พันธะแค้น กำเนิดหัวใจ

พันธะแค้น กำเนิดหัวใจ

last updateآخر تحديث : 2025-03-07
بواسطة:  เจียหลุนซิงمكتمل
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
لا يكفي التصنيفات
18فصول
929وجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

“โอ๊ย…ฉันเจ็บนะ” เธอพึมพำ น้ำเสียงแผ่วเบาที่ไม่อาจหยุดยั้งความรุนแรงนั้นได้ ทันทีที่ผ้าห่มหลุดออกจากร่างความเงียบงันก็เข้าปกคลุมเสียงลมหายใจของเขาหนักแน่นขึ้น

عرض المزيد

الفصل الأول

1. อดีตความแค้น

"Bu Teresa, berkas pengunduran dirimu sudah disetujui oleh Pak Alex, tapi dia nggak sadar bahwa yang mengundurkan diri adalah kamu. Perlu aku ingatkan dia?"

Mendengar kabar dari telepon itu, Teresa perlahan menundukkan pandangan, "Nggak perlu. Biarkan saja seperti ini."

"Tapi kamu sudah empat tahun jadi sekretaris di sisi Pak Alex. Dia paling puas dengan kinerjamu dan juga paling nggak bisa lepas darimu. Soal pengunduran diri ini, apa kamu benar-benar nggak mau mempertimbangkannya lagi?"

Bagian personalia membujuk dengan sabar, tetapi Teresa hanya tersenyum kecil.

"Di dunia ini nggak ada siapa pun yang benar-benar nggak bisa hidup tanpa orang lain. Kondisi tubuh orang tuaku kurang baik, aku juga masih harus pulang ke kampung halaman untuk dijodohkan dan menikah. Karena Alex sudah menyetujui permohonan ini, aku akan mengikuti alur serah terima pekerjaan. Sebulan lagi aku akan pergi. Maaf merepotkanmu."

Setelah telepon ditutup, Teresa kembali membereskan barang-barangnya. Dia sudah tinggal di vila ini selama tiga tahun. Barangnya tidak bisa dibilang sedikit, tetapi juga tidak banyak. Selain beberapa kebutuhan pokok, sisanya dia buang.

Melihat kamar yang perlahan menjadi kosong, dia sempat tertegun sesaat. Kenangan demi kenangan menghantamnya.

Delapan tahun lalu, Teresa adalah gadis kota kecil dengan latar belakang keluarga yang biasa. Dia diterima di Universitas Harper. Di sana, dia menjadi sahabat dekat Ivy, putri dari keluarga kaya ternama di Kota Sarvan.

Dua gadis dengan latar belakang keluarga yang sangat berbeda itu malah merasa sangat cocok. Mereka kuliah, makan, dan berbelanja. Hampir setiap hari mereka selalu bersama.

Perlahan-lahan, Teresa dibawa masuk ke lingkaran pergaulan Ivy. Dia mengenal keluarga Ivy dan tanpa sadar jatuh cinta pada kakaknya, Alex. Namun, perasaan itu dia pendam dalam hati dan tidak pernah diceritakan kepada siapa pun.

Setelah lulus, Ivy pergi ke luar negeri untuk melanjutkan studi.

Teresa tetap tinggal di Kota Sarvan. Dia mengirimkan lamaran kerja, lalu menjadi sekretaris Alex agar bisa sering bertemu dengannya.

Hingga suatu insiden terjadi, Alex diberi obat oleh seseorang.

Teresa baru hendak menghubungi rumah sakit, tetapi Alex yang sudah kehilangan kendali menekannya ke dinding, lalu terus-menerus menciuminya.

Setelah semalaman yang penuh kekacauan, dia melihat Alex duduk di dekat jendela saat terbangun. Wajahnya yang tegas tersembunyi di balik asap rokok. Penampilannya tampak tenang dan sepi.

Mendengar suara gerakan, dia menoleh dan hanya bertanya, "Kamu suka aku?"

Teresa refleks ingin menyangkal, tetapi Alex melanjutkan dengan nada datar.

"Setiap kali melihatku, kamu selalu tersipu. Kamu mengingat semua pantangan dan kesukaanku. Begitu lulus, kamu langsung datang melamar untuk menjadi sekretarisku ...."

"Jangan bilang padaku, semua itu cuma kebetulan." Dia mengucapkannya kata demi kata, membuat wajah Teresa memerah, entah karena malu atau karena rasa bersalah.

Dalam keheningan, dia tiba-tiba menyodorkan sebuah kartu.

"Semalam hanyalah sebuah kecelakaan. Aku punya orang yang aku sukai. Aku nggak akan membalas perasaanmu dan juga nggak bisa bertanggung jawab padamu. Aku dengar dari Ivy kalau latar belakang keluargamu biasa saja. Uang di kartu ini cukup untuk membuatmu hidup tanpa kekhawatiran seumur hidup. Lupakan semua ini."

Teresa tertegun mendengarnya. Saat itu juga dia teringat, Alex memang terus memanggil sebuah nama di atas ranjang semalam.

Felly. Felly.

Dalam cerita Ivy, Felly adalah cinta pertama Alex yang tak pernah bisa dia lupakan seumur hidupnya.

Saking cintanya, meski mereka sudah putus dan wanita itu pergi ke luar negeri, bahkan berkali-kali terseret rumor dengan pria lain, Alex tetap bersikeras menunggunya pulang.

Teresa masih ingat, saat Ivy mengeluh dulu, dia pernah mengatakan satu kalimat.

"Keluarga kami ini paling dingin dan nggak berperasaan. Entah gimana ceritanya bisa muncul kakakku yang sesetia itu. Setelah menunggu bertahun-tahun, dia masih saja berkata bahwa semua pria itu hanya sekadar pengganti. Dia juga nggak mau sekadar mengalah."

Teresa sangat merasakan makna kalimat itu. Saat mengingatnya sekarang, entah dari mana datangnya keberanian, dia tiba-tiba memanggil Alex yang hendak keluar.

"Aku nggak mau uang. Aku hanya ingin kamu memberiku satu kesempatan. Alex, tolong cobalah bersamaku. Kalau dia nggak kembali, atau kalau suatu hari dia kembali tapi kamu masih belum bisa melepaskannya, saat itu aku akan pergi dengan sukarela."

Menghadapi tatapan matanya yang penuh cinta, Alex terdiam beberapa detik, lalu meninggalkan sepatah kalimat yang singkat sebelum pergi. "Terserah kamu."

Sejak saat itu, Teresa adalah sekretarisnya di siang hari, dan di malam hari dia adalah pasangan ranjang pribadinya.

Kantor, Maybach, dan jendela kaca vila mereka semua pernah menjadi saksi jejak-jejak kegilaan yang tak terhitung jumlahnya.

Empat tahun berlalu. Tidak ada seorang pun yang tahu hubungan tersembunyi di antara mereka dan Teresa pun menjalaninya dengan sepenuh hati. Hingga beberapa hari lalu saat ulang tahun Alex, Teresa menyiapkan banyak kejutan untuk merayakannya.

Namun, hingga lewat tengah malam, yang dia tunggu bukanlah kehadirannya, melainkan sebuah unggahan di media sosial.

[ Hadiah ulang tahun terbaik adalah sesuatu yang kembali setelah sempat hilang. ]

Alex, yang selama ini tak pernah mengunggah apa pun di media sosial, malah memajang sebuah foto dirinya berciuman dengan Felly di bawah langit penuh kembang api.

Begitu melihat foto itu, wajah Teresa langsung pucat dan dadanya terasa sesak. Dengan sisa harapan terakhir, dia menelepon Alex.

Namun, yang menjawab telepon adalah Felly. Setelah beberapa kali mengucap "halo" tanpa mendapat jawaban, barulah dia memanggil Alex. "Alex, siapa sih yang namanya Teresa ini? Dia meneleponmu tapi nggak bicara apa-apa."

Sesaat kemudian, suara Alex yang rendah dan datar terdengar lewat pengeras suara. "Orang yang nggak penting, nggak usah dipedulikan. Tidurlah lagi yang manis."

Pada saat itu juga, Teresa tahu, sudah waktunya dia mundur dari panggung ini. Dia membereskan barang-barangnya dan bersiap pergi, tetapi bertemu Alex di depan pintu.

Karena sebelumnya mereka tidur bersama hampir setiap hari, Teresa memang tinggal di vilanya demi mempermudah bertemu. Namun sekarang, dia tidak bisa tinggal lagi.

Melihat Teresa memeluk barang-barangnya, pandangan Alex sedikit mengeras, tetapi dia tidak menahannya. "Sudah dapat tempat tinggal?"

"Sudah. Masih apartemen sewaan yang lama. Aku sudah bicara sama pemiliknya, sewa satu bulan."

Mendengar hal itu, Alex mengernyit. "Satu bulan? Kenapa?"

Teresa baru hendak menjelaskan, tetapi Alex seolah tidak terlalu tertarik. Dengan suara berat, dia berkata, "Aku antar."

Teresa ingin menolak, tetapi Alex tetap bersikeras. "Saljunya terlalu lebat dan sudah terlalu malam. Kalau kamu kenapa-kenapa, Ivy akan sedih."

Teresa terpaksa naik ke mobil.

Dulu, mereka sudah melakukan begitu banyak hal gila di mobil ini. Namun sekarang, Teresa hampir tidak mengenalinya lagi. Di dalam mobil terdapat berbagai boneka lucu, sarung jok diganti motif Hello Kitty, camilan ada di mana-mana.

Teresa sulit membayangkan bahwa pria setegas dan sedingin ini bisa mendekorasi mobilnya menjadi seperti ini. Seolah menyadari tatapan Teresa, Alex memberi penjelasan singkat, "Felly suka hal-hal seperti ini."

Teresa memahami makna di balik kata-katanya. Setelah lama terdiam, dia baru menjawab dengan suara pelan, "Akhirnya kamu berhasil menunggunya kembali. Aku turut bahagia untukmu."

Alex tidak menyangka Teresa akan mengatakan hal itu. Sorot matanya sedikit meredup dan dia tidak berkata apa-apa lagi.

Di tengah perjalanan, Felly menelepon dan mengatakan ingin membuat manusia salju bersamanya. Alex menepi dan berniat segera pergi menemuinya, tetapi ketika melirik orang di sampingnya, dia kembali ragu.

Teresa tahu apa yang sedang dia pertimbangkan, lalu berinisiatif sendiri membuka pintu mobil. "Pak Alex, aku naik taksi saja."

Alex menggumamkan persetujuan, lalu turun membantu menurunkan barang-barangnya.

Tangannya terpeleset dan koper itu terjatuh ke tanah. Alex membungkuk. Melihat benda-benda yang berserakan di tanah di bawah cahaya lampu jalan, tubuhnya seketika menegang.

Surat-surat cinta yang ditulis dengan namanya tetapi tak pernah dikirim, foto-foto dirinya yang entah kapan diam-diam diambil, juga barang-barang yang pernah dia buang sembarangan lalu dipungut kembali dan disimpan dengan rapi.

Jantung Teresa berdegup keras. Dengan panik, dia memunguti semuanya.

"Maaf."

Alex tidak mengatakan apa pun. Dia naik ke mobil dan melaju pergi dengan cepat.

Teresa menunggu lama di tengah salju, tetapi tidak juga mendapatkan taksi. Dia berniat memeluk koper itu dan berjalan pulang, tetapi malah tertabrak sepeda listrik. Di betisnya tergores luka sepanjang lebih dari 20 sentimeter, darah mengalir membasahi salju.

Melihat kendaraan yang menabraknya melarikan diri, dia menahan napas karena sakit. Dia tergeletak di salju cukup lama dan tak mampu bangkit.

Setelah rasa sakitnya agak mereda, barulah dia berjalan tertatih-tatih menembus salju selama empat jam, hingga akhirnya tiba di apartemen sewaannya.

Usai membersihkan lukanya, dia membuka ponsel dan mendapati sebuah pesan dari Alex yang dikirim setelah dia pergi.

[ Ke depannya, jangan mencintai seseorang dengan sebodoh ini. Ada banyak pria di dunia ini. Jangan menggantungkan hidupmu di satu pria sepertiku. ]

Teresa menatap pesan itu sangat lama.

Saat hari mulai terang, dia turun ke bawah gedung dan menyalakan api, lalu membakar seluruh isi koper itu. Cinta yang telah membara tanpa henti di dalam tubuhnya selama delapan tahun pun ikut berubah menjadi abu.

Alex, aku akan menuruti keinginanmu.

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
18 فصول
1. อดีตความแค้น
"นัยน์ ลูกไม่ต้องห่วงแม่กับน้องนะ เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน..."เสียงศรีสุภาสั่นเครือ เธอกุมมือลูกชายแน่น น้ำตาคลอเต็มดวงตา แต่ใจรู้สึกถึงความเจ็บปวดจากการที่สูญเสียสามีไปอย่างกะทันหัน ไม่มีใครรู้ได้ว่าสามีของเธอจะตัดสินใจเลือกจบชีวิตตัวเองแบบนี้“ครับแม่” เราจะผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้ ผมสัญญา....มันจะต้องได้ชดใช้ให้กับครอบครัวของเราอย่างสาสม"หัสนัยน์เขาต้องรับหน้าที่เป็นเสาหลักของครอบครัวทันทีหลังจากพ่อของเขาจากไป ทิ้งหนี้สินกว่า 20 ล้านบาทให้เขาและครอบครัวต้องเผชิญกับชะตากรรมอันโหดร้ายหัสนัยน์หนุ่มวัย 29 ปี สูงโปร่งด้วยความสูงประมาณ 180-190 เซนติเมตร ผิวขาวเนียน รูปร่างสมาร์ต ใบหน้าหล่อคม จมูกโด่งสันคมชัดเหมือนรูปสลัก มีเคราบาง ๆ แลดูมีเสน่ห์ บวกกับมีบุคลิกที่ดูมั่นใจ ดีกรีการศึกษาปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยชั้นนำในต่างประเทศด้วยความเก่งและมุ่งมั่นของเขาจึงเป็นที่จับตามองในหมู่คนรุ่นเดียวกัน ความรู้ที่เขาได้เรียนรู้มาผสมผสานกับความคิดสร้างสรรค์และความกล้าหาญ ทำให้เขากล้าตัดสินใจ ใช้เงินก้อนสุดท้ายตั้งบริษัทเล็กๆ เป็นของตัวเอง แม้จะเป็นการเริ่มต้นที่เสี่ยง แต่ในเวลาเพียง
اقرأ المزيد
2. ทำไมทำแบบนี้
บ้านณัฐชา...ในบ้านหลังใหญ่สองชั้นที่แสนเงียบสงบ ห้องรับแขกกว้างขวางอบอุ่นด้วยแสงแดดอ่อนที่สาดลอดหน้าต่างเข้ามา อาคม ชายวัย 60 ปีนั่งอยู่บนโซฟาตัวโปรดมือหนึ่งถือแก้วกาแฟอุ่น ๆ อีกมือวางอยู่บนเข่าพลางทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างดวงตาเขาเปี่ยมไปด้วยความคิดคำนึง ย้อนนึกถึงวันวานและเพื่อนรักผู้ล่วงลับ ความทรงจำยังชัดเจนราวกับเกิดขึ้นเมื่อวาน เขาจำได้ทุกคำพูด ทุกเสียงหัวเราะ และทุกช่วงเวลาที่ใช้ร่วมกันกับเพื่อนคนนั้นเพื่อนที่จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ จนถึงวันนี้ก็ครบรอบสามปีพอดีที่เพื่อนรักของเขาลาจากโลกนี้ไปขณะที่อาคมกำลังจมอยู่ในห้วงอดีตหัวใจของเขาเต็มไปด้วยทั้งความคิดถึงและความว่างเปล่า เสียงเรียกเบา ๆ ดังขึ้นมาจากด้านหลัง ขัดจังหวะความคิดของเขา“พ่อค่ะ...” ณัฐชา...หญิงสาวในวัย 25 กว่า ๆ หน้ารูปไข่ได้รูป ผิวขาวเนียนละเอียด ดวงตากลมโตแฝงเสน่ห์ดึงดูด ราวกับมีแสงดาวสะท้อนในแววตา จมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากอวบอิ่ม มีสีชมพูเหมือนกลีบกุหลาบแรกแย้มผมยาวสลวยเงางาม ดุจเส้นไหม เธอมีรูปร่างอรชร เป็นที่ฮือฮาของหนุ่มๆ เธอเพิ่งจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง และกำลังจะเข้าไปเรียนรู้งานในบริษัทใหม่ของ
اقرأ المزيد
3. ถึงเวลาแล้ว...(ล้างแค้น)
หัสนัยน์เริ่มวางแผนอย่างแยบยลเพื่อเข้าใกล้ณัฐชา เขาตระหนักว่าการทำลายนายนิคมไม่ใช่แค่เรื่องเงินทองเท่านั้น แต่เป็นการทลายทุกสิ่งที่เขาหวงแหน นี่สิที่จะทำให้นายนิคมทรมารเหมือนตกนรกที่จอดรถคอนโดณัฐชาสายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านช่องตึกในยามค่ำคืน สร้างบรรยากาศอันน่าวังเวง หัสนัยน์ยืนพิงรถยนต์สีดำสนิทที่จอดนิ่งอยู่ในลานจอดรถของคอนโดหรูแห่งหนึ่งย่านในเมืองเขายืนที่นี่มาสักพักใหญ่ ๆ ในใจเขาแฝงไปด้วยไฟแค้นที่ไม่อาจดับได้ แสงไฟส่องกระทบไปยังตัวเขา เผยให้เห็นสีหน้าเข้มขรึมและดวงตาเย็นชา ที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นไม่นานนัก รถยนต์อีกคันแล่นเข้ามาก่อนจะจอดที่ตำแหน่งใกล้เคียงเอี๊ยด!เสียงประตูรถถูกเปิดดัง แอ๊ด เผยให้เห็นเงาหญิงสาว รองเท้าส้นสูงของเธอสัมผัสพื้นปูน ดังกึก.. กึก.. ก่อนที่ประตูจะถูกปิดดัง ปัง!เธอหยุดชะงักเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ท่ามกลางความเงียบงัน หัสนัยน์ขยับตัวไปข้างหน้า เปิดประตูรถของเขา และฉุดเธอขึ้นไปอย่างรวดเร็ว“ช่วยด้วย”“คุณจะทำอะไร! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!” เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว ขณะที่เธอพยายามดิ้นรนสุดกำลัง เพื่อหลุดพ้นจากสถานการณ์อันน่าหวาดกลัว แ
اقرأ المزيد
4. ได้โปรดอย่าทำอะไรฉันเลย
เวลานี้ดึกมากแล้ว ณัฐชาสูญเสียพลังงานจากการทำงานทั้งวัน เธอหิวและง่วงมากจนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะหลับไปในทุกๆ นาทีร่างกายเหนื่อยล้า แต่ความคิดถึงอาหารยังคงรบกวนสมอง เธอทานขนมชิ้นเดียวตอนกลางวัน และมันไม่อาจเติมเต็มความหิวได้เลย"ฉันหิวมาก...เราหาอะไรทานก่อนได้ไหมคะ" เสียงของเธอดังขึ้นอย่างเบาๆ แต่ในนั้นก็มีความออดอ้อนเล็กน้อย เหมือนจะคอยทวงความเอาใจใส่จากเขาแต่คำพูดของเธอก็หายไปในอากาศที่เย็นและเงียบสงบ เขายังคงเงียบ ไม่ตอบอะไรเขาเอื้อมมือไปข้างหลังเบาะรถหยิบขนมปังออกมาจากกระเป๋า แล้วมันก็ถูกโยนลงบนตักของเธออย่างไม่แยแส"เอ้านี่...กินสะ;" เสียงเขาห้วน ๆ แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่คำสั่งที่มาจากความโกรธ หรือความไม่พอใจจริงๆ มากนัก เธอมองขนมปังที่อยู่บนตัก รู้สึกเหมือนมันเป็นสัญลักษณ์ของความปรานีที่เขามอบให้แม้คำพูดของเขาจะไม่สุภาพนัก แต่มันก็ช่วยให้เธอรู้สึกว่าความใจร้ายของเขาไม่ได้ครอบงำเขาไปทั้งหมดเธอยิ้มบางๆ อย่างอ่อนโยน มันเป็นรอยยิ้มที่สะท้อนความรู้สึกขอบคุณที่เธอไม่อยากให้เขาเห็น แต่เธอก็พูดขึ้นมาเบาๆ ด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยประชด"ขอบคุณค่ะ... ที่ยังปรานีฉัน"แต่ทันทีที่พูดจบ เขา
اقرأ المزيد
5. บ้านไม้กลางป่า
บ้านไม้กลางป่าภาคเหนือเวลา 02.30 น. รถหยุดนิ่งที่ลานกว้างของบ้านพักตากอากาศหลังหนึ่ง ล้อมรอบด้วยความมืดสนิท มีเพียงเสียงจิ้งหรีดและลมพัดใบไม้ที่ให้บรรยากาศชวนสะพรึงหัสนัยน์เปิดประตูรถก่อนจะเดินอ้อมมาด้านข้างเพื่อเปิดประตูรถและปลุกณัฐชาให้ตื่นทันที เสียงของเขาทำให้เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที"ลงมา" เขาสั่งเสียงเรียบ แต่หนักแน่นเธอลังเล...แต่สุดท้ายก็ไม่มีทางเลือก ขณะก้าวลงจากรถ ความหนาวเย็นของลมกลางคืนทำให้เธอตัวสั่น มือของเขาจับต้นแขนเธอไว้แน่นเหมือนจะย้ำว่าเธอหนีไม่พ้นเนื้อมือเขาแน่นอนเขาลากเธอไปยังประตูบ้านพัก แสงไฟสลัวจากดวงไฟเก่าๆ ที่ติดอยู่หน้าบ้านเผยให้เห็นบ้านหลังใหญ่ที่เหมือนถูกทอดทิ้งมานาน แต่บ้านเหมือนพึ่งผ่านการทำความสะอาด พื้นไม้ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปข้างใน พาเธอเข้าไปในห้องนอนในห้องที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจของณัฐชาที่สั่นไหว ร่างกายของเธอแทบไร้เรี่ยวแรงหลังจากที่เขาผลักเธออย่างแรง เธอเซถลาไปข้างหน้าร่างบอบบางแทบจะปลิวตามแรงเหวี่ยง หากไม่ใช่เพราะเตียงนุ่ม ๆ คอยรับไว้ เธอคงลงไปกองกับพื้นอย่างน่าสังเวชดวงตาคู่สวยของเธอเบิกกว้าง สั่นสะท้านด้
اقرأ المزيد
6. แค้นซ้อนรัก
“เลิกร้องไห้สักที... รำคาญ” เขาพูดลมหายใจอุ่นร้อนรดต้นคอ ของเธอ เธอมองค้อนไปที่เขา และดึงผ้าห่มมาพันร่างกายเพื่อปิดบังเรือนร่าง แล้วลุกขึ้นทันที“โอ๊ย!” เธอเกือบล้มลงเพราะรู้สึกเจ็บหน่วงท้องน้อยอย่างรุนแรง ทำให้แทบจะทรงตัวไม่ได้ เขาตกใจมากที่เห็นเธอมีอาการแบบนี้“ณัฐชา... เป็นอะไรไหม เจ็บตรงไหน” เขาเผลอเรียกชื่อเธอด้วยความห่วงใย หญิงสาวทำหน้าบึ้งตึงใส่เขาเขารู้สึกเขิน เลยทำหน้านิ่งเข้มขรึม เบี่ยงเบนสายตาไปอื่น“เรื่องของฉัน...คุณไม่ต้องยุ่ง” เขารู้สึกได้ว่าที่เธอเป็นแบบนี้ เพราะการกระทำที่รุนแรงของเขา“ไปอาบน้ำไป...จะได้กินข้าวกินยา” เสียงห้วนของเขาดังขึ้นเหมือนคำสั่งณัฐชาได้แต่เบ้ปากน้อย ๆ ด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างเลี่ยงไม่ได้เขายิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ขณะมองกิริยาน่ารักแต่ดื้อรั้นของหญิงสาว แต่ลึก ๆ ในใจยังคงมีความขัดแย้งระหว่างความแค้นและความรู้สึกอื่นที่ไม่อาจยอมรับได้“ยิ้มทำไมวะ เจ้านัยน์... นั่นมันลูกศัตรูนะเว้ย” เขาพึมพำกับตัวเองในครัว...ณัฐชามองสำรวจภายในตู้เย็น เธอแทบไม่เคยเข้าครัวทำอาหารมาก่อนเลยในชีวิต เธอหยิบขนมปัง แฮม และน้ำสลัด จากตู้เย็นออก
اقرأ المزيد
7. เธอหายไป...
บ้านณัฐชา...“พลลูก... หลายวันมานี้ทำไมน้องไม่กลับบ้านเลย” รพีเอ่ยถาม น้ำเสียงเคร่งเครียดณัฐพลที่นั่งอยู่บนโซฟา วางโทรศัพท์ลง แล้วหันไปมองมารดา“น้องน่าจะอยู่คอนโดนั่นแหละครับแม่... ช่วงนี้ผมงานยุ่งมาก ๆ ไม่ค่อยได้ติดต่อน้องเลยครับ”คำตอบของลูกชายไม่ได้ช่วยให้หัวใจแม่เบาใจลงเลย สีหน้าของเธอยังคงแสดงถึงความไม่สบายใจอย่างมาก“แต่ปกติแล้วน้องจะโทรหาแม่ตลอดนะพล นี่ก็หลายวันแล้ว... ทำไมไม่โทรมาบ้าง เหลวไหลใหญ่แล้ว เจ้าลูกคนนี้”ณัฐพลถอนหายใจเบา ๆ “อย่าห่วงเลยครับแม่ ขานั้นถ้าไม่นอนอยู่ห้อง... ก็คงหนีไปเที่ยวกับเพื่อน ๆ ของเขาครับ”รพีกัดริมฝีปากแน่น มือที่จับผ้าพันคอที่ถักอยู่เริ่มบิดเบี้ยวไปมา “แต่มันแปลกนะลูก แม่มีลางสังหรณ์ไม่ดีเลย... พลลองโทรไปหาน้องหน่อยได้ไหม?”ณัฐพลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเบอร์ของน้องสาวทันที เสียงสัญญาณดังอยู่พักใหญ่ แต่ไม่มีใครรับสาย เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย“แปลกแฮะ น้องทำไมไม่รับสายเลย”“แม่ก็พยายามโทรหลายครั้งแล้วก็ไม่รับสายแม่...”แม่ยิ่งดูเป็นกังวล เธอลุกขึ้นยืน เดินไปเดินมาในห้องอย่างร้อนใจ“พลลูก แม่ว่ามันต้องมีอะไรแน่ ๆ ... เราลองไปที่คอนโดน้องดูเถอะ
اقرأ المزيد
8. จดหมายฉบับสุดท้าย…
บ่ายแก่ ๆ ที่แสงแดดยังทอดผ่านหน้าต่างเมื่อครู่ ฟ้ากลับเปลี่ยนสีฉับพลัน ราวกับสรรพสิ่งกำลังร่วมโศกเศร้ากับบางสิ่งบางอย่าง เสียงฝนพรำเบา ๆ กระทบหลังคาบ้านศรีสถภานั่งบนโซฟาน้ำตาไหลเงียบ ๆ ขณะจ้องมองจดหมายที่พราวฟ้าลูกสาวคนเล็กยื่นมาให้ ความหวาดหวั่นถาโถมเข้ามาในใจ เธอกำกระดาษในมือแน่นความกลัวในสิ่งที่ซ่อนอยู่ในเนื้อหาจดหมายทำให้หัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียง มือของเธอสั่นเล็กน้อยขณะค่อย ๆ แกะซองจดหมายกลิ่นกระดาษที่เปียกชื้นเพราะน้ำตาของพราวฟ้าทำให้เธอรับรู้ว่า จดหมายฉบับนี้ต้องเต็มไปด้วยความเจ็บปวดเมื่อเปิดอ่านคำแรก ความรู้สึกที่ถูกกักเก็บมานานพลันระเบิดออกมาถึงภรรยาที่รัก,หากคุณพบจดหมายฉบับนี้ นั่นหมายความว่าผมไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้อีกแล้ว ก่อนอื่น ผมขอโทษจากใจจริงที่ตัดสินใจทำเรื่องนี้ ผมรู้ดีว่ามันเป็นการกระทำที่เห็นแก่ตัว ทิ้งภาระและความทุกข์ไว้ให้คุณและลูก ๆ ต้องเผชิญตามลำพังหนี้สินจากการร่วมลงทุนเปิดบริษัทกับนิคมเป็นเพียงส่วนหนึ่ง ซึ่งผมยังสามารถจัดการชำระคืนกับธนาคารได้ แต่ความโลภของผมที่อยากปลดหนี้ให้หมดไว และไม่อยากให้คุณและลูกลำบาก ทำให้ผมเลือกทางผิดด้วยการเล่นการพนัน สุดท้า
اقرأ المزيد
9. พี่ขอนะ...
ณัฐพลขับรถออกไปอย่างนุ่มนวล เส้นทางที่ทอดยาวออกจากบ้านดูเงียบสงบ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับแฝงไปด้วยความเคร่งเครียดพราวฟ้านั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง เงาสะท้อนของท้องฟ้ายามเย็นที่เริ่มมืดครึ้มสะท้อนกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความกังวล“นี่เราก็เดินทางมาสองชั่วโมงแล้ว...หิวไหม?” ณัฐพลถามทำลายความเงียบ“ค่ะ” พราวฟ้าตอบเสียงเรียบ“งั้นเราแวะทานร้านข้างทางนะ...ทานได้ไหม”“ค่ะ” เสียงตอบของพราวฟ้าแผ่วเบา แฝงความไม่สบายใจ เหมือนกำลังงอน ณัฐพลรู้สึกอึดอัดจึงถามขึ้น“พี่ทำอะไรให้ฟ้าไม่พอใจหรือเปล่า...ตั้งแต่ขึ้นรถมา ฟ้าดูไม่ค่อยโอเคกับพี่เลย”“ไม่มีค่ะ” พราวฟ้ายังคงตอบเสียงนิ่ง ใบหน้าตึงณัฐพลถอนหายใจ หันพวงมาลัยจอดรถข้างทางทันที ก่อนจะปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเอื้อมไปปรับเบาะพราวฟ้าให้นอนลง“พรึบ!” เสียงเบาะดังขึ้นพร้อมร่างของพราวฟ้าที่เอนลง ใบหน้าของเขาโน้มมาใกล้จนลมหายใจของทั้งสองกระทบกัน“พี่พลจะทำอะไรคะ!” พราวฟ้าถามเสียงสั่น ใจเต้นระรัว“พี่ให้โอกาสฟ้าพูดอีกทีว่าฟ้าโกรธอะไร...ทำไมถึงเย็นชากับพี่แบบนี้” ณัฐพลพูดเสียงเข้ม สายตาจริงจัง พราวฟ้าหลบสายตา ก่อนตอบอย่างดื้อดึง“ก็บอกว่าไม่ได้โกรธอะไรไงคะ”“พูด!
اقرأ المزيد
10. ช่วยเบาเบากับฉันหน่อย...
ท่ามกลางป่าลึกในยามค่ำคืน เงาไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมราวกับจะกอดรัดทุกสรรพสิ่ง ความหนาวเย็นจากลมที่พัดผ่านมาอย่างเงียบสงบ เสียงของเหล่านกกลางคืนที่ส่งเสียงร้องประสานกับเสียงจิ้งหรีดและแมลงป่าดังรอบทิศทาง ในบ้านหลังนี้ มีเพียงชายหนุ่มและหญิงสาวอาศัยอยู่กันเพียงสองคน“เป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นบ้างไหม” หัสนัยถามณัฐชาด้วยน้ำเสียงห่วงใย“ฉันยังไม่ตายง่ายๆ หรอก ฉันจะอยู่จองเวรจองกรรมกับคุณไปอีกนาน” เธอจ้องเขาด้วยสายตาเคียดแค้น“โอเค...เถียงได้แบบนี้แสดงว่าหายแล้ว” เขายิ้มที่มุมปาก“งั้นคืนนี้ก็บำเรอผมต่อแล้วกัน…คุณป่วยตั้งสองวัน ผม…อยาก...” เขาหยุดพูดแล้วยิ้มอย่างมีความนัย เธอขมวดคิ้ว กำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นแรงขึ้นเมื่อสัมผัสได้ว่ารอยยิ้มของเขามีความหมายริมฝีปากของเธอเม้มแน่น พยายามกลั้นความรู้สึกที่จะเก็บอารมณ์ไว้ลึกสุดใจ ดวงตาจับจ้องเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่จะเมินหน้าหนีอย่างไม่แยแส“ฉันจะไปอาบน้ำ หลบ!” เธอมองค้อน ผลักเขาออกจากเตียงทันที“อาบน้ำเสร็จรีบมากินข้าวกินยาด้วย รีบหายเร็วๆ ผมใจจะขาดอยู่แล้ว” หัสนัยพูดด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท“ไอ้บ้าเอ๊ย…ฉันเกลีย
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status