ฝันร้าย (จบ)

ถึงสาวใช้จะพูดเช่นนี้ ทว่าคนถูกฝันร้ายรบกวนจะข่มตานอนอีกครั้งได้อย่างไร “ข้าไม่อยากนอนแล้ว อยากกลับไปเจอครอบครัวโดยเร็ว”

            สาวใช้แจ่มแจ้งว่าคุณหนูคิดถึงครอบครัวเพียงใด จึงลุกขึ้นยืน “บ่าวจะไปสั่งคนจัดเตรียมรถม้า จากนั้นจะกลับมาช่วยคุณหนูแต่งตัวเจ้าค่ะ”

            คนเป็นคุณหนูพยักหน้า คว้ากาน้ำบนโต๊ะเล็กข้างเตียงมารินใส่ถ้วย ร่างกายร้อนรุ่มราวมีเปลวเพลิงแผดเผา ในใจอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่พร้อมปะทุออกมาตลอดเวลา นางพยายามไม่นึกถึงความฝันที่เปรียบเสมือนเครื่องกระตุ้นอาการแปลกประหลาดเหล่านี้ให้รุนแรง

            ไฉนใกล้ถึงเมืองหลวงก็ยิ่งไม่สบายใจกันนะ?

            รถม้าเคลื่อนตัวออกจากโรงเตี๊ยมมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงแคว้นเหลียง จุดหมายปลายทางคือจวนแม่ทัพใหญ่

            ยามซวี* ในที่สุดล้อรถม้าก็หยุดลง มือขาวดุจหยกมันแพะยื่นให้สาวใช้ประคองลงจากรถม้า ทั้งที่รีบเร่งเดินทาง สุดท้ายก็ยังมาไม่ทัน สาเหตุเพราะระหว่างทางล้อรถม้าเกิดตกหลุมลึก กว่าจะแก้ไขปัญหาได้ก็เสียเวลาไปเกือบสองชั่วยาม

            บรรยากาศเงียบสงบชี้ให้เห็นว่าแขกเหรื่อที่มาร่วมอวยพรวันคล้ายวันเกิดฮูหยินผู้เฒ่าของจวนแม่ทัพใหญ่ได้พากันกลับไปหมดแล้ว ซึ่งนับว่าดีเนื่องจากนางไม่อยากเผยโฉมต่อหน้าใครอยู่แล้ว

            “เวลานี้ท่านย่าน่าจะพักผ่อนแล้ว” เสียงหวานใสพูดขึ้นหลังจากมองสำรวจจวนแม่ทัพใหญ่ด้านนอกจนเป็นที่พอใจ ทุกอย่างไม่ได้เปลี่ยนไปจากตอนที่นางจากไปเท่าไร

            “พรุ่งนี้เช้าคุณหนูค่อยเข้าอวยพรฮูหยินผู้เฒ่าที่เรือนก็ได้เจ้าค่ะ บ่าวเชื่อว่าเพียงได้เห็นหน้าหลานสาว สำหรับฮูหยินผู้เฒ่าคือของขวัญที่ดีที่สุดในวันครบรอบหกสิบปี”

            “ท่านพ่อกับพี่ชายน่าจะยังไม่นอนกระมัง”

            “ประเดี๋ยวบ่าวไปสอบถามคนเฝ้าประตูให้เจ้าค่ะ”

            “ไยต้องสอบถามให้เสียเวลา ถึงจะจากที่นี่ไปหลายปี แต่ข้าก็ยังเป็นคุณหนูของจวน”

            สาวใช้ที่ชื่อเสี่ยวจูยิ้ม “บ่าวลืมไปเจ้าค่ะ”

            หลังแสดงฐานะให้คนเฝ้าประตูรู้ จ้าวลี่เชียนในฐานะคุณหนูของจวนก็เดินเข้าไปด้านในอย่างผ่าเผย หลายปีแล้วที่นางจากที่นี่ไป ทว่าทุกอย่างตั้งแต่นอกจวนจนถึงในจวนยังคงสภาพเดิมเสียส่วนใหญ่

            นางคือบุตรีของท่านแม่ทัพใหญ่จ้าวเจิ้ง บุรุษผู้กุมอำนาจทางการทหารสูงสุดของแคว้นเหลียง เมื่อครั้งอายุเจ็ดขวบ นางถูกแม่ชีท่านหนึ่งทำนายทายทักดวงชะตา บอกว่านางถือกำเนิดมาพร้อมดวงจิตอาฆาต หากไม่เรียนรู้การปล่อยวางและทำจิตให้นิ่ง วันหน้าแรงอาฆาตจะชักนำนางไปสู่โศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ที่ไม่เพียงทำลายชีวิตผู้บริสุทธิ์ ยังทำร้ายตนเองอีกด้วย

            ด้วยเหตุนี้สกุลจ้าวจึงตัดสินใจให้นางติดตามแม่ชีท่านนั้นไปถือศีลภาวนาที่อารามห่างไกลแห่งหนึ่งทางเหนือของแคว้น ชื่อว่าอารามไป๋อวิ๋น

            ความเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสาและเชื่อฟังบิดามารดา จ้าวลี่เชียนได้กราบคารวะแม่ชีท่านนั้นเป็นอาจารย์ เดินทางไปถือศีลภาวนาที่อารามไป๋อวิ๋นโดยไม่มีกำหนดกลับ

            พริบตาเดียวก็ผ่านไปสิบปีแล้ว เป็นธรรมดาที่นางจะคิดถึงบ้าน คิดถึงครอบครัว ดังนั้นก่อนวันครบรอบวันคล้ายวันเกิดของผู้เป็นย่า นางได้ขอท่านอาจารย์เดินทางกลับบ้านเพื่อร่วมอวยพร ท่านอาจารย์เห็นว่าตลอดระยะเวลาสิบปีดวงจิตอาฆาตของนางไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ จึงยอมอนุญาต กระนั้นไม่ลืมกำชับว่า ‘จงมองทุกเรื่องด้วยสติ’

            เรือนด้านหน้าซึ่งเป็นสถานที่จัดงาน ข้ารับใช้กลุ่มหนึ่งกำลังง่วนอยู่กับการเก็บกวาดทำความสะอาดสถานที่ ขณะนั้นมีสาวใช้นางหนึ่งเดินผ่าน จ้าวลี่เชียนจึงสอบถาม “ท่านแม่ทัพอยู่ที่ใด”

            สาวใช้เมื่อได้ยินคำถามก็หยุดเดิน หมุนตัวกลับมาหาสตรีเจ้าของคำถาม ทันทีที่ได้เห็นหน้าอีกฝ่าย นางถึงกับลืมหายใจ ตกตะลึงในความงามที่ยากหาผู้ใดมาเทียบ

            เสี่ยวจูแจ่มแจ้งในความงามของคุณหนู จึงไม่แปลกใจที่สาวใช้ตรงหน้าจะมีอาการอย่างที่เห็น นางกระแอมกระไอ อมยิ้มเล็กน้อยแล้วว่า “เจ้าได้ยินคำถามของคุณหนูข้าหรือไม่”

            สาวใช้ได้สติ รีบก้มหน้าขออภัย “ขอโทษด้วยเจ้าค่ะ บ่าวเสียมารยาทแล้ว ไม่ทราบว่าคุณหนูคือ...”

            “คุณหนูของข้าคือบุตรสาวท่านแม่ทัพ น้องสาวเพียงคนเดียวของแม่ทัพน้อยจ้าว” เสี่ยวจูตอบคำถามแทนเจ้านาย

            สาวใช้ผู้นั้นชะงักไปเล็กน้อย นางรู้ว่าที่จวนยังมีคุณหนูอยู่อีกคน ทว่าช่วงเวลาที่นางเข้ามาทำงานที่นี่ คุณหนูผู้นั้นก็ไม่อยู่แล้ว “คะ...คุณหนู” เสียงของนางตะกุกตะกัก เริ่มมีอาการประหม่าให้เห็น

            จ้าวลี่เชียนยิ้ม รอยยิ้มของนางเรียกได้ว่ามีพลังดึงดูดอย่างรุนแรง สามารถทำให้คนที่ได้เห็นยอมสยบ หลงใหลในความงามและเสน่ห์จนยากถอนตัว โดยเฉพาะพวกบุรุษ

            “เจ้าจะบอกข้าได้หรือยังว่าท่านพ่ออยู่ที่ใด”

            “อยู่ในสวนเจ้าค่ะ” สาวใช้ตอบอย่างนอบน้อม “คุณหนูจะให้บ่าวนำทางไปหรือไม่เจ้าคะ”

            “ไม่เป็นไร ถึงข้าจะจากที่นี่ไปนาน แต่จำทุกเส้นทางและทุกสถานที่ภายในจวนได้ดี เจ้าไปทำงานของตัวเองเถิด ข้าไม่รบกวนแล้ว”

* ยามซวี คือเวลา ๑๙.๐๐ - ๒๐.๕๙ น.