รักร้อนอ้อนพี่สาว

รักร้อนอ้อนพี่สาว

last updateLast Updated : 2025-03-09
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
30Chapters
1.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพราะอุบัติเหตุทำให้เธอเสียคนรักไปถึงสองคน ใครใครต่างก็กล่าวหาว่าเธอมีดวงกินผัว เธอไม่อยากสูญเสียใครไปอีกแล้วจึงปิดตายหัวใจ และยอมอยู่อย่างเหงาๆ จนกระทั่งชายหนุ่มรุ่นของที่เคยแอบชอบเธอเข้าในชวิวิตอีกครั้ง ความจริงใจของเขาทำให้เธอยอมเปิดใจอีกครั้ง และเขาก็ทำให้เธอตกลงไปในหลุมสวาทอันเร่าร้อนอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 คืนถิ่น

Elena's POV

"Your marriage certificate is a $50 souvenir, Ms. Vance."

The words hit me harder than any stray puck I'd ever dodged on the ice. I just stared at the man across the desk, Officer Miller, whose face was as sterile and cold as the government office we were sitting in.

"I'm sorry?" I finally managed, my voice sounding like it was coming from underwater. "That's a legal marriage certificate. I've had it framed on my nightstand for a year."

"The registration number is invalid. The seal is decorative." Miller corrected, his tone dropping an octave, devoid of even a shred of empathy.

He tapped the ornate, gold-embossed paper with a heavy finger. "It's the kind of thing you buy at a Vegas gift shop so you can pretend to be married for the weekend. In the eyes of the United States government, you are single."

The room began to spin. The low, irritating hum of the fluorescent lights above suddenly felt like a drill boring into my skull. My hand went instinctively to the diamond ring on my finger, modest, elegant, and suddenly feeling like a burning brand of shame.

“It's the playoffs, El,” Liam's voice echoed in my head, smooth as velvet, the same voice that had charmed millions of fans and convinced me to marry him in a secret, midnight ceremony. “Coach will kill me if I miss practice. Just handle the paperwork. You're the smart one.”

I was the smart one.

I was the head team doctor for the New York Glaciers.

I had spent my career stitching up jagged lacerations and popping dislocated shoulders back into sockets while twenty thousand fans screamed for blood. I was trained to handle high-pressure, life-or-death situations with surgical precision.

And yet, I had been living a lie for three hundred and sixty-five days.

"There has to be a mistake," I stammered, my heart hammering against my ribs like a trapped bird. "My husband, Liam Sterling... he's the star forward for the Glaciers. His management team handled the filing. His lawyers, "

"Mr. Sterling's lawyers didn't file anything for you, Ms. Vance," Miller interrupted, leaning back and removing his glasses. "And even if they had tried, it wouldn't have mattered. Liam Sterling couldn't have legally married you last June. Or ever."

"Why?" I whispered. The word felt like a shard of glass lodged in my throat.

"Your husband, well, Mr. Sterling's already married to someone else." Miller turned his computer monitor around.

The blue light of the screen blinded me for a second. When my vision cleared, I saw a database record. It was Liam's name. And right next to his name, under the heading Spouse, wasn't my name.

It was a name I knew better than my own.

Sophia Cruz, his manager.

"Legally," Miller said, the words falling like guillotines, "Mr. Sterling has been married for three years."

Sophia.

The name was a slapshot to my solar plexus, knocking the wind out of me so violently I nearly fell off the plastic chair.

The woman who handled Liam's schedule, his endorsements, and his public image.

The woman who sat across from me at team dinners, calling me "sweetie" while sipping expensive wine.

The woman who had literally helped me pick out my wedding dress for that "private" Vegas ceremony.

“Oh, Elena, you look like an angel. Liam is going to die when he sees you.”

She hadn't been helping me pick out a wedding dress. She had been picking out a costume for the fool playing the role of the secret wife.

"They share a mortgage on a property in the Hamptons," Miller continued, his eyes finally showing a flicker of something, pity?

"They filed a joint tax return last year. They are husband and wife in every sense that the law recognizes. You, Ms. Vance, are simply a guest in the country whose time is running out."

"Professional commitments," I choked out, a hysterical laugh bubbling up in my chest. "He said he couldn't be here because of professional commitments."

"Well, he's certainly committed," Miller said, sliding my 'souvenir' certificate back across the desk.

"I suggest you sort this out with 'Mr. Sterling' immediately. Your work visa is tied to your status as his spouse, a status you don't actually have. You have thirty days to rectify this, or you will be deported."

Thirty days.

I stood up, my legs feeling like they were made of jelly. I didn't remember grabbing my folder. I didn't remember walking out of the office. I just remembered the cold, biting air of the New York afternoon hitting my face, jarring me back to reality.

I wasn't a wife. I was a cover story. A prop used to protect the "Ice Prince" while he lived a double life with his real wife.

I got into my car and drove, my hands shaking so hard I could barely grip the steering wheel. I didn't go home. I went to the one place where I knew I would find him. The arena.

As the team doctor, I had a key card to the private staff entrance. I moved through the concrete tunnels of the stadium like a ghost, my heels clicking a death march on the rubber mats. I reached the locker rooms, my mind a storm of rage and betrayal, but as I reached for the door handle to the medical suite, I heard a sound that stopped me cold.

Giggling.

"Liam, stop... the boys will be back from the ice any minute."

It was Sophia. Her voice was breathless, high-pitched, and intimate.

"Let them look," Liam's voice followed, husky and deep. "I'm tired of hiding you, Soph. Once we get Elena to sign those 'adoption' papers for the baby, we can finally be a real family in public."

"You think she'll buy the 'war orphan' story?"

"She's desperate for a family, Soph. And she's 'the smart one,' remember? She's so busy fixing everyone else, she never notices what's right in front of her. She'll raise our kid and thank me for the privilege."

They laughed together, a cruel, harmonious sound that shattered the final remains of my heart.

I stood in the hallway, staring at the heavy metal door.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
30 Chapters
ตอนที่ 1 คืนถิ่น
ฉัตรกล้ายืนมองป้ายยินดีต้อนรับที่ติดอยู่ด้านหน้าโรงเรียนมัธยมประจำอำเภอแห่งหนึ่ง 10 ปีแล้วที่เขาไม่ได้มาเหยียบโรงเรียนแห่งนี้อีกเลย มันคงเป็นเวลาที่นานมากสำหรับใครหลายๆ คนแต่สำหรับชายหนุ่มวัย 27 ปีแล้ว เขาคิดว่ามันเพิ่งผ่านไปไม่นานเขายังจำเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในโรงเรียนแห่งนี้ได้ดี แม้จะมาเรียนที่นี่แค่หนึ่งปี แต่ก็มีความทรงจำมากมายเกิดขึ้นที่นี่วันนี้เขากลับมาโรงเรียนเก่าอีกครั้ง เพราะทางโรงเรียนจัดงานคืนสู่เหย้าเพื่อหารายได้เป็นทุนการศึกษาให้กับนักเรียนและจ้างอาจารย์ชาวต่างชาติมาสอนเพิ่มชายหนุ่มได้รับการติดต่อจากเพื่อนที่เรียนมัธยมด้วยกันให้มาร่วมงานด้วย ซึ่งนี่ไม่ใช่ปีแรกที่ทางโรงเรียนจัดงานแต่มันเป็นปีแรกที่เขาว่างและกลับมาเยือนถิ่นเก่าอีกครั้ง“ไอ้กล้านั่นมึงใช่ไหม” เสียงเรียกทำให้ฉัตรกล้าหันไปตามเสียงแล้วเขาก็ยิ้มเมื่อเห็นว่าคนที่เรียกเขานั้นคือเพื่อนสนิทคนหนึ่ง“เฮ้ย! ไอ้อั๋นไม่ได้เจอกันนานยังหล่อเหมือนเดิมเลยนะมึง” เขารีบเดินเข้าไปกอดณัฐพลเพื่อนรักที่มักจะโทรศัพท์คุยกันอยู่บ่อยๆ แต่ไม่ได้เจอกันมาเกือบจะสองปีแล้ว“มึงก็ว่าไปกล้า กูยังหล่อไม่ได้เท่าครึ่งของมึงเลย แล้วนี่ม
Read more
ตอนที่ 2 ชอบก็จีบ
การได้กลับมาเจอเพื่อนอีกครั้งทำให้ฉัตรกล้านึกย้อนไปถึงวัยเด็กเขาย้ายมาอยู่ที่นี่ตอนเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 จากเด็กกรุงเทพเมื่อมาอยู่โรงเรียนประจำอำเภอก็ไม่ค่อยพอใจ แต่ละวันเขาไม่ตั้งใจเรียนเท่าไหร่ บางวันก็หลับหลังห้อง บางวันก็โดดเรียนไปซ่อนอยู่หลังห้องน้ำชาย จนคุณครูพากันเอือมระอา แต่ก็มีเพื่อนกลุ่มนี้แหละที่คอยช่วยเตือนเขาให้ส่งการบ้านและช่วยเขาในการทำงานกลุ่มและยังไปช่วยเขาอ้อนอาจารย์ตอนที่ชายหนุ่มไม่มีสิทธิ์สอบเพราะขาดเรียนมากจนเกินไป“กูได้ข่าวว่ามึงมาคุมงานก่อสร้างโรงเรียนเอกชนแห่งใหม่เหรอวะกล้า” เสกสรรเปิดประเด็นถามถึงแม้ไม่ได้เจอกันแต่ก็พอรู้ความเป็นไปของเพื่อน“พี่ชายกูประมูลได้ กูเลยมาช่วยดูงานให้เขา”“รวยใหญ่แล้วนะมึงแล้วเมื่อไหร่จะแต่งงานว่ะ”“มึงถามกูแบบไม่คิดเลยใช่ไหมไอ้เสก แล้วมึงล่ะ”“กูยังไม่อยากแต่งว่ะ แต่งไปก็เป็นภาระเปล่าๆ”“แล้วคนที่คบอยู่เขาไม่อยากแต่งเหรอวะ”“มันคบใครนานที่ไหน กูเห็นมันควงมาแต่ละครั้งไม่เคยซ้ำหน้า” วสันต์เคยเจอผู้หญิงของเสกสรรมาหลายคนจนตอนนี้เขาจำชื่อพวกเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ“กูก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ แหละคนอย่างกูใครเขาจะมาจริงจังวะ หล่อก็ไม่หล่อแม่งย
Read more
ตอนที่ 3 อยากเห็นเธอยิ้ม
ภาพความทรงจำในอดีตย้อนกลับมา ฉัตรกล้ายังจำวันที่ตนเองเจอพี่ณิชาครั้งแรกได้เป็นอย่างดีวันนั้นที่โรงเรียนมีกิจกรรมกีฬาสี ตอนเช้ามีการเดินขบวนพาเหรด ฉัตรกล้าไม่ได้ไปร่วมเดินขบวนเพราะขี้เกียจและไม่ชอบอากาศร้อนเท่าไหร่ เด็กหนุ่มนั่งรออยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน เขาใส่เสื้อคลุมทับไว้กะว่าถ้าขบวนเดินมาถึงตัวเองจะถอดเสื้อคลุมออกแล้วค่อยแทรกเข้าไปในแถวเสียงกลองดังมาแต่ไกลฉัตรกล้ากวาดสายตามองไปเรื่อยเพราะคงอีกนานกว่าสีของตนเองจะเดินมาถึงตรงนี้ เขามองไปยังหัวขบวนก็เห็นว่ามีดรัมเมเยอร์อยู่หลายคน เด็กหนุ่มมองหาเพื่อนร่วมห้องของตนเพราะเธอบอกให้เขาช่วยถ่ายรูปของตนให้ด้วย เมื่อเห็นเพื่อนแล้วฉัตรกล้าก็ยกกล้องขึ้น เขาซูมไปใกล้ๆ พอได้รูปถ่ายของเพื่อนแล้วก็ยังไม่ลดกล้องลงเพราะกะว่าจะถ่ายอีกสักมุมเขาแพนกล้องเพื่อหามุมที่ดีที่สุด แต่ก็มีคนเดินมาชนทางด้านหลังและพอยกกล้องขึ้นอีกครั้งโฟกัสมันก็หลุดออกจากเพื่อนแต่คนที่กล้องไปโฟกัสอยู่กลายเป็นผู้หญิงอีกคน เธอสวยมาก ใบหน้ารูปไข่ ขาวเนียน ดวงตาของเธอกลมโตสดใส ยิ่งแต่งหน้าเข้มแบบนี้ก็ทำให้สวยเด่นจนเขากดชัตเตอร์รัวๆเขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้ก่อนเลยเพราะตั้งแต่มาเรี
Read more
ตอนที่ 4 รู้สึกเหมือนอกหัก
“แต่ผมไม่มีเสื้อสีฟ้าเลยครับพี่” ฉัตรกล้าบอกกับพี่ณิชา ตอนนี้เขาสวมเสื้อยืนสีขาว ถึงแม้เขาจะอยู่สีเขียวแต่เด็กหนุ่มก็ไม่ยอมใส่สีเขียวเหมือนคนอื่น เขาเลือกที่จะสวมเสื้อยืดสีขาวและใช้ผ้าพันคอสีเขียวแทน“ถ้าอย่างนั้นเอาผ้านี่ผูกข้อมือไว้ก็ได้นะ อย่างน้อยมันก็เป็นสีฟ้า” พี่ณิชาประธานสีปลดผ้าพันคอสีฟ้าของตนเองและช่วยฉัตรกล้าผูกที่ข้อมือ“แบบนี้ก็เป็นสีฟ้าแล้วโอเคไหม”“ครับพี่” เด็กหนุ่มยิ้มหวานให้กับรุ่นพี่เขาช่วยตีกลองให้สีฟ้าอยู่หลายชั่วโมงจนกระทั่งถึงเวลาแข่ง แม้ว่าสีฟ้าจะไม่ชนะการแข่งขันแต่ฉัตรกล้าก็ดีใจมากที่เขาได้ใกล้ชิดกับรุ่นพี่มากขึ้น“ขอบใจมากนะที่มาช่วยพี่ตีกลองดูสิมือแดงไปหมดเลย เอาเจลเย็นนี่ไปประคบมือไว้นะจะได้ไม่เจ็บมาก” ณิชาภาเดินไปหยิบเจลเย็นในถังน้ำแข็งให้กับฉัตรกล้า“ขอบคุณครับพี่ ผมยังไม่ได้คืนผ้าพันคอพี่เลย”“ไม่เป็นไรพี่ไม่จำเป็นต้องใช้แล้ว”ณิชาภาบอกกับเด็กหนุ่มที่มาช่วยตีกลอง หญิงสาวไม่ได้ถามชื่อเขาเพราะกำลังวุ่นอยู่กับงานของตนเองและเมื่อเช้าตอนที่ครูวิไลแนะนำเธอก็ฟังไม่ค่อยชัดแค่ได้คุยกับพี่ณิชาแบบนี้ฉัตรกล้าก็รู้สึกว่าไม่เสียแรงเลยที่อุตส่าห์ตีกลองจนเจ็บมือไปหมด
Read more
ตอนที่ 5 มันก็แค่ความเชื่อ
“ไอ้กล้ามึงไม่เงียบเป็นอะไรหรือเปล่าวะ” วสันต์เห็นฉัตรกล้าเงียบไปนานก็ถามขึ้น“เปล่ากูก็แค่คิดว่าถ้ากูไปเจอพี่ณิชาตอนนี้พี่เขาจะจำกูได้ไหม”“เขาไม่รู้จักแม้แต่ชื่อมึงด้วยซ้ำแล้วมึงจะอยู่ความทรงจำของ เขาได้ยังไง” ณัฐพลเห็นใจเพื่อนแต่ก็ต้องพูดความจริง“แต่ก่อนเขาอาจจะมองไม่เห็นกู แต่จากนี้กูจะทำให้เขาเห็นกูและกูจะเป็นแฟนพี่ณิชาให้ได้” เขาบอกเพื่อนอย่างมั่นใจ“มึงนี่ก็แปลก พี่เขาอายุมากกว่ามึงตั้งสองปีแล้ว ผู้หญิงแก่เร็วนะเว้ย คบไปไม่นานเดี๋ยวก็แก่นำหน้าเราไปแล้ว” เสกสรรเป็นคนชอบเด็กจังไม่อินกับเพื่อนเท่าไหร่“แต่กูว่าไม่นะ พี่ณิชาของกูยังสวยเหมือนเดิมเลย”“พูดเต็มปากเต็มคำนะมึงพี่ณิชาของกู พี่เขาจำหน้ามึงไม่ได้ ไม่รู้แม้กระทั่งชื่อมึงด้วยซ้ำ” ณัฐพลถอนหายใจเมื่อเห็นว่าเพื่อนเพ้อหนัก“มึงไม่ต้องมาย้ำหรอกน่ากูก็บอกแล้วไงว่าจากนี้กูจะทำให้เขาจำกูได้”“งั้นมึงก็ไปทักทายเขาสิ นั่นไงพี่เขาเดินมาแล้ว”“ใครจะกล้าเข้าไปทักทายแบบนี้ล่ะ เกิดเขาจำไม่ได้ก็หน้าแตกกันพอดีมันต้องหาโอกาส”“แต่กูว่ามึงช้าไปหน่อยนะกล้า”“ทำไมวะ”“มึงดูนั่นสิ”“ทำไมผู้ชายคนนั้นมาคุยกับพี่ณิชาล่ะ หรือนี่จะเป็นแฟนใหม่พี่ณิชา”
Read more
ตอนที่ 6 ภารกิจแรก
วันนี้ฉัตรกล้าตื่นตั้งแต่เช้าไปดูคนงานปรับพื้นที่จากนั้นก็ขับรถไปยังกับหอพักของพี่ณิชา ใช้เวลาขับรถจากจุดก่อสร้างไปหอพักแห่งนั้นแห่งนั้นเกือบจะครึ่งชั่วโมงเพราะโรงเรียนเอกชนแห่งใหม่ที่กำลังสร้างขึ้นนี้อยู่นอกเมืองโครงการก่อสร้างโรงเรียนเอกชนที่บริษัทของเขาประมูลให้นั้นมีอาคารเรียนทั้งหมด 4 หลัง สระว่ายน้ำ เรือนนอน โรงอาหารและหอประชุมซึ่งกว่าจะเสร็จโครงการนี้อย่างน้อยก็ใช้เวลาประมาณสองปี ฉัตรกล้าจะเป็นคนลงมาคุมโครงการนี้เองด้วยตัวเองทั้งหมดเมื่อมาถึงบริเวณหอพักแล้วเขาก็ยังต้องวนหาที่จอดรถอยู่ค่อนข้างนานเพราะแถวนี้มีอาคารพาณิชย์ ร้านค้าและอาคารหน่วยงานราชการที่จอดรถจึงหายากมากๆเขามองห้องที่กรุด้วยกระจกสีชาตรงหน้าหน้าบนกระจกระบุชื่อหอพักและเบอร์โทรศัพท์ไว้อย่างชัดเจนชายหนุ่มเปิดประตูเข้าไปแอร์เย็นฉ่ำก็ปะทะใบหน้า“สวัสดีค่ะ ติดต่ออะไรคะ” พนักงานวัยกลางคนที่อยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์เอ่ยทักทายทันทีเมื่อเขาเปิดประตูเข้าไป“ผมอยากทราบว่าที่นี่พอจะมีห้องว่างไหมครับ”“สักครู่นะคะขอดูก่อนฉันขอดูก่อน”พนักงานนั่งลงหน้าจอคอมพิวเตอร์คลิกเมาส์ไปมา ระหว่างนั้นฉัตรกล้าก็มองไปรอบๆ เผื่อว่าจะเจอพี่ณิชา
Read more
ตอนที่ 7 คนนี้จริงจัง
เมื่อจัดการกับธุระส่วนตัวของตัวเองเสร็จแล้วฉัตรกล้าก็ขับรถกลับมาอยู่กรุงเทพ วันนี้เขามีประชุมผู้บริหารในเวลาบ่ายหลังจากประชุมเสร็จแล้วชายหนุ่มก็ขับรถกลับมาที่บ้านเพื่อเอาของใช้จำเป็นบางอย่างและบอกบิดามารดาว่าช่วงนี้ตนเองจะไม่อยู่กรุงเทพหลังจากทานอาหารแล้วสมาชิกภายในบ้านก็มักจะมานั่งรวมตัวกันอยู่บริเวณห้องนั่งเล่น คุณวุฒิศักดิ์และคุณลักขณาบิดามารดาของชายหนุ่มนั่งคู่กันอยู่บนโซฟา อีกด้านหนึ่งก็เป็นเพชรกล้าและพลอยลดาพี่ชายกับพี่สาว ส่วนเขาก็นั่งอยู่โซฟาอีกตัวกับฉัตรลดาน้องสาวคนเล็กซึ่งเพิ่งเรียนจบและเริ่มทำงานที่บริษัทได้ไม่นาน“ช่วงนี้งานเป็นยังไงบ้าง” คุณวุฒิชัยถามลูกทั้งสี่คน“ก็ดีครับพ่อ งานไม่มีปัญหาอะไร” เพชรกล้ารองประธานบริษัทบอกกับบิดาซึ่งนานๆ ครั้งบิดาของเขาถึงจะเข้าไปที่บริษัท“แล้วพลอยล่ะลูกมีปัญหาไหม”“ก็พอมีบ้างค่ะแต่มันก็เป็นปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ไม่หนักหนาอะไร” พลอยลดารับผิดชอบเกี่ยวกับการเงินตอบบิดา“แล้วลดาล่ะลูกโอเคไหม เพิ่งมาทำงานกับพี่ๆ ได้ไม่กี่เดือนเองไหวไหมลูก”“ไหวค่ะพ่อ งานของพลอยค่อนข้างตรงสายที่เรียนมาเลยไม่ลำบากอะไรแล้ว” ฉัตรลดาน้องคนเล็กของบ้านที่เพิ่งเข้ามารับผิ
Read more
ตอนที่ 8 ผู้หญิงดวงกินผัว
“ไม่หรอกครับ คนก็แค่พูดกันไปเรื่อย ผู้หญิงที่ผมชอบเขาแค่เคยมีแฟนแล้วแฟนของเขาก็ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตแค่นั้นยังไม่ถึงขั้นแต่งงานหรอกครับ”“แม่ไม่เชื่อเรื่องนี้เหรอคะ”“แม่เคยได้ยินมานาน แต่ก็ไม่เห็นมีใครพิสูจน์เรื่องนี้ได้”“แล้วพ่อล่ะครับ”“โดยส่วนตัวพ่อไม่เชื่อหรอกนะ แล้วกล้าล่ะลูกคิดยังไงกับเรื่องนี้”“ผมก็ไม่เชื่อครับ ผมว่าอุบัติเหตุมันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ตลอดเวลา แม่จะห้ามไหมผมคบกับเธอไหม”“แม่คิดว่าถ้ากล้าเอาเรื่องเธอมาพูดกับพ่อแม่แบบนี้แล้วแม่คงห้ามไม่ทันแล้วล่ะ แม่ขอแค่กล้าอย่าใช้ชีวิตประมาทเวลาขับรถก็อย่าขับเร็วเข้าไซต์งานก็ใส่หมวกจะทำอะไรก็ใช้สติให้มาก”“ขอบคุณนะครับแม่ที่เข้าใจ”“กล้ากลัวไหมล่ะ”“ไม่ครับแม่ มันไม่มีอะไรต้องกลัวผมรู้สึกสงสารและเห็นใจเธอด้วยซ้ำที่ต้องถูกมองแบบนั้น”“อันที่จริงมันก็น่าเห็นใจนะ บางเรื่องมันพิสูจน์ไม่ได้แต่คนเราก็เชื่อไปแบบนั้นแล้ว”“แต่เธออายุมากกว่าสองปีตอนนี้ก็น่าจะใกล้ 30 แล้ว เธอยังไม่มีแฟนหรือครอบครัวจริงๆ เหรอ”“ไม่มีครับแม่ ผมสืบมาแล้วว่าโสดจริง ก็น่าจะเพราะคำนินทาพวกนี้เลยทำให้เขาไม่มีแฟน” ถึงแม้จะรู้เรื่องของพี่ณิชาแต่เขาก็ไม่คิดจะ
Read more
ตอนที่ 9 จำไม่ได้
เมื่อถึงวันที่จะต้องย้ายของเข้ามาอยู่ที่หอพักฉัตรกล้าก็ตื่นเต้นมากเพราะวันนี้เขาจะได้เจอพี่ณิชาแล้วหลังจากขับรถไปแอบมองเธอที่ร้านอยู่หลายวันฉัตรกล้าขับรถมาถึงหอพักในเวลาบ่ายสามซึ่งตอนนี้ลูกค้าในร้านทำผมของพี่ณิชามีไม่มากเท่าไหร่หญิงสาวเลยมารอรับเช่าคนใหม่ที่ชั้นล่างของหอพักซึ่งเป็นส่วนต้อนรับและมีเครื่องซักผ้าหยอดเหรียญไว้คอยบริการ“สวัสดีค่ะคุณคือคนที่จะเข้าพักใหม่ใช่ไหมคะ” เสียงใสเอ่ยทักทายทันทีเมื่อเขาเปิดประตูเข้าไปพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่“สวัสดีครับผมชื่อฉัตรกล้า เรียกกล้าก็ได้ครับ”“ฉันชื่อณิชาภาค่ะ เรียกณิชาหรือจะเรียกนิดเฉยๆ ก็ได้ค่ะ”“ผมเรียกพี่ณิชาได้ไหมครับ”ณิชาภาแปลกใจที่ผู้ชายคนนี้เรียกเธอว่าพี่แต่ก็พยักหน้าเพราะมันก็แค่คำเรียก“มีของมาแค่นี้เหรอคะ” ณิชาภามองกระเป๋าเดินทางของฉัตรกล้าที่มีเพียงใบเดียว“วันนี้มีแค่นี้ก่อนครับแต่อาจจะทยอยมาเรื่อยๆ ผมลืมถามไปเลยครับว่าหลังห้องมีระเบียงหรือเปล่า” เขาชวนคุยทั้งที่รู้สภาพห้องพักจากพนักงานแล้ว“มีค่ะทุกห้องจะมีระเบียงด้านหลัง เอาไว้สำหรับตากผ้าค่ะ จะขึ้นไปดูห้องเลยมั๊ยคะ เดี๋ยวพี่ช่วยค่ะ” ณิชาภาเดินมาจะช่วยชายหนุ่มถือกระเป
Read more
ตอนที่ 10 ต้อนรับ
“ว่างครับ ผมว่างตลอด” ฉัตรกล้าดีใจและไม่คิดเลยว่าพี่ณิชาจะเป็นกันเองกับเขามากขนาดนี้“แล้วอยากกินอะไรล่ะ”“ผมแล้วแต่พี่ณิชา พี่อยากพาผมไปกินร้านไหนผมกินได้ทุกอย่าง”“ถ้างั้นไปร้านใกล้ๆ นี้แล้วกันนะ จะกล้าจะได้มีเวลาจัดของมากขึ้นส่วนร้านอื่นเดี๋ยวพี่ค่อยพาไปวันหลัง”“ขอบคุณครับพี่ณิชา”“พี่ขอตัวก่อนนะซักหกโมงครึ่งโมงเจอกันที่หน้าหอพักนะ”“ได้ครับ” ฉัตรกล้ายิ้มหน้าบานไม่คิดเลยว่าการได้เจอพี่ณิชาวันแรกเขาก็จะได้ไปทานข้าวเย็นกับเธอแล้วชายหนุ่มรู้สึกดีพี่ณิชาที่พี่ณิชายังจำเหตุการณ์วันนั้นได้ ถึงแม้เธอจะจำหน้าเขาไม่ได้ก็ตาม แต่จากนี้เขาจะต้องทำให้ตัวเองอยู่ในสายตาของพี่ณิชาตลอด ยิ่งได้คุยก็ยิ่งรู้สึกประทับใจมากขึ้นเรื่องอายุห่างกันสองปีไม่ใช่ปัญหาอีกทั้งเรื่องดวงกินผัวที่เสกสรรบอกมันก็ไม่ได้อยู่ในความคิดเขาเลยฉัตรกล้าเก็บของใช้เข้าที่แต่เขาลืมไปสนิทเลยว่าตัวเองไม่ได้ซื้ออุปกรณ์เครื่องนอนมาเพราะคิดว่าที่นี่น่าจะเหมือนกับการเข้าพักที่โรงแรม“ตายห่าละแล้วคืนนี้จะนอนยังไงวะ”เขามองนาฬิกาอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็จะถึงเวลานัดกับพี่ณิชาแล้วเขาไม่อยากผิดนัดกับเธอเลยชายหนุ่มเลยคิดว่าหลังจากทานอาหา
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status