๑๓ ไม่เคยเป็นที่หนึ่ง (๒)

“พูดคำอื่นบ้างจะตายหรือไง” กำข้อมือเล็กแน่นกว่าเดิม เขาโมโหที่เธอทำเมินเฉยแล้วมองผ่านตนเหมือนเป็นอากาศ

            เขาเป็นผีหรือไง!

            “ฉันอยากไปค่ะ” ตอบเสียงดังฟังชัดต่างจากความจริง ซึ่งเขาก็พอจะมองออกเพียงแต่ไม่อยากจะหาเรื่องหล่อนมากกว่านี้ จำต้องปล่อยร่างบางเป็นอิสระ ผลักเธอออกห่างจนเซถอยหลังแล้วตั้งหลักได้ ยกหลังมือปาดน้ำตาแล้วเดินแกมวิ่งขึ้นชั้นสอง

            ปล่อยเขายืนมองแล้วผ่อนลมหายใจเหนื่อย ไม่รู้ว่าตัดสินใจถูกหรือเปล่าที่ทำแบบนี้ แต่เขาก็อยากให้บรรยากาศระหว่างเราดีขึ้น

            รวิกานต์กลับมาทั้งที...ควรจะมีความสุขไม่ใช่เหรอ

            ข้าวของสำหรับไปเที่ยวถูกเตรียมใส่กระเป๋า ค้างหนึ่งคืนจึงไม่ได้เอาอะไรไปมากมาย พวกเขาเลือกจะนำของทุกอย่างไปไว้หลังรถยนต์ แล้วร่างสูงก็ทำหน้าที่สารถีแทนขับรถ การเดินทางครั้งนี้มีเพียงคนในครอบครัวเท่านั้น

            ระหวางเดินทางก็มีเสียงร้องเพลงของลูกชาย ทั้งยังเปิดกระจกรถรับลมเย็น มองข้างทางก็มีต้นไม้ให้ความร่มรื่น ไม่ค่อยมีรถยนต์บนท้องถนนเท่าไหร่ ใช้เวลากว่าชั่วโมงครึ่งก็ถึงปลายทาง จอดรถอยู่หน้าบ้านเรือนไทยหลังงาม ข้างกันนั้นคือน้ำตกขนาดใหญ่ที่ไม่ได้สร้างจากธรรมชาติแต่เป็นการสั่งทำพิเศษ จำลองเหมือนของจริง

            แต่ดูเหมือนเด็กชายวัยสิบขวบจะไม่ทราบ แย้มยิ้มมีความสุขแล้ววิ่งเข้าไปหาน้ำตกจนร่างสูงต้องรีบเดินเข้าไปคว้าลูกชายเอาไว้ แล้วอุ้มรวิกานต์ด้วยมือเพียงข้างเดียว โดยที่มืออีกข้างถือกระเป๋าของเด็กชายเอาไว้

            เพิ่งมาถึงยังไม่เข้าบ้านก็จะลงเล่นน้ำเสียแล้ว...

            บ้านหลังนี้เป็นบ้านพักตากอากาศที่เขาสร้างไว้สำหรับพักผ่อนส่วนตัว ไม่มีใครทราบกระทั่งน้องของตัวเอง มีเพียงบิดาที่รู้เพราะเป็นที่ดินของท่าน ก่อนเอามาทำก็ต้องบอกอยู่แล้ว ซึ่งได้รับอนุญาตแถมยังทุ่มเงินให้อีกสิบล้าน จึงได้น้ำตกสวยมาครอง

            “โอ้โอ สวยมากเลยพ่อ สวยยยยย” เข้ามาในบ้านก็ตะโกนร้องด้วยความชื่นชม บ้านไม้หลังใหญ่สองชั้นที่อากาศข้างในเย็นสบายเพราะเปิดเครื่องปรับอากาศ ก่อนมาถึงได้โทรบอกแม่บ้านให้มาทำความสะอาดไว้แล้ว ทุกอย่างถูกเตรียมไว้จึงไม่ต้องทำอะไรนอกจากจัดเสื้อผ้าเข้าตู้อย่างเดียว

            เขาหันไปมองร่างบางที่เดินตามมา เธอนั่งเงียบไม่พูดจาแถมยังไม่มีอารมณ์ร่วม จนเขานึกหงุดหงิดกับท่าทีของอีกฝ่าย

            “ลงไปเล่นสิ” บอกลูกชายที่สนใจเพียงน้ำตกอย่างเดียว จึงเลือกจะชวนออกไปข้างนอกเพื่อให้ลูกได้เล่นสนุก

            “ครับ” คนอายุน้อยตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

            ขณะที่ชายต่างวัยสองคนกำลังจะเดินออกไปข้างนอกเพื่อเล่นน้ำตา เธอก็เลือกจะเดินเข้าบ้านพร้อมกับบอกเหตุผลที่ไม่ยอมออกไปข้างนอกด้วย ไม่มีอารมณ์จะเล่นสนุกในตอนนี้ สิ่งเดียวที่ต้องการคือพักผ่อน

            “ฉันจะเก็บของให้นะคะ” เธอถือกระเป๋าทั้งสองใบเอาไว้ แล้วมองกระเป๋าของเขาที่วางบนพื้น ร่างสูงทำเพียงปรายตามองแล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง

            “รีบตามลงไปล่ะ” ไม่รู้ทำไมถึงอยากให้เธอไปด้วย แต่เขาก็กำชับหล่อนเสียงเข้ม ระหว่างทางอัญชิสาก็นิ่งเงียบตลอดไม่พูดอะไรสักคำ มาตอนนี้เธอก็ยังทำตัวมีปัญหาไม่สนุกกับกิจกรรมที่เขาพามาทำอีก ไม่รู้ว่าต้องการประกาศศึกหรืออย่างไร

            “ค่ะ”

            เธอเดินไปยังห้องนอนชั้นล่างไม่ได้ขึ้นไปชั้นสองเพาะคิดว่าห้องของอีกฝ่ายน่าจะอยู่ด้านบน เก็บกระเป๋าใส่ตู้เสื้อผ้าเรียบร้อยก็ล้มนอนบนเตียงรวดเร็ว รู้สึกว่าฝืนลืมตาต่อไปไม่ไหวแล้ว เข้าสู่ห้วงนิทราไม่ยอมรับรู้สิ่งรอบข้าง

            นานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ที่เธอนอนหลับสนิท จนลืมตาเชื่องช้ายามได้ยินเสียงเปิดประตู มองคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ก่อนพบสองพ่อลูกที่มายืนข้างเตียง เด็กชายอยากขึ้นมานั่งข้างแม่ก็ถูกจับไหล่เอาไว้ให้ยืนอยู่ที่เดิม จึงทำได้เพียงส่งสายตาเป็นห่วง

            “ไม่สบายทำไมไม่บอก” กอดอกแล้วยืนนิ่งมองหล่อน

            “เปล่าค่ะ แค่ง่วงเฉยๆ ไม่ได้ป่วยหรอก” ยันกายลุกนั่งพิงหัวเตียง บอกเสียงแหบจนเขาต้องส่ายหน้าแล้วยื่นน้ำเปล่าให้เธอดื่ม เห็นอย่างนี้ก็นึกเป็นห่วงหญิงสาว ไม่รู้ว่าเกี่ยวกับที่เขารังแกวันนั้นหรือเปล่า อยากถามแต่ก็ปากหนักเกินกว่าจะเอ่ย

            เธอดื่มน้ำจนหมดแก้วแล้วยื่นกลับให้เขา จากนั้นจึงยันกายลุกเมื่อบุตรชายเข้ามาดึงมือแม่เพื่อออกไปข้างนอก

            “แม่ไปกินข้าวครับ”

            “ครับ ไปแล้ว” เธอยอมลุกจากเตียงแล้วเดินไปรับประทานอาหารที่ห้องครัว เพิ่งรู้ว่าตัวเองนอนหลับไปเกือบห้าชั่วโมง ออกมาข้างนอกฟ้าก็มืดแล้ว ไม่รู้พ่อลูกเล่นน้ำนานแค่ไหน ถามรวิกานต์ก็บอกว่าไม่นานเพราะกลัวแม่จะดุ

            เล่นน้ำเกือบสามชั่วโมงจนมืด เขาจำต้องพาลูกชายกลับเข้าบ้านแล้วอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า พบว่าหล่อนไม่สบายตามตัวร้อนผ่าวจึงเช็ดเนื้อตัวให้หญิงสาวโดยที่เธอไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด นึกเป็นกังวลแสดงความห่วงทางสายตาชัดเจน

            โดยที่ชายหนุ่มไม่รับรู้ว่าตอนนี้เขากำลังตกหลุมรักหล่อนอีกครั้ง...

            “บรรยากาศดีจังเลยนะคะ” นั่งรับประทานอาหารที่โต๊ะหน้าบ้านซึ่งแม่บ้านเป็นคนจัดทุกอย่างให้เจ้านาย ให้เขาทำเองคงไม่ได้รับประทานของอร่อยหรอก ชายหนุ่มทำกับข้าวเป็นเสียที่ไหน แค่จับมีดยังดูทุลักทุเลย

            เธอนั่งลงแล้วมองไปรอบบริเวณโดยที่รอยยิ้มแต้มริมฝีปากเสมอ จนคนฝั่งตรงข้ามเผลอมองแล้วคิดถึงช่วงเวลาในอดีตที่เขาตกหลุมรักนางบุษบา รอยยิ้มของเธอสั่นคลอนจิตใจอันแข็งแกร่งของตนได้อย่างง่ายดาย จนตอนนี้ต้องเรียกสติตัวเอง

            ห้ามตกหลุมที่หญิงมากเล่ห์เช่นหล่อนขุดเป็นอันขาด!

            “บ้านหลังนี้ของพ่อเหรอครับ ทำไมไม่เห็นมีบ้านของคนอื่นเลย ตกลงพ่อมีบ้านกี่หลังกันแน่” เด็กชายหันมาถามบิดาด้วยความสงสัย นอกจากบ้านที่ตนอยู่ยังมีบ้านพักที่นี่อีก ไม่คิดว่าพ่อตัวเองจะรวยขนาดนี้

            “หลายหลัง หลังนี้ก็ใช่”

            “พ่อรวยจัง อยากรวยเหมือนพ่อ” พูดยกย่องมองเขาเหมือนเป็นตัวอย่างควรเอาเป็นต้นแบบ ดวงตาของลูกชายมองพ่อเป็นประกายจนอัญชิสานึกสะท้อนในใจว่าตัวเองพลาดอะไรไปบ้าง ลูกชายต้องอยู่อย่างอดยากแต่ตอนนี้ได้ใช้ชีวิตเป็นคุณหนู

            รวิกานต์สมควรได้รับแล้ว...

            “โตขึ้นก็ทำงานหาเงินก็รวยแล้ว” เริ่มรับประทานอาหารแล้วลูบหัวลูกชายด้วยความเอ็นดู ผลตรวจยังไม่ออกแต่ความรู้สึกของเขารักเด็กตรงหน้าไปแล้ว นึกภาวนาให้รวิกานต์เป็นลูกชายของตน อย่าเป็นลูกของผู้ชายอย่างวินธาเลย

            “ผมจะตั้งใจเรียนแล้วทำงานหาเงินมาดูแลพ่อกับแม่ตอนแก่นะครับ”