๗ ฟองสบู่ในอากาศ (๔)

“อ้าว สงสัยมีปัญหา ไว้พี่ดูให้นะครับ” เขาหยิบเช็คออกจากมือหล่อนแล้วกอดเอวบางเอาไว้ ก้มลงสูดกลิ่นหอมของกายสาวโดยไม่ไว้ท่าทีอีกต่อไป แสดงออกชัดเจนถึงความต้องการของร่างกายทำให้เธอทำตัวไม่ถูกเพราะไม่เคยเจออีกฝ่ายในเวอร์ชั่นนี้มาก่อน

            ปกติเขาจะสุภาพเรียบร้อย ไม่เคยถึงเนื้อถึงตัวเลยสักครั้ง แต่หลังจากผ่านค่ำคืนด้วยกันก็เหมือนว่าร่างหนาจะเปลี่ยนไป

            “ค่ะ”

            ทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งนิ่งอยู่แบบนั้น เธอพยายามจะไม่เอนกายพิงเขาแล้วย่นคอเพื่อหลบเลี่ยง กลับถูกอีกฝ่ายรุกรานเหมือนเดิมจนไม่อาจหลบหนีไปไหนได้

            “อย่าค่ะ นี่ห้องทำงานนะคะ” ความแข็งขืนที่ดันด้านหลังทำให้เธอต้องรีบเบรกเขาอย่างรวดเร็ว กลัวว่าชายหนุ่มจะจัดการตนในห้องทำงานที่มีคนเข้าออกได้ตลอดเวลา ทว่าเขาไม่ได้สนใจในเรื่องนี้เลยสักนิด กลับเอาแต่ใจตัวเองด้วยการกอบกุมทรวงอกหยุ่น

            “ไม่เป็นไรหรอก ไม่มีใครเข้ามาถ้าพี่ไม่เรียก” ไม่พูดพร่ำทำเพลง เลือกจะลุกยืนแล้วจูงมือหล่อนไปยังโซฟาตัวยาวเพื่อจัดการทุกอย่างให้จบ ผลักหญิงสาวนอนลงบนนั้นพร้อมกับขึ้นคร่อมทับอย่างรวดเร็ว แต่คราวนี้เขาไม่ได้ถอดทุกอย่างเพียงแค่ปลดกางเกงของตัวเองลงเพื่อความรวดเร็วเท่านั้น

            ที่สำคัญมันก็แค่เซ็กส์ที่ระบายความอยาก ไม่มีอารมณ์หวานเข้ามาเกี่ยวข้อง...

            “อื้อ พี่ พี่หนึ่ง...” กางเกงของหล่อนถูกถอดออกมากองไว้ที่ปลายเท้า ก่อนจะเลิกเสื้อเธอขึ้นพร้อมกับชั้นในที่ถูกเลิกขึ้นจนเห็นดอกบัวงามซึ่งอวดความขาวอยู่ตรงหน้า ไม่รอช้ารีบประทับริมฝีปากลงไปโลมเลียทั้งสองข้างไม่ให้น้อยหน้า บีบเคล้นจนมันขึ้นสีแดงเป็นรอยมือ แล้วค่อยปล่อยเพื่อมาขยี้ปทุมถันจนชูชันแข็งเป็นไต

            เธอครางไม่ได้ศัพท์แสดงออกถึงอาการเสียวกระสัน ส่วนเขาก็ใช้จังหวะนี้เพื่อทำตามความต้องการของร่างกาย สอดความแข็งขืนเข้าไปพร้อมยกขาข้างหนึ่งของหล่อนให้กว้างขึ้นจนใบหน้าหวานเหยเก เธอพยายามคว้าสิ่งตรงหน้าก่อนจับแขนแกร่งไว้

            ร่างกายขยับตามแรงกระแทกพร้อมกับเสียงครางที่ดังลั่นห้องจนต้องรีบเม้มปากตัวเองเอาไว้ หล่อนไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เราใกล้ชิดกันขนาดนี้ เขาทำทุกอย่างเหมือนเป็นเรื่องปกติส่วนตนก็คล้อยตามเพราะความรัก มองดวงหน้าคมแล้วยิ่งครางเสียงดังอย่างกลั้นไว้ไม่ไหว

            เพราะรัก...จึงยอมหมดหัวใจ

            “อัญกลับก่อนนะคะ” เมื่อเขาได้ทุกอย่างที่ต้องการก็ถอนกายออกพร้อมสวมกางเกงอย่างรวดเร็ว ส่วนหล่อนก็นอนอ่อนแรงบนโซฟา ก่อนรีบจัดการตัวเองเช่นเดียวกัน อยากรีบเข้าห้องน้ำเพราะเหนอะตามขาแต่ถูกเขายื่นกระดาษทิชชู่มาให้เช็ด

            ร่างบางเขินจนหน้าแดงก่ำแต่ก็ยอมหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดเพื่อแก้ขัด กลับมาแต่งตัวเรียบร้อยเหมือนเดิมแม้จะรู้สึกแปลกในใจอยู่บ้าง

            หลังเสร็จกิจกรรมร่วมรักหล่อนควรได้รับการทะนุถนอมจากเขาบ้างไม่ใช่หรือ แต่ทำไมรู้สึกเหมือนถูกทิ้งไว้กลางทางคนเดียวตลอด อยากถามแต่ก็ไม่กล้าเอื้อนเอ่ยวาจาใดออกไป นอกจากขอตัวกลับบ้านหลังทุกอย่างจบลง

            “ครับ” เขาไม่ได้รั้งหล่อนไว้แล้วพยักหน้าตอบกลับยิ้มแย้ม ดินกลับไปนั่งยังเก้าอี้ตัวใหญ่แล้วมองเธอนิ่งจนร่างบางทำตัวไม่ถูก

            เธอรู้สึกได้ว่าเขากำลังเปลี่ยนไป...

            เพียงแค่เธอเดินออกไปใบหน้าของเขาก็กลับมาเคร่งขรึมเหมือนเดิม กำมือแน่นเพื่อระงับอารมณ์อ่อนไหวของตัวเองที่มีต่อหญิงสาว ย้ำเตือนว่าทำทุกอย่างเพื่อแก้แค้นอย่างเดียวเท่านั้น ไม่มีเรื่องใดมาเกี่ยวข้อง

            ความรู้วึกที่มีให้เธอคือเกลียด...เกลียดยิ่งกว่ากิ้งกือไส้เดือน!

            “คุณเจตน์ ให้คนไปจัดการผู้ชายคนนี้เอาไปทิ้งให้ไกล อย่าให้ผมเจอหน้ามันอีก” นึกถึงคนที่ใช้เงินตนมือเติบแล้วยังเอาเพชรของเขาไปก็ยิ่งโมโห จึงสั่งคนสนิทให้ไปจัดการ สิ่งที่เสียไปเขาถือว่าเป็นค่าโง่ของตัวเองแล้วกัน

            “ครับ”

            ต่อจากนี้จะไม่มีทางเสียท่าอีกเป็นอันขาด!