บทที่ 1

เมฆฝนหนาทึบปกคลุมเมืองหลวง กลืนแสงสุดท้ายของวันจนสิ้น สายฝนเทกระหน่ำราวฟ้าถล่ม เสียงฟ้าคำรามดังสลับกับคมดาบปะทะกันและเสียงกรีดร้องของผู้คน สายฝนชะเลือดบนพื้นให้ไหลปนไปกับน้ำ แต่การต่อสู้ยังไม่มีทีท่าจะหยุดลง

บนหอคอยสูง บุรุษในชุดเกราะดำยกธนูขึ้น ดวงตาใต้เงาหมวกเกราะจับจ้องเป้าหมายเบื้องล่าง มือเหนี่ยวสายจนตึง เล็งศรอาบพิษไปยังแผ่นหลังของชายผู้หนึ่งซึ่งกำลังต่อสู้อยู่กลางวงล้อม

“ระวัง!”

นางพุ่งออกไปโดยไม่ทันคิด มีเพียงความหวาดกลัวอย่างเดียวที่บีบรัดหัวใจ—เขาจะตายไม่ได้!

ศรสีดำแหวกม่านฝนลงมา ในจังหวะที่นางผลักชายตรงหน้าออกสุดแรง

ฉึก!

ร่างของมู่หลานกระตุก ความเจ็บร้อนปักลึกจากกลางหลังทะลุถึงทรวงอก ลมหายใจสะดุดค้าง นางก้มมองเลือดที่ซึมอาบอาภรณ์สีขาว ก่อนขาทั้งสองจะหมดแรง

แขนข้างหนึ่งตวัดเข้ารับนางไว้ทัน ส่วนมืออีกข้างของชายหนุ่มยังกำดาบแน่น

ทหารศัตรูฉวยจังหวะพุ่งเข้ามา เขาหมุนตัวบังนาง ตวัดดาบรับ ก่อนฟันสวนบีบให้อีกฝ่ายถอยกรูด

“มู่หลาน!”

เสียงเรียกสั่นเครือ เขาค่อย ๆ ประคองนางไว้ในอ้อมแขน ดวงตาที่กวาดมองศัตรูอย่างดุดันกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเมื่อก้มลงเห็นเลือดบนอกนาง

“มองข้าไว้… อย่าเพิ่งหลับ”

มู่หลานพยายามตอบ อยากยกมือแตะใบหน้าที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม แต่ปลายนิ้วกลับหนักอึ้ง แม้แต่จะสูดลมหายใจยังเจ็บจนทนแทบไม่ไหว

เงาคมอาวุธวาบขึ้นด้านหลังเขา

นางอ้าปากจะเตือน ทว่าไม่มีเสียงหลุดออกมา ชายหนุ่มตวัดดาบปัดการจู่โจม กระชับแขนโอบนางไว้แน่น เลือดของนางซึมเปื้อนเสื้อเขา ขณะที่เสียงเรียกชื่อดังซ้ำอยู่ใกล้หู

ภาพตรงหน้าค่อย ๆ พร่ามัว

สิ่งสุดท้ายที่นางเห็นคือดาบในมือเขาซึ่งยังยกขวางศัตรูไว้ ส่วนอ้อมแขนอีกข้างไม่ยอมคลายจากนางเลย

⸻

เฮือก!

ไป๋มู่หลานสะดุ้งสุดตัว ลุกพรวดขึ้นนั่งบนเตียง นางหอบหายใจถี่ เหงื่อเย็นชื้นไปทั้งแผ่นหลัง มือรีบคลำหน้าอกแล้วเอื้อมไปด้านหลังอย่างหวาดผวา

ไม่มีศร ไม่มีเลือด

มีเพียงเสื้อนอนยับย่นกับม่านแพรปักลายดอกเหมย แสงรุ่งสางลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาราง ๆ ข้าวของทุกชิ้นยังอยู่ในที่เดิม

แต่นางยังเจ็บ

ความรู้สึกยามคมศรทะลุร่างชัดเจนเสียจนไม่กล้าหายใจแรง

“ฝัน… ข้าฝันอีกแล้วหรือ…”

มู่หลานกดมือเหนือหัวใจ รอจนเสียงเต้นระรัวค่อย ๆ เบาลง

นับตั้งแต่พลัดตกสระบัวเมื่อหนึ่งเดือนก่อน นางก็ฝันประหลาดอยู่บ่อยครั้ง ทว่าไม่เคยมีคืนใดทรมานจนตื่นมาแล้วยังต้องคลำหาบาดแผลเช่นนี้

ชายคนนั้นเป็นใคร?

เหตุใดนางจึงยอมรับศรแทนเขา?

นางจำอ้อมแขนนั้นได้ จำเสียงเรียกได้ แต่ใบหน้ากลับเลือนรางทุกครั้งที่พยายามนึกถึง

ลำคอแห้งผากจนต้องกลืนน้ำลาย มู่หลานหันไปมองกาน้ำบนโต๊ะ รีบเปิดม่านแล้วก้าวลงจากเตียง หวังดื่มน้ำเรียกสติสักถ้วย

ทว่า…ปลายเท้านางเหยียบชายเสื้อนอนเข้าเต็ม ๆ!

“ว้าย!”

มือคว้าเสาเตียงพลาดไปเพียงนิดเดียว ร่างระหงถลาลงไปกองกับพื้นในชั่วพริบตา

โครม!

กาน้ำกับถ้วยบนโต๊ะข้างเตียงสั่นกระทบกันกราว มู่หลานนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ไม่แน่ใจว่าควรกุมหน้าผากหรือลูบหัวเข่าก่อนดี

“คุณหนู! เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ!”

เสี่ยวถิงผลักประตูเข้ามาพร้อมอ่างน้ำอุ่น ครั้นเห็นเจ้านายก็รีบวางอ่างแล้วปรี่เข้าประคอง

“เหตุใดตื่นมาทีไร คุณหนูต้องลงไปนอนสำรวจพื้นด้วยเจ้าคะ!”

มู่หลานยันตัวขึ้นนั่ง หน้ายู่ทั้งเจ็บทั้งอาย

“ข้าก็ไม่ได้อยากรู้ว่าพื้นกว้างเท่าไรเสียหน่อย…”

“ข้าฝันร้าย”

นางเกือบเล่าเรื่องศรดอกนั้น แต่พอนึกถึงเลือดที่เปื้อนเสื้อของชายในฝัน คำพูดก็กลับติดอยู่ในลำคอ

เสี่ยวถิงช่วยพยุงนางขึ้นนั่งบนเตียงแล้วปัดชายเสื้อให้

“ฝันร้ายก็ลุกช้าๆเจ้าค่ะ เมื่อวานอยู่ในตลาดก็ทีหนึ่ง ได้ยินเสียงของตกนิดเดียว คุณหนูก็หลบจนชนตะกร้าผักกระจายเต็มถนน”

“ข้าตกใจนี่”

“แม่ค้าก็ตกใจเจ้าค่ะ อยู่ดีๆ หัวไชเท้านางก็ไปอยู่ใต้รถม้า”

มู่หลานเม้มปากอย่างเขินอาย

เสี่ยวถิงไม่รู้ว่านางเคยฝันเห็นแจกันตกตรงนั้น พอได้ยินเสียงของหล่นจึงรีบหลบ สุดท้ายกลับไม่มีแจกันสักใบ มีเพียงฝาลังไม้ที่คนงานทำตก กับตะกร้าผักซึ่งนางเป็นคนชนเอง

บางทีนางอาจคิดมากเกินไปจริงๆ แต่ความเจ็บจากศรเมื่อครู่เล่า จะอธิบายอย่างไร?

เพียงครู่เดียว เสียงตะโกนเรียกก็ดังมาจากนอกห้อง ขัดจังหวะความคิดของมู่หลาน

“ไป๋มู่หลาน! ตื่นหรือยัง? ข้ามาสะสางเรื่องเมื่อวาน อย่าคิดว่าจะหลบหน้าข้าแล้วรอดไปได้!”

มู่หลานหลับตาลงทันที

นางเพิ่งรอดจากศรในฝัน ยังต้องมารับศึกถึงห้องนอนอีกหรือ?

หลินซูเหยา บุตรีขุนนางฝ่ายซ้าย และสหายคู่กัดผู้ไม่เคยยอมปล่อยเรื่องใดผ่านไปง่าย ๆ มาถึงแล้ว

“เสี่ยวถิง บอกนางว่าข้ายังไม่—”

“ข้าได้ยินเสียงเจ้า!”

มู่หลานหันมองสาวใช้ อีกฝ่ายได้แต่ส่งสายตาว่าช่วยไม่ทันแล้ว

นางจึงลุกขึ้น หวังถอยไปตั้งหลักหลังฉากกั้น อย่างน้อยขอสวมเสื้อคลุมให้เรียบร้อยก่อน แต่เพราะมัวหันมองประตู ปลายเท้ากลับเตะขาโต๊ะเข้าอย่างจัง

“โอ๊ย!”

ร่างบางถลา มือไขว่คว้าหาที่ยึด สิ่งที่อยู่ใกล้ที่สุดกลับเป็นคอเสื้อของหลินซูเหยาซึ่งเพิ่งก้าวเข้ามาพอดี

“กรี๊ด!”

ซูเหยาถูกดึงจนเสียหลัก ทั้งสองล้มลงพร้อมกัน โดยมีมู่หลานทับอยู่ด้านบนอย่างพอดิบพอดี

เสี่ยวถิงซึ่งเพิ่งยกอ่างน้ำหมายจะย้ายให้พ้นทางรีบเบี่ยงตัวหลบ ทว่าแขนของซูเหยากลับปัดกระแทกขอบอ่าง

ซ่า!

น้ำอุ่นกับกลีบกุหลาบสาดลงบนศีรษะคุณหนูหลินเต็มๆ

ทุกอย่างเงียบสนิท

มู่หลานค่อยๆ เงยหน้า น้ำหยดจากปลายผมของซูเหยาลงข้างแก้ม กลีบกุหลาบเกาะอยู่เหนือคิ้วหนึ่งกลีบ ส่วนเจ้าตัวหลับตาแน่นราวกับกำลังรวบรวมความอดทนทั้งหมดที่มี

“ไป๋—มู่—หลาน!”

บ่าวที่ชะโงกดูตรงประตูสะดุ้งพร้อมกัน ก่อนรีบถอยหายไปอย่างรู้หน้าที่

มู่หลานตะเกียกตะกายลุก เสี่ยวถิงวางอ่างเปล่าแล้วช่วยประคองซูเหยา แต่ฝ่ายนั้นกลับนั่งตัวแข็ง จ้องคนก่อเรื่องไม่กะพริบ

“ซูเหยา… ข้าไม่ได้ตั้งใจ”

“เจ้าคิดว่าข้าควรใจเย็นอีกเพียงใด!”

มู่หลานมองเสื้อเปียกของอีกฝ่าย แล้วตัดสินใจไม่ตอบ นางรีบรับผ้าจากเสี่ยวถิงส่งให้แทน

“เมื่อครู่ข้าสะดุด…”

“เจ้าสะดุด แล้วเหตุใดข้าต้องเปียกด้วย!”

“ข้าก็ไม่คิดว่าจะต่อเนื่องกันถึงเพียงนี้”

เสี่ยวถิงก้มหน้าพรวด ซูเหยาหันขวับไปมอง สาวใช้จึงรีบคลี่ผ้าอีกผืนช่วยซับผมด้วยสีหน้าจริงจัง

มู่หลานย่อตัวลงข้างเพื่อน เห็นกลีบกุหลาบยังติดเหนือคิ้วจึงเอื้อมไปหยิบอย่างระมัดระวัง

“ข้าขอโทษจริง ๆ เจ้าจะให้ชดใช้อย่างไรก็—”

ภาพตรงหน้าพลันวูบไหว

เสียงบ่นของซูเหยาห่างออกไป แสงเช้าในห้องถูกแทนที่ด้วยโคมแดงเหนือถนน เสียงกรีดร้องดังขึ้น ผู้คนแตกฮือจนแผงขายของล้มระเนระนาด

หลินซูเหยากำลังวิ่งหนี

ใบหน้านางซีดเผือด ปิ่นผีเสื้อบนมวยผมเอียงจนแทบหลุด ชายแขนเสื้อฉีกเป็นทาง นางหันกลับไปมองด้านหลัง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

มู่หลานพยายามมองตาม แต่ฝูงชนกลับกรูเข้ามาบัง—

“มู่หลาน!”

นางสะดุ้งเฮือก

ห้องนอนกลับมาอยู่ตรงหน้า ซูเหยายังนั่งเสื้อเปียกอยู่บนพื้น มีเพียงกลีบกุหลาบในมือมู่หลานที่ถูกกำจนช้ำ

“เจ้าเป็นอะไร?” ซูเหยาขมวดคิ้ว “อย่าเพิ่งหน้าซีด ข้ายังต่อว่าเจ้าไม่จบเลย”

มู่หลานไม่ได้ตอบ หัวใจเต้นกระหน่ำจนได้ยินอยู่ในหู

เมื่อครู่นางไม่ได้หลับ นางลืมตาอยู่แท้ๆ แต่กลับเห็นซูเหยาวิ่งหนีกลางงานเทศกาลชัดเจนยิ่งกว่าความฝันครั้งใด

สายตาของนางเลื่อนไปยังปิ่นผีเสื้อบนศีรษะเพื่อน พู่มุกสามสายยังห้อยอยู่ครบ แกว่งเบา ๆ เมื่อซูเหยาเอียงหน้ามองอย่างสงสัย

งานเทศกาลโคมไฟจะเริ่มคืนนี้

และคนที่นางเพิ่งเห็นวิ่งหนีเอาชีวิตรอด กำลังนั่งรอคำขอโทษอยู่ตรงหน้า