๙ กรงขังใหม่ (๑)

๙

กรงขังใหม่

            ระยะเวลากว่าสิบเอ็ดปีที่ผ่านมาทำให้เขาเติบโตเป็นคนใหม่ที่แข็งแกร่งมากกว่าเดิม ทิ้งคราบของชายหนุ่มผู้มองโลกในแง่ดีออกเป็นนักธุรกิจที่เฉียบขาดและน่าเกรงขามในสายตาคนภายนอกแม้จะอยู่ในวัยสามสิบสามปีก็ตาม ธุรกิจทั้งหมดของครอบครัวเขาเป็นคนดูแลก่อนส่งต่องานให้น้องชายอีกสองคนและน้องสาวผู้ที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของคนทั้งบ้าน

            ไม่เคยมีใครเห็นรอยยิ้มของเขาอีกนอกจากคนในครอบครัว ชีวิตรักของชายหนุ่มก็ถูกล้างออกไปจากสารบบไม่มีใครกล้าเอ่ยถึง เหมือนเป็นเรื่องต้องห้ามใครเอ่ยขึ้นมาอาจสิ้นชื่อก็เป็นได้ เขาครองตัวโสดมากกว่าสิบปีไม่ใช่เพราะไม่มีคนเข้าหาแต่ไร้ซึ่งศรัทธาในความรัก

            แต่ก็ใช่ว่าจะปล่อยให้ตัวเองเหงาในยามค่ำคืน มีบางครั้งที่เด็กสาวมักถูกส่งมาบำเรอความสุข เขารับบ้างปฏิเสธบ้างแล้วแต่ว่าจะถูกใจหรือเปล่า อย่างเช่นวันนี้ที่ปลดปล่อยความต้องการของร่างกายเสร็จก็ลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่มีการโอบกอดหรือพูดคุยนอกเหนือจากนั้น เขาขีดเส้นกั้นความสัมพันธ์ไว้ชัดเจนกับคนอื่น

            ใบหน้าคมเคร่งขรึมอยู่เสมอจนดูน่ากลัว แต่ยามอยู่บนเตียงกลับเปลี่ยนเป็นเร้าร้อนจนหญิงหลายคนอยากเป็นมากกว่าคู่นอน ลีลาน่าประทับใจกับเซ็กส์ที่ถึงใจซึ่งเขาปรนเปรอให้เจ้าหล่อน ไหนจะฐานะร่ำรวยมหาศาลกับอำนาจล้นมือ ใครบ้างจะไม่อยากเข้ามาเป็นภรรยาของหัวเรือใหญ่แห่งเฟื่องรัตน์ภักดี

            น่าเสียดายที่เขาไม่มีความคิดอยากแต่งใครเข้าบ้าน ครอบครัวให้อิสระในการเลือกคู่ครอง บิดายกธุรกิจทั้งหมดให้บรรดาลูกทุกคนก่อนบินไปใช้ชีวิตที่ต่างแดนกับความสงบสุขในไร่อันอบอุ่น นานครั้งจะกลับบ้านแต่ก็มาทุกเทศกาล

            โดยเฉพาะวันครบรอบการจากไปของมารดา...

            ทุกคนในครอบครัวต่างเสียศูนย์ไปพักใหญ่ ท่านไปกะทันหันจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ เขาเป็นพี่ใหญ่เสียใจมากไม่ได้ต้องคอยประคองน้องอีกสามคน ส่วนบิดาถึงกับทิ้งทุกอย่างให้ลูกจัดการแล้วปลีกวิเวกไปอยู่ลำพัง

            นั่นคือการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของครอบครัวพวกเขา คือการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักโดยไม่มีวันหวนกลับ...

            “คุณหนึ่งจะไปแล้วเหรอคะ” สวมชุดไปรเวทออกมาจากห้องน้ำ เดินมาหยิบของสำคัญแล้วทิ้งเงินไว้ให้สำหรับการบริการตลอดสามชั่วโมงที่ทำให้เขาผ่อนคลายได้บ้าง แม้จะไม่มีความสุขทางใจแต่ก็เต็มอิ่มทางกาย

            หล่อนรั้งเขาไว้ด้วยการลุกจากเตียงโดยสวนเพียงชุดชั้นในสองชิ้น เดินเข้ามากอดแขนหนาเอาไว้อย่างออดอ้อน ช้อนสายตามองหวานจนร่างหนาต้องปลดมืออีกฝ่ายออกด้วยความรำคาญ ไม่ชอบการใกล้ชิดเกินควรหลังจากกิจกรรมของพวกเราเสร็จสิ้นลง

            “อือ” ตอบแบบขอไปทีแล้วคิดจะเดินออกจากห้อง กลับถูกรั้งเอาไว้อีกเหมือนเดิมสร้างความรำคาญแก่เขาเป็นอย่างยิ่ง

            “ไว้คราวหน้า”

            “ไม่มีคราวหน้า เอาเงินไปแล้วห้ามมาให้ฉันเห็นหน้าอีก” เขารีบบอกปัดพร้อมยัดเงินเพิ่มใส่มือเธอ สายตาดุดันจนเจ้าหล่อนไม่กล้าเซ้าซี้อีก เลือกจะตอบรับเสียงเบาในลำคอพร้อมกับยอมปล่อยให้เขาเดินออกจากห้อง

            “ค่ะ” เธอมองเงินด้วยความพึงพอใจ ไม่เคยบริการชายหนุ่มรูปหล่อแล้วยังร่ำรวยขนาดนี้มาก่อน ประทับใจจนอยากขอเป็นขาประจำแต่เหมือนจะรู้กันว่าชายหนุ่มไม่คิดสานสัมพันธ์มากเกินกว่าคู่นอน และไม่มีใครได้นอนเตียงเดียวกับเขามากกว่าสองครั้ง

            ปิดกั้นตัวเองจนยากเข้าถึง ขนาดน้องทั้งสามยังไม่มีใครทราบเรื่องส่วนตัวของพี่ชาย เขาเปิดเผยเท่าที่อยากให้รู้เท่านั้น

            “วันนี้ผมต้องไปไหนอีกหรือเปล่า” ขึ้นมานั่งเบาะหลังเตรียมไปงานพบปะสังสรรค์นักธุรกิจ ช่วงนี้เขาเข้ามาดูแลกิจการสนามกอล์ฟแทนน้องชายอย่างมนัสกรที่ไม่ค่อยจะทำงานสักเท่าไหร่ เก่งแต่เรื่องหนีไปเที่ยวเมืองหลวงมากกว่า

            นอกจากเจตน์ที่เป็นเลขานุการข้างกายแล้ว เขาเปิดรับผู้ช่วยอีกคนอย่างศักดิ์ชัยซึ่งอายุน้อยกว่าตนห้าปีแต่การทำงานไร้ที่ติ คอยติดตามข้างกายแล้วให้คนสนิททำงานเอกสารเพราะอายุของอีกฝ่ายก็เพิ่มมากขึ้นทั้งยังมีปัญหาเรื่องเข่าเดินเหินไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่

            “ไม่ครับ นัดตีกอล์ฟถูกเลื่อนเป็นสัปดาห์หน้า” หนุ่มอายุยังน้อยแต่ความสามารถไปไกลกว่าอายุอย่างศักดิ์ชัย ไววิทยาเอ่ยขณะที่เปิดสมุดนัดของเจ้านายดูรายละเอียด เขามักจะนั่งด้านหน้าข้างคนขับรถเพื่อคอยอำนวยความสะดวกให้แก่ธนนท์ปภพ ซึ่งส่วนมากก็ไม่ค่อยได้ทำอะไรนอกจากบริการเรื่องเล็กน้อย คอยจดจำรายละเอียดจุกจิกอย่างวันเกิดลูกค้าที่สนิทสนมกัน หรือวันสำคัญที่ต้องคอยส่งของไปให้เชื่อมไมตรี

            แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้เขาไม่ถนัดเอาเสียเลย โยนทุกอย่างไปให้คนติดตามอย่างเดียว ส่วนตนก็เอนกายพิงเบาะแล้วพรูลมหายใจด้วยความเหนื่อยล้า

            “คุณหนึ่งจะกลับบ้านเลยไหมครับ” เขานั่งหลับตาเมื่อรู้ว่าตัวเองจะไม่ต้องไปปั้นยิ้มแย้มต้อนรับลูกค้าหรือพูดคุยเรื่องธุรกิจ นึกอยากกลับไปเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ทำอะไรก็ได้ตามใจตัวเอง ไม่ต้องเคร่งเครียดแบกทุกอย่างไว้บนบ่าเหมือนตอนนี้

            ทั้งที่ความจริงเขาก็ไม่ได้อายุมาก เพิ่งเข้าสู่วัยผู้ใหญ่แต่เหมือนผ่านโลกมาเยอะจนทำให้ปลงกับทุกอย่าง

            “ยังดีกว่า ผมอยากไปขับรถเล่นสักหน่อย...ช่วยขับรอบเมืองสักชั่วโมงให้หน่อยได้ไหม” เหลือบมองเวลาพบว่าเพิ่งบ่ายแก่เท่านั้น อารมณ์เขาไม่คงที่ยังไม่อยากกลับบ้านตอนนี้ ความคิดฟุ้งซ่านนึกถึงอดีตอีกครั้งหลังจากฝันถึงใครบางคนที่ไม่ได้คิดถึงหล่อนนานแล้ว

            เขาใช้ชีวิตแต่ละวันด้วยการทำงานและออกกำลังกายอย่างชกมวย จนได้ขึ้นชกเวทีใหญ่ของต่างประเทศแล้วได้แชมป์ติดต่อกันสองสมัย ความน่าเกรงขามแผ่ขยายออกไปเป็นที่เลื่องลือจนไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งกับชายหนุ่มอีก

            “ครับ”

            รถเคลื่อนตัวไปตามเส้นทางรอบเมือง โดยที่เขาเหม่อมองนอกกระจกพร้อมกับความคิดที่ย้อนกลับไปวันวานหลังจากทราบข่าวของผู้หญิงที่หนีหายจากบ้าน ทุกอย่างมันกะทันหันจนเขาไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ ค่อนข้างตกใจพอสมควรแต่ก็ไม่ได้ร้อนรนหลังฟังจากปากคนเป็นน้องสาวอย่างอรสินี