๕ โลกแตกสลายลงตรงหน้า (๑)

๕

โลกแตกสลายลงตรงหน้า

            ตั้งใจทำงานเพื่อที่ตอนเย็นจะได้ลงไปดูการแสดงของหล่อน ทว่าได้รับโทรศัพท์จากเลขานุการหน้าห้องว่ามีคนมาขอพบ ตอนแรกคิดจะปฏิเสธเพราะไม่อยากเสียเวลาพูดคุยกับใคร เขาต้องการไปหาอัญชิสาให้เร็วที่สุด

            รอคอยคำตอบว่าเธอจะตกลงคบกันหรือเปล่า หัวใจเต้นรัวหากวินาทีนั้นมาถึงจริงคงดีใจเป็นอย่างมาก แต่เขาก็รู้ดีว่าหล่อนคงต้องการเวลามากกว่านี้ ซึ่งตนไม่อยากคิดในทางลบว่าอีกฝ่ายอาจอยากคุยกับผู้ชายคนอื่นเพื่อประกอบการตัดสินใจหรือเปล่า

            ปัดความคิดด้านลบออกไปให้หมด เร่งทำงานในหน้าที่ของตัวเองให้เสร็จสิ้น เพื่อจะได้มีเวลาอยู่กับนางบุษบาของตัวเอง ก่อนพบว่าตอนนี้หล่อนอยู่หน้าห้องทำงานของเขา เล่นเอาร่างหนาเกือบลุกจากเก้าอี้ออกไปต้อนรับด้วยตัวเอง แต่ก็ต้องตั้งสติยอมอนุญาตให้เธอเดินเข้ามา เพียงแค่ประตูเปิดออกพร้อมกับหญิงสาวที่ปรากฎกายก็ทำให้ธนนท์ปภพยิ้มกว้าง

            “พี่นึกว่าฟังผิดซะอีก...ดีใจที่อัญมาหาพี่” ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินเข้ามาหาหล่อน หมายจะคว้าหญิงสาวมากอดก็นึกขึ้นได้ว่าเรายังไม่ได้พัฒนาความสัมพันธ์มากไปกว่าพี่น้อง เธอยังต้องการเวลามากกว่านี้แล้วเขาก็ตกลงว่าจะให้เวลาแก่อีกฝ่าย

            จึงไม่อยากเร่งรักถึงความจริงจะอยากเป็นแฟนมากแค่ไหนก็ตาม ต้องเคารพการตัดสินใจของอัญชิสา แล้วรอเวลาที่เราจะได้สมหวัง

            เขาพาเธอไปนั่งที่มุมรับรองแขกซึ่งจะเป็นโซฟายาวที่หันเข้าหากันโดยมีโต๊ะกระจกคั่นตรงกลาง เจ้าของห้องตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัดที่เธอมาเยือน ใบหน้าปิดไม่มิดว่าดีใจแค่ไหนจนหล่อนนึกละอายที่การมาครั้งนี้คือต้องการขอความช่วยเหลือจากชายหนุ่ม

            “คือว่า...อัญ...อัญอยากให้พี่ช่วย...” นั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเขา มือบางกุมไว้ที่หน้าขาไม่กล้าจะสบตากับอีกฝ่ายด้วยซ้ำ เอ่ยเสียงกระท่อนกระแท่นเกือบจับใจความไม่ได้ แต่ประโยคสุดท้ายทำให้เขาทราบว่าเธอมีเรื่องหนักใจ

            “ช่วยอะไรเหรอ” พร้อมรับฟังเต็มที่ยิ่งทำให้หล่อนรู้สึกผิดมากกว่าเดิมจนไม่อยากเอ่ย เธอนิ่งไปสักพักแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดลึก กัดริมฝีปากล่างของตัวเองจนห่อเลือดและทุกอากัปกริยาตกอยู่ในสายตาของชายหนุ่ม จนเขานึกกังวลไปด้วยกลัวว่าเธอจะขอให้เราห่างกัน

            เกือบโพล่งออกไปไม่ให้เธอพูด แต่กลับรับรู้ว่าเรื่องที่เธอต้องการเอ่ยคือความเดือดร้อนที่เกิดขึ้นในครอบครัว เขาจึงนั่งฟังอย่างตั้งใจแม้ว่าอัญชิสาจะไม่ได้อธิบายมากกว่านั้นก็ตาม

            “ครอบครัวของอัญกำลังลำบาก ถ้าอยากให้พี่ช่วยหน่อยได้ไหมคะ” ใบหน้าหวานก้มมองพื้นแทนการสบตาเขา ชายหนุ่มรู้ดีว่าหล่อนคงกำลังเครียดเป็นอย่างมาก จึงอยากแบ่งเบาความทุกข์ในใจของหญิงสาวบ้าง

            “ช่วยเรื่องอะไรครับ”

            “พี่พอจะ...สั่งผลิตของใช้ในโรงแรมกับโรงงานของพ่อได้ไหม” บอกจบประโยคในคราวเดียวแล้วค่อยเงยหน้ามองธนนท์ปภพเหมือนกำลังลุ้นกับคำตอบของเขา ไม่รู้ว่าชายหนุ่มจะยอมช่วยหรือเปล่า เขาอาจมองหล่อนเปลี่ยนไปก็ได้

            นึกกังวลจนไม่อาจปกปิดความคิดไว้ได้ เขารับรู้ว่าหญิงสาวก็ทุกข์ใจเช่นเดียวกันที่ต้องมาพูดเรื่องนี้ แต่ชายหนุ่มก็ต้องบอกเธอตามความจริง เพราะเรื่องนี้ไม่ได้อยู่ในการตัดสินใจของเขาคนเดียว มีโรงงานที่ใช้บริการมาหลายสิบปี ทั้งยังรู้จักสนิทสนมกันเป็นอย่างดี หากเขายกเลิกการผลิตที่นั่นด้วยเหตุผลส่วนตัวคืออยากช่วยครอบครัวหล่อนก็ดูหลงผู้หญิงมากเกินไป

            ทว่าอัญชิสามาขอร้องขนาดนี้คงหมดหนทางแล้วจริงๆ เขาจึงไม่อาจปล่อยผ่านได้ อย่างน้อยก็จะพยายามช่วยหญิงสาวสุดความสามารถ

            “เรื่องนี้ฝ่ายจัดซื้อเขาเป็นคนรับผิดชอบ พี่ตัดสินใจเองทั้งหมดไม่ได้หรอก...แต่เดี๋ยวพี่จะคุยกับฝ่ายจัดซื้อให้นะ” พยายามพูดเพื่อให้เธอคลายความกังวล แล้วดูเหมือนหญิงสาวจะอาการดีขึ้นกว่าเมื่อครู่มากพอสมควร

            “ค่ะ”

            หล่อนรู้สึกว่าตัวเองใช้ความรักที่เขาให้เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว จนไม่กล้าจะสู้หน้าจึงเลือกจะหลบสายตา ไม่อยากให้เรื่องของเรามีผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้องแต่เธอก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ บิดาพูดกรอกหูอยู่ทุกครั้งที่เจอหน้าจนต้องมาพูดกับเขา

            อย่างน้อยธนนท์ปภพก็ตอบรับแล้ว เชื่อว่าเขาคงไม่ได้เอ่ยปากเปล่า คงช่วยหล่อนสุดความสามารถอย่างแน่นอน คิดอย่างนั้นก็ยิ่งรู้สึกผิดมากกว่าเดิม

            ทั้งที่เขาจริงใจขนาดนี้ หล่อนกลับไม่สามารถตอบแทนอีกฝ่ายได้เลย...

            “หลบตาพี่ทำไม” โต๊ะที่ขวางกั้นระหว่างเราเอาไว้ทำให้ร่างสูงนึกหงุดหงิด

            “เกรงใจน่ะค่ะ” เงยหน้าสบตาเขาแล้วพยายามส่งยิ้มให้ชายหนุ่มเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกผิดข้างในใจตัวเอง

            “ไม่ต้องเกรงใจ มีอะไรก็คุยกันตรงๆ พี่ชอบแบบนี้มากกว่าจะมาอ้อมค้อมหรือโกหกกัน แบบนั้นพี่ไม่ชอบ” บอกอย่างตรงไปตรงมายิ่งทำให้หล่อนพูดไม่ออก ยังมีอีกหลายเรื่องที่ตนปกปิดเขาไว้ไม่ว่าจะเรื่องเป็นลูกเลี้ยง หรือคุยกับผู้ชายอีกหลายคนตามคำสั่งของครอบครัว อยากเล่าหรือระบายออกไปก็น้ำท่วมปากกลัวถูกมองไม่ดี

            สุดท้ายแล้วหล่อนก็ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง เป็นแค่คนที่โดนจูงจมูกเหมือนไม่มีความคิด...

            “ค่ะ” ตอบรับเสียงเบา เพราะดูเหมือนว่าเธอจะทำในสิ่งที่เขาไม่ชอบแล้ว ยิ่งรู้แบบนี้ความเป็นไปได้ของเราก็ยิ่งห่างไกลมากกว่าเดิม เธอไม่รู้เลยว่าจะสามารถสมหวังกับเขาได้หรือเปล่า เมื่อความรักมันไม่ใช่เรื่องของคนสองคนอีกต่อไป

            “อยากได้อะไรอีกไหม” เขาถามเพราะอยากรู้ว่าหล่อนมีเรื่องอื่นอีกหรือเปล่า ค่อนข้างคาดหวังพอสมควรแต่หล่อนกลับส่ายศีรษะไปมา เหมือนว่าหมดธุระที่จะพูดแล้ว

            “ไม่แล้วค่ะ” ถึงจะผิดหวังแต่ก็ไม่ได้ทำให้ห่อเหี่ยวมากนัก เมื่อหล่อนไม่มีสิ่งใดจะขอก็ให้เป็นหน้าที่ของตนที่จะขอเอง

            “แต่พี่อยากได้”

            “คะ...อยากได้อะไรเหรอคะ” เลิกคิ้วแล้วมองเขาเชิงคำถาม ก่อนที่ร่างหนาจะยกยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วใช้โอกาสนี้เพื่อไปดินเนอร์กับหล่อนโดยไม่สนใจงานบนโต๊ะอีกต่อไป

            “ไปกินข้าวกับพี่ได้ไหม” คำชวนของเขาเรียกรอยยิ้มจากเธอทันที

            “ได้ค่ะ”

            รอโอกาสนี้เช่นเดียวกันมีหรือจะปฏิเสธ เขารีบเลือกร้านอาหารแล้วพาเธอไปดินเนอร์กันสองคน มีความสุขเป็นอย่างมากจนไม่อยากแยกกัน แต่ก็ต้องมาส่งเธอถึงหน้าบ้านพร้อมบอกลาด้วยแววตาเสียดาย ไม่ลืมซื้อช่อดอกทิวลิปสีชมพูให้หล่อนเหมือนเดิม

            เหมือนว่าความรักของเขากำลังจะเบ่งบานอีกครั้ง...

            ความสุขอยู่กับเธอได้ไม่นานเมื่อเดินถือช่อดอกไม้เข้ามาในบ้าน กลับพบน้องสาวที่เข้ามาขวางทางแล้วมองด้วยใบหน้าบึ้งตึง เธอรู้ทันทีว่าจะต้องเจอกับเรื่องชวนปวดหัวอย่างแน่นอน อยากเดินหลีกหนีแต่ก็เหมือนจะไม่พ้นเพราะอีกฝ่ายยังคอยขวางทางไม่ให้ขึ้นชั้นบนสักที

            อีกทั้งบ้านก็เงียบเหมือนไม่มีคนอยู่ หล่อนพรูลมหายใจเหนื่อยล้า ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คำว่าพี่น้องของเราไม่มีความหมายอีกต่อไป เธอเป็นแค่เด็กรับใช้ในสายตาของอรสินี

            “ไปกินข้าวกับพี่หนึ่งมาอีกแล้วเหรอ” เห็นตั้งแต่รถคันคุ้นตามาจอดหน้าบ้าน อัญชิสาลงจากรถพร้อมช่อดอกไม้ยิ่งทำให้โมโหมากกว่าเดิมแต่รอจนกว่าอีกฝ่ายจะเดินเข้าบ้าน เพื่อให้พ้นจากสายตาของชายที่เธอหมายปอง

            “ใช่” ตอบเสียงเรียบแล้วเบี่ยงกายเล็กน้อยเพื่อจะเดินขึ้นห้อง กลับถูกกระชากไหล่จนเกือบล้มยังดีที่ประคองตัวเองเอาไว้พร้อมกอดช่อดอกไม้ที่ได้รับจากเขาแน่น