๑๐ ถือกำเนิดซาตาน (๓)

“เราอยู่กับพ่อตลอดไปเลยไม่ได้เหรอ ผมอยากอยู่กับพ่อเหมือนกัน” ลูกได้ยินก็มีสีหน้าสลดลง ถามอย่างไร้เดียงสาทำให้เธอนึกสงสารเด็กน้อยที่ได้รับผลกระทบจากปัญหาของผู้ใหญ่ เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้นแต่เลือกจะถามกลับ

            “แล้วไม่อยากอยู่กับแม่หรือไง”

            “อยาก อยากอยู่กับแม่แล้วก็มีพ่อด้วยครับ” รีบเข้ามากอดแขนมารดาเพื่อเอาใจ พอดีกับที่เดินมาถึงรถยนต์ซึ่งจอดคอยท่า กระเป๋าถูกนำไปไว้หลังรถเป็นที่เรียบร้อย ลูกชายจึงนั่งประจำที่ตัวเองคือตรงกลาง โดยมีหล่อนนั่งฝั่งขวาและเขานั่งด้านซ้าย

            “ไปบ้านพักส่วนตัวของผมครับ” บอกจุดหมายปลายทางเป็นอันรู้กัน

            “ครับคุณหนึ่ง”

            พาหนะเคลื่อนไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย ก่อนออกจากเมืองหลวงไปยังจังหวัดบ้านเกิดของหล่อน ซึ่งอัญชิสาไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว สิบเอ็ดปีเห็นจะได้แต่ก็ทราบข่าวว่าบุพการีเลือกจะไปอยู่ต่างประเทศไม่หวนกลับไทย ส่วนน้องสาวหายเข้ากลีบเมฆไม่รู้ข่าวคราวอีกเลย

            แค่ทางเข้าจังหวัดก็ทำให้เธอน้ำตาคลอแล้ว บีบมือตัวเองแล้วมองนอกกระจกหวนคิดถึงอดีตที่หลงลืมไปแล้ว สถานที่ในความทรงจำผุดขึ้นมาเรื่อยๆ ก่อนที่เรื่องของเราจะกลับมาชัดเจนในความรู้สึกของหล่อนจนน้ำตาร่วงหล่นต้องรีบปาดออกรวดเร็ว

            พยายามทำตัวเป็นปกติที่สุดแล้วรอจนรถแล่นเข้ามาในหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่เธอไม่รู้จัก น่าจะเพิ่งสร้างได้ไม่นานแต่เป็นทำเลที่ดีพอสมควร ด้านหน้ามีตลาดและซุปเปอร์มาเก็ต ผ่านเข้ามาด้านในก็มีบ้านหน้าตาเหมือนกันหลายหลัง กระทั่งขับมาสุดซอยจนพบบ้านหรูสไตล์อังกฤษที่มีรั้วรอบขอบชิดอยู่ติดกับบ้านอีกหลังซึ่งเป็นคนละแนว ไม่เหมือนบ้านจัดสรรด้านหน้า

            คิดว่าน่าจะเป็นการซื้อพื้นที่เพื่อสร้างบ้านมากกว่า โดยหล่อนไม่ได้สังเกตว่าชื่อบ้านจัดสรรคือนามสกุลของชายหนุ่ม นั่นหมายความเป็นหนึ่งในโครงการที่ธนนท์ปภพรับผิดชอบ

            “ถึงแล้ว” รถจอดลงด้านหน้าพร้อมกับเสียงทุ้มที่บอกสองแม่ลูก เด็กชายรีบลงจากรถแล้ววิ่งเล่นตรงสวนหน้าบ้านที่ค่อนข้างกว้างขวางพอสมควร ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มก่อนหยุดยืนมองบ้านสองชั้นหลังใหญ่ที่สวยจนต้องเอ่ยปากชม

            “โอ้โห บ้านของพ่อหลังใหญ่จังเลยครับ”

            คนรถขนของเข้าบ้านให้เธอแม้ว่าหญิงสาวจะพยายามแย่งมาถือก็ไม่สำเร็จ เขาไขกุญแจเข้ามาข้างในพบว่าได้รับการทำความสะอาดจากแม่บ้านเป็นที่เรียบร้อย พร้อมสำหรับเข้าอยู่แล้วยังมีของสดเตรียมไว้เพื่อทำอาหาร ข้าวของเครื่องใช้เตรียมไว้ครบหมดแล้ว

            “อยู่ที่นี่ไปก่อนแล้วกัน เอาไว้ผลออกเมื่อไหร่ค่อยมาคุยกันอีกทีว่าจะเอายังไงต่อไป” เขาหันมาบอกหล่อนก่อนจะเดินไปหยุดตรงหน้าลูกชาย

            “ค่ะ” เธอตอบรับง่ายดาย ก่อนมองสองพ่อลูกที่พูดคุยกัน

            “พ่อจะไปไหนเหรอ” มาส่งแม่ลูกถึงบ้านก็ถึงเวลาที่ต้องจัดการบางอย่าง เขาจึงต้องเข้าบริษัทหลังจากให้คนของตัวเองไปสืบเรื่องของเธอตลอดระยะเวลาสิบเอ็ดปีที่ผ่านมา อยากรู้ว่าหญิงสาวใช้ชีวิตอย่างไร

            ผ่านผู้ชายมาเยอะแค่ไหนแล้ว...

            “ทำงาน เสร็จแล้วจะกลับมา” วางมือลงบนศีรษะบางแล้วลูบไปมาด้วยความเอ็นดู แม้จะไม่รู้ว่าตัวเองเป็นพ่อเด็กหรือเปล่าก็ตาม เพราะความน่ารักของรวิกานต์ที่ต่างจากคนเป็นแม่อย่างเห็นได้ชัด เขาจึงมองเด็กชายด้วยแววตาอ่อนโยน และภาพตรงหน้าทำให้หล่อนต้องเบือนไปมองทางอื่น

            ไม่คิดว่าสองพ่อลูกจะได้กลับมาพบกันอีกครั้ง ที่สำคัญไม่นึกว่าจะได้เข้ามาในชีวิตของธนนท์ปภพ สวรรค์กลั่นแกล้งหล่อนหรืออย่างไร

            “ครับ ผมจะรอพ่อนะ!” เด็กน้อยบอกเสียงตื่นเต้น เขาจึงพยักหน้าก่อนเดินออกจากบ้านไม่เหลียวมองหล่อนด้วยซ้ำ

            “เรื่องวันนี้ห้ามแพร่งพรายบอกใครเด็ดขาด เข้าใจใช่ไหมครับ” ขึ้นมานั่งบนรถก็กำชับคนของตัวเอง แล้วดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะรีบรับคำแข็งขัน

            “ครับคุณหนึ่ง”

            เรื่องของเขากับอัญชิสายังคงเป็นความลับ จะไม่ให้ใครล่วงรู้เป็นอันขาด!

            บ้านหลังใหญ่ที่สองแม่ลูกได้มาอาศัยค่อนข้างต่างจากชีวิตสิบเอ็ดปีที่ผ่านมา ถึงเธอจะไม่ได้ร่ำรวยเงินทองแต่ก็ไม่ได้เลี้ยงลูกให้ลำบาก มีงานสอนรำซึ่งทำประจำแล้วก็รับทำงานบัญชีเป็นรายได้เสริม มีเงินเก็บบางส่วนเพื่อสนับสนุนในการเรียนและใช้ชีวิตของบุตรชายเพียงคนเดียว ส่วนตัวเองไม่ค่อยใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายเท่าไหร่

            เจ้าของบ้านที่มาส่งพวกเขาไว้หายไปกว่าหนึ่งสัปดาห์ ไม่อาจทราบได้ว่าอีกฝ่ายหายไปไหนหรือทำอะไร สิ่งที่ทำได้อย่างเดียวก็คือรอคอย เธอไม่ได้รู้สึกว่าต้องรอคอยเท่ารวิกานต์ที่ชะเง้อมองหาบิดาแทบทุกวัน มักจะมาถามเสมอว่าตอนไหนพ่อจะมาซึ่งหล่อนก็ไม่มีคำตอบให้อีกฝ่าย ตนก็ไม่ทราบเช่นเดียวกัน

            แต่ละวันจะมีแม่บ้านมาทำความสะอาดและทำอาหารให้พวกเธอ แต่หญิงสาวก็จัดการทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว เธอใช้เวลาว่างทำงานบ้านและทำอาหารให้ลูกชายและเผื่อคนที่ไม่ได้กลับมาด้วย หากเขามาโดยไม่บอกจะได้ไม่ต้องทำอาหารเพิ่ม

            กลับกลายเป็นว่าอาหารเหลือจนได้แจกให้คนที่มาดูแลตนนำกลับไปรับประทานที่บ้าน

            เพราะธนนท์ปภพไม่โผล่มาเลย...