บทที่4 งาน

บทที่4 งาน

บรรยากาศภายในห้างจัดแสดงรถยนต์สุดหรูที่สยามพารากอนเต็มไปด้วยความคึกคัก แสงไฟสปอตไลต์นับร้อยดวงสาดส่องลงมากระทบกับตัวถังรถซูเปอร์คาร์ที่เงาวับจนแสบตา แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาทุกคนมากที่สุดในวันนี้ กลับไม่ใช่ความโฉบเฉี่ยวของนวัตกรรมยานยนต์ แต่เป็นหญิงสาวที่ยืนเด่นสง่าอยู่ข้างรถสปอร์ตสีเงินเมทัลลิก

ลิลลี่ในชุดเดรสสั้นรัดรูปสีเงินเหลือบมุกที่สั่งตัดมาเป็นพิเศษ ดูราวกับนางพญาที่หลุดออกมาจากนิตยสารชั้นนำ ใบหน้าถูกเนรมิตด้วยเมคอัพมืออาชีพจนสวยกริบ ดวงตากลมโตถูกแต่งแต้มให้ดูเฉี่ยวคมและน่าค้นหา ผมยาวสลวยถูกม้วนเป็นลอนใหญ่ทิ้งตัวลงมาคลอเคลียหัวไหล่มน ผิวพรรณของเธอที่ผ่านการดูแลอย่างดีจากลูกพีชและแตงโมเปล่งประกายล้อแสงไฟจนดูเหมือนมีออร่ารอบตัว

"มึงดูนั่นอีโม คนมุงบูธเราจนบูธข้างๆ ค้อนตาคว่ำหมดแล้ว"

ลูกพีชที่ยืนแอบอยู่มุมหนึ่งกระซิบบอกอย่างสะใจ

"กูบอกแล้วไง ว่าระดับอีลี่ ถ้าจัดเต็มขึ้นมา นางฟ้าก็ต้องหลบ" แตงโมยิ้มกริ่ม พลางมองเพื่อนรักที่กำลังส่งยิ้มหวานอย่างเป็นธรรมชาติให้กับเหล่าช่างภาพและเศรษฐีที่แวะเวียนเข้ามาสอบถามข้อมูลรถ

ลิลลี่ทำหน้าที่ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เธอใช้ความรู้และความคล่องแคล่วที่มีพรีเซนต์คุณสมบัติของรถได้อย่างน่าประทับใจ น้ำเสียงหวานใสที่อธิบายเรื่องเครื่องยนต์และสมรรถนะสะกดให้คนที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดฟัง ไม่ใช่แค่ความสวยที่เธอมี แต่ความมุ่งมั่นที่จะหาเงินไปรักษาแม่ทำให้เธอทุ่มเทสุดตัว

"รถรุ่นนี้ไม่ได้มีดีแค่รูปลักษณ์ภายนอกนะคะ แต่ภายในยังถูกออกแบบมาเพื่อความนุ่มสบายที่เหนือระดับ" ลิลลี่ยิ้มหวานขณะพาสื่อมวลชนชมรายละเอียดรถ เพียงไม่กี่ชั่วโมง ยอดจองรถรุ่นที่ลิลลี่เป็นพริตตี้ให้ก็พุ่งสูงขึ้นเป็นประวัติการณ์ รถที่ว่ากันว่าขายยากเพราะราคาสูงลิบลิ่ว กลับมีคนเซ็นใบจองกันรัวๆ จนเจ้าของบูธถึงกับยิ้มหน้าบาน เดินเข้ามาชมลิลลี่ไม่ขาดปาก พร้อมกับแอบกระซิบว่าจะมีโบนัสพิเศษเพิ่มให้หลังจบงาน

ลูกพีชและแตงโมคอยดูแลเพื่อนอยู่ไม่ห่าง ทั้งคอยส่งน้ำ ส่งผ้าเย็น และช่วยกันคนที่ไม่หวังดีออกไป เพื่อนรักทั้งสองคนนี้ยอมทิ้งเวลาส่วนตัวมาเพื่อช่วยพยุงชีวิตของลิลลี่ให้กลับมายืนได้อีกครั้ง

"ลี่ มึงดูสิ ยอดจองวันนี้มหาศาลมาก ค่าคอมมิชชั่นมึงต้องพุ่งแน่ๆ" ลูกพีชเดินเข้ามาหาในช่วงพักเบรก "กูดีใจกับมึงจริง ๆ นะที่มึงกลับมาสดใสได้แบบนี้"

ลิลลี่จับมือเพื่อนทั้งสองคนไว้แน่น "ถ้าไม่มีพวกมึง กูก็ไม่รู้จะเริ่มยังไง ขอบใจนะพีช แตงโม กูจะตั้งใจทำงานนี้ให้ดีที่สุด"

ขณะที่ลิลลี่กำลังยิ้มอย่างมีความสุขกับความสำเร็จก้าวแรก เธอไม่รู้เลยว่าภาพความสวยสะพรั่งของเธอในงานวันนี้ ถูกใครบางคนแอบถ่ายและส่งตรงเข้าเครื่องโทรศัพท์ของ คินทร์ เรียบร้อยแล้ว

ในห้องทำงานที่บริษัทโชว์รูมรถหรูในเครือรัตนธนากุล คินทร์จ้องมองรูปหญิงสาวในชุดเดรสสีเงินบนหน้าจอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา มือหนากำโทรศัพท์แน่นจนเส้นเลือดปูดโป่ง ความรู้สึกหวงก้างและไม่พอใจพลุ่งพล่านขึ้นมาเมื่อเห็นสายตาของผู้ชายมากมายในรูปที่มองมายัง "ลูกหนี้" ของเขา

"ลิลลี่เธอกล้าดียังไงไปยืนยิ้มให้ไอ้พวกนั้นมองกันทั้งงาน" คินทร์พึมพำเสียงลอดไรฟัน ก่อนจะคว้ากุญแจรถสปอร์ตคู่ใจแล้วเดินออกไปจากห้องด้วยท่าทางขรึมจัด

งานมอเตอร์โชว์ที่พารากอนดำเนินไปอย่างดุเดือด ลิลลี่ทำหน้าที่ "ควีน" ของบูธได้อย่างไร้ที่ติ ยอดจองรถพุ่งทะลุเป้าจนเจ้าของแบรนด์แทบจะปิดฮอลล์ฉลอง ทุกครั้งที่ลิลลี่ขยับตัวกางแขนโพสต์ท่าข้างรถ แสงแฟลชจะรัวใส่เธอจนตาพร่า แต่เธอก็ยังคงรักษารอยยิ้มพิมพ์ใจไว้ได้ตลอด เพราะทุกวินาทีที่เธอยืนอยู่ตรงนี้หมายถึงค่ารักษาพยาบาลของแม่

"อีลี่ มึงพักก่อน หน้าเริ่มซีดแล้ว" ลูกพีชเดินเข้ามาสะกิดพร้อมยื่นน้ำขวดเล็กให้ ในขณะที่แตงโมช่วยเอาทิชชู่ซับเหงื่อตามไรผมให้อย่างเบามือ "พวกกูภูมิใจในตัวมึงมากนะ ดูสิ...พวกตากล้องตามมึงอย่างกะจะเป็นแฟนคลับเบอร์หนึ่งเลย"

"กูไหวพีช ขอบใจพวกมึงมากนะที่มาเฝ้ากูทั้งวันแบบนี้" ลิลลี่ส่งยิ้มให้เพื่อนก่อนจะหันไปทำหน้าที่ต่อ

แต่ทว่า ท่ามกลางฝูงชนที่มุงดูอยู่ไกลๆ ร่างสูงสง่าในชุดเสื้อเชิ้ตขาวพับแขนที่ดูหล่อร้ายสไตล์เด็กวิศวะอย่าง คินทร์ กำลังยืนกอดอกจ้องมองเธออยู่ด้วยสายตาคมกริบ เขาแฝงตัวอยู่หลังเสาต้นใหญ่ คินทร์จ้องมองลิลลี่ที่ยิ้มหวานให้ผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังทำทีเป็นสอบถามสเปกรถแต่สายตากลับจ้องไปที่หน้าอกหน้าใจของเธอ คินทร์บดกรามแน่นจนเป็นสันนูน ความรู้สึกหวงก้างมันแล่นขึ้นมาจุกที่อก

‘โธ่เว้ย! บอกว่าไม่มีเงิน แต่มีปัญญาแต่งตัวมายืนยั่วผู้ชายทั้งพารากอนแบบนี้เนี่ยนะ’ คินทร์สบถในใจ

เขาทนดูไม่ได้อีกต่อไป เมื่อเห็นผู้ชายวัยกลางคนท่าทางรวยแต่ตัณหากลับพยายามจะยื่นมือไปแตะที่เอวของลิลลี่ระหว่างขอถ่ายรูป คินทร์ไม่สนฟอร์มหรืออะไรทั้งนั้น เขาพุ่งตัวฝ่าฝูงชนเข้าไปทันที

"ขอโทษนะครับรถคันนี้ผมจองแล้ว และพริตตี้คนนี้ ผมก็ 'จอง' แล้วเหมือนกัน!"

เสียงทุ้มต่ำที่ทรงอำนาจดังขึ้นขัดจังหวะ ลิลลี่สะดุ้งสุดตัวเมื่อหันไปพบกับใบหน้าหล่อเหลาที่เธอกำลังพยายามหนีมาตลอดหลายวัน คินทร์คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของลิลลี่แล้วดึงเธอให้มายืนข้างหลังเขาอย่างถือวิสาสะ

"นายมาทำอะไรที่นี่คินทร์! ปล่อยนะ!" ลิลลี่กระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามสะบัดแขนออกแต่เขายิ่งบีบแน่น

"ฉันมาดูของที่ฉันซื้อไว้ไง ทั้งรถ ทั้งคน" คินทร์หันไปจ้องหน้าชายวัยกลางคนคนนั้นจนรายนั้นต้องรีบเดินหนีไป ก่อนจะหันมามองลิลลี่ด้วยสายตาคาดโทษ

"อยากได้เงินนักใช่ไหม? ถึงขนาดมาแต่งตัวยั่วไอ้พวกแก่ตัณหากลับพวกนี้!"

"พูดไรเนี่ย ฉันมาทำงานน่ะ! นายอย่ามาดูถูกฉันนะคินทร์ ฉันทำงานแลกเงิน ไม่ได้แบมือขอใครเหมือนนาย!"

"เออ! งั้นถ้ามันคืองาน คืนนี้ก็รับงานฉันต่อเลยเป็นไง ห้าล้านที่เธอติดไว้ ฉันจะหักออกให้เยอะๆ งวดแรกเลย ถ้าเธอไป 'ดูแล' ฉันที่คอนโดตอนนี้!"

ลูกพีชกับแตงโมที่เห็นเหตุการณ์รีบพุ่งเข้ามาทันที "เฮ้ย! จะทำอะไรเพื่อนกูอ่ะ ปล่อยอีลี่นะ!"

คินทร์ไม่สนใจ เขาจ้องอย่างท้าทาย "จะไปดีๆ หรือจะให้ฉันทำลายงานที่เธออุตส่าห์ตั้งใจทำมาทั้งวันให้พังตรงนี้เลือกเอาลิลลี่!"

"นี่ไอ้คินทร์! มึงหยุดบ้าเดี๋ยวนี้เลยนะ" ลูกพีชพุ่งเข้าไปคว้าแขนคินทร์อีกข้างแล้วออกแรงลากเขาให้ออกห่างจาก บูธรถยนต์ เพื่อเปิดทางให้ลิลลี่ได้หายใจ โดยมีแตงโมเดินตามมาขวางหน้าคินทร์ไว้ด้วยจริตตัวแม่ที่พร้อมบวก

"มึงมาทำแบบนี้กับอีลี่ทำไมฮะ! มันไปเป็นลูกหนี้มึงตอนไหน? มึงมโนไปเองหรือเปล่า" ลูกพีชแกล้งไม่รู้ ถามเสียงเขียว จ้องหน้าคินทร์อย่างเอาเรื่อง เพราะพวกเธอก็เป็นลูกคนรวยเหมือนกัน จึงไม่ได้เกรงกลัวอำนาจเงินของคินทร์

คินทร์สะบัดแขนออกพลางจัดปกเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่ ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉยแต่แววตาวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิด "มึงอยากรู้มั้ยว่ามันติดหนี้กูตอนไหน? นู่น มึงไปถามเพื่อนรักมึงดูดิ ว่ามันทำวีรกรรมอะไรไว้บ้าง!"

แตงโมกอดอก เบะปากใส่ทันที "หนี้ก็ส่วนหนี้ดิวะคินทร์! มึงเรียนวิศวะมึงก็น่าจะมีความคิดนะ แยกแยะให้ออกหน่อย ตอนนี้อีลี่มันกำลังทำงานอยู่ มันต้องรับผิดชอบหน้าที่พริตตี้ ถ้ามึงทำมันงานพังจนเขาไล่มันออก มันตกงานขึ้นมามึงรับผิดชอบไหวมั้ย? หรือมึงจะจ่ายค่าตัวหลักแสนให้มันแทนล่ะ"

"เงินแค่นั้นกูขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก" คินทร์สวนกลับทันควัน

"เออ! ถ้างั้นมึงก็ถอยไป" ลูกพีชจ้องตาคินทร์อย่างจับผิด "หรือว่าจริงๆ แล้วมึงไม่ได้มาทวงหนี้แต่ที่มึงพุ่งตัวเข้ามาขวางผู้ชายคนอื่นเนี่ย เพราะมึง 'หึง' มันใช่ป่ะ? มึงชอบอีลี่เข้าแล้วล่ะสิ!"

"ใช่มะ! ดูอาการก็รู้ มึงกลัวผู้ชายคนอื่นเห็นของดีของมึงล่ะสิ ถึงได้ทำทรงเป็นเจ้าเข้าเจ้าของขนาดนี้" แตงโมช่วยขยี้ต่อพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย 

"คนอย่างคินทร์วรโชติเนี่ยนะ จะถ่อมาถึงพารากอนเพื่อทวงเงินแค่ไม่กี่ล้าน เชื่อก็โง่แล้ว มึงชอบเพื่อนกูชัวร์!"

คินทร์ชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจข้างซ้ายมันกระตุกแปลกๆ เมื่อโดนจี้จุดตรงใจดำ แต่ด้วยความปากแข็งและทิฐิที่ค้ำคอ เขาจึงพ่นคำพูดร้ายๆ ออกมาเพื่อปกปิดความรู้สึกที่แท้จริง

"ชอบเหรอ? เหอะ! ตลกว่ะ" คินทร์แค่นหัวเราะเหยียดๆ "ผู้หญิงกระจอกๆ แบบนั้นเนี่ยนะจะมาเป็นเมียกู? ฝันไปเถอะมึง คนอย่างกูรสนิยมสูงกว่านั้นเยอะ ต่อให้มันเดินมาแก้ผ้าถวายตัวให้กูฟรีๆ กูก็ไม่เอา! ที่กูมาเนี่ยเพราะกูมาดูรถต่างหาก"

(มึงมาเพราะหึงค่ะไอ้คินทร์ นี่ไรท์ด่ามันเองค่ะ 555)

ลิลลี่ที่ยืนอยู่ไม่ไกลได้ยินคำพูดนั้นเต็มสองหู ความรู้สึกเหมือนโดนตบหน้ากลางที่สาธารณะมันเจ็บจนจุกอก แต่น้ำตาที่คลออยู่เธอก็กลั้นมันไว้อย่างสุดความสามารถ

"กูรวย เงินกูเยอะ พวกมึงจะทำไม!" คินทร์โวยวายกลบเกลื่อน "วันนี้กูตั้งใจจะมาซื้อรถคันที่แพงที่สุดในงานนี้อยู่แล้ว บูธนี้ใช่ป่ะ? เออ! กูซื้อ! แต่กูไม่เอาพริตตี้คนนี้มาพรีเซนต์ให้กูนะ กูกลัวจะเสนียดติดมือ!"

ลูกพีชกับแตงโมมองหน้ากันอย่างเอือมระอาในความปากเสียนำหน้าของคินทร์

"เออ! รวยนักก็เชิญมึงไปซื้อให้สะใจเลยนะไอ้คินทร์" ลูกพีชจิกตาใส่

"แต่จำคำพูดวันนี้ไว้ให้ดีนะเว้ย ที่บอกว่าฟรีกูไม่เอาเนี่ยวันไหนมึงมาคลานเข่าขอความรักจากอีลี่ พวกกูจะช่วยกันกระทืบมึงให้จมดินเลยคอยดู!"

คินทร์สะบัดหน้าหนี เดินตรงไปยังโต๊ะจองรถด้วยท่าทางพยศสุดขีด ทิ้งให้ลิลลี่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลัง เพื่อนทั้งสองรีบพุ่งเข้าไปกอดปลอบลิลลี่ทันที

"ลี่ มึงอย่าไปฟังมันนะ ปากหมาแบบนี้มันต้องโดนดีเข้าสักวัน" แตงโมปลอบใจ

"กูไม่เป็นไร..." ลิลลี่ตอบเสียงแผ่ว "กูรู้สถานะตัวเองดี กูมันก็แค่คนกระจอกในสายตามันจริงๆ"