๘ เสียรักไป (๑)

๘

เสียรักไป

            ผ่านไปกว่าหนึ่งเดือนที่หล่อนไม่ได้รับการติดต่อจากวินธา สร้างความดีใจปนหวาดหวั่นแก่ตนเป็นอย่างยิ่ง ไม่รู้ว่าเขาหายไปไหนเพราะคลิปของเธอก็ยังไม่ถูกลบ แต่ตอนนี้ทุกอย่างยังปกติก็ไม่อยากเอาเรื่องน่าปวดหัวมาคิดให้ว้าวุ่น

            เธอได้งานทำที่ห้างสรรพสินค้าของธนนท์ปภพ แน่นอนว่าฝ่ายชายเป็นคนช่วยให้เข้าแผนกบัญชีแล้วยังมาหาเธอบ่อยจนคนอื่นเริ่มนินทาถึงความมีอภิสิทธิ์ของอัญชิสา ไม่ว่าจะมีห้องส่วนตัวหรืองานน้อยกว่าคนอื่น จนไม่มีใครอยากเข้ามาคบค้าสมาคมหรือพุดคุยด้วย กลายเป็นดาบสองคมเสียอย่างนั้นจนเธอต้องพูดกับเขาอย่างจริงจังแต่ชายหนุ่มก็ปัดตก

            บอกว่าอยากทำทุกอย่างให้เธอสบาย พอจะค้านกลับถูกน้อยใจจึงต้องปล่อยตามเลย ไม่อยากตื่นไปทำงานด้วยซ้ำก็ต้องทำเพื่อจะได้มีเงินมาใช้จ่ายแล้วก็จ่ายหนี้อีกฝ่าย แม้ชายหนุ่มจะบอกว่าไม่ต้องการรับเงินคืนก็ตาม

            หล่อนยังพยายามจะคืนเงินเขาเหมือนเดิม...

            เสียงหอบหายใจหลังเสร็จกิจกรรมแสนหวานก่อนคนทั้งสองจะนอนข้างกันแล้วมองเพดานสีขาว หลังจากมีครั้งแรกก็มีครั้งต่อไปไม่ว่างเว้น ใช้ห้องพักของธนนท์ปภพที่ชั้นบนเป็นสถานเริงรักของเราสองคน สร้างความหรรษาและความแปลกใหม่แก่หล่อนเป็นอย่างยิ่ง

            ทุกครั้งที่จบความสัมพันธ์ทางกายเขามักจะทิ้งเธอไว้บนเตียงแล้วลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่ได้หันมามองหรือถามว่าเจ็บตรงไหนหรือเปล่า เหมือนทำให้เสร็จตามอารมณ์ไม่ใช่เพราะความรัก จนบางครั้งหญิงสาวก็นึกน้อยใจเหมือนกัน แต่เชื่อว่าอีกฝ่ายรักตนจึงไม่อยากหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดให้อารมณ์เสีย

            “พี่หนึ่งคะ” เธอยังนอนบนเตียงโดยที่ร่างกายเปลือยเปล่า หยิบผ้าห่มมาคลุมกายเอาไว้พร้อมเรียกคนที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำ ใบหน้าเรียบเฉยยิ้มให้เธอแล้วเดินมานั่งลงข้างเตียง ก่อนสอดกายเข้ามาใต้ผ้าห่มแล้วประคองกอดหล่อนเอาไว้ จนหญิงสาวเผยรอยยิ้มด้วยความดีใจกับเรื่องเล็กน้อยที่เขาทำ

            “ครับ” กลิ่นหอมจากกายหนาทำให้เผลอสูดกลิ่นเข้าปอดด้วยความสุข เธอบดเบียดร่างกายเข้าใกล้เขามากกว่าเดิม โอบรอบเอวสอบเอาไว้เช่นเดียวกัน ไม่เคยใกล้ชิดกับชายใดขนาดนี้มาก่อน แม้แต่วินธาเองก็ตามเพราะเธอมักจะระมัดระวังตัวตลอดเวลา

            เหตุผลหนึ่งที่ยอมมอบกายให้แก่ธนนท์ปภพก็เพราะต้องการให้ชายผู้เป็นที่รักลบเลือนร่องรอยของวินธาให้หมดไป จนตอนนี้ในหัวของหล่อนมีเพียงการร่วมรักของเราสองคนเท่านั้น ซึ่งมันสร้างความสุขให้แก่หญิงสาวเป็นอย่างมาก

            “อัญจะพยายามหาเงินมาคืนพี่หนึ่งนะคะ” จุมพิตที่ไหล่หนาเมื่อสัมผัสเขาบ่อยจนเคยชิน เป็นฝ่ายเริ่มก่อนบ้างในบางครั้งแต่ส่วนใหญ่ให้เขานำเพราะหล่อนมักจะเขิน แต่ตอนนี้อยากอยู่ใกล้ชิดกับชายหนุ่มจึงมีความกล้ามากกว่าทุกครั้ง

            “ไม่เป็นไรหรอก พี่ให้ก็คือให้...” เงินห้าแสนและเครื่องเพชรที่เขาให้ยังคงติดอยู่ในใจเธอ โชคดีที่เช็คหนึ่งล้านไม่ได้ถูกนำไปขึ้น หล่อนนำไปคืนเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้วเพราะวินธาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ในใจภาวนาให้เขาหายไปตลอดกาลยิ่งดี

            ซึ่งเงินจำนวนที่เขาให้เธอไม่น้อยเลยสักนิด ไม่อยากได้มาฟรีจึงคิดจะหามาคืนแม้ว่าอาจจะใช้เวลาหลายปีก็ตาม

            “ไม่ได้หรอกค่ะ อัญจะพยายามหามาคืนให้ได้” เงยหน้ามองเขา กอดเอวสอบเอาไว้พร้อมยิ้มให้ชายหนุ่ม ก่อนเขาจะกระชับกอดเธอแน่นขึ้นเช่นเดียวกัน พอได้ใช้เวลาร่วมกันก็ทำให้หล่อนยิ่งหลงรักอีกฝ่ายมากกว่าเดิม

            รักจนถอนตัวไม่ขึ้นเสียแล้ว...

            “แค่พี่ได้กอดอัญแบบนี้ก็ชื่นใจแล้ว” ก้มลงฟัดแก้มนุ่มแล้วผละออก นอนกึ่งนั่งให้หญิงสาวกอดแล้วแววตาก็เริ่มแปรเปลี่ยน แต่เธอไม่เห็นเพราะกำลังมองไปยังโทรทัศน์ปลายเตียงเพื่อรวบรวมความกล้าจะได้พูดเรื่องของเราสักที

            ทุกอย่างพัฒนาไปไกลแต่สถานะยังไม่เดินหน้าไปด้วย ไม่มีคำบอกรักหรือขอเป็นแฟน เธอรอมาสักพักเขาก็ไม่ยอมพูดสักที จนหญิงสาวคิดว่าตัวเองควรเป็นฝ่ายถามชายหนุ่ม แต่ยังไม่ทันเอ่ยออกมาก็ถูกเขาขัดเสียก่อน

            “อัญเรียนจบแล้ว…อยากเรียนต่อหรือเปล่า” หล่อนเงยหน้ามองเขาแล้วทำหน้าครุ่นคิด

            “คิดไว้เหมือนกันค่ะ อยากต่อปริญญาตรีแต่คงทำงานเก็บเงินก่อนค่ะ ค่าเรียนไม่ใช่น้อยอัญไม่อยากรบกวนเงินทางบ้าน” มีหลายเรื่องที่ปิดบังเขาเอาไว้ไม่ว่าจะความจริงเรื่องครอบครัว หรือเรื่องของวินธาก็ตาม ไหนจะเคยไปกินข้าวกับชายมากหน้าหลายตา กลัวว่าถ้าเอ่ยออกไปอีกฝ่ายจะรับไม่ได้

            แล้วเธอก็คงเป็นฝ่ายถูกเขาทิ้ง...

            ซึ่งตนไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น จึงพยายามยืดระยะเวลาออกไปก่อน หลังจากเป็นคนรักเชื่อว่าเขาต้องเข้าใจตนอย่างแน่นอน

            แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่ถูกขอขยับสถานะก็ตาม หล่อนเชื่อว่าสักวันเขาจะต้องพูดมัน มองออกว่าแววตาชายหนุ่มเต็มไปด้วยความรักและหลงใหลในตัวเอง เธอไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองแต่เขาเคยพูดว่าชอบ อีกไม่นานก็คงขอคบ

            อัญชิสาแทบจะอดใจรอวันนั้นให้มาถึงไม่ไหวแล้ว...

            “สัปดาห์พี่จะไปคุยกับพ่อแม่ของอัญเรื่องเรานะ” หลังจากที่เธอพูดจบเขาก็เงียบไปสักพัก แล้วเอ่ยสิ่งที่หญิงสาวไม่คาดคิด ทำเอาหล่อนถึงกับผุดลุกนั่งจนผ้าห่มร่นมากองอยู่ที่เอว เผยให้เห็นส่วนบนที่เปลือยเปล่าจนเขาต้องเอื้อมมือมาประคองทรวงอกนุ่มเป็นการหยอกล้อ

            “จริงเหรอคะ” ถามแววตาเป็นประกายแล้วตีมือหนาที่หยอกล้อกัน ยกผ้าห่มมาคลุมกายอย่างรวดเร็วแล้วโถมกายเข้ากอดอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้มกว้าง เต็มไปด้วยความสุขที่เต็มตื้นไม่คิดว่าชายหนุ่มจะดีกับตนขนาดนี้

            “จริงครับ”

            “ขอบคุณนะคะพี่หนึ่ง” กายแบบบางเกยอยู่ด้านบน จึงไม่เห็นรอยยิ้มสมเพชกับแววตาเย้ยหยันของเขา เธอมีเพียงฝันหวานคิดว่าเรื่องของเราสองคนจะจบลงด้วยดี

            “ครับ”

            ต่างจากเขาที่อยากเห็นนางฟ้าตกจากสวรรค์ อยากรู้ว่าถึงวันนั้นหล่อนจะเจ็บหนักแค่ไหน

            เจ็บเหมือนที่เขาเคยเจ็บหรือเปล่า...