ผอมแล้ว

สวีเยี่ยนหลงสะกดรอยตาม เพื่อดูให้แน่ใจว่าใช่ราชครูเหวินจี้ห่าวดังที่เข้าใจหรือไม่ และภาพที่เห็นก็ไม่ผิดไปจากที่หยางเฟยฮวาบอกกล่าวเลยแม้แต่น้อย

“หน้ายิ้มเสแสร้งเป็นคนดี แต่ลับหลังชั่วช้าสารเลว ไอ้เวรเอ้ย! เสียแรงที่ข้ากับฝ่าบาทเคารพมานานหลายสิบปี”

สันกรามแกร่งขบกัดเข้าหากันอย่างพยายามระงับโทสะ เมื่อเฝ้าดูจนแน่ชัดแล้ว สวีเยี่ยนหลงจึงทะยานหลบห่างออกไป เพราะไม่อยากมีปัญหากับผู้คุ้มกันของราชครูเหวินจี้ห่าว ซึ่งมีวรยุทธ์สูงไม่น้อยหน้าตัวเขาเลย

ฝ่านไปเพียงหนึ่งก้านธูป สวีเยี่ยนหลงก็มาถึงจุดนัดหมาย เขาเดินเข้าไปในศาลร้างด้วยฝีเท้ามั่นคง เพื่อให้ผู้ที่รอคอยอยู่รับรู้ว่าเป็นพวกเดียวกัน และนางก็รับรู้จริง ๆ 

“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”สตรีชุดดำหลบออกมาจากมุม ๆ หนึ่งเมื่อมั่นใจว่าผู้มาเยือนเป็นบุรุษที่ตนรอคอย

“ราชครูเหวินจี้ห่าว ราชครูคนสนิทของฮ่องเต้ มันต้องร่วมมือกับผู้ใดอีกเป็นแน่ จึงหาญกล้ากระทำเรื่องอุกอาจถึงเพียงนี้”

“ท่านอาจารย์คิดว่าเกี่ยวกับไส้ศึกทั้งสามคนที่พวกเราจับได้ไหมเจ้าคะ”

“อาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกัน เฟยฮวาวันงานเลี้ยงเจ้าไม่ตะ…”น้ำเสียงช่วงท้ายหยุดชะงักลง เมื่อคนฟังไม่ยินยอมและพูดแทรกทันที

“ข้าจะไปเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์เป็นผู้ใหญ่เอ่ยคำไหนต้องเป็นคำนั้น ชวนข้าแล้วต้องให้ไปด้วยจึงจะถูกต้อง”

“แต่มันอันตราย”

“ข้ามีเวลาฝึกวรยุทธ์ตั้งหนึ่งเดือน ไม่ต้องกังวลเลยเจ้าค่ะ ท่านรู้ดีกว่าผู้ใดว่าฝีมือข้าเป็นอย่างไร”

ใบหน้าหวานช้อนตามองคนตัวสูงขี้เก๊ก ท่านอาจารย์ชอบทำหน้านิ่งแต่จริง ๆ แล้วใจดีกว่าผู้ใด นางอ้อนนิดอ้อนหน่อยเขาก็ตามใจคงเอ็นดูกันมานานแล้ว เพราะเข้านอกออกในจวนตระกูลหยางอยู่เรื่อย

“เพราะรู้เลยชวนไปร่วมงาน แต่ก็ไม่นึกว่าจะมีเหตุร้ายรออยู่”

“ข้าเอาตัวรอดได้ อย่างน้อย ๆ ข้าก็วิ่งเร็วนะเจ้าคะ”

“หูดี วิ่งเร็ว และกระโดดสูงกว่าคนทั่ว ๆ ไป เฟยฮวาเจ้ามาจากที่ใดกันแน่ ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่บุตรีตระกูลหยางคนเดิม”

สวีเยี่ยนหลง แอบเก็บข้อมูลของคนที่เขาสนใจมาสักพักแล้ว เมื่อแน่ใจจึงตัดสินใจเอ่ยถามไปตามตรง หยางเฟยฮวาผู้นั้นเขาเคยรู้จักนางมานานไม่น้อยไปกว่ากวงไป่หลง เหตุใดจึงจะจับสังเกตไม่ได้

“ฉลาดยิ่งนักเจ้าค่ะ เอาเป็นว่าข้ามาจากบนนู้น มันห่างไกลจากที่นี่มาก ๆ ”นิ้วอวบชี้ขึ้นท้องฟ้า รอยยิ้มบนใบหน้าก็แต่งแต้มไปด้วยความสุข เมื่อกล่าวถึงบ้านเกิดที่จากมาแสนไกล

“มาจากสวรรค์เลยหรือ”บุรุษเถรตรงมองตามนิ้วอวบแต่เรียวสวย เลยเข้าใจว่านางมาจากท้องฟ้าซึ่งหมายถึงสวรรค์ ถึงว่างดงามจับตา

“เอาไว้ค่อยเล่าภายหลังเถิดเจ้าค่ะ แค่นี้ท่านก็รู้มากกว่าคนในครอบครัวข้าแล้ว”

“หึหึ เช่นนั้นรอให้ข้าเป็นคนในครอบครัวของเจ้าก่อนค่อยเล่าก็ยังไม่สาย”สายตาคมกริบจ้องมองสตรีตรงหน้าเพื่อสื่อความหมายบางอย่างออกไปตามตรง

“คนในครอบครัว ท่านจะมาเป็นบุตรบุญธรรมของท่านพ่อ หรือเป็นบุตรเขยเจ้าคะ ถ้าอย่างหลังต้องรอข้าผอมก่อน และต้องจีบให้ติดจึงจะเป็นได้”

เฟยฮวากล่าวทีเล่นทีจริง เพราะไม่คิดว่าแม่ทัพสวีเยี่ยนหลงจะชื่นชอบสตรีม่าย คงแค่เอ็นดูในความน่ารักก็เท่านั้น เพราะใบหน้าของหยางเฟยฮวายามแย้มยิ้มน่ารักสดใสมาก ตัวนางเองยังชอบจ้องมองในกระจกเงาจากมิติอยู่บ่อยครั้ง

“จีบคือสิ่งใด เหมือนจีบมือ หรือจีบปากหรือไม่”

“ท่านอาจารย์ถามเยอะเหมือนจะจีบข้าจริง ๆ ไม่เอาอย่ามาล้อเล่น”

“หึหึ กลับกันเถอะขยับเข้ามาใกล้ ๆ ข้าจะพาบินไปพร้อม ๆ กันเจ้าจะได้ไม่ต้องวิ่งให้เหนื่อย”เมื่อรุกแล้วนางเฉไฉแกล้งไม่เข้าใจ เขาจำต้องถอยออกมาก่อนสักหนึ่งก้าว

“อ๊ะ!”ยังไม่ทันได้เอ่ยห้าม ร่างอวบก็ตกอยู่ในอ้อมกอดของคนตัวโต จากนั้นเขาก็พานางบินทะยานขึ้นที่สูง แล้วมุ่งตรงกลับจวนตระกูลหยางทันที

“กลัวหรือไม่ขึ้นที่สูงเช่นนี้”เมื่อความเร็วคงที่ สวีเยี่ยนหลงจึงก้มลงซักถามคนในอ้อมกอด

“ไม่เจ้าค่ะข้าเคยบินขึ้นสูงกว่านี้หลายเท่า แต่ท่านรัดพุงข้าแน่นจนหายใจไม่ออก”วงแขนของเขากอดรัดช่วงเอวจนแน่น ท่านอาจารย์คงกลัวนางตกลงไป จึงทั้งเกร็งและรัดแน่นถึงเพียงนี้

“พุงที่ไหนกัน ผอมแล้ว หากรัดขึ้นสูงกว่านี้ก็คงไม่ดีเท่าไหร่ ตรงนี้เหมาะสมที่สุด”

เพียงเท่านี้ความนุ่มนิ่มยังบดเบียดมาถึงแขน หากรัดในตำแหน่งสูงกว่านี้เกรงว่าคงเป็นเขาที่หายใจไม่ออกเสียเอง

“ห๊ะ! ผอม ท่านกับป้าแม่ครัวชอบบอกว่าข้าซูบผอมทั้ง ๆ ที่รูปร่างไม่ต่างจากลูกหมูตัวกลม ๆ ”

“ไม่ต้องอดอาหาร กินให้อิ่มแค่เลือกกินของที่มีประโยชน์”

แม่ทัพหนุ่มทั้งกล่าวทั้งพาคนในอ้อมแขน กระโดดข้ามหลังคาจวนหลายต่อหลายหลัง ในบางช่วงที่กระโดดสูงมือของเขาก็เผลอเลื่อนขึ้นสูงตามจังหวะการกระโดด

“ท่านอาจารย์อย่ารัดขึ้นสูงมันเอ่อ…”จะให้บอกได้อย่างไรว่ามือเขาจับโดนฐานหน้าอกนางอยู่!

“ข้าขอโทษมันเลื่อนไปตามการกระโดด”เมื่อมองตามมือของตนเอง สวีเยี่ยนหลงก็ตกใจจนเกือบเผลอปล่อยมือจากคนในอ้อมแขน

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ อ๊ะ!อย่าพึ่งปล่อยมือเดี๋ยวข้าตกลงไป ค่อยๆเลื่อนลงมาจับตรงเอวเจ้าค่ะ”เฟยฮวาช่วยเลื่อนฝ่ามือใหญ่ให้ลงมาพยุงช่วงเอวแทน ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก….

วันเวลาผันผ่านไปสามอาทิตย์ หลังจากผ่านพ้นช่วงวันที่ฝึกวรยุทธ์ในท่าพื้นฐาน หยางเฟยฮวาก็ขอฝึกฝนเองเพียงลำพัง เพราะไม่อยากรบกวนท่านแม่ทัพผู้ที่กำลังยุ่ง

แม่ทัพใหญ่สวีเยี่ยนหลงกับบุรุษตระกูลหยางทั้งสอง ต้องเร่งตามสืบสวนเกี่ยวกับราชครูเหวินจี้ห่าวกับคนตระกูลหลัน ก่อนจะถึงวันจัดงานเฉลิมฉลองพระราชสมภพของฮ่องเต้ ในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า หยางเฟยฮวาจึงไม่ได้พบหน้าสวีเยี่ยนหลงรวม ๆ ก็สองอาทิตย์แล้ว

“ฮวาเอ๋อร์ เจ้าช่างงดงามยิ่งนัก ไม่น่าเชื่อว่าฝึกวรยุทธ์เพียงสามอาทิตย์ น้ำหนักของเจ้าจะลดลงมากถึงเพียงนี้”

มารดาเดินเข้ามาในเรือนนอนส่วนตัวบุตรสาว เพื่อตรวจดูความเรียบร้อยตามปกติ จึงอดไม่ได้ที่จะชื่นชมร่างอวบอิ่มที่พึ่งขึ้นจากอ่างอาบน้ำ

“อยู่ที่อาหารด้วยเจ้าค่ะ ท่านแม่ก็เห็นว่าของโปรดข้าเปลี่ยนไป”

คนทั่วไปคงไม่มีผู้ใดผอมลงมากในสามอาทิตย์ อีกทั้งรูปร่างยังอยู่ในระดับอวบอัดน่าฟัด เฉกเช่นคุณหนูสี่ตระกูลหยางอย่างแน่นอน

หยางเฟยฮวาใช้โปรตีนลดน้ำหนัก และวิตามินลดน้ำหนักของศาสตราจารย์รีนาเพื่อนสนิทเข้าช่วย ควบคู่ไปกับการฝึกฝนร่างกายอย่างหนัก เพื่อให้คุ้นชินกับกระบวนท่าวรยุทธ์ของคนในแคว้นเฮ่อ ร่างกายที่เคยอวบอ้วน จึงผอมลงเร็วและมีสัดส่วนน่าหลงใหลจนเป็นที่น่าพึงพอใจ

“ฮ่า ฮ่า หยวนม่อมาบ่นให้แม่ฟังตลอด ว่าเจ้าไม่ยอมกินของโปรดในวัยเด็กอีกแล้ว ขนมหวานก็ไม่มีผู้ใดเหลียวแล เพราะแม่กับคนอื่น ๆ ก็ไม่มีผู้ใดชื่นชอบ”มารดานึกเอ็นดูบุตรสาว ที่คอยเลี่ยงอาหารเคยโปรดในวันวาน ทั้งนึกสงสารป้าแม่ครัวผู้ที่เคยพอใจในฝีมือตนเอง แต่ยามนี้กลับห่อเหี่ยวในหัวใจ เมื่อคุณหนูของจวนไม่ยอมแตะของโปรดเลยสักอย่าง

“ข้าเลี่ยนมันกลืนลำบากเจ้าค่ะ ตอนนี้โตเป็นสาวแล้วก็อยากงดงามเหมือนสตรีคนอื่น ๆ แต่ท่านแม่ส่วนนี้มันไม่ลดลงเลยสักนิด ข้าต้องสั่งตัดอาภรณ์ใหม่ทั้งหมด เพราะอาภรณ์สำเร็จใส่ไม่พอดี”

ร่างอวบอิ่มเดินเข้ามาใกล้มารดา แล้วเปิดเสื้อคลุมตัวบางให้มารดามองโดยไม่นึกเขินอาย เพราะอยู่ในเรือนนอนส่วนตัวกันเพียงลำพัง มารดาจึงมักจะได้เห็นเรือนร่างของบุตรสาวอยู่บ่อยครั้ง

“ได้แม่มาเต็มส่วน ของแม่ก็มีเยอะแต่ของเจ้างามกว่ามาก รูปทรงอวบใหญ่แต่ไม่หย่อนคล้อย แบบนี้บุรุษชอบยิ่งนัก ดูอย่างบิดาเจ้าไม่ยอมแต่งอนุภรรยาเพราะกลัวว่าจะไม่ได้นอนจับ”

หยางฮูหยินเข้ามากระซิบข้างหูบุตรสาว ด้วยท่าทีเขินอายเมื่อกล่าวถึงสามี ผู้ที่ไม่เคยปล่อยให้นางนอนสบายเลยสักคืน ทั้ง ๆ ที่อายุก็ถือว่าใกล้หมดไฟแล้ว

“ท่านพ่อรักท่านแม่เพียงคนเดียว จึงไม่อยากทำให้ท่านแม่เสียใจเจ้าค่ะ ดูอย่างสาวใช้คนนั้นที่กระทำไม่สำเร็จ จนหันมาเล่นงานท่านแม่”

เถียนหงและบ่าวอีกสองคนถูกคุมขัง ไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันในคุกลับของกองทัพ เพราะมีความผิดร้ายแรงโทษฐานไส้ศึกของแผ่นดิน ความจริงแล้วทั้งสามคนมีโทษถึงประหารชีวิต แต่เพราะให้ข้อมูลสำคัญหลายอย่างจึงถูกคุมขังแทนเอาชีวิต