียงที่พยายามพูดให้เบาลง แต่เพราะกระโจมแห่งนี้ไม่ได้กว้างขวางสักเท่าไหร่ ทุกคนจึงได้ยินทุกคำกล่าว

“อะ…แฮ่ม! ข้าได้ยิน”

คนถูกนินทาในระยะประชิด กระแอมไอเสียงดังให้คนพูดรู้ตัว ไม่อย่างนั้นคงต้องอดทนฟังอีกหลายประโยค

“อ่า…ข้าหมายถึงท่านมีใบหน้าที่น่าเกรงขามมากเจ้าค่ะ ไม่ได้หมายความเป็นอื่น”

ฉีเฟยเฟิ่งก้มหัวลงแล้วรีบอธิบาย แต่มุมปากกลับแอบอมยิ้มด้วยท่าทีขบขัน เพราะนางตั้งใจพูดให้คนหน้าบึ้งได้ยิน

“แล้วไป ว่าอย่างไรอยากให้เดินไปส่งหรือไม่”

“เช่นนั้นคงต้องรบกวนให้ใต้เท้าเดินไปส่งที่โรงครัวแล้วเจ้าค่ะ”

คนพี่ก็นึกหวาดกลัวไม่ต่างจากคนน้อง เลยร้องขอให้คนหน้านิ่งเดินไปด้วย หากโจรป่ากำลังแอบดูอยู่จะได้รีบเผ่นหนีให้ไว

เสนาบดีฝ่ายขวาเดินตามไปส่งหลานสาวต่างแซ่ถึงโรงครัว เพราะมีเป้าหมายในการสอดส่องดูแลเรื่องความปลอดภัย ตลอดระยะเวลาพักค้างแรมในฐานก่อสร้าง อย่างต่ำ ๆ ก็สองเดือนขึ้นไป

สายตาคมกริบจ้องมองไปรอบ ๆ บริเวณ ด้วยความรู้สึกเป็นกังวลอยู่ไม่น้อย ต่อให้มีผู้คุ้มกันแต่ใช่ว่าจะปลอดภัยหายห่วง เพราะมีหลายจุดที่เป็นมุมอับและเป็นมุมแบ่งแยกสำหรับสตรี โดยเฉพาะสถานที่ลับยามต้องการปลดทุกข์

สอดส่องสักพักสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับบุรุษที่ขึ้นชื่อว่าเป็นหลานชายต่างศักดิ์ กรามแกร่งขบกัดเข้าหากันอย่างไม่พอใจ เหตุใดจึงเดินมาพบเจอกันอย่างประจวบเหมาะถึงเพียงนี้

เมื่อหันมามองคนข้างกาย ก็พบว่าทั้งสองรีบเดินเข้าไปหาของกินในโรงครัว โดยไม่สนใจบอกกล่าวกันสักคำ ใช้งานเสร็จก็ถูกทิ้งอย่างไร้ค่า!

สองขาเตรียมก้าวเดินตามเข้าไปในโรงครัว แต่เสียงของผู้ช่วยคนสนิทเรียกรั้งไว้เสียก่อน

“ใต้เท้าข้าเดินตามหาตั้งนานมาอยู่ที่โรงครัวนี่เอง พวกเราต้องรีบไปสำรวจพื้นที่ก่อนเข้าร่วมประชุมค่ำนี้นะขอรับ”

“อืม ไปยืนรอคุณหนูฉีอย่างใกล้ชิด ห้ามปล่อยให้อยู่กับบุรุษตามลำพังเด็ดขาด”

งานในหน้าที่ย่อมสำคัญไม่ต่างกัน ก่อนเดินจากไปจึงหันไปบอกกล่าวผู้คุ้มกันจากจวนข้าง ๆ ทั้งสองคนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“อย่างไรนะขอรับใต้เท้า อะ…อ้าวเดินไปนู่นแล้ว ก่อนหน้านี้ไม่เห็นรีบ หิวข้าวหรืออย่างไรจึงเดินมาที่โรงครัว”

ฉินเซียวรีบเดินตามร่างสูงใหญ่ไปทันที พร้อมกับบ่นพึมพำอย่างไม่เข้าใจไปตลอดทาง

เขาไม่ได้อยู่ด้วยครึ่งวันจึงไม่เข้าใจในคำสั่ง แต่ผู้คุ้มกันสองคนที่เดินตามมาข้างหลังรับรู้และเข้าใจดี จึงรีบเดินตามเข้าไปในโรงครัวทันที

สองสาวจากจวนตระกูลฉี รีบก้าวเดินเข้าไปหาสาวใช้คนสนิทด้วยสีหน้าเบิกบานใจ เพราะเสี่ยวหนิงกำลังยกถาดซาลาเปาลงจากเตา

แต่เสียงที่ดังจากทางด้านหลัง ทำให้อารมณ์อยากอาหารหดหายไปมากกว่าครึ่ง

“ตะกละ! ยังไม่ถึงมื้ออาหารค่ำด้วยซ้ำ แต่กลับมายืนน้ำลายยืดอยู่หน้าเตา”

ซูชิงโม่เดินมากับสาวใช้ นางใช้สายตาเย้ยหยันจ้องมองศัตรูคู่แค้นอย่างไม่ปิดบัง

“ตบเลยดีไหมพี่ใหญ่”

ฉีเฟยเฟิ่งพูดขึ้นด้วยเสียงที่ดังตามปกติ พวกนางยืนอยู่นิ่ง ๆ แท้ ๆ แต่กลับถูกด่าว่าด้วยถ้อยคำหยาบคาย เห็นทีว่าความสุภาพคงไม่จำเป็นสำหรับสตรีผู้นี้

“เหอะ นึกว่าคนน้องจะนิสัยแตกต่าง ที่ไหนได้เถื่อนไม่แพ้กัน”

“เออ! กับพวกตอแหลคงไม่จำเป็นต้องสุภาพนักหรอก”

เสียงเล็ก ๆ ตะเบ็งเพิ่มเสียงขึ้นตามแรงอารมณ์ ที่กำลังเดือดปุดถึงขีดสุดเลยก็ว่าได้

หรือที่ผ่านมาพี่สาวของนาง ต้องเผชิญกับคำกล่าวเช่นนี้มานานแสนนาน เลยต้องแสดงท่าทีร้ายกาจเพื่อปกป้องตนเอง!

“นี่เจ้า!”

“คุณหนูฉี เกิดเรื่องใดกันหรือ”

สือป๋อเหวินรีบก้าวเดินให้เร็วกว่าสหายสูงศักดิ์ แล้วมาหยุดยืนอยู่ข้างกายสตรีที่เขาแอบมองอยู่ตลอด ตั้งแต่ร่ำเรียนด้วยกันที่สำนักศึกษาหลวง

เมื่อเห็นนางกำลังต่อปากต่อคำกับสตรีอีกคน จึงรีบเดินเข้ามาช่วยเหลือ เผื่อสักวันนางจะมองเห็นน้ำใจกันบ้าง