๘ เสียรักไป (๔)

“สภาพทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ เธอจะรำไหวหรือเปล่า” เพื่อนสนิทถามด้วยความเป็นห่วง ยิ่งเห็นใบหน้าซีดเผือดกับอาการเหมือนคนไม่มีแรงกับดวงตาที่บวมช้ำดูปราดเดียวก็รู้ว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักยิ่งนึกห่วง

            “ไม่รู้ ไม่รู้เหมือนกัน” ส่ายหน้าเชื่องช้า ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองมาถึงที่นี่ได้อย่างไร

            “ไปพักเถอะ ฉันว่าเธอไม่ไหวหรอกอัญ...ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวบอกพี่เปรมให้” บอกเพื่อนด้วยความเป็นห่วง เธอได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าทันที รู้ว่าตนคงฝืนรำไม่ไหวจึงลุกยืนแล้วขอบคุณอีกฝ่ายที่ช่วยเป็นธุระ ตอนนี้หล่อนอยากล้มตัวลงนอนแล้วไม่ต้องคิดอะไร

            ไม่ต้องตื่นมาเลยคงจะดี...

            “ขอบใจนะ” ยิ้มให้เพื่อนแล้วเดินออกจากห้องพักของนักแสดง กระชับกระเป๋าสะพายก่อนสวมหมวกและแว่นตาดำเพื่อปกปิดตัวตน กำลังจะเดินออกจากโรงแรมแต่กลับต้องชะงักฝีเท้าเมื่อพบร่างสูงกำลังเดินตรงมา

            ธนนท์ปภพสบตากับเธอครู่หนึ่ง แล้วหล่อนก็เผลอเรียกชื่อเขา เกือบเอื้อมมือไปจับแขนชายหนุ่มแล้วแต่เขากลับเดินผ่านไปเสียก่อน

            “พี่หนึ่ง...” เหมือนว่าเธอจะกลายเป็นอากาศในสายตาของอีกฝ่าย เขาก้าวเดินไปข้างหน้าสวนเธอโดยไม่คิดหันมองด้วยซ้ำ น้ำตาที่เคยเหือดแห้งไหลออกมาอีกรอบ ก่อนจะหอบร่างกายบอบช้ำของตัวเองออกจากโรงแรมสุดหรู

            “ฮือ” เปล่งเสียงร้องไห้ออกมาก่อนรีบปิดปากตัวเองเพราะคนที่เดินผ่านหันมามอง แต่ตอนนี้หล่อนไม่มีอารมณ์จะสนใจใครแล้ว ไม่มีกระทั่งแรงจะขับมอเตอร์ไซค์กลับบ้าน ทรุดนั่งลงหน้าโรงแรมด้วยอาการวิงเวียนศีรษะ ก่อนจะล้มตัวลงบนพื้นพร้อมกับเสียงที่ดังแว่วมาในหู

            “หนู หนูเป็นอะไรไหม”

            ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับจากร่างบาง จนคนแถวนั้นต้องรีบพาเธอส่งโรงพยาบาลโดยเร็วที่สุด...

            ดวงตากลมเหม่อมองบรรยากาศรอบข้างที่ชวนหดหู่มากกว่าเดิม เธอกลับมาถึงบ้านด้วยสติที่ครบถ้วนแต่หัวใจกลับแตกสลายจนรู้สึกว่าตัวเองได้กลายเป็นหุ่นยนต์ไปแล้ว จอดรถมอเตอร์ไซค์ที่ด้านหน้าพร้อมกับคำพูดของหมอที่ย้ำอยู่ในหัว

            “คุณตั้งครรภ์ได้สามสัปดาห์แล้วนะคะ ต่อจากนี้หมออยากให้ระมัดระวัง...” หล่อนรับรู้เพียงแค่นั้นก่อนจะเดินไปรับยาโดยที่เพิ่งทราบว่ามีอีกหนึ่งชีวิตถือกำเนิดขึ้นมา จะบอกว่าดีใจก็คงไม่ถูกทั้งหมดเพราะรู้ดีว่าต่อจากนี้จะพบเส้นทางที่ยากลำบากมากกว่าเดิม

            เธอไม่สามารถมีชีวิตสงบสุขได้หากทุกคนที่บ้านรู้ว่าตั้งครรภ์ ขณะเดียวกันธนนท์ปภพก็คงไม่ดีใจหากทราบว่าหล่อนท้องลูกของเขา

            อาจสั่งให้ไปทำแท้ง...

            “ฮึก...” แค่คิดก็ต้องโอบกอดตัวเองเอาไว้แล้วปล่อยโฮอยู่โรงจอดรถ พึมพำเสียงเบาน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตาของตัวเอง ทำไมถึงพบแต่ความยากลำบากชีวิตไม่เคยโรยด้วยกลีบกุหลาบเลยสักครั้งจนนึกท้อแท้

            “ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย...” พึมพำเสียงเบาแล้วหยัดกายลุกยืนเพื่อจะเข้าบ้าน กลับต้องชะงักเมื่อเห็นน้องสาวเดินออกมาพอดี ช่างประจวบเหมาะกับเสียงรถยนต์ที่แล่นมาจอดด้านหน้า พอมองตามก็พบรถที่คุ้นเคยแต่เจ้าของรถไม่ได้ลงมา

            น้ำตาที่เคยเหือดแห้งไหลออกมาอีกครั้ง เธอรีบปาดน้ำตาออกอย่างรวดเร็ว ขณะที่สบตากับน้องสาวซึ่งแสยะยิ้มให้ด้วยความสมเพช

            “โทรมเป็นศพเลย” เธอรีบเดินเข้าบ้านอย่างรวดเร็วเพราะรู้ว่าสภาพของตัวเองตอนนี้ไม่พร้อมจะให้เขาเห็น ถึงแม้ไม่รู้ว่าชายหนุ่มจะมองมาหรือเปล่าก็ตาม

            “พี่หนึ่งมารับแล้ว หนูไปก่อนนะคะ” หันไปโบกมือลาพ่อแม่ที่แต่งตัวเตรียมจะออกไปข้างนอกเหมือนกัน

            เธอยืนมองบุพการีโดยไม่ทราบว่าพวกท่านจะไปไหน ดวงตากลมกระพริบปริบไล่น้ำตาออก รู้สึกว่าร้องไห้อย่างหนักจนปวดหัวอยากพักผ่อน หมดแรงและพลังจะใช้ชีวิตต่อไป แต่เมื่อคิดถึงอีกหนึ่งชีวิตที่อยู่ในท้องก็ต้องรวบรวมพลังใจทั้งหมด แล้วใช้ชีวิตต่อไป

            “อัญ เฝ้าบ้านดีๆ พ่อกับแม่จะออกไปข้างนอก”

            “ค่ะ”

            เธอพยักหน้าแล้วรอส่งพวกท่านออกไปข้างนอก ก่อนปิดประตูลงกลอนเข้ามาทำอาหารรับประทาน เพื่อจะได้กินยาที่หมอสั่ง มองไปทั่วบริเวณบ้านที่อยู่ตั้งแต่จำความได้ พร้อมพึมพำเสียงเบากับตัวเอง

            “บ้าน...มันไม่ใช่บ้านหรอก มันคือกรงขังต่างหาก”

            คิดดังนั้นก็ตัดสินใจขั้นเด็ดขาด

            เมื่อทุกคนไม่เห็นเธอเป็นคนในครอบครัว แล้วจะทนอยู่ที่นี่อีกทำไม...

            ตัดสินใจเก็บเสื้อผ้าและของมีค่าเพื่อไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ต่อจากนี้จะมีแค่เธอกับลูกน้อยสองคนเท่านั้น