โอกาสเหมาะ ตอนปลาย

ความเดิมยังไม่ได้จัดการให้ผ่านพ้น ปัญหาใหม่ก็เข้ามารุมเร้าซ้อนทับเข้าจนได้

ใบหน้าคมคายซึ่งแต่เดิมขาวใสสะอาดสะอ้าน กลายเป็นแดงก่ำอย่างน่าวิตก คนที่มองเห็นในระยะประชิดจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล

“ข้าทับท้องใต้เท้าจนปวดมากหรือเจ้าคะ แย่แล้วยาต้มก็ยังไม่ได้ดื่มมัวแต่หาแบบก่อสร้างกันอยู่”

“มะ…ไม่เป็นไร เจ้าอยู่นิ่ง ๆ เดี๋ยวข้าอุ้มเจ้าลง ยกแขนสองข้างขึ้นข้าจะได้ใช้เกาะยึด”

ครั้นจะบอกไปตามตรงเขาก็กระดากปากยิ่งนัก จึงต้องบอกกล่าวกันทางอ้อมเช่นนี้

“เจ้าค่ะ”

คนป่วยดันกายขึ้นแล้วใช้สองมืออุ้มร่างอวบอิ่มพร้อมกับเสื้อคลุมตัวหนาไปวางตรงข้างฟูกที่นอนได้สำเร็จ

“ฟู่!!!”

ลมหายใจหอบใหญ่พ่นพรูออกด้วยความโล่งอก

สายตาแอบชำเลืองมองตัวการเจ้าปัญหา ที่ยามนี้ยังคงมีปัญหาไม่แปรเปลี่ยน เขาจึงรีบลุกขึ้นนั่งในท่าชันเช่าขึ้นหนึ่งข้าง สิ่งแปลกปลอมจะได้ไม่โผล่ออกมาให้อับอาย

“ล้วงดูข้างในตรงช่องเก็บของ ข้าจำได้ว่าใส่แบบไว้ในนั้น”

“เจอแล้วเจ้าค่ะ ข้า เอ่อ…ขอเอาไปดูที่กระโจมได้หรือไม่เจ้าคะ ก่อนหัวค่ำจะรีบนำกลับมาคืน”

นางต้องการแก้แบบจึงต้องปลีกออกไปจัดการในที่ส่วนตัว ต่อให้ไม่บอกคนผู้นี้คงดูออกว่าแบบถูกแก้ไข จึงไม่จำเป็นต้องอธิบายสิ่งใดให้มากความ

“อืม เอาไปเถิด หากดูไม่ทันค่อยเอามาคืนวันรุ่งขึ้น”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ แค่ครึ่งชั่วยามข้าก็ดูเสร็จแล้ว”

“ตามใจ”

“ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ อย่าลืมดื่มยาแก้ปวดท้องให้หมด จะได้หายป่วย” 

กล่าวจบผู้มาเยือนก็รีบเดินจากไปทันที ไม่อยู่รอเก็บถ้วยยาต้มกลับไปเลยด้วยซ้ำ

หากไม่อยากดูแบบคงไม่ใจดีอาสาเอายามาให้อย่างแน่นอน!

“เหอะ! มันน่าน้อยใจยิ่งนัก เห็นแบบดีกว่าข้า”

เสียงบ่นพึมพำไล่หลัง แต่ใบหน้าเคร่มขรึมกลับผ่อนคลายมากกว่าทุกวัน ในที่สุดก็คลี่ยิ้มออกกว้างจนมองเห็นฟันสีขาวสะอาด

ฉีเหม่ยหลันรีบเดินกลับเข้าไปในกระโจมส่วนตัวที่พักร่วมกับน้องสาว เมื่อเห็นร่างเล็กนอนลืมตาแป๋วจ้องมองมาทางตน จึงชูกระดาษแผ่นสีน้ำตาลเพื่อเรียกสติคนเพิ่งตื่นนอน

“พี่ใหญ่หายไปที่ใดมา ท่านพ่อเดินมาถามหาท่านสองรอบแล้ว”

ฉีเฟยเฟิ่งเอ่ยถามพี่สาวด้วยน้ำเสียงงัวเงียเล็กน้อย ส่วนสาวใช้ข้างกายออกไปช่วยงานคนอื่น ๆ ในโรงครัว เพื่อเตรียมสำรับให้เจ้านายทั้งสอง

“ออกไปสำรวจพื้นที่ เฟิ่งเอ๋อร์ ข้ารู้สึกได้ว่าซูชิงโม่ระลึกชาติได้เช่นกัน”

“อย่างไรนะเจ้าคะ”

กายบางลุกขึ้นนั่งเตรียมพร้อมรับฟัง เมื่อเห็นท่าทีตื่นเต้นปนหวาดระแวงของพี่สาว

“เจ้าดูแบบก่อสร้างแผ่นนี้ ซูชิงโม่เป็นคนขีดเขียนด้วยตนเอง” 

กระดาษสีน้ำตาลที่พี่สาวชูให้ดูในตอนแรก ถูกยื่นมาตรงหน้าผู้ร่วมรู้ชะตากรรม

“ข้าดูไม่รู้เรื่อง น่าเวียนหัวชะมัด สตรีวิปลาสผู้นั้นเก่งถึงเพียงนี้เลย นึกว่าเก่งแค่เพียงลมปาก”

ฉีเฟยเฟิ่งมองดูลายเส้นซึ่งตัดขนานกันหลายชั้นแล้วส่ายหัวไปมา ยิ่งมองยิ่งสับสนและตาลายจนปวดขมับตุบ ๆ ลายเส้นพวกนี้ช่วยให้ก่อสร้างสำเร็จได้แน่หรือ

“หากไม่ใช่ผู้ที่เรียนรู้ด้านนี้มาโดยตรง หรือคลุกคลีอยู่กับงานก่อสร้าง อย่างไรก็ไม่สามารถขีดเขียนหรือดูรู้เรื่องหรอก ข้าถึงบอกว่าซูชิงโม่ระลึกชาติได้เช่นกัน”

สองมือเร่งหยิบอุปกรณ์เขียนแบบออกจากถุงย่ามส่วนตัว ซึ่งนางเสาะหาตามร้านขายตำราและเครื่องเขียน แล้วนำมาประยุกต์จนสามารถใช้ทดแทนสิ่งของจากความทรงจำได้

ภาพที่ฉีเฟยเฟิ่งเห็นคือโฉมสะคราญ ซึ่งแต่เดิมเคยทำตัวไร้ประโยชน์ไปวัน ๆ กำลังตั้งหน้าตั้งตาวาดแบบก่อสร้างแผ่นใหม่ ลงในกระดาษสีขาวแผ่นใหญ่

นิ้วเรียวตวัดไปมาอยู่กับแผ่นกระดาษ คล้ายกับคนเขียนตำราทั่ว ๆ ไป แต่กลับมองเพลินตายิ่งนัก

“พี่ใหญ่ท่านช่างเหมาะกับการขีดเขียนเช่นนี้ยิ่งนัก ยิ่งมองยิ่งน่าตกตะลึง”

“เกิดเป็นสตรีในดินแดนแห่งนี้ คงทำได้แค่ขีดเขียนอยู่เบื้องหลัง แต่หากเป็นที่ที่ข้าระลึกถึงสตรีสามารถเป็นนายช่างได้ ข้าเป็นหัวหน้าช่างที่คอยตรวจสอบการก่อสร้าง ให้เป็นไปตามแบบที่เขียนขึ้นด้วยตนเอง”

“โห! เก่งมากพี่สาวข้า”

น้ำเสียงชื่นชมมาพร้อมประกายเทิดทูนในแววตา เรื่องเล่าจากพี่สาวยังคงฟังดูน่าเหลือเชื่อไม่ต่างจากวันแรกที่ได้ยิน

“ข้าจะเร่งเขียนแบบแผ่นใหม่ไปมอบให้ใต้เท้าซ่ง เขาจะเข้าร่วมประชุมกับเสนาบดีกรมโยธาในช่วงหัวค่ำ ข้าคงได้แต่คาดหวังให้ใต้เท้าเหลียนเปิดใจยอมรับแบบก่อสร้าง ที่ไม่เคยมีผู้ใดขีดเขียนในลักษณะนี้มาก่อน”

นางจะมอบแบบก่อสร้างแผ่นใหม่ให้คนผู้นั้นนำเข้าที่ประชุม ในสถานการณ์เช่นนี้คงไม่จำเป็นต้องเก็บงำความสามารถอีกต่อไป

ในเมื่อซูชิงโม่กล้าเปิดเผยตัวตน นางก็จะเปิดเผยแล้วท้าชนให้รู้แพ้ชนะกันไปข้าง!

ขีดเขียนราวครึ่งชั่วยามตามที่กล่าวอ้างกับผู้หลักผู้ใหญ่ ฉีเหม่ยหลันก็วางมือจากการเขียนแบบตามความทรงจำ ซึ่งน่าเหลือเชื่อที่นางสามารถประยุกต์จากความทรงจำแล้ววาดออกมาได้อย่างคล่องแคล่ว

“ข้าจะรีบนำไปให้ใต้เท้าซ่ง ออกไปด้วยกันหรือไม่” เสียงหวานหันไปถามน้องสาวที่กำลังนั่งจิบน้ำชาล้างปาก

“อือ ข้าไปด้วย เข้าเริ่มหิวอีกแล้ว ส่งแบบเสร็จพวกเราไปโรงครัวกันเถิดเจ้าค่ะ”

“ยังไม่ถึงมื้ออาหารแต่หิวแล้ว?”

พี่สาวเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างนึกเอ็นดู เพราะจำได้ว่านั่งกินสำรับยามเที่ยงพร้อมกันไปไม่นานมานี้

“แหะ แหะ ข้านอนหลับนานไปหน่อยเจ้าค่ะ อาหารมื้อกลางวันเลยย่อยหมดแล้ว”

กลิ่นซาลาเปานึ่งลอยมาแต่ไกล วันนี้นางต้องได้กินไม่ต่ำกว่าสามลูก ครั้นจะรอให้เสี่ยวหนิงเอามาให้ คงต้องรอช่วงหัวค่ำตามสำรับเย็น

สองสาวเดินตามกันมุ่งหน้าไปยังกระโจมของเสนาบดีฝ่ายขวา ฉีเหม่ยหลันให้ผู้คุ้มกันไปแจ้งเจ้าของกระโจม เรื่องการมาเยือนของนางกับน้องสาว แล้วยืนรออยู่ด้านนอกด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม เมื่อได้รับอนุญาตทั้งสองจึงเดินเข้าไปในกระโจมหลังใหญ่

“ข้าขีดเขียนแบบแผ่นนี้ขึ้นใหม่เจ้าค่ะ หากใต้เท้าพิจารณาแล้วเห็นชอบค่อยนำไปเสนอในที่ประชุม”

เจ้าของกระดาษแผ่นใหญ่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่ดวงตากำลังจ้องมองคนพิจารณาแบบก่อสร้างอย่างคาดหวัง

“หากไม่เห็นชอบเล่า”

คนพูดคลี่ม้วนกระดาษขนาดใหญ่ให้คลายตัวออก ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ เพียงชั่วครู่ก็รีบปรับให้เป็นปกติ

“ใต้เท้าลองพิจารณาให้ถี่ถ้วนก่อน หากติดขัดตรงจุดไหนค่อยแจ้งข้า”

แค่เห็นสีหน้าตอนมองแบบของนาง เพียงเท่านี้ก็รู้แล้วว่าถูกยอมรับ แต่คนผู้นี้ชอบแสดงท่าทีเมินเฉย ทั้ง ๆ ที่ถูกใจ!