วิศวะตัวร้ายพ่ายหมอแซ่บ

ที่สำนักงานเขต

"ใส่ชุดดำมาทำไม มีใครตายหรือไงปิ่น?"

เขื่อน นาวินทร์ ภูมิพัฒน์

เขื่อนยังคงโกรธที่เธอเป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด ถ้าวันนั้นตอนนั้นไม่มีเธออยู่ในเหตุการณ์ เรื่องราวก็คงง่ายกว่านี้ เขากับแฟนสาวก็คงได้แต่งงานกัน

หนึ่งปีกับหกเดือนที่ใช้ชีวิตด้วยกันเขาแทบจะไม่เคยเห็นข้อดีของเธอเลย นอกจากหน้าตาที่ดูสะอาดสะสวย ต้องยอมรับเลยว่าเธอเป็นผู้หญิงผิวสีน้ำผึ้งที่สวยที่สุดที่เขาเคยเจอมา

แต่ก็นั่นแหละ น่าเบื่อสิ้นดี! โชคดีที่ไม่เคยมีความสัมพันธ์กันทางกายเลยไม่ได้รู้สึกผูกพันอะไรมาก แค่เห็นเงาของเธอเขาก็เอือมระอาเต็มที อย่าว่าแต่พูดคุยกันเลย เขานั่งคุยกับเงาตัวเองน่าจะรู้เรื่องมากกว่าเสียเวลาคุยกับเธอ

ใบหน้าสวยสะอาดดวงตากลมโตมีรอยคล้ำใต้ดวงตาเล็กน้อยกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ระหว่างรอคิวหย่าของเธอและว่าที่อดีตสามี ข้างหน้าเธอคงเป็นคู่แฟนที่กำลังจะมาจดทะเบียนสมรส ทั้งคู่สัมผัสร่างกายกันเบา ๆ พร้อมทั้งพูดคุยถึงเรื่องงานแต่งอย่างมีความสุข แต่สำหรับปิ่นมุก ไม้กล้า แล้วไม่ว่าจะตอนจดหรือตอนหย่าเธอก็ต้องตกอยู่ในอารมณ์เศร้าหมองแบบนี้ ต่างแค่ตอนนี้ไม่มีใครคอยปลอบใจเธออีกแล้ว

พอคู่รักด้านหน้าหันกลับมามอง แพขนตาหนางอนก็ผลุบลงทันทีปิ่นมุกไม่มีความกล้าในการสบตากับคนแปลกหน้าตั้งแต่เด็ก เธอไม่ได้เป็นเด็กผู้หญิงที่เพอร์เฟกต์ ชีวิตของเธอเต็มไปด้วยปมด้อยมากมายให้เพื่อน ๆ ได้ล้อกันสนุกปาก

"ปิ่น ไม่มีพ่อจริง ๆ เหรอ งั้นแม่เธอก็เป็นแม่หม้ายงั้นสิ"

ปิ่นมุกไม่เคยรู้ว่าพ่อตัวเองคือใคร หน้าตาเป็นแบบไหน เธออยู่บนเกาะมันตรามาตั้งแต่เกิดแทบจะไม่ได้ออกไปเจอโลกภายนอกเลย นอกจากเวลาข้ามฝั่งไปเรียนชั้นมัธยม และเธอก็มีเพื่อนสนิทน้อยเหลือเกิน เพราะเธอไม่ได้เป็นคนช่างพูดแบบเพื่อนวัยเดียวกัน สื่อโซเชียลของเธอก็แทบจะว่างเปล่า มีเพียงรูปทะเลแค่เปลี่ยนมุมถ่ายรูปเท่านั้น

ดวงตากลมโตเหล่มองร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมเข้มสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดปลดกระดุมคอถึงสองเม็ดเหมือนกับทุก ๆ วัน เขายังคงนั่งนิ่งอยู่กับเก้าอี้ตัวเดิม ไม่แม้แต่จะทักถามอะไร มีเพียงทนายเอนกและผู้ช่วยของเขาที่มาเป็นพยานในวันนี้หันมายิ้มให้กำลังใจเธอบ้างในบางครั้ง

"คิวที่เจ็ด เชิญที่ช่องห้าค่ะ"

"คุณปิ่นครับ ถึงคิวแล้ว"

"อ้อค่ะ"

ปิ่นมุกลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า หลายวันมานี้เธอแทบไม่ได้นอน แม้แต่อาหารสักมื้อก็ยังแทบจะกลืนไม่ลง ภาวะเครียดเริ่มเกาะกินร่างเล็กจนสภาพร่างกายดูซูบผอมลง

ทั้งสองคนนั่งลงต่อหน้าเจ้าหน้าที่ด้วยอารมณ์รู้สึกที่แตกต่างออกไป สีหน้าของเขื่อนดูผ่อนคลายมีรอยยิ้มประดับอยู่ที่มุมปากนิด ๆ แต่ปิ่นมุกกลับมีแต่หยาดน้ำใสที่เอ่ออยู่เต็มเบ้าตา เธอต้องแอบหันไปเช็ดออกบ่อยครั้ง ขอให้ครั้งนี้เป็นความเสียใจครั้งสุดท้ายของเธอที่มีต่อเขา ผู้ไม่เคยคิดที่จะรักและใส่ใจเธอเลย

หนังสือข้อตกลงการหย่าถูกยื่นให้กับเจ้าหน้าที่ เพื่อแสดงถึงข้อตกลงและความยินยอมทั้งสองฝ่าย ทุกครั้งที่เจ้าหน้าที่สอบถามเธอก็ได้แต่ตอบรับสั้น ๆ ตามว่าที่อดีตสามี ไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้วที่จะต้องยืดเยื้อออกไป ไม่มีบุตร ไม่มีทรัพย์สิน ไม่มีหนี้สิน ไม่มีอะไรร่วมกันทั้งนั้น

ขั้นตอนต่าง ๆ ดำเนินการมาจนถึงปลายทางสุดท้าย ปิ่นมุกค่อย ๆ จรดลายเซ็นลงไปในใบหย่า ถึงเวลาที่เธอต้องคืนอิสระให้กับเขาแล้ว ถึงเวลาที่เธอต้องเดินหน้าต่อไปเพื่อชีวิตของตัวเธอเอง

นี่คงเป็นโอกาสครั้งเดียวในชีวิตที่เธอได้มีสามี ผู้หญิงแบบเธอคงไม่มีใครกล้ารับเข้าไปอยู่ในชีวิต "น่าเบื่อชะมัด" สามีของเธอชอบบอกแบบนี้

"เรียบร้อยแล้วครับ"

เสียงเจ้าหน้าที่เอ่ยขึ้นเบา ๆ พร้อมกับส่งยิ้มให้กำลังใจกับคู่หย่าร้างที่ต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง ใบหน้าของอดีตสามีดูเปล่งประกายและมีความสุขเป็นครั้งแรกในรอบหนึ่งปีหกเดือน

"ปิ่นมาเซ็นใบหย่าและมาลาพี่เขื่อนค่ะ ที่จริงปิ่นเห็นข้อความที่ทนายส่งมาแจ้งเรื่องหย่าแล้ว แต่ว่าปิ่นมีเรื่องที่ต้องจัดการก็เลยมาช้าค่ะ ปิ่นต้องขอโทษพี่เขื่อนด้วยนะคะ"

รวบรวมความกล้าครั้งสุดท้ายเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามี และพูดประโยคที่ท่องจำผ่านหน้ากระจกมา เพื่อพูดกับเขาเพียงรอบเดียวครั้งเดียวนาทีเดียว

"อืม ไม่เป็นไร"

นี่คงเป็นคำพูดที่ไพเราะที่สุดที่เขาพูดกับเธอครั้งแรกนับตั้งแต่แต่งงานกันมา

เขื่อนเหลือบตามองใบหน้าซีดเซียวของว่าที่อดีตภรรยาแวบหนึ่งแล้วก้มหน้ามองใบหย่าในมือ ร่างเล็กในชุดเดรสสีดำยกมือปาดน้ำตาเงียบ ๆ พลางเก็บใบหย่าลงในซองสีน้ำตาล

ปิ่นมุกบันทึกภาพนั้นเอาไว้ในความทรงจำเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่เธอจะลาขาดจากเขาไปตลอดกาล เรื่องราวที่ผ่านมาคงยากที่จะหวนมาเจอกันได้อีก

เขื่อนมองตามหลังร่างเล็กที่วันนี้ดูแปลกออกไป เธอแทบจะไม่พูดอะไรเลย สายตาคู่นั้นก็ดูว่างเปล่าจนไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ทุก ๆ ครั้งต่อให้เขาด่าว่าเธอยังไง เธอก็มักจะก้มหน้ายิ้มกลับมาเสมอ

"จะใส่ชุดดำมาประชดเหรอ หรือมีใครจะตาย ก็แค่หย่าหรือเปล่า" เขื่อนบ่นออกไปตามประสาโดยไม่คิดอะไรมาก แต่...

ใช่ มีคนตายจริง ๆ คนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของปิ่นมุก เธอเหมือนสูญสิ้นแล้วทุกสิ่งภายในอาทิตย์เดียว หลายวันมานี้เธอต้องทำตัวให้เข้มแข็งพยายามไม่ร้องไห้ให้ใครเห็น และบอกกับทุกคนว่าเธอสบายดี

ดวงตากลมโตมองดูรถหรูคันคุ้นเคยที่เคลื่อนตัวออกจากสำนักงานเขตไปอย่างเชื่องช้า โดยที่คนในรถไม่แม้แต่จะเอ่ยถามเธอสักคำว่าเธอจะไปไหนต่อ ให้ไปส่งหรือเปล่า? อย่างน้อย ๆ ก็เป็นการแสดงน้ำใจครั้งสุดท้าย

ต่อจากนี้ไปเธอคงตัดใจจากเขาได้เสียที ผู้ชายที่เป็นเหมือนความฝัน ผู้ชายที่เธอรักเขาเพียงข้างเดียวตลอดมา มือเรียวสวยเผลอลูบหน้าท้องเบา ๆ เพราะตอนนี้มีก้อนหัวใจเล็ก ๆ ซ่อนอยู่อย่างเจียมตัวในท้องแบนราบของเธอ ความลับนี้คงมีเพียงเธอคนเดียวที่รู้!