๑๐ ถือกำเนิดซาตาน (๔)

กระทั่งล่วงเข้าวันที่แปดจึงเห็นรถยนต์คุ้นตาขับมาจอดหน้าบ้าน ไม่รอช้าคนเป็นลูกก็รีบวิ่งไปกอดบิดาอย่างรวดเร็ว เขาทำเพียงแค่ยิ้มให้เด็กน้อยแล้วจับจูงมือเข้ามาในบ้าน หล่อนรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงเมียเก็บที่เขาจะมาหายามว่างเท่านั้น

            ยิ้มขมขื่นให้ตัวก่อนพรูลมหายใจเสียงเบา เดินเข้าครัวเพื่อนำเครื่องดื่มและขนมมาเสิร์ฟคนทีเพิ่งเข้ามานั่งในบ้าน เขาเงยหน้ามองเธอพลางขมวดคิ้วเหมือนสงสัย แต่ก็เลือกไม่ถามหรือเอ่ยสิ่งใดนอกจากหยิบน้ำขึ้นมาดื่มดับกระหาย

            เด็กชายเล่นกับบิดาครู่เดียวก็ถูกไล่ให้ขึ้นไปอาบน้ำเพราะตั้งแต่เช้ายังไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าเลยด้วยซ้ำ จึงรีบวิ่งขึ้นบันไดไปชั้นสอง ปล่อยผู้ใหญ่ให้นั่งคุยกันตามลำพัง ซึ่งเป็นโอกาสเหมาะให้เขาได้พูดเรื่องจริงจังกับหล่อนเป็นครั้งแรก

            หลายวันมานี้กลับไปเคลียร์งานทั้งยังไปเมืองหลวงบ่อยครั้งเพื่อจัดการธุระเรื่องโรงเรียนให้เด็กน้อย เขายังไม่ทราบผลการตรวจเลือดแต่คิดว่าถึงไม่ใช่พ่อก็อาจจะอุปการะเรื่องการเล่าเรียน ถือว่าทำบุญทำทานไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงเท่าไหร่ 

            แม้ว่าจะไม่ชอบแม่ของเด็กก็ตาม...

            “ระหว่างที่รอผลตรวจเลือดฉันจะให้เด็กคนนี้ไปเรียนหนังสือที่โรงเรียนประจำ จะให้เด็กหยุดเรียนเพื่อรอผลอย่างเดียวคงไม่ได้” คนฟังใจหล่นวูบไม่เคยห่างกับลูกเลยสักครั้ง หล่อนจะมีรวิกานต์อยู่ด้วยเสมอจนกลายเป็นความอุ่นใจเดียว

            แม้ว่าคนทั้งโลกจะหันหลังให้กัน ก็ยังมีลูกชายที่อยู่ข้างแม่ เป็นเพียงกำลังใจเดียวที่ทำให้หล่อนอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป

            “ทำไมต้องโรงเรียนประจำ ฉันจะให้ลูกอยู่กับฉัน” ยืนกรานเสียงหนักแน่น แววตาแข็งกร้าวต่างจากเวลาปกติ เหมือนแม่เสือที่กำลังปกป้องลูกน้อยของตัวเอง เขาเห็นอย่างนั้นก็ต้องอธิบายพร้อมกับเน้นย้ำถึงเรื่องสำคัญ ซึ่งคือการเงินที่หญิงสาวไม่ค่อยจะมีเท่าไหร่

            “โรงเรียนประจำที่ว่าคือโรงเรียนเก่าของฉัน เขาสามารถรับเด็กใหม่กลางเทอมได้ ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายไม่ต้องห่วงเพราะฉันจัดการให้หมดแล้ว ถือว่าฉันทำบุญทำทานแล้วกัน เงินแค่นี้ไม่ทำให้ขนหน้าแข้งฉันร่วงหรอก”

            ร่างสูงไม่ได้บอกไปว่ากว่าจะคุยได้ต้องเสียเงินไปเยอะแค่ไหน โรงเรียนชายล้วนชื่อดังที่มีประวัติมายาวนาน เริ่มรับตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่สี่ไปจนจบมัธยมศึกษาตอนปลาย เน้นเรียนและกีฬาพร้อมทั้งมีกิจกรรมให้ทำมากมาย เขาจบมาจากที่นี่ก็อยากส่งต่อให้รุ่นลูก ถึงแม้จะยังไม่รู้ว่ารวิกานต์เป็นลูกของตนหรือเปล่าก็ตาม

            คนฟังนั่งนิ่งพลางเม้มปากแน่นด้วยความโมโหระคนน้อยใจที่ถูกหยามเรื่องเงินทอง ถึงเธอจะไม่มีเยอะเท่าเขาแต่ก็ไม่เคยเลี้ยงลูกให้อดอยาก หล่อนไม่อยากคุยกับอีกฝ่ายคิดจะตัดบทอย่างรวดเร็ว เตรียมพร้อมจะลุกยืนเพื่อเดินขึ้นห้อง กลับถูกมือหนาคว้าแขนเอาไว้ก่อน

            “เก็บความหวังดีของคุณไปให้คนอื่นเถอะค่ะ ฉันไม่ต้องการ” ประกาศเสียงแข็ง ทำให้ร่างหนาไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่

            “ที่พูดเนี่ย...ไม่ได้ให้ออกความเห็น แต่ฉันต้องการให้ทำตาม” จ้องตาเธอพร้อมบีบแขนเรียวแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเธอรู้สึกเจ็บแต่ก็ยังไม่ร้องอ้อนวอนขอให้ปล่อย ทำเพียงแค่จ้องตาเขาเพื่อไม่ให้ตัวเองดูสมเพชมากกว่านี้

            “คำพูดของฉันเป็นประกาศิต เธอไม่มีสิทธิ์แย้ง” สบตากันนิ่งก่อนที่เขาจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ซึ่งทำให้หล่อนไม่อาจพูดอะไรได้อีก นอกจากกัดฟันแล้วรับคำในลำคอเสียงเบาจนแทบจะกลายเป็นกระซิบ ถึงไม่ต้องการให้เรื่องลงเอยแบบนี้แต่ก็รู้ดีว่าตนไม่อาจต้านกระแสน้ำอันเชี่ยวกรากได้

            หล่อนเกลียดตัวเองที่สุดท้ายยังคงตกอยู่ใต้อำนาจของเขา...

            บารมีที่ชายหนุ่มสั่งสมมานานหลายปี ส่งผลให้ตอนนี้เขากลายเป็นผู้ทรงอิทธิพลกระทั่งกับคนรอบข้าง

            “ต่อจากนี้เธอก็อยู่ในบ้านหลังนี้ไป ฉันจะให้เงินรายเดือนไม่ต้องคิดจะทำอะไรทั้งนั้น แค่อยู่เฉยๆ เพื่อรอผลอย่างเดียว” เหมือนว่าสิ่งสำคัญในตอนนี้คือผลตรวจดีเอ็นเอแล้วเขาก็ไม่ต้องการให้หล่อนคลาดสายตา กลัวว่าจะไปอยู่กับชายอื่นเอาเงินตนไปปรนเปรอคนอื่นเหมือนที่ผ่านมาอีก

            ยอมปล่อยมือจากแขนเรียวแล้วเมินไปมองทางอื่น เธอเห็นอย่างนั้นก็เลือกจะขยับออกห่างจากเขา ตอบเสียงเบาพลางเหลือบมองไปทางบันได อยากให้ลูกชายรีบลงมาก่อนที่บรรยากาศมันจะมาคุมากกว่าที่เป็นในตอนนี้

            “ค่ะ”

            หญิงสาวนั่งหน้านิ่งไม่พูดอะไรอีก เธอเห็นว่าเขาดื่มน้ำหมดแล้วจึงคิดจะเอาแก้วไปเก็บ แต่เหมือนร่างสูงยังนึกโกรธเคืองกันตลอดเวลา จึงจับข้อมือของหล่อนพลางกำแน่น มองร่างบางอย่างโกรธแค้นจนเธอไม่เข้าใจว่าทำอะไรให้เขาถึงได้โกรธกันนักหนา

            “ถ้าเธอไม่ได้ฉันช่วยไว้ ป่านนี้ก็คงเข้าคุกติดตะราง ไม่รู้อีกปีถึงจะได้ออกมา...อดอยากมากจนต้องไปอ่อยผัวคนอื่นให้เขาหาเรื่องใส่ร้ายเลยหรือไง” ยิ่งพูดก็ยิ่งโมโหมากกว่าเดิม เขาไม่คิดว่าตัวเองต้องมารับรู้เรื่องราวที่หล่อนทำเอาไว้

            หว่านเสน่ห์ให้ชายที่มีภรรยาแล้ว จนโดนใส่ร้ายถูกจับติดตะราง ถ้าไม่ได้รวิกานต์มาขอร้องเขาป่านนี้หล่อนคงไม่รอดหรอก ยิ่งคิดก็โมโหจนกำข้อมือบางแรงแทบหัก เธอมองเขาน้ำตาคลอเบ้าด้วยความน้อยใจ พยายามอธิบายให้ชายหนุ่มทราบว่าเขากำลังเข้าใจเธอผิด

            “ฉันไม่ได้อ่อย”

            “จะบอกว่าผู้ชายคนนั้นมาเอง เสน่ห์ของเธอมันมากเหลือเกินนะ...เหมือนตอนที่เอาเงินของฉันไปให้ชู้” ประโยคหลังเขาพูดเสียงเบาจนแทบจะกลายเป็นกระซิบ กัดฟันกรอดด้วยความโมโหแม้ว่าเรื่องจะผ่านมาเป็นสิบกว่าปีแล้วก็ตาม

            ยังเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน แล้วเขาก็แค้นฝังใจต่างจากหล่อนที่เบิกตากว้าง เก็บไว้เป็นความลับตลอดหลายปีไม่คิดว่าเขาจะรู้หมดทุกอย่าง กลายเป็นเธอที่ตกตะลึงต่างจากชายหนุ่มซึ่งแสยะยิ้มสมใจเมื่อเห็นอาการของคนตรงหน้า

            “คุณ...”

            “ฉันรู้หมดนั่นแหละ ไม่อย่างนั้นฉันจะถอนตัวทันเหรอ...คนอย่างเธอไม่มีค่าให้รักหรอก” พูดจบก็ปล่อยหล่อนเป็นอิสระ เบนหน้าไปทางอื่นพลางผ่อนลมหายใจระงับความโกรธของตัวเอง มือหนากำเข้าหากันแน่นไม่ต่างจากหล่อนที่แทบหยุดหายใจ

            เข้าใจกระจ่างไม่ตั้งคำถามใดอีกต่อไป

            เพราะเขารู้ว่าเธอมีความสัมพันธ์กับวินธา จึงได้หักหลังด้วยการไปคบกับอรสินี...