บทที่ 18 การป้องกันที่มิอาจลืม

“ข้าจะไปกับพวกเจ้าด้วย” ศิษย์พี่ฟ่านหวงกล่าว

“ครั้งนี้มีศิษย์พี่ฟ่านหวงเป็นตัวตั้งตัวตี เรื่องการไปเที่ยวสำนักสังคีตรอบนี้ไม่มีผู้ใดขัดขวางได้แน่”

เหอะ! เจ้าซ่งอินผู้นี้ ติดนิสัยหื่นกามมาจากผู้ใด ถึงขนาดไปขอความช่วยเหลือจากศิษย์ระดับหก นับว่ามักมากในกามไม่น้อย

“ครั้งนี้ข้าจะเลี้ยงพวกเจ้าเอง”

ฟ่านห่วงยิ้มเปล่งประกายประกอบกับใบหน้าอันคมคายของเขาแล้ว ก็นับว่าหล่อเหล่าดูดียิ่ง เขาค่อยๆ หยิบถุงเงินจากภายในเสื้อออกมาโยนแสดงให้ดูในกำมือ

โอ! ศิาย์พี่ข้าผู้นี้ นับว่ามักมากในกามไม่แพ้กัน เห็นทีคำกล่าวของซ่งอินคงเป็นจริง ศิษย์พี่นี่แหละที่เป็นตัวตั้งตัวตีหลัก

“นับเป็นวาสนาของพวกเจ้าแล้ว ที่ศิษย์พี่คนนี้เลี้ยงดูเป็นอย่างดี”

ฟ่านหวงกล่าวอย่างภูมิใจ แล้วกล่าวต่อว่า “ค่ำคืนนี้ยอดคณิกาดาวเด่นอย่างแม่นางฉีเหอ จะต้องตกลงปลงใจ ร่วมเตียงเคียงข้า พวกเจ้าก็เชิญเสพสุขกับนางคณิกาผู้อื่นเถอะ พรุ่งนี้เช้าเราค่อยกลับพร้อมกัน”

จางอี้หมิงฟังแล้มก็แสยะยิ้ม พลางคิดในใจ “หากว่าครั้งก่อนศิษย์พี่เจียงเยว่ไม่มาดึงตัวข้ากลับ มีหรือแม่นางฉีเหอจะตกถึงท้องสุนัขป่าอย่างท่าน”

เอ๊ะ! เดี๋ยวสิ!

เมื่อครู่ข้าคิดถึงศิษย์พี่เจียงเยว่ ศิษย์พี่ฟ่านหวงผู้นี้อาจจะอดทนได้ แต่เจ้าซ่งอินมันไม่กลัวเวทจันทราแบบคราวก่อนหรือ

จางอี้หมิงครุ่นคิดแล้วจึงกล่าว “ช้าก่อน! แล้วศิษย์พี่เจียงเยว่เล่า พวกเจ้าไม่กลัวเวทจันทราของนางแล้วงั้นหรือ”

“ไหนเล่าดวงจันทร์!”

ฟ่านหวงกล่าวพลางชี้นิ้วขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ว่างเปล่าไร้แสงจันทร์ มีเพียงแสงดวงดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้า

จางอี้หมิงมองตามแล้วครุ่นคิดบางอย่าง เขาเดินวนไปมาหน้าบ้าน พลันนึกในใจ “วันนี้เป็นคืนเดือนดับ ใช่แล้ว วันนี้ศิษย์พี่เจียงเยว่จะอ่อนแรงและกำลังมากที่สุด พลังเวทของนางจะรุนแรงแค่ไหน สำหรับวันนี้ก็นับว่าทำอะไรไม่ได้”

“ไม่ถูกต้อง!”

จางอี้หมิงกล่าวออกมา ทำเอาบุคคลทั้งสองที่อยู่ตรงหน้าต้องมองมาหาเขา จางอี้หมิงกล่าวว่า “หากในเวลาที่พวกเราไปสำนักสังคีตแล้วมีศัตรูบุกมาจะทำเช่นไร เวลานี้อาจารย์ไม่อยู่ ศิษย์ระดับสูงสามคนก็ไม่อยู่ ศิษย์พี่เจียงเยว่ก็ไร้กำลังในคืนนี้ เหลือเพียงศิษย์พี่เฉินเจิ้งเพียงคนเดียว”

คำพูดของจางอี้หมิงทำให้ทั้งสองต้องตระหนักตาม ฟ่านหวงคิดขึ้นมาได้ว่าเมื่อปีก่อน ศิษย์ทุกคนออกรับมือกันที่ชายแดนกันหมด เหลือเพียงจางอี้หมิงเพียงคนเดียว ในคราวที่ปักษาอัคคีคุ้มคลั่ง จางอี้หมิงก็เสียท่าให้กับจอมมารปีศาจที่ลอบทำร้าย

“เช่นนั้นเราก็ไม่ควรไปในวันนี้” ฟ่านหวงปรับเปลี่ยนท่าทีเป็นจริงจังให้สมกับที่เป็นศิษย์ระดับสูงของกู่เจิ้ง

“ไม่ใช่ๆ”

จางอี้หมิงสยบความคิดของฟ่านหวง จากนั้นเขาเดินเข้าไปในบ้านเหมือนกำลังหาอะไรบางอย่าง ก่อนจะกลับมาพร้อมกับกระดาษแผ่นหนึ่ง ในนั้นเป็นยันต์เวทอักษาที่จางอี้หมิงเขียนไว้เมื่อคราวมีพลัง เป็นอักษรเขียนว่า “ม่านป้องกันสูงสุด”

จางอี้หมิงยื่นแผ่นยันต์นั้นแก่ฟ่านหวง

“รบกวนศิษย์พี่ใช้ยันต์แผ่นนี้เพิ่มระดับการป้องกันสำนักเทียนหยางของเราก่อน”

ฟ่านหวงรับแผ่นยันต์นั้นมา ครุ่นคิดในใจว่า “เจ้าจางอี้หมิงผู้นี้รอบคอบยิ่งนัก คงเพราะผ่านความเป็นตายมาแล้ว”

“ได้ เดี๋ยวข้าจัดการเอง”

ฟ่านหวงกล่าว ก่อนจะใช้ปราณอัศนีเกิดเป็นแสงสีน้ำเงินที่เท้าแล้วพุ่งตัวเข้าสู่ด้านบนของอากาศ เขายืนอยู่เหนือท้องฟ้าของสำนักเทียนหยาง

ฟ่านหวงหยิบยันต์เวทอักษรนั้นขึ้นมา ใช้ปราณของตนกระตุ้นการเปิดปฏิกิริยา แล้วสะบัดมือออก เวทอักษรเหล่านั้นแปรเปลี่ยนเป็นม่านพลังคอยปกกันสำนักไว้อีกชั้นหนึ่ง

ม่านพลังนี้เกิดจากเวทอักษรที่จางอี้หมิงเขียนไว้ก่อนจะสูญเสียพลัง หากจะทำลายลงต้องใช้ผู้ฝึกตนระดับแปด สองคนขึ้นไปจึงสามารถทำลายจากภายนอกได้ จึงนับว่าเป็นการป้องกันที่ประสิทธิภาพสูงใช้ได้

เมื่อเสร็จสิ้นกิจแล้ว ฟ่านหวงก็ลงมาจากฟากฟ้า พลันถามศิษย์น้องทั้งสอง “พวกเจ้าพร้อมแล้วหรือยัง”

“จำเป็นต้องกังวลเรื่องอะไรอีกเล่า เชิญศิษย์พี่นำทาง”

ฟ่านหวงจับข้อมือของจางอี้หมิงและซ่งอินไว้แน่น ปราณอัสนีของเขาก็ถูกกระตุ้นให้ไหลเวียนไปทั่วร่าง ทันใดนั้น สายฟ้าสีเงินสว่างวาบพุ่งจากขาของฟ่านหวง ก่อให้เกิดแรงส่งอันมหาศาล ทั้งสามคนพุ่งตัวออกจากหอเทียนหยางราวกับสายฟ้าฟาด ความรวดเร็วของปราณอัสนีทำให้พวกเขาเดินทางถึง สำนักสังคีต ในเวลาอันรวดเร็ว

เมื่อมาถึง ทั้งสามคนมองดูอาคารสำนักที่ประดับด้วยโคมไฟหลากสี บรรยากาศอบอวลไปด้วยเสียงดนตรีและกลิ่นหอมของเครื่องหอม 

พวกเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดบัณฑิต ผ้าคลุมยาวสีเข้ม ปักลวดลายเรียบหรู พร้อมพัดพับที่ดูสง่างาม การแสร้งเป็นคนมีการศึกษาเฉกเช่นบัณฑิตเท่านั้น ถึงทำให้เหล่านางคณิกาจากสำนักสังคีตพึงพอใจ แม้ความจริงแล้วผู้ฝึกตนแห่งสำนักเทียนหยางจะมีฐานะสูงส่งกว่า แต่พวกฐานะสูงส่งพวกนั้นมักจะไม่ค่อยมาสถานที่เช่นนี้ ยกเว้นเพียงแต่พวกนิสัยนอกรีตซึ่งมีไม่กี่คน

ฟ่านหวง รับบทเป็นผู้นำ ทั้งสามเดินเข้าไปในโถงหลัก เขาหยิบเงินออกมาพวงหนึ่งจ่ายให้หญิงรับใช้ประจำสำนัก พร้อมบอกให้จัดเตรียมโต๊ะที่ดีที่สุดไว้สำหรับพวกเขา หญิงรับใช้ยิ้มรับ พลางพาพวกเขาไปนั่งที่โต๊ะด้านหน้าของเวทีการแสดง ฟ่านหวงนั่งลงอย่างมั่นใจ ก่อนจะกล่าวกับหญิงรับใช้

“นำสุราและอาหารชั้นเลิศมา!”

ไม่นาน สุราสีอำพันในขวดแก้วใส และอาหารหรูหราถูกนำมาจัดวาง ซ่งอินซึ่งเป็นศิษย์น้องที่อาวุโสน้อยที่สุดในที่นี้ รินสุราให้ฟ่านหวงและจางอี้หมิงอย่างสุภาพ

จางอี้หมิงยกจอกสุราขึ้นมองซ่งอิน เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนกล่าวชม “เจ้าปฏิบัติตัวได้ดี มีแววเจริญก้าวหน้าในอนาคต”

ซ่งอินยิ้มรับคำชม พร้อมกล่าวถ่อมตัว “ข้ายังต้องเรียนรู้อีกมาก ศิษย์พี่อี้หมิง”

“ไม่ๆ ตอนนี้ข้าชื่อ…ครั้งก่อนข้าชื่อว่าอะไรนะ”

“เสี่ยวจาง ท่านคือเสี่ยวจาง!”