Masukหลังผ่าตัดนักพรตเฒ่าผู้หนึ่งนั้น นางวูบหมดสติและเสียชีวิตลงไป ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกที ก็อยู่ในร่างของคุณหนูปัญญาอ่อนที่มีชื่อเดียวกันผู้นี้เสียแล้ว ทั้งยังจำอดีตชาติยามเป็นปรมาจารย์เต๋าได้อีกด้วย
Lihat lebih banyak「……嘘…でしょう…?」
目の前の現実が受け入れられない。
山内香織(やまうちかおり)の顔色は青ざめ、その手は細かく震えていた。
*
「おめでとうございます。妊娠9週です。しかも、双子ですよ」
診察を終えて医師の前に座った途端、そんな風に言われた。
双子…。本当ならすごく嬉しい。
香織は子供が好きだ。自分の子供ができたら絶対に甘やかして、ちょっと我儘で、でも可愛らしい、誰からも愛される子に育てる。ずっとそう思っていた。
でも…。
香織の胸は痛みに張り裂けそうだった。
恋愛感情は持たない。妊娠をしてはならない。
それは、彼との約束だった。
香織は唇を噛み締め、俯いていた。
そんな彼女を見た医師は、彼女がこの妊娠を望んでいないと誤解した。
「お相手の方とよく話し合われてみてください。こんなおめでたいことはないのですから」
「…はい」
そう答えるしかなかった。
どうしよう…。どうしたらいいの…?
診察室を出て、待合室で料金の精算を待っている間、香織の頭の中は迷いが渦巻いていた。
彼女は、直属の上司であり、秘密の契約恋人でもある都月渉(とつきわたる)の子を身ごもってしまった。
しかし〝妊娠してはならない〟というのは、彼と交わした絶対の約束だった。
あと1週間で終える契約を、こんなことで破棄する訳にはいかない。自分にはまだお金が必要なのだから。でも…。この子たちを諦めたくないっ…。
どうして…なんでよりによって、このタイミングで…。
*
香織は、都月渉の秘書だった。
3年前のあの夜、彼は宴会で薬を盛られ、彼女はホテルへ呼び出された。
300万円ー。
一夜限りの対価だった。
彼女にはお金が必要だった。
祖母の療養費が重くのしかかり、他に選択肢はなかった。
翌日、渉は彼女にある提案をした。
「月給500万円で、恋人契約を結ばないか?」
同居、日常の世話、夜の相手。契約期間は3年。
条件は、冷徹に明記されていた。
〝恋愛感情は抱かないこと〟〝妊娠しないこと〟
違反した場合、契約は即時解除。
「お受けします」
彼女は迷うことなく署名した。
恋愛は必要ない。ただ、お金だけが必要だった。
でも香織は気づかなかった。
3年間、彼は優しく、丁寧で、何よりも彼女を大切に扱った。
彼女は徐々に、まるで粉雪が降り積もるように、渉を愛してしまっていた。
香織は期待した。
もしかしたらこの妊娠をきっかけに、自分たちは本物になれるかもしれない…。
「…そうだわ」
もしかしたら、彼は受け入れてくれるかもしれない。
やがて彼女は一つの決意を胸に顔を上げ、静かに病院を後にしたのだった。
*
その日の夜。
香織がまんじりともせずに渉の帰りを待っていると、微かに酔った彼が玄関の扉を開けた。
「お帰りなさい」
「……ああ」
酔いで若干トロンとした目を向けてくる彼に、香織は苦笑してひとまずシャワー室に押し込んだ。
その間彼女は妊娠のことをどう切り出そうかと胸を高鳴らせて悩み、一人唇を笑みの形にしていた。
そしてー。
渉がシャワーを終えて寝室に戻って来ると、仄かに香るボディーソープの香りが彼女の鼻を刺激した。
気持ち悪くはならない。けれど、胸の高鳴りが異常で、お腹の子らに影響しそうだ。
そう思って、香織は顔を上げた。
渉のプロポーションは完璧だった。
引き締まった上半身に見事なシックスパック。滑らかな肌を滑る水滴が、あらぬ妄想を掻き立てる。
香織は顔を赤くして、目を逸らした。
「どうした?」
笑いを含んだ渉の言葉と、緩く背中に回された腕に閉じ込められて、香織の耳までが赤く色づいていた。
チュ…
耳に落とされた軽いキスに、胸がときめく。
「いいか…?」
掠れた声が、彼の情欲を示していた。
香織はその瞬間、ハッとして身じろいだ。
「ごめんなさい…今日は…」
「ん…?」
その間も、彼女の耳や首筋に彼の唇が触れている。
香織は思い切って渉の腕を何度か叩き、その行為を止めさせる。
「今日は…気分じゃないの…」
「……」
そう言うと、渉は仕方なさそうに息を吐き、身支度を整える為にクローゼットに向かった。
香織は、ふと思いついたように口を開いた。
「…営業部の田中さん、妊娠したらしいですよ。産休を取るって、社内でも噂になっててー」
できるだけ世間話のように聞こえるよう、さり気なく言った。
だが渉の反応は淡々としていて、「そうか」と一言返しただけだった。
香織は唇を噛み、もう一言だけ付け加えた。
「ご主人がすごく喜んでるみたいで…。ご夫婦でずっと望んでいたらしくてー」
「香織」
渉は、冷たく彼女の言葉を遮った。
「…はい」
「避妊薬、きちんと飲んでいるよな?」
「……」
その瞬間、香織は見えない手に心臓を掴まれたような気がした。……理解してしまった。
彼女は視線を落とし、無理やり口元に笑みを浮かべた。
「ええ…もちろん、飲んでます」
「それならいい」
背を向けたまま話す彼の姿を見つめながら、香織の胸に灯っていた微かな灯火は、音もなく消えていった。
渉は、彼女の落胆に気づかないまま、あるいは気づいていても気に留めることなく、話し続けた。
「明日、パーティーがあるから参加して」
「…うん」
香織は彼の機嫌を損ねただろうかと窺ってみたが、特にそういう感じでもなかった。
彼女は彼の第一秘書として、パーティーなどにはいつもついて参加する。だから今回もそのつもりだった。
だが続けて言った彼の言葉に、思わず目を見開いた。
「両親も来るから、そのつもりで」
「え……」
「なんだ?」
「あ、…ううん…なんでもない」
3年…。この3年間、彼女は彼と共に数えきれないほどの場に同席してきた。
外部のレセプション、ビジネスの接待、取引先との会合…。
だが、彼の両親が出席する家族の集まりにだけは、一度も同行を許されたことがなかった。
これが、初めてだった…。
もしかして…。もしかして、私を…?
彼女は、渉が自分を恋人として両親に紹介するつもりだろうか…?と思い、興奮した。
そう考えて、香織はベッドに入ってからもなかなか寝付けなかった。
10 : พวกเขาเกิดมาคู่กัน หลินซือเยว่ชวนน้องสาวมาเยือนที่เรือน เพื่อเปิดโอกาสให้ฮู่ตงหยางได้พูดคุยกับนางบ้าง อย่างน้อยได้ทำความรู้จักพูดคุยกันก่อน ยามออกเรือนไปแล้วจะได้ไม่เขินอายกันจนเกินไป แต่นางได้เอ่ยกับบิดามารดาไปแล้ว ว่าให้หมั้นหมายกันไปก่อนหนึ่งปี เพราะยามนี้น้องสาวของนางเพิ่งอายุสิบหกย่างสิบเจ็ดปีเอง แต่มารดาของนางกลับแย้ง ว่าอายุช่วงนี้กำลังเหมาะสม หากรอไปอีกหนึ่งปีฮู่ตงหยางก็สามสิบปีพอดี ในสายตาของผู้อื่นอาจคิดว่าอายุของทั้งคู่ไม่เหมาะสมกัน เพราะห่างกันร่วมสิบสองปี แต่ในสายตาของหลินซือเยว่ ฮู่ตงหยางอยู่ในวัยกำลังสร้างครอบครัวได้ มีแต่น้องสาวของนางนี่แหละที่เด็กน้อยเกินไป “น้องรอง” “เจ้าคะ” “เจ้าไม่คิดว่าองครักษ์ฮู่แก่ไปหรอกหรือ” หลินซูฮวาอมยิ้มเล็กน้อย “ไม่เจ้าค่ะ เขาดูแข็งแรงดี” “อ้อ เป็นข้าที่คิดมากไปเอง เจ้าดูเด็ก ๆ อยู่ตรงนี้ไปก่อนก็แล้วกัน ข้ามีงานไปคุยกับท่านอ๋องก่อน” “ได้เจ้าค่ะ” หลินซูฮวาชอบที่ได้เล่นกับหลานตัวน้อยทั้งสอง พวกเขาเลี้ยงง่าย แค่ได้วิ่งเล่นไปมาก็มีความสุขแล้ว นางเองได้นั่งมองเด
9 : “เป็นเจ้านี่เองที่ว่าอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล” หลินซูฮวาไม่ได้โง่ นางมองปราดเดียวก็รู้ ว่าคนตรงหน้าได้ช่วยชีวิตนางเอาไว้ แต่ช่วยด้วยวิธีไหนนั้นนางไม่แน่ใจ ภายในรถม้าที่นั่งกลับเรือนด้วยกันสองต่อสอง นางจึงได้ใจกล้าเอ่ยถามเขา “ท่านผายปอดให้ข้ารึ” ฮู่ตงหยางตัวแข็งทื่อหลังได้ยิน “คุณหนูหลินท่านรู้จักการผายปอดด้วยรึ” เขาถามเสียงค่อยคล้ายคนหมดเรี่ยวแรง “รู้จักสิ พระชายามาสอนคนที่จวนอยู่เหมือนกัน ข้าก็ได้เรียนรู้ด้วย” นางเม้มปากแน่น พวงแก้มค่อย ๆ แดงระเรื่อขึ้นมา การที่เขาไม่ปฏิเสธย่อมหมายความว่าเป็นเรื่องจริง “คุณหนูหลินข้าล่วงเกินท่านแล้ว” ฮู่ตงหยางยอมรับชะตากรรมแต่โดยดี “หมายความว่าอย่างไร พระชายาบอกว่าเป็นการช่วยเหลือชีวิตผู้คน ข้าไม่ควรคิดเล็กคิดน้อยสิ” หลินซูฮวาบิดปลายนิ้วใต้แขนเสื้อสุดแรง “ตอนข้า เอ่อ ผายปอดท่าน มีชาวบ้านอยู่แถวนั้นกันหลายคน เกรงว่าเรื่องนี้คงทำให้ท่านเสื่อมเสียชื่อเสียงไปแล้ว” “องครักษ์ฮู่ท่านหมายความว่า มีคนเห็นท่าน” หลินซูฮวาหยุดพูด แล้วสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ๆ “เป่าลมเข้าปากข้ารึ” ถาม
8 : “เท้า ไม่ใช่มือ !” หลินซือเยว่จัดการเรื่องออกเรือน ให้สาวใช้สินเดิมทั้งสองเรียบร้อยแล้ว นางมอบของขวัญเป็นเรือนให้คนละหลัง พร้อมมอบกิจการร้านค้าให้อีกด้วย กระทั่งหนังสือขายตัวก็ฉีกทิ้งไป ปล่อยให้ทั้งคู่ได้เป็นอิสระในภายภาคหน้า “ข้าไม่เคยรู้ว่าเจ้าใจดีถึงเพียงนี้” เซวียนหมิงยู่โอบกอดนางจากด้านหลัง พร้อมหอมแก้มนุ่ม ๆ ของนางฟอดหนึ่ง “ยามเป็นโหย่วซิงเยียนพวกนางดีกับข้ามาก พอเป็นหลินซือเยว่ก็ตั้งใจเรียนรู้เรื่องยาสมุนไพร ยามนี้เลยได้ใช้ประโยชน์บ้าง ต่อไปภายภาคหน้าหากเกิดการบาดเจ็บเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนางก็สามารถรักษาตัวเองหรือคนในครอบครัวได้ ไม่จำเป็นต้องเรียกร้องหาหมออย่างเดียว” หลินซือเยว่ได้วางแผนเรื่องการรักษาอาการบาดเจ็บเบื้องต้น ให้แก่คนในจวนไว้แล้ว เพียงแต่นางยังไม่มีเวลาได้ลงมือทำ “ข้าถึงได้ว่าเจ้าจิตใจดีอย่างไร” ไม่เพียงแต่กับบ่าวไพร่ในจวน กระทั่งชาวบ้านทั่วไปหลินซือเยว่ก็ใจดีต่อพวกเขา เซวียนหมิงยู่ได้รู้จากท่านหมอหลี่ ว่าพระชายาของตนได้ให้คนจากโรงสมุนไพร ออกไปถ่ายทอดความรู้เรื่องสมุนไพรพื้นฐานให้แก่ชาวบ้าน และสอนเรื่องการรักษาอาการบาดเจ็บเบื
7 : วาสนานำพารัก หลินเต๋อให้คนไปเชิญพระชายามายังจวนของตน เพื่อหารือเรื่องสำคัญ ครั้นหลินซือเยว่ไปถึงก็ได้รู้ว่าพี่ชายของตนเอง กำลังจะมีข่าวดีเรื่องมงคล “ซีฮันสวมกวานมาหลายปีแล้ว สมควรคิดเรื่องออกเรือนได้เสียที” เถียนฮูหยินเป็นผู้เอ่ยเรื่องนี้ หลินซือเยว่รีบหันไปทางพี่ชายในทันที เห็นเขาใบหน้าแดงเถือกขึ้นอย่างชัดเจน นี่หมายความว่าไม่ปฏิเสธเป็นแน่แท้ “ท่านแม่หมายปองสตรีนางใดให้พี่ใหญ่หรือเจ้าคะ” “เป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลหวง ทำการค้าเหมือนกัน” “ท่านพ่อเห็นชอบว่าอย่างไรเจ้าคะ” นางหันไปทางบิดาบ้าง ส่วนตัวไม่ได้รู้จักคุณหนูผู้นี้มาก่อน “อืม คุณหนูใหญ่ผู้นี้ใช้ได้เหมือนกัน” หลินเต๋อย่อมเชื่อใจการมองคนของภรรยา หลินซือเยว่มองน้องสาวของตัวเองบ้าง เห็นนางพยักหน้าลงคล้ายพึงพอใจอยู่เหมือนกัน ทุกคนในบ้านล้วนพึงพอใจสตรีนางนี้ กระทั่งหลินซีฮันยังไม่มีท่าทีจะปฏิเสธ “พี่ใหญ่ ท่านไปแอบดูนางมาแล้วใช่ไหม” ทุกคนต่างอ้าปากค้างหลังได้ยิน โดยเฉพาะเถียนฮูหยิน นางไม่เคยรู้มาก่อนว่าบุตรชาย ไปแอบดูคุณหนูใหญ่ตระกูลหวงตอนไหน “ซีฮันนี่เจ้า
4 : พระชายานางไม่คู่ควร ฮู่ตงหยางนำเรื่องสำคัญ มาขอคำชี้แนะจากพระชายา เดิมทีเผิงฉือไม่อยากให้เขาไปรบกวนหลินซือเยว่ แต่ทนเสียงอ้อนวอนไม่ไหว จึงได้เข้าไปรายงานพระชายาให้รับรู้ “หากไม่มีเรื่องสำคัญคงไม่มาหาข้า ป้าเผิงให้องครักษ์ฮู่เข้ามาเถอะ” หลินซือเยว่ยามนี้ใบหน้าอิ่มเอิบ เหมือนคนถู
70 : เจ้าคือเยว่เอ๋อร์จริง ๆ หรือ พระชายาอยู่ในจวนเหลียงอ๋องอย่างเงียบ ๆ ไม่เรียกร้องสิ่งใดเลย คนในจวนเองแทบไม่เคยได้เห็นหน้าของพระชายาชัด ๆ สักคน แต่นางกลับส่งยารักษาบาดแผลไปให้องครักษ์ที่ถูกโบยทั้งสองคน “พระชายาให้เจ้าเอายามาให้พวกข้าสองคนอย่างนั้นหรือ” ฮู่ตงหยางนึกแปลกใจ
63 : นี่กะเล่นเอาถึงตายเลยรึ หยางอ๋องกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ สตรีนางนั้นมีสิทธิ์อันใดมาท้าทายตนเช่นนี้ เพื่อตัดไฟเสียแต่ต้นลม จึงต้องยอมมือเปื้อนเลือดสักครั้ง แผนการของหยางอ๋องนั้นมีสองเรื่องด้วยกัน รั้งให้เหลียงอ๋องอยู่กับเซี่ยหรูเหรินในจวน อีกทางก็ให้ทหารไปลอบสังหารหลินซือเยว่ “ท่
50 : ไอหยา ! แค่คิดข้าก็สยองแล้ว ขามารถม้าเบาหวิว แต่ขากลับนั้นหนักอึ้งไปด้วยข้าวของเต็มคันรถ เผิงฉือตกใจกับของขวัญที่เหลียงอ๋อง มอบให้คุณหนูของนางเป็นอย่างมาก นอกจากตั๋วเงินปึกหนึ่งที่ไม่รู้ว่ากี่หมื่นตำลึงกันแน่ กับกล่องเครื่องประดับในมือของหลินซือเยว่ ยังมีข้าวสารอย่างดีกินได้ตลอดทั






Ulasan-ulasanLebih banyak