๘ เสียรักไป (๓)

หล่อนหน้าซีดปากสั่นด้วยความเสียใจ คิดว่าตัวเองอาจหูฝาดไปหรือเปล่า ไม่อยากเชื่อว่าชื่อที่ออกมาจะเป็นน้องสาวของหล่อน ทั้งที่เราสองคนเพิ่งหลับนอนกันไปเมื่อวาน เรื่องพวกนี้มันเป็นเพียงแค่ความฝันของหล่อนคนเดียวอย่างนั้นหรือ

            เพล้ง

            เสียงแก้วแตกกับอาการตกใจไม่ได้ทำให้คนรอบข้างสนใจเธอเลยสักนิด ทุกคนกลับเข้ามาจับมือเขาพร้อมแย้มยิ้มอย่างมีความสุข กันหล่อนออกไปเป็นคนนอกโดยปริยาย โดยเฉพาะน้องสาวที่ยิ้มกว้างกว่าใครเพื่อน กอดแขนหนาแล้วเอ่ยด้วยความดีใจออกนอกหน้า ไม่คิดไม่ฝันว่าตัวเองจะมีวันนี้

            หนุ่มรูปหล่อพ่อรวยมาขอเป็นแฟน ทั้งยังขอต่อหน้าพ่อแม่ซึ่งการันตีได้ว่าเราสองคนอาจคบถึงขั้นแต่งงาน แม้ว่าตอนนี้หล่อนอาจจะยังไม่มีที่เรียนระดับอุดมศึกษา แต่ถ้าได้นั่งแท่นเป็นภรรยาของผู้บริหารอนาคตไกลก็ไม่เห็นต้องเรียนให้เสียเวลาเลย

            อย่างไรเขาก็ต้องสนับสนุนเธออยู่แล้ว...

            “ยินดีค่ะพี่หนึ่ง อรยินดีมากเลยค่ะ” กอดแขนแกร่งเอาไว้แน่น ยิ้มกว้างกว่าครั้งใดแสดงให้เห็นว่ามีความสุขมากแค่ไหน ก่อนหันไปมองพี่สาวที่ยืนหน้าซีดน้ำตาคลอเบ้า แสยะยิ้มสมเพชอีกฝ่ายแล้วยิ่งมีความสุขกับความจริงที่ได้รับรู้

            คนที่ธนนท์ปภพเลือกคือหล่อน ไม่ใช่ผู้หญิงที่หน้าตาสวยเพียงอย่างเดียวเหมือนพี่สาวของตน

            สมน้ำหน้าเหลือเกิน รักเขาข้างเดียวแล้วโดนทิ้ง!

            “อายินดีให้คบกันครับ ดีใจที่บ้านเราจะได้ดองกัน...หมั้นก่อนน้องไปเรียนมหา’ลัยก็ได้นะครับ” รีบหาหลักประกันให้ลูกสาวเพื่อจะได้ไม่เสียเปรียบ ถึงถูกทิ้งก็ยังได้เงินกลับมาใช้บ้าง สองสามีภรรยามีความสุขเป็นอย่างมากจนหุบยิ้มไม่ได้

            ต่างจากผู้หญิงเพียงคนเดียวซึ่งยืนนิ่งไม่ไหวติง เธอเสียใจอย่างสุดซึ้งก่อนก้มลงเก็บเศษแก้วที่แตกกระจายเหมือนหัวใจของตนที่แตกสลาย ไม่เข้าใจว่าเขาทำแบบนี้เพื่ออะไร แล้วที่เราเคยคุยกันไว้ไม่มีความหมายสักนิดหรือ

            ไหนเขาบอกว่าชอบเธอ แต่ทำไมขอคบกับน้องสาวของตน...

            “ผมจะให้คุณพ่อคุณแม่มาคุยนะครับ” ประโยคของเขาทำให้ทุกคนในบ้านตกตะลึงมากกว่าเดิม แต่ยังไม่ทันตอบรับร่างสูงกลับเลือกจะลุกยืนเต็มความสูง พร้อมกับส่งยิ้มให้ทุกคนที่นั่นโดยไม่มองหญิงสาวที่กำลังแหลกสลายเลยสักนิด

            “วันนี้ผมน่าจะอยู่นานไม่ได้พอดีต้องรีบไปรับคุณแม่ที่บ้านคุณป้าแจง ขอตัวก่อนนะครับ สวัสดีครับ” ข้ออ้างที่พอจะคิดออกเพื่อรีบออกจากที่นี่ถูกเอ่ยออกไป ไม่มีใครรั้งเขาไว้เพราะร่างหนารีบเดินมายังรถยนต์ที่จอดอยู่หน้าบ้าน

            เขาคิดจะเปิดประตูเพื่อเข้าไปนั่งประจำตำแหน่งคนขับ กลับถูกคว้าแขนเอาไว้พร้อมคำถามจากผู้หญิงที่ติดอยู่ในความเสียใจและสงสัยว่าเรื่องของเรามันจบลงแบบนี้ได้อย่างไร เมื่อเธอกับเขาต่างรักกันไม่ใช่หรือ

            อัญชิสาไม่รับรู้ด้วยซ้ำว่ามือของตัวเองถูกแก้วบาดจนเป็นแผล เธอเลือกจะรั้งเขาเอาไว้แม้ว่าภาพตรงหน้าจะพร่าเลือนเพราะมีน้ำตาบดบังเอาไว้จนต้องรีบใช้หลังมือปาดน้ำสีใสออกจากใบหน้า

            “พี่หนึ่ง พี่หนึ่งคะ...มันหมายความว่ายังไงคะ พี่บอกว่าจะมาคุยเรื่องของเรา...” ถามเสียงสั่นทั้งยังพยายามจะไม่ยิ้มแต่มันก็ดูฝืนเหลือเกิน เธอเสียใจจนไม่อยากยอมรับความจริงจึงมาถามจากอีกฝ่าย แล้วเขาก็เลือกปลดมือของหล่อนออก ถอยห่างราวกับไม่อยากเข้าใกล้ ปล่อยร่างบางยืนนิ่งจ้องหน้าเขาอยู่แบบนั้น

            “เรื่องของเราไม่น่าจะมีอะไรต้องคุยนะ พี่ไม่ได้คิดอะไรกับอัญ...แค่เซ็กส์ไม่กี่ครั้งจะให้จริงจังทำไม” เขายิ้มให้เธอแต่เป็นแววตาที่หล่อนไม่เคยเห็นมาก่อน ห่างเหินและเต็มไปด้วยความสมเพช มองกันเหมือนเป็นเพียงขยะชิ้นหนึ่งเท่านั้น

            หัวใจของเธอเต้นรัวน้ำตาไหลพรากราวเขื่อนแตก กำมือแน่นจนรู้สึกชาแล้วถามเขาเสียงแผ่ว จับต้นชนปลายไม่ถูกว่าเกิดอะไรขึ้น

            ทั้งที่เรารักกัน...ทำไมถึงจบที่เขาไปคบกับอรสินี

            “พี่พูดอะไรน่ะ”

            “เอาล่ะ ฉันไม่อยากจะเล่นละครต่อหน้าผู้หญิงแบบเธอแล้ว ความรู้สึกที่ฉันมีให้เธอคือรังเกียจและขยะแขยง เงินที่ฉันให้ถือว่าทำบุญทำทานจะได้ไม่ต้องกลับมาเจอคนหน้าเงินทำตัวเป็นปลิงแบบเธออีก ต่อจากนี้ถ้าเธอกันก็ทำเหมือนไม่รู้จักฉันจะขอบคุณมาก” เอามือล้วงกระเป๋าพร้อมกับเฉลยหมดทุกอย่างให้เธอรู้โดยไม่คิดปิดบังอีกต่อไป

            อย่างไรก็ไม่หวังจะให้หญิงสาวกลับเข้ามาในชีวิตอีกต่อไป ส่วนเรื่องคบหากับน้องสาวหล่อนก็แค่พูดเพื่อให้อัญชิสาเจ็บเท่านั้น เขาพอจะมองออกว่าคนบ้านนี้ไม่ต่างจากปลิงที่คิดแต่จะสูบเลือดเนื้อกัน แล้วเรื่องอะไรจะเอาตัวลงไปเกลือกกลั้วด้วย

            เขาเล่นสนุกพอแล้ว...

            “พี่บอกชอบอัญ...” บอกเสียงสั่นย้ำถึงความรักที่เขาเคยบอกกัน

            อยากเดินเข้าไปใกล้แต่สายตาที่เขามองมาทำให้หล่อนไม่กล้าจะเข้าไป เธอพยายามเช็ดน้ำตาออกเพื่อจะได้มองหน้าเขาชัดขึ้น ยังคงส่ายหน้าไม่เชื่อกับคำพูดของชายหนุ่ม สะอื้นไห้ตัวโยนแต่เขากลับมองว่าเป็นเพียงละครฉากหนึ่งเท่านั้น

            ชายหนุ่มไม่ได้รู้สึกเห็นใจอัญชิสาเลยสักนิด เขาเลือดเย็นกว่าที่เธอคิดเอาไว้เสียอีก

            “หึ แค่คำพูดลวงโลกเธอเชื่อด้วยหรือไง ฟังนะอัญชิสา...ฉันไม่ได้รักเธอ สิ่งเดียวที่ให้ได้คือเกลียด ได้ยินไหมว่าฉันเกลียดเธอ!” โน้มหน้าลงมามองเธอแล้วจ้องเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย ย้ำชัดถึงความรู้สึกให้สลักไปถึงใจของเธอ

            แสยะยิ้มเป็นการปิดท้ายแล้วขึ้นรถของตนขับออกไปอย่างรวดเร็วแทบไม่เห็นฝุ่น ปล่อยให้ร่างบางยืนร้องไห้มองตามท้ายรถจนลับสายตา เธอปล่อยโฮแล้วเช็ดน้ำตายืนอยู่กลางถนนเหมือนเด็กน้อยที่ถูกทิ้ง หัวใจแหลกสลายไม่มีชิ้นดี เลือดที่มือยังหยดลงบนพื้นเพราะไม่ได้รับการทำแผล ปากอวบอิ่มเม้มแน่นเข้าหากัน

            “ฮึก”

            คำว่าเกลียดดังก้องอยู่ในหูของเธอซ้ำอยู่อย่างนั้น พร้อมกับสายตารังเกียจที่เขาจ้องมองกัน ทุกอย่างสลักลึกลงไปในใจของเธอ จนไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้ ทรุดลงนั่งบนพื้นพร้อมเปล่งเสียงร้องไห้อย่างไม่อายใคร โดยมีน้องสาวยืนกอดอกสมเพช พร้อมกับเดินตรงมาหาอีกฝ่าย

            “สมน้ำหน้า สุดท้ายก็โดนเขาทิ้ง ฮ่าๆๆ” นั่งลงตรงหน้าคนอายุมากกว่า ยกยิ้มมุมปากสมเพชแต่อัญชิสาไม่ได้สนใจ ในหัวของเธอมีเพียงคำว่าเกลียดที่เขาตะโกนใส่หน้ากัน เธอปวดร้าวไปทั่วอกจนไม่รู้ว่าจะหายใจได้อย่างไร เพราะไม่ว่าจะสูดอากาศเข้าหรือปล่อยออกมันก็เจ็บไปหมด

            อกหักมันเป็นแบบนี้เองเหรอ...เธอเพิ่งรู้ซึ้งเป็นครั้งแรก

            “ต่อจากนี้ตัวจริงของพี่หนึ่งคืออร!” คนพูดไม่ได้สนใจพี่สาวอีกต่อไป เดินเข้าบ้านด้วยรอยยิ้มปล่อยหล่อนนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้นคนเดียว พร้อมกับหัวใจที่แตกสลายไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะประกอบกลับมาเป็นดังเดิมได้อีก

            ทุกอย่างพังลง...พร้อมกับรักเดียวที่เดินจากไป

           

            ใช้เวลาหนึ่งวันเพื่อทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นก็ยังไม่เข้าใจว่าเขาทำแบบนี้เพื่ออะไร หลอกให้รักแล้วหักอกกันอย่างเจ็บปวด หญิงสาวเหมือนร่างที่ไร้วิญญาณเดินมาทำงานด้วยดวงตาแดงก่ำทั้งยังบวมจากการร้องไห้อย่างหนัก เธอเลือกจะยื่นใบลาออกแล้วไม่ไปทำงานเพราะสู้หน้าคนในแผนกไม่ไหว รู้ว่าต้องมีแต่คำเยาะเย้ยถากถาง

            ไม่มีใครสักคนที่จะเห็นใจกัน...

            เลือกขับมอเตอร์ไซค์ไปยังโรงแรมนครเฟื่องรัตน์เนื่องจากรับงานรำเอาไว้ รู้สึกเหมือนร่างกายจะไม่ไหวก็ต้องกล้ำกลืนฝืนทนเดินไปให้ถึงห้องจัดเลี้ยง แต่เพียงแค่โผล่หน้าเข้าไปทุกคนก็เข้ามาประคองให้เธอนั่งลงจากสภาพที่ดูแทบไม่ได้