บทที่ 2

ยามสาย แดดอ่อนลอดผ่านยอดไผ่เขียวขจีในจวนตระกูลเจียง แม้เรือนจะไม่ใหญ่โตเท่าจวนอัครเสนาบดีไป๋ แต่ทุกมุมกลับสะอาดเป็นระเบียบ ทางเดินหินทอดผ่านสวนอันเงียบสงบไปยังศาลาริมน้ำ ซึ่งเจียงอิงหลิงนั่งรอสหายอยู่ก่อนแล้ว

ใต้เท้าเจียง บิดาของนาง เป็นเสนาบดีกรมพิธีการผู้เคร่งครัดในธรรมเนียม อิงหลิงจึงได้รับการอบรมกิริยามารยาทมาอย่างดี ทว่าความสามารถที่มู่หลานชื่นชมที่สุดกลับเป็นการนั่งฟังนางกับซูเหยาเถียงกันได้โดยไม่ปวดศีรษะเสียก่อน

หลังช่วยซูเหยาเปลี่ยนเสื้อผ้าและจัดผมใหม่ มู่หลานก็ตามมาที่ศาลา ยังไม่ทันนั่ง อิงหลิงก็เหลือบเห็นปลายผมชื้น ๆ ของผู้มาเยือน

“พวกเจ้าไปทำอะไรกันมา เหตุใดผมซูเหยายังเปียกอยู่เล่า?”

“ก็เพราะคนข้างข้านี่อย่างไร!”

ซูเหยานั่งลงพลางชี้มู่หลานทันที มู่หลานได้แต่ส่งยิ้มสำนึกผิดเป็นครั้งที่นับไม่ถ้วนของเช้านี้

“ข้าเพียงก้าวเข้าห้อง นางก็คว้าคอเสื้อข้าจนล้มลงไปด้วย ยังไม่พอ อ่างน้ำล้างหน้าก็คว่ำใส่หัวข้าอีก!”

อิงหลิงมองมู่หลาน แล้วจึงมองเสื้อที่ซูเหยาสวมอยู่

“มิน่า ข้าจึงคุ้นตาชุดนี้”

“ของนางนั่นแหละ ของข้ายังผึ่งอยู่ที่จวนไป๋!”

มู่หลานรีบหยิบกาน้ำชา หมายรินเอาใจเพื่อน

“ซูเหยาคนดี ข้าขอโทษ ใครจะคิดว่าเจ้าจะเข้ามาตอนข้ากำลังล้มพอดี”

“ฟังเหมือนเป็นความผิดข้าที่เลือกเวลาเข้าไปไม่ถูก”

“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น…”

มัวแต่เงยหน้าอธิบาย น้ำชาในถ้วยจึงสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนเอ่อถึงขอบ

ซูเหยารีบคว้าข้อมือนางไว้

“พอ! ข้าเพิ่งเปลี่ยนเสื้อมา!”

มู่หลานก้มมองแล้วตั้งกาตรงทันที น้ำชาล้นลงจานรองเล็กน้อย อิงหลิงเม้มปาก ก่อนยื่นผ้ามาช่วยซับ

“ข้ารินเองเถิด พวกเจ้าจะได้คุยกันสะดวก”

“ข้าไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะ” มู่หลานกล่าวย้ำ

ซูเหยารับถ้วยจากอิงหลิงแล้วเหลือบมองนาง

“ข้ารู้ หากเจ้าตั้งใจ ข้าคงไม่ได้มานั่งอยู่ตรงนี้แล้ว”

มู่หลานไม่แน่ใจว่าควรโล่งใจหรือไม่ แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายยอมหยิบขนมเปี๊ยะขึ้นกิน จึงค่อยหยิบของตนบ้าง

ลมเย็นพัดผ่านศาลา พากลิ่นชาหลงจิ่งลอยอ่อน ๆ บนโต๊ะหินอ่อนมีขนมเปี๊ยะไส้ถั่วกวนกับขนมดอกเหมยจัดเรียงอย่างประณีต อิงหลิงยกถ้วยชาขึ้นจิบ ท่วงท่านุ่มนวลจนมู่หลานเผลอมองตาม

“วันนี้เจ้าดูไม่ค่อยสดชื่น เมื่อคืนพักผ่อนไม่พอหรือ?” อิงหลิงถามด้วยความเป็นห่วง

มู่หลานชะงัก ภาพศรสีดำวาบผ่านความคิด พร้อมความเจ็บลึกในอกที่ยังจำได้แม่น

“ข้าตื่นเช้าไปหน่อย”

นางยกถ้วยขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนความเงียบ แต่เมื่อสายตาเลื่อนไปเห็นปิ่นผีเสื้อบนมวยผมซูเหยา ความกังวลก็หวนกลับมา

พู่มุกสามสายแกว่งเบา ๆ ตามการเคลื่อนไหว

เหมือนในภาพที่เห็นเมื่อตอนเช้าไม่มีผิด

“คืนนี้เจ้าจะไปงานโคมไฟใช่หรือไม่?” มู่หลานถาม

ซูเหยาพยักหน้า

“แน่นอน ข้าเตรียมชุดไว้แล้ว เจ้าถามทำไม?”

“ข้าไปด้วย”

“ข้ายังไม่ได้ชวนเลย”

“เช่นนั้นข้าชวนเจ้าเองก็ได้”

ซูเหยาหยุดมือที่กำลังหยิบขนม แล้วหันมองนางเต็มตา

“วันนี้เจ้าสร้างเรื่องกับข้าตั้งแต่เช้า แถมคืนนี้ยังจะตามไปเที่ยวด้วยอีก”

มู่หลานค่อย ๆ วางถ้วยลง

นางไม่อาจบอกถึงที่เห็นกับเพื่อนได้ เพราะยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าภาพนั้นเกิดจากอะไร ยิ่งเรื่องแจกันเมื่อวานยังไม่เกิดขึ้นจริง ก็ยิ่งไม่ควรพูดราวกับแน่ใจทุกอย่าง

แต่จะให้นิ่งเฉยก็ทำไม่ได้เช่นกัน

“งานคืนนี้คนมาก ข้าอยากให้พวกเราไปด้วยกัน แล้วพาบ่าวตามไปสักสองสามคน”

ซูเหยาเลิกคิ้ว

“เจ้าพูดราวกับจะมีเรื่องใดเกิดขึ้น”

มู่หลานเผลอกำชายแขนเสื้อ

“ระวังไว้หน่อยก็ไม่เสียหายนี่”

“ข้าเป็นถึงบุตรีขุนนาง มีบ่าวเดินตาม ใครจะกล้าทำอะไรกลางงานที่คนเต็มถนน?”

“คนเต็มถนนก็ใช่ว่าจะปลอดภัย หากเกิดเรื่องขึ้นจริง ต่างคนอาจต่างหนี จนบ่าวของเจ้าเข้ามาช่วยไม่ทันก็ได้”

น้ำเสียงจริงจังทำให้ซูเหยาหยุดยิ้ม อิงหลิงเองก็วางถ้วยลง

มู่หลานเห็นทั้งสองมองมา จึงผ่อนเสียงให้อ่อนลง

“ข้าเพียงไม่อยากให้พลัดกัน”

อิงหลิงนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า

“มู่หลานพูดมีเหตุผล คนเบียดเสียดกันเช่นนั้น ต่อให้ไม่มีใครจ้องจะทำร้ายก็อาจเกิดอุบัติเหตุได้ ไปด้วยกันน่าจะดีกว่า ข้าเองก็ตั้งใจจะไปอยู่แล้ว”

ซูเหยามองสหายทั้งสอง ก่อนเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย

“ข้าไม่ได้กลัวหรอกนะ แต่หากพวกเจ้าอยากตามไป ข้าก็ไม่ขัด”

มู่หลานผ่อนลมหายใจ แล้วจึงค่อยคลายมือจากชายแขนเสื้อ อย่างน้อยคืนนี้นางก็มีเหตุผลให้อยู่ใกล้เพื่อนแล้ว แต่ความกังวลยังไม่จาง

นางอ่านตำรามามากพอจะรู้ว่า การรู้เพียงว่ามีอันตราย แต่ไม่รู้ว่าจะมาจากทางใด ไม่ต่างจากถือแผนที่ที่ขาดส่วนสำคัญไป

ภาพนิมิตบอกเพียงว่าซูเหยาวิ่งหนี

ไม่บอกว่าใครไล่ตาม และไม่บอกว่านางจะช่วยได้อย่างไร

“ไปพบกันที่จวนข้าก่อนดีหรือไม่?” มู่หลานเสนอ “แล้วค่อยออกไปพร้อมกัน”

อิงหลิงรับคำ ส่วนซูเหยาเริ่มเล่าถึงร้านเครื่องประดับที่อยากไปดู ทั้งสามจึงตกลงเวลาและเส้นทางคร่าว ๆ หากพลัดกันให้ไปรอที่ร้านชาใกล้สะพานหิน

มู่หลานตั้งใจฟัง พยายามจำทางเข้าออกบริเวณนั้น และห้ามตนเองไม่ให้นึกถึงศรที่ปักกลางหลังในความฝัน

นางยังไม่รู้ว่าฝันนั้นเกี่ยวกับคืนนี้หรือไม่ และไม่อยากให้ความกลัวทำให้ตัดสินใจผิดอีกเหมือนตอนอยู่ในตลาด

ระหว่างซูเหยากำลังบอกร้านสุดท้าย เสียงกรอบแกรบก็ดังขึ้นหลังแนวไผ่

อิงหลิงชะงักมือที่กำลังจะรินชา

เสียงนั้นไม่เหมือนใบไม้เสียดสีกัน คล้ายมีใครเหยียบกิ่งแห้งบนทางเดิน ก่อนตามด้วยฝีเท้าเบา ๆ อีกสองสามก้าว

นางหันไปมอง

“ใครอยู่ตรงนั้นหรือ?”

เสียงฝีเท้าหยุดลงทันที

มู่หลานกับซูเหยาหันตาม ช่องว่างระหว่างลำไผ่มีเพียงเงาสลัวทอดยาวไปถึงกำแพงสวน ไม่เห็นแม้แต่ชายเสื้อของผู้ใด

อิงหลิงเรียกอีกครั้ง คราวนี้ดังขึ้นกว่าเดิม

ยังไม่มีคำตอบ

ซูเหยาค่อย ๆ วางขนมลง มู่หลานเหลือบมองทางที่บ่าวเดินออกไปก่อนหน้า ซึ่งอยู่คนละด้านกับเสียงเมื่อครู่

ลมระลอกหนึ่งพัดผ่าน ใบไผ่ไหวซ้อนกันจนมองด้านหลังไม่ถนัด

ทั้งสามนั่งฟังอยู่เงียบ ๆ แต่เสียงฝีเท้าไม่ดังขึ้นอีก