เสนอผลงานหรือเสนอหน้า ตอนปลาย

“ใต้เท้าซ่งมาไม่ให้เสียงข้าตกใจหมด พวกข้ากำลังกล่าวถึงท่านอยู่พอดี เชิญมาพูดคุยปรึกษาหารือกันทางด้านนี้เถิด ข้าอยากสอบถามความคิดเห็นของใต้เท้าซ่งอยู่พอดี”

“ยินดีขอรับ”

บุรุษอายุน้อยก้มหัวลงน้อมรับคำเชิญเสนาบดีรุ่นพี่ หางตาของเขาเหลือบไปมองชายอาภรณ์สีดำสนิท หากมองไม่เห็นรองเท้าถักสีม่วงอ่อนเขาคงไม่รู้เช่นกันว่ามีคนอยู่ข้างใน

เมื่อคนทั้งสี่เดินจากไปแล้ว ผู้ที่หลบซ่อนอยู่ในซอกของโขดหิน จึงเดินออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด

“เฮ้อ! เกือบไปแล้ว ทำไมต้องมาพูดคุยกันตรงที่ข้ายืนอยู่ด้วยเล่า ท่าทีมีพิรุธถึงเพียงนั้นข้าก็ต้องแอบฟังเป็นธรรมดา”

ดวงหน้าหวานงอง้ำขัดใจ แต่เมื่อนึกถึงท่าทีเข้าหาเพื่อเสนอผลงานเกินพอดีของศัตรูคู่แค้น ดวงตาเรียบเฉยก็ฉายแววดุดันออกมาทันที

“หรือจะเป็นเจ้าซูชิงโม่ ที่เข้ามายุ่งกับแบบก่อสร้างจนเกิดความเสียหายครั้งใหญ่”

เสียงหวานพึมพำแผ่วเบากับตนเอง

เสนาบดีฝ่ายขวารับแบบก่อสร้างจากเสนาบดีกรมโยธามาอ่านด้วยความสนใจ เมื่อรู้ว่าเป็นฝีมือของสตรีที่เขามอบตำแหน่งยอดพธูให้จึงกล่าวชื่นชมอย่างจริงใจ

“คุณหนูซูช่างมากฝีมือ เหมาะสมแล้วที่ได้รับตำแหน่งยอดพธู”

“แสดงว่าแบบของข้าได้รับการยอมรับใช่หรือไม่เจ้าคะ”

น้ำเสียงดีใจเปิดเผยอย่างห้ามใจไม่อยู่ นางคาดหวังมากเหลือเกินเพราะอยากขึ้นที่สูงพร้อม ๆ กับผลักความตกต่ำให้ศัตรูไปในตัว

“คงยังด่วนตัดสินใจไม่ได้ เพราะพื้นที่แห่งนี้ต้องค่อย ๆ สร้างและแก้ไขปัญหาหน้างานไปทีละส่วน แต่การมีแบบย่อมดีกว่าไม่มี เห็นด้วยหรือไม่ขอรับไต้เท้าเหลียน”

วาจาคล้ายยอมรับและไม่ยอมรับ แต่หากเคยร่วมงานกันมาก่อนย่อมรู้ว่าเสนาบดีฝ่ายขวาผู้นี้ตอบรับหรือไม่

“เอ่อ… ข้าก็คิดเช่นกัน เอาอย่างนี้ดีหรือไม่คุณหนูซูมอบแบบแผ่นนี้ให้ข้าเก็บไว้ หากสบโอกาสเหมาะข้าจะนำออกมาให้ช่างดูเรื่อย ๆ”

“เท่านี้ก็เกินความคาดหมายมากแล้วเจ้าค่ะ ข้าน้อยเป็นเพียงผู้ฝึกหัด แค่ถูกยอมรับก็ดีใจมากแล้ว”

ใบหน้าเรียวก้มลงต่ำ เพื่อหลบซ่อนประกายโกรธเคืองในแววตาอย่างแนบเนียน

เหตุใดเสนาบดีซ่งจือหานจึงเข้ามาขัดคอนางเช่นนี้ หรือว่าหลงเสน่ห์สตรีปากร้ายผู้นั้นเข้าแล้ว!

หลังจากสองพ่อลูกตระกูลซูเดินจากไปแล้ว ซ่งจือหานจึงขอแบบก่อสร้างมาศึกษา เพราะรู้สึกได้ว่าใครบางคนอยากเห็นแบบแผ่นนี้มากยิ่งกว่าเขาผู้มีหน้าที่ในส่วนงานก่อสร้างโดยตรง

“ข้าขอแบบไปอ่านดูสักสองคืนได้หรือไม่ขอรับ ฝ่าบาทชื่นชมผู้ที่มีพรสวรรค์ด้านนี้ยิ่งนัก”

อ้างผู้เป็นใหญ่เข้าไว้เรื่องที่เขานำแบบไป จะได้ไม่ถูกแพร่งพรายออกไปถึงหูเจ้าของผลงาน

“โอ้ เชิญตามสบายเลยใต้เท้าซ่ง อยากคืนเมื่อไหร่ค่อยคืน ข้ามีแบบจากช่างก่อสร้างอยู่แล้ว”

“อีกสองวันข้าจะนำมาคืนนะขอรับ ดีไม่ดีใต้เท้าเหลียนอาจจะได้แบบที่สมบูรณ์กว่านี้”

ไม่รู้สิ่งใดดลใจให้เขาเชื่อมั่นแบบนั้น ทั้ง ๆ ที่ยังไม่เคยเห็นคนข้างจวนขีดเขียนแบบเลยสักครั้ง

“หากเป็นเช่นนั้นนับว่าดียิ่ง แบบแผ่นนี้ดูสมบูรณ์มากก็จริงแต่ยังขาดหลาย ๆ องค์ประกอบ หากก่อสร้างตามนี้โดยไม่ได้พิจารณาให้ถี่ถ้วนอาจมีภัยอันตราย”

“ข้าเห็นด้วยขอรับ ใต้เท้าเหลียนสายตาช่างกว้างไกลยิ่งนัก มองแค่ไม่กี่ลมหายใจยังสามารถวิเคราะห์ได้ถึงเชิงลึก”

น้ำเสียงชื่นชมกล่าวออกมาจากใจ เป็นความโชคดีของแคว้นซ่งที่ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ต่างมากล้นด้วยฝีมือ และมีใจภักดีต่อแว่นแคว้นโดยแท้จริง

“ประสบการณ์สั่งสมและผลักดันให้เรียนรู้ทั้งนั้น”

คนถูกชมยิ้มกว้างอย่างถูกใจ ต่อให้เป็นขุนนางตงฉินแต่หากไร้ซึ่งคำสรรเสริญเยินยอ ย่อมห่อเหี่ยวไม่ต่างจากปลาที่ขาดน้ำ

“ที่นี่มีปัญหาเรื่องใดหรือไม่ขอรับ ข้ารู้สึกได้ว่าสตรีในโรงครัวทำตัวแปลก ๆ เมื่อพบเจอคนแปลกหน้า”

ซ่งจือหานเดินไปตรวจตราความความปลอดภัยในโรงครัว เพราะวันรุ่งขึ้นหลานสาวต่างแซ่ทั้งสองคน จะเข้าไปช่วยเหลืองานในหน้าที่ผู้ช่วยแม่ครัว

ท่าทางแตกตื่นตกใจของชาวบ้านในโรงครัวเมื่อพบเจอบุรุษแปลกหน้า จึงไม่อาจรอดพ้นสายตาช่างสังเกตไปได้

“สถานที่แห่งนี้อยู่ใกล้แหล่งซ่องสุมของโจรป่า ท่านต้องดูแลเด็ก ๆ ในปกครองให้ดี ไม่กี่วันที่ผ่านมามีชาวบ้านผู้หญิง ที่เข้ามาช่วยดูแลเรื่องอาหารการกินถูกฉุดไปหนึ่งราย”

“ถูกโจรป่าฉุด! ศิษย์พี่ไม่เห็นเล่าให้ข้าฟังเลย”

คนหน้านิ่งขมวดคิ้วเข้าหากัน เพราะเขาต้องดูแลหลานสาวถึงสองคน ส่วนสตรีคนอื่น ๆ ยกให้เป็นหน้าที่ของผู้คุ้มกันแต่ละจวนเถิด

“รายนั้นมัวแต่ยุ่งเรื่องการเบิกจ่าย เลยยังไม่รู้เรื่องโจรป่าลักลอบเข้ามาใกล้ฐานของพวกเรา ในช่วงพลบค่ำของวันนี้ข้าจะเรียกประชุมเหล่าเสนาบดีจะได้บอกกล่าวให้รู้โดยทั่วกัน”

“ขอบคุณใต้เท้าที่บอกกล่าวขอรับ เด็ก ๆ ในปกครองของข้าล้วนแล้วแต่เป็นสตรี”

ส่งกลับเมืองหลวงตอนนี้เจ้าตัวคงไม่ยินยอมโดยเฉพาะคนพี่ นิสัยดื้อรั้นขนาดนั้นหากยังไม่บรรลุเป้าหมาย คงไม่ยอมล่าถอยกลับไปอย่างแน่นอน

“โดยเฉพาะแม่หนูแซ่ฉีคนพี่ ท่านต้องดูแลให้ดีนางรูปโฉมงดงามกว่าผู้ใด ย่อมถูกตาต้องใจพวกคิดชั่ว คนของข้ายังตามจับพวกมันได้ไม่ครบ พวกเราจึงต้องระมัดระวังกันให้มาก”

“ขอรับ ข้าจะระมัดระวังให้ดี”

ส่วนคนที่เพิ่งออกมาจากโขดหินรู้สึกได้ว่าพื้นหินมีปัญหา พื้นหินบริเวณนี้เปราะบางมากเกินไป จำเป็นต้องเสริมความแข็งแรงก่อนก่อสร้าง

“หากไม่ถมหินเข้าไปเพิ่ม คงยากที่จะรองรับน้ำหนักสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่”

“คุณหนูฉีช่างเป็นสตรีที่รอบคอบโดยแท้จริง”

เสียงนุ่มทุ้มของบุรุษดังอยู่ทางด้านหลัง เขามาทันได้ยินนางกล่าวถึงความแข็งแรงของพื้นหินพอดี

“อะ เอ่อ คุณชายคือ…”

ฉีเหม่ยหลันมัวแต่คิดการใหญ่ จึงเผลอวิเคราะห์ด้วยน้ำเสียงที่ดังเป็นปกติ นับว่ายังโชคดีเพราะเรื่องที่เผลอกล่าวออกไปไม่ใช่ความลับแต่อย่างใด

“บุรุษผู้นี้คือองค์ชายรองซ่งไคหยวน ส่วนข้าสือป๋อเหวินสหายขององค์ชายรอง” บุรุษหน้าตาดีอีกคนเป็นผู้กล่าวแนะนำตัว

“ถวายพระพรองค์ชายรองเพคะ”

ศีรษะซึ่งปกคลุมไปด้วยกลุ่มผมดำยาวสลวยก้มลงต่ำพร้อมกับย่อตัวลง จากนั้นจึงกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงสุภาพ

ส่วนบุรุษอีกคนนางทำเพียงก้มหัวลงเล็กน้อย เพื่อทักทายกันตามมารยาทระหว่างบุรุษกับสตรี