โอกาสเหมาะ ตอนต้น

ผู้คุ้มกันที่ทำหน้าที่คุ้มกันเสนาบดีฝ่ายขวาตรงจุดตั้งกระโจม รีบเปิดประตูกระโจมให้คุณหนูใหญ่ตระกูลฉี เดินเข้าไปดูอาการของคนป่วย ซึ่งยามนี้นอนหลับตานิ่งแต่ลมหายใจเข้าออกไม่สม่ำเสมอ บ่งบอกว่าเขายังไม่หลับ คงแค่พักสายตาเพียงเท่านั้น

“ท่านหมอประจำฐาน ยังเดินทางมาไม่ถึงหรือเจ้าคะ”

สองมือเล็กประคองถ้วยยาแก้ปวดท้องไม่ให้หกเรี่ยราด จากนั้นจึงวางลงข้างฟูกที่นอนขนาดพอดีตัว

ผู้มาเยือนนั่งลงข้าง ๆ ที่นอนแบบปูราบไปกับพื้น เพราะในกระโจมที่พักไม่ได้มีสิ่งอำนวยความสะดวกใด ๆ นอกจากฟูกกับผ้าห่มและหมอนหนุนเพียงเท่านั้น ซึ่งกระโจมของนางกับน้องสาวก็เรียบง่ายไม่ต่างกัน

เมื่อได้ยินน้ำเสียงคุ้นเคย ร่างสูงใหญ่ของคนบนฟูกแบนราบจึงขยับกายลุกขึ้นในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน

“อืม อีกสองวันจึงจะมาถึง หมอของแคว้นซ่งมีไม่มาก ต้องขอแบ่งมาจากโรงหมอของทางการ”

ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวลงเล็กน้อย เพราะก่อนหน้านี้รู้สึกปวดท้องจริง ๆ ถึงจะแค่เล็กน้อยก็ตาม

“ข้าเอายาแก้ปวดท้องมาให้เจ้าค่ะ แต่ขอแลกกับบางอย่างที่ใต้เท้ามี เพราะหน้าที่ต้มยาไม่ใช่หน้าที่ของข้าตั้งแต่แรก”

น้ำเสียงราบเรียบบอกกล่าวออกไป คนผู้นี้จะได้ไม่คิดเข้าข้างตนเองว่านางยังมีใจให้เขาอยู่ ที่มาเพราะอยากดูแบบก่อสร้างของซูชิงโม่ก็เท่านั้น!

“ขอแลก?”

มุมปากคนป่วยแอบยกขึ้นเล็กน้อย ด้วยไม่ผิดไปจากที่คาดการณ์เอาไว้ ฉีเหม่ยหลันอยากเห็นแบบก่อสร้างแผ่นนั้นจริง ๆ

“ข้าอยากเห็นแบบก่อสร้างของซูชิงโม่”

นางเห็นสายตาเขามองมาตอนที่หลบซ่อนตัว จึงมั่นใจว่าคนตรงหน้ารู้เรื่องที่นางแอบอยู่ในซอกโขดหิน

“ไปแอบทำอะไรอยู่ตรงนั้น หากข้าไม่เดินไปเจอเข้าพอดีใต้เท้าเหลียนคงตำหนิเจ้ารุนแรง”

คนป่วยลุกขึ้นนั่งจ้องหน้าหลานสาวนอกไส้ตาไม่กะพริบ

จ้องมองทุกรายละเอียดตั้งแต่หน้าผาก ดวงตา พวงแก้มสีชมพูเปล่งปลั่ง รวมไปถึงริมฝีปากอวบอิ่ม

เพราะความอยากรู้อยากเห็นเกินเหตุ จึงตั้งใจจ้องมองใบหน้าซึ่งไร้การแต่งแต้มสีสันเป็นครั้งแรก ที่ผ่านมาเขามองแค่ด้านข้างและมองแบบผ่าน ๆ มาโดยตลอด

ทว่าเขาเริ่มไม่อยากรู้เหตุผลของการหลบซ่อนตัวเสียแล้ว ช่างพลาดมหันต์ที่เผลอจ้องมองใบหน้าสุดแสนอันตราย!

ความทรงจำบนรถม้าในวันที่ออกเดินทางวันแรก ฉายซ้ำวนไปเวียนมาทั้ง ๆ ที่พยายามเก็บไว้ลึกสุดใจ ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกเห่อร้อนไปทั่วใบหน้า

ใบหน้าของคนอยากป่วยได้กลายเป็นคนป่วยสมใจ เมื่อใบหน้าคมคายแดงก่ำขึ้นอย่างประหลาด อีกทั้งยังลามไปถึงลำคอและใบหูทั้งสองข้าง

“ข้าแค่เดินไปสำรวจพื้นที่ตามปกติเจ้าค่ะ ใครจะไปรู้ว่าพวกใต้เท้าเหลียนจะเดินมาตรงจุดนั้น”

“ทีหลังให้รีบแสดงตัวทันที จะได้ไม่ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้นอีก เจ้าต้องรู้จักระมัดระวังตนเองให้มากกว่านี้”

ดวงตาอ่อนแสงจ้องมองเด็กสาววัยเกือบยี่สิบปี ซึ่งเขามีโอกาสช่วยบิดาของนางดูแลแบบห่าง ๆ มานานหลายปี

“เจ้าค่ะ ข้าจะระมัดระวังตนเองให้ดี”

น้ำเสียงสุภาพตอบรับคำสั่งสอนของผู้ใหญ่ อีกฝ่ายแสดงท่าทีจริงใจเลยไม่มีเหตุผลให้ดื้อรั้น

“ข้าวางแบบไว้ตรงที่ใดขอนึกก่อน จำไม่ได้ว่าเอาใส่ไว้ในเสื้อคลุมหรืออยู่ในถุงย่ามเก็บของ ข้าปวดท้องเลยวางมั่วไปหมด ตั้งใจว่าหายป่วยค่อยรื้อค้นดูอีกที”

จำได้ไม่แน่ชัดนั่นคือเรื่องจริง แค่กล่าวบิดเบือนเกินเหตุเรื่องอาการปวดท้องเท่านั้นเอง

“เสื้อคลุมตัวไหนหรือเจ้าคะ เดี๋ยวข้าไปค้นดูเอง ท่านแค่บอกจะได้ไม่ต้องลำบาก”

“เสื้อคลุมแขวนอยู่ตรงนั้น แต่ข้าลุกขึ้นหยิบไม่ไหว”

นิ้วยาวชี้ให้เห็นเสื้อคลุมสีดำตัวหนา ซึ่งเขาแขวนตากไว้บนหัวที่นอนตนเอง

“แต่ท่านนั่งขวางอยู่”

สีหน้าคนพูดแสดงออกว่าหมดหวังแน่แล้ว เมื่อมองเห็นระยะที่เสื้อคลุมตัวใหญ่แขวนห้อยลงมา หากนางเดินไปตรงนั้นย่อมไม่ต่างจากยืนคร่อมหัวผู้ใหญ่

“เช่นนั้นเจ้าค่อยมาดูวันรุ่งขึ้นดีหรือไม่ ข้าขอใต้เท้าเหลียนว่าจะเอาแบบไปคืนอีกสองวันข้างหน้า ยังพอมีเวลาอีกหนึ่งวัน”

“ไม่ได้นะเจ้าคะ!”

เสียงห้ามปรามโต้กลับทันควัน ดวงตากลมโตหลุกหลิกมีพิรุธอย่างเห็นได้ชัด

“หืม?”

“ข้าแค่อยากรีบดู ประเดี๋ยวใต้เท้าเหลียนขอคืนจะอดดูเสียเปล่า” 

จะบอกได้อย่างไรว่าอยากเห็นมาก และอยากรีบแก้ไขแบบให้เสร็จสมบูรณ์ ก่อนที่เหล่าเสนาบดีจะเข้าร่วมประชุมในช่วงหัวค่ำของวันนี้

“เช่นนั้นก็เดินมาหยิบเถิด ยืนคร่อมหัวข้านิด ๆ หน่อย ๆ ข้าไม่ถือสาหรอก”

“แน่นะเจ้าคะ ไม่ใช่เอาไปพูดลับหลัง หรือบอกกล่าวท่านพ่อว่าข้ากระทำเรื่องไม่งาม”

น้ำเสียงไม่เชื่อใจมาพร้อมกับสายตาจ้องจับผิด เพราะคนผู้นี้มีท่าทีใจดีแปลก ๆ

“เจ้าอุตส่าห์ต้มยามาให้ เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ข้าย่อมปล่อยผ่าน”

ถูกนางล่วงล้ำจนอาภรณ์เปรอะเปื้อน เขายังไม่บอกกล่าวผู้ใดเลยสักคน นับประสาอันใดกับการถูกยืนคร่อมศีรษะเพียงชั่วครู่กันเล่า

“เช่นนั้นข้าขออภัยนะเจ้าคะ”

ฉีเหม่ยหลันลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้คนที่นั่งเอนกาย สองแขนยกขึ้นสูงเพื่อปลดอาภรณ์ตัวใหญ่ลงมารื้อค้นหาแบบเจ้าปัญหา

แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงคนตะโกนเรียกอยู่หน้ากระโจม สองแขนที่กำลังพยายามเอื้อมให้ถึงจุดเกี่ยวตะขอเสื้อคลุม จึงเร่งรีบทำงานให้สำเร็จจนกระทั่งดึงอาภรณ์ลงมาล้มทับตัวเอง

“ใต้เท้าขอรับ ใต้เท้าอยู่ในกระโจมหรือไม่”

เสียงของฉินเซียวนั่นเอง เขาเพิ่งกลับจากการประชุมย่อยระหว่างกลุ่มผู้ช่วยเสนาบดี จึงรีบมาแจ้งรายละเอียดในที่ประชุมให้เจ้านายรับรู้

“ฉินเซียวไปรอที่กระโจมของเจ้า เดี๋ยวอีกสักพักข้าตามไป”

“ขอรับ ๆ”

เมื่อฉินเซียวเดินจากไปแล้ว หญิงสาวที่เสียหลักล้มลงนอนคว่ำหน้าอยู่กับเรือนกายสูงใหญ่ จึงพยายามหยัดกายลุกขึ้นด้วยตนเอง

มือด้านขวาค้ำยันดันร่างกายขึ้นอย่างยากลำบาก เพราะเสื้อคลุมตัวหนาทับหลังนางอยู่ คนใจสู้กอบกุมเกาะเกี่ยวบางอย่างเป็นฐานในการพยุงตัว

“อือ เจ้าอยู่นิ่ง ๆ ก่อนเดี๋ยวข้าช่วย”

เสียงแหบแห้งคล้ายคนป่วยอ่อนแรงเอ่ยชิดใบหูหอมกรุ่น กลิ่นกายหอมสะอาดกระตุ้นให้บางอย่างพองตัวขึ้น กลายเป็นหลักยึดของอุ้งมือนุ่มนิ่ม

“ขออภัยเจ้าค่ะ ท่านป่วยอยู่ข้ายังล้มทับลงมาอีก รอสักครู่ข้าก็ลุกขึ้นได้แล้ว”

มือข้างขวาซึ่งวางทาบทับบางอย่าง เริ่มขยับเคลื่อนไหวอีกครั้งเพื่อดันกายออกห่างคนป่วย

“ยะ…อยู่นิ่ง ๆ เถิด เดี๋ยวข้าขอเอาเสื้อคลุมออกก่อน” ซ่งจือหานกัดฟันพูดลอดไรฟัน