บาดเจ็บแทน ตอนปลาย

ขณะที่กำลังเดินลมรับชมธรรมชาติอยู่นั้น ดวงตาของคนเพิ่งฟื้นไข้ก็เหลือบไปเห็นทหารชั้นผู้น้อยรายหนึ่ง เดินถืออุปกรณ์ก่อสร้างผ่านหน้าบริเวณที่พัก

นายทหารผู้นั้นเดินก้มหน้าก้มตาตามปกติวิสัยของทหารชั้นผู้น้อยแต่เสี่ยวหน้าด้านข้างของเขากลับให้ความรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาอย่างไรพิกล

ยังไม่ทันที่ผู้คุ้มกันจะเอ่ยถามไถ่ความเป็นมา เรือนร่างปราดเปรียวคล้ายบุรุษก็วิ่งเข้าหาคนที่กำลังเดินรับลมธรรมชาติทันที

กึก!

“โอ๊ย!”

คนถูกแทงทรุดลงไปนอนกับพื้นทันที เพราะถูกแทงจมลึกเข้าบริเวณหน้าอกด้านขวา มือข้างซ้ายของเขากอบกุมมีดสั้นเอาไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างออกแรงกดไหล่ของคนร้ายไม่ยอมปล่อย เลือดสีแดงสดไหลทะลักเต็มอุ้งมือข้างที่กอบกุมอาวุธร้าย

“ใต้เท้าซ่ง!”

หลังจากนั้นก็เกิดเสียงทุบตีนายทหารผู้นั้นหลายรอบ จนคนถูกรุมกระทืบรีบส่งเสียงให้รู้ว่าตนเป็นสตรี

“พะ…พอแล้วข้าเป็นสตรีนะ พวกเจ้าช่างไร้ความปรานี”

เพี้ยะ! เพี้ยะ!

เสียงฝ่ามือเรียวตบเข้าข้างแก้มของคนร้ายสองครั้งติดกัน ทว่ายังไม่หนำใจนางยังใช้กำปั้นหนัก ๆ ชกเข้าที่จมูกโด่งรั้น จนได้ยินเสียงดังกึก!

“กรี๊ด!!! จมูกข้า หะ…หักแล้ว”

คนถูกทุบเข้าที่จมูกรีบใช้ฝ่ามือกุมไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อนไปมา น้ำตาเม็ดเล็กหลั่งไหลออกมาด้วยความเจ็บปวดเจียนขาดใจตาย

นางเกลียดชังที่ศัตรูรอดพ้นเรื่องเลวร้าย อีกทั้งยังได้รับความห่วงใยจากคนผู้นั้นอย่างล้นเหลือ จึงตัดสินใจเลือกปลิดชีวิตคนด้วยมือตนเอง

ขอแค่ให้ฉีเหม่ยหลันสิ้นลมหายใจนางก็มีความสุขแล้ว!

“ไม่สังหารตรงนี้ก็นับว่าบุญ”

เสียงราบเรียบมาพร้อมกับสายตาชิงชัง นางจดจำเสียงของสตรีผู้นี้ได้ต่อให้ปลอมตัวมาอย่างแนบเนียนแล้วก็ตาม

“ตามหมอมาโดยเร็วที่สุด คุมตัวซูชิงโม่ไปขังไว้รอการไต่สวน แจ้งเรื่องให้บิดานางรับรู้ด้วย ที่เหลือรีบไปแจ้งท่านพ่อให้เข้ามาจัดการ”

“ขอรับคุณหนูใหญ่”

ผู้คุ้มกันจากจวนเสนาบดีฝ่ายขวา รับคำสั่งด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดไม่แพ้กัน

พวกเขาอุตส่าห์ระมัดระวังภัยอันตรายเป็นอย่างดี แต่คนร้ายยังหาทางลอบเข้ามาในเขตกระโจมจนได้ ใครจะคาดคิดว่าสตรีจะปลอมเป็นบุรุษได้แนบเนียนมากถึงเพียงนี้

สั่งการเสร็จฉีเหม่ยหลันก็นั่งลงข้าง ๆ คนตัวใหญ่ ซึ่งยามนี้ร่างกายอาบท่วมไปด้วยเลือดสีแดงสด

ขนาดเขาสวมอาภรณ์สีเข้มไปทั้งตัว ยังมองเห็นรอยเลือดได้อย่างชัดเจน

เขาเสียเลือดมากขนาดนี้ จะมีชีวิตรอดกลับมาสะสางเรื่องราวกับนางแน่หรือ!

“ฮือ ฮือ ท่านอา ท่านไม่น่าเข้ามารับมีดแทนข้าเลย”

คำเรียกขานในวันวาน ถูกเอื้อนเอ่ยออกมาจากปากคนหวาดกลัวสุดชีวิต

นางเกรงว่าจะไม่มีโอกาสกล่าวคำนี้ต่อหน้าเขาอีก จึงรีบเรียกขานอย่างที่ใจอยากเรียกมาโดยตลอด

“อึก! อึก!”

เสียงกระอักเลือดของคนเจ็บ ตอบรับคำเรียกที่เขาไม่ได้มานาน เลือดสีแดงสดหลั่งไหลออกข้างมุมปากอย่างห้ามไม่อยู่ คนใกล้ตายอาการเช่นนี้หรอกหรือ ในใจได้แต่คิดวนไปเวียนมา

มือข้างที่ไม่เปื้อนเลือดเอื้อมมากอบกุมมือนุ่มนิ่มเอาไว้เต็มรัก มุมปากซึ่งแต่เดิมมักจะเรียบเฉยค่อนไปทางบึ้งตึง ยามนี้กลับอมยิ้มบางเบาบ่งบอกให้รู้ว่าเขาไม่เสียใจเลยที่ตัดสินใจเช่นนี้

“เหม่ยหลัน ใช้ชีวิตให้ดี ไม่ต้องรู้สึกผิด ข้าดีใจที่ครั้งนี้สามารถปกป้องเจ้าได้”

เสียงแหบแห้งอ่อนแรง พยายามเปล่งวาจาให้พ้นก้อนเลือดซึ่งยังคงไหลทะลักออกมาไม่หยุด

“ท่านอาไม่ต้องพูดอันใดแล้ว ประเดี๋ยวหมอก็มา ข้าจะใส่ยาห้ามเลือดให้ก่อน”

สองมือเร่งรีบโรยผงยาห้ามเลือดลงบนแผลสด นางไม่รู้การแพทย์เลยสักนิด แต่พยายามใช้ยาต่าง ๆ ตามที่เถ้าเนี้ยร้านขายยาแนะนำ

“มะ..ไม่ ข้าต้องพูด ขะ..ขอโทษกับทุกเรื่องที่ผ่านมา ไม่มีข้าแล้วเจ้าต้องใช้ชีวิตให้ดี อึก! อึก!”

คนเจ็บพยายามพูดกับเจ้าของอุ้งมือนุ่มนิ่ม ยามที่ชีวิตใกล้ปลิดปลิวเต็มทีถึงได้เข้าใจแล้วว่าที่ผ่านมา เขามีนางเพียงคนเดียวในใจมาโดยตลอด

แต่เขามันคนเจ้าทิฐิ ปากหนัก ปากแข็ง ยึดแต่หลักธรรมเนียมโบราณ เรื่องที่อาบุญธรรมห้ามคิดเกินเลยกับหลานสาวนอกไส้

ครั้นเกิดเหตุร้ายแรงจนถูกเมินเฉยถอยห่าง เลยกลายเป็นฝ่ายแหงนเงยมองนางแต่เพียงฝ่ายเดียว ใจเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ไม่กล้าบอกกล่าวให้ผู้ใดรับรู้

ขนาดมีสัมพันธ์ลับกันอย่างลึกซึ้งหลายต่อหลายรอบ นางยังไม่ยอมให้เขารับผิดชอบเลย คิดมาถึงตรงนี้เลือดก้อนใหญ่ก็ไหลมาจ่อตรงลำคอเข้าพอดี

หรือเขากำลังจะตายแน่แล้ว หากรอดไปได้สาบานเลยว่าจะรีบแต่งเมียมานอนกอดให้อุ่นใจ ไม่ขอรีรอสิ่งใดอีกต่อไป

ฉีเหม่ยหลันหากเราสองคนยังคงหลงเหลือชะตาร่วมกันในภพชาตินี้ ได้โปรดรอคอยข้าอีกสักประเดี๋ยวเถิด!

“ฮือ ฮือ ห้ามหลับนะเจ้าคะ ถ้าท่านหลับข้าจะมีสามีใหม่”

ฉีเหม่ยหลันทั้งพูดทั้งร้องไห้อย่างไม่อายใคร เมื่อเห็นบุรุษผู้ร่วมชะตากรรมมาหลายภพหลายชาติกำลังจะจากไป ลมหายใจของเขาแผ่วเบาจนเกือบไม่ได้ยินเสียงเต้นของหัวใจ

นางยังไม่รู้เลยว่าสามชาติสามภพที่ผ่านมา เรื่องราวในตอนท้ายสรุปแล้วเป็นเช่นไรกันแน่ แต่ชาติที่สี่คนผู้นี้กลับจะมาทิ้งกันไปง่าย ๆ

ช่างไม่สมกับความเจ็บปวดที่สร้างแผลในใจให้กันเลย สมควรลืมตาตื่นมาสู้รบกันสักสี่สิบห้าสิบปี ถึงจะสาสมกับความผิดของเขา

“เหม่ยหลันข้าเหนื่อย”

สิ้นคำกล่าวสั้น ๆ เปลือกตาของคนเจ็บได้ปิดลงทันที ในจังหวะนั้นหมอประจำฐานก่อสร้างก็มาถึงจุดเกิดเหตุพอดี

“พาคนเจ็บเข้าไปในกระโจม คุณหนูฉีถอยออกมาก่อน” 

น้ำเสียงเคร่งเครียดของหมอผู้มากด้วยฝีมือเอ่ยขึ้น สภาพของผู้บาดเจ็บทำให้เขาคิดเป็นอื่นไม่ได้เลยนอกจากต้องทำใจ

แต่เหนือสิ่งอื่นใดปาฏิหาริย์ของคนไข้มักจะมาจากกำลังใจ เพราะกำลังใจสำคัญไม่ต่างจากสารพัดยาที่นำเข้าสู่ร่างกาย

“ข้าขอเข้าไปด้วยนะเจ้าคะ ฮึก! ฮึก! ข้าขอร้อง”

คนวิงวอนนั่งคุกเข่าลงก้มหัวคำนับท่านหมอ เพื่อร้องขอไม่ให้กันนางออกห่างคนเจ็บ ในช่วงเวลาแห่งชีวิตนางอยากอยู่กับเขาให้นานเท่าที่จะเป็นไปได้

“พี่ใหญ่”

น้ำเสียงห่วงใยปนสงสารเอ่ยเรียกพี่สาว ดวงตาของผู้มาใหม่ทั้งสองคนแดงก่ำไม่ต่างกัน เพราะภาพตรงหน้าช่างรุนแรงกว่าที่คิดเอาไว้

ฉีเฟยเฟิ่งกับสาวใช้รีบวิ่งมาจากโรงครัวทันที หลังจากผู้คุ้มกันไปกระซิบแจ้งเหตุร้ายให้รับรู้

“เฟิ่งเอ๋อร์ฝากจัดการเรื่องต่อด้วยนะ ข้าจะเข้าไปดูคนเจ็บพร้อมท่านหมอ”

“เจ้าค่ะ ท่านไม่ต้องห่วง ข้ากับท่านพ่อจะจัดการทุกอย่างเอง ทำใจให้สบายตั้งใจดูแลใต้เท้าซ่งให้ดี”

ในยามเช่นนี้นางกับบิดาต้องเข้มแข็งและเข้าไปช่วยสะสางเรื่องราวแทนคนทั้งคู่ และที่สำคัญคนร้ายต้องถูกลงโทษโดยเร็วที่สุด หาญกล้ามาทำร้ายคนในยามกลางวันแสก ๆ สตรีผู้นั้นช่างวิปลาสไปแล้วจริง ๆ