ใส่ความ

ผ่านไปสักพักความทรงจำของหยางเฟยฮวา ก็ผุดขึ้นมาในมโนความคิดของแม่ทัพหญิงผู้แข็งแกร่ง อเล็กซ์แซนดราหลับตาลงเพื่อซึมซับทุกความรู้สึกเจ็บปวด ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ที่เกิดจากกระทำของสามีตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมา

“หยางเฟยฮวาคำวิงวอนของเธอช่างเห็นผลทันใจ ชาติหน้าที่ขอไว้จึงรวดเร็วขนาดนี้ เอาเถอะ ๆ ฉันขออวยพรให้เธอไปสู่ภพภูมิที่ดี ฉันจะใช้ร่างกายของเธอให้คุ้มค่า และมีประโยชน์ที่สุด ฉันสัญญา”

หญิงสาวผู้มาจากดวงดาวที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัย พูดผ่านไปกับสายลมซึ่งพัดพาเข้ามาทางหน้าต่าง และประตูห้องนอนที่สาวใช้เปิดทิ้งไว้ระบายอากาศ

“เอ๊ะ! ตามมาอยู่เหรอ หรือว่าการทดลองจะสำเร็จเพียงครึ่งเดียว เลยย้อนเวลามานานไปหน่อย และมาแค่วิญญาณ”

มุมปากสีซีดแย้มยิ้ม เมื่อเหลือบไปเห็นสัญลักษณ์ดวงดาวบนข้อมืออวบ เฟยฮวาก้มลงมองสำรวจร่างอวบอ้วนของตนอีกครั้ง แล้วส่ายหน้าไปมาอย่างปลงตก

“คงต้องเริ่มลดน้ำหนักก่อนเป็นอันดับแรก เอ๊ะ ๆ จำได้ว่ายัยรีนาเอาโปรตีนลดน้ำหนักใส่มิติมาด้วย คงได้มีโอกาสทดลองใช้ก็คราวนี้ แต่ไม่รู้จะได้กลับไปบอกผลลัพธ์รึเปล่า”เสียงพึมพำแผ่วเบาอยู่เพียงลำพัง

แม่ทัพหญิงระดับเอส ยืนสำรวจร่างกายใหม่อย่างเพลิดเพลิน ถึงแม้จะเสียใจมาก ที่การทดลองผิดพลาด แต่เธอผู้มีมันสมองในระดับผู้นำ เคยผ่านมาหมดในทุก ๆ ความเสียใจ กว่าจะก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดในกองทัพมนุษย์กลายพันธุ์ จึงไม่ได้คร่ำครวญฟูมฟายในสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว

เธอจะใช้ชีวิตในร่างหยางเฟยฮวาอย่างมีความสุข และไม่ขัดต่อระเบียบปฏิบัติของผู้คนบนดินแดนแห่งนี้ เพราะการที่ยานไม่ติดตามมาด้วยก็เห็นชัดแล้วว่า ยังกลับดาวจูปิเตอร์ไม่ได้!

ในระหว่างที่กำลังใช้ความคิดอย่างสงบ ความวุ่นวายซึ่งได้รับตกทอดมาจากร่างเดิมก็ถึงครามาเยือน เมื่อหูซึ่งสามารถได้ยินระยะไกลได้ยินเสียงฝ่าเท้าของคนหลายคน กำลังเดินตรงมาทางเรือนพักแห่งนี้ ดูท่าคงจะมาไม่ต่ำกว่าห้าคนอย่างแน่นอน

อเล็กซ์แซนดราในร่างหยางเฟยฮวา รู้สึกตื่นเต้นและดีใจมากเมื่อความสามารถของมนุษย์กลายพันธุ์ยังคงอยู่ ถึงแม้จะเปลี่ยนร่างกายแล้วก็ตาม คงคล้ายกับมิติติดกายที่ตามเธอมาด้วย

“นอนพักนานแล้ว ก็สมควรแก่เวลาที่เจ้าจะต้องตื่นขึ้นมา”

กวงฮูหยินเอ่ยขึ้นทันที เมื่อก้าวเท้าเข้ามาในเรือนพักฟื้นของสะใภ้ใหญ่ ด้านหลังมีกวงไป่หลงกับหลันลี่จินเดินตามมาด้วย พร้อมกับบ่าวไพร่ที่ติดตามมาอีกสองคน

“ท่านแม่ เฟยฮวาพึ่งฟื้นอย่าพึ่งกล่าวสิ่งใดอีกเลย”

กวงไป่หลงเอ่ยปรามมารดา ทั้งเหลือบสายตาไปมองฮูหยินที่นั่งนิ่ง ๆ อยู่บนเตียงนอน สายตาของนางว่างเปล่า จนใจของเขากระตุกแบบไม่เคยเป็นมาก่อน

วันนี้กวงไป่หลงพึ่งมีโอกาสได้กลับมานอนพักค้างที่จวนตระกูลกวง เพราะตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมา ท่านแม่ทัพใหญ่สั่งให้เขาเข้ารับการฝึกซึ่งเข้มงวดจนแทบไม่ได้กินไม่ได้นอน ใบหน้าซึ่งเคยหล่อเหลาสะอาดสะอ้าน จึงอิดโรยซูบตอบอย่างเห็นได้ชัด

“เฟยฮวาข้าขอโทษนะที่สะบัดแขนแรง จนเจ้ากับข้าตกลงไปในสระบัว แต่เพราะข้าเจ็บข้อมือ จึงตกใจกระทำในสิ่งที่พลาดพลั้ง”

หลันลี่จินรีบกล่าวโทษตัวเองต่อหน้าบุรุษที่พึงใจ แต่ก็แฝงไปด้วยวาจาใส่ร้ายกล่าวเหตุ ว่านางถูกทำร้ายก่อนจึงกระทำเช่นนั้น

“ข้าสบายดี พวกท่านกลับไปเถิดอย่าได้กังวลใจสิ่งใดอีกเลย อีกสามวันข้างหน้าค่อยเจรจากันอีกครั้งก็ยังไม่สาย ยามนี้ข้าอ่อนแรงยิ่งนักไม่สะดวกพูดคุยให้มากความ”

อเล็กซ์แซนดรา รู้สึกรำคาญงิ้วโรงใหญ่ตรงหน้า จึงเอ่ยตัดบททันทีโดยไม่ได้สนใจรักษากิริยามารยาทเลยสักนิด และพยายามเลียนแบบคำพูดจากความทรงจำให้แนบเนียนที่สุด

“เพราะข้าตามมาด้วยหรือ เจ้าจึงกล่าววาจาตัดรอนเช่นนี้ ท่านน้ากับพี่ไป่หลง อุตส่าห์รีบเดินมาท้ายจวนเพราะเป็นห่วงแท้ ๆ เรื่องที่ริมสระบัวข้าก็ไม่ถือโทษโกรธเคืองเลยสักนิด ทั้ง ๆ ที่ตัวข้าก็เกือบสิ้นลมเพราะว่ายน้ำไม่เก่ง”

หลันลี่จิน จ้องมองคนป่วยตรงหน้าด้วยแววตาเสมือนลูกกระต่ายตัวน้อย ที่พึ่งถูกคนใจบาปรังแกอย่างไรอย่างนั้น ทว่ามุมปากกลับอมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เฟยฮวามองเห็นทุกการกระทำ เพราะเจ้าตัวตั้งใจให้นางเห็นเพียงผู้เดียว

“ใช่พวกข้ารีบมาดูเจ้าทั้ง ๆ ที่มีกิจธุระอยู่ไม่น้อย เหตุใดจึงกล่าววาจาไร้แก่นสารเช่นนี้”

หวังจื่อเหยา หรือกวงฮูหยิน เชื่อถือคำกล่าวของหลันลี่จินทุกเรื่อง จึงออกโรงปกป้องสตรีที่ตนนึกเอ็นดู ไม่ได้ให้ค่าสะใภ้ใหญ่เลยแม้แต่น้อย

“ฮึก! ฮึก! ท่านน้า พี่ไป่หลง ได้โปรดให้ความเป็นธรรมแก่ข้าด้วยเจ้าค่ะ เฟยฮวาหึงหวงพี่ไป่หลง จนลงมือทำร้ายข้าจริง ๆ ”

หลันลี่จิน ก้มหน้าลงแล้วแสร้งบีบน้ำตาออกมาได้อย่างน่าเหลือเชื่อ แต่มุมปากก็ยังไม่หยุดยิ้มเยาะ ทั้งยังจ้องมองหยางเฟยฮวาด้วยสายตาเย้ยหยัน

เฟยฮวา จ้องมองการแสดงอ่อนด้อยอย่างนึกขบขัน สายตาไปทางมุมปากไปทางคล้ายตัวละครตลก ที่มักจะฉายให้ประชาชนได้รับชมผ่านทางหน้าจอดิจิตอล การแสดงที่ไม่แนบเนียนเกือบทำให้นางหัวเราะออกมา แต่ก็พยายามอดกลั้นเอาไว้

“หยุดกล่าววาจาที่เจ้าก็รู้ว่าไม่จริงเสียเถิดหลันลี่จิน เรื่องราวเป็นเช่นไรเจ้าน่าจะรู้ดีกว่าข้า มุมปากแย้มยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่แววตาแสร้งอ่อนไหวปล่อยน้ำตา ทั้งยังกล่าวหาว่าข้าเป็นต้นเหตุอยู่ไม่เลิก หากผู้อื่นมาพบเห็นกิริยาดังเช่นที่ข้าเห็นในยามนี้ คงกล่าวได้ว่าคุณหนูหลันชื่นชอบการเล่นงิ้วเป็นแน่ ทางที่ดีเจ้าควรจะแสดงให้ราบรื่น และพลิ้วไหวกว่านี้สักหน่อย เพราะหากผู้พบเห็นไม่โง่เขลาจนเกินไป ก็คงดูออกว่าเรื่องราวเป็นเช่นไร”

น้ำเสียงของคนป่วย ทำให้ผู้มาเยือนนึกหวั่นเกรงแปลก ๆ วาจาของนางยังแฝงความนัย ว่าผู้ใดเชื่อคำลวงของสตรีตรงหน้า เป็นผู้โง่เขลาเบาปัญญาโดยแท้จริง

“หยางเฟยฮวา!”

หลันลี่จินได้แต่เรียกชื่อสตรีคู่แค้น เมื่อถูกวาจาสะท้อนกลับอย่างตรงไปตรงมา เพราะนางตั้งใจมาเย้ยหยันสตรีอัปลักษณ์ผู้นี้จริง ๆ 

“ว่าอย่างไรเล่าหลันลี่จิน เจ้าเดินตามมาจับแขนข้าและออกแรงบีบจนแขนของข้าเขียวช้ำไปหมด และหาญกล้าร้องตะโกนเสียงดังกล่าวหาว่าข้าทำร้ายเจ้า ทั้งยังสะบัดตัวเสียแรง จนเราทั้งสองตกลงไปกลางสระบัวที่ลึก หากข้ากล่าวความจริงในมุมของข้าออกไปเสียบ้าง จะมีผู้ใดเชื่อหรือไม่ หรือเพราะไม่ใช่คนโปรด กล่าวสิ่งใดออกไปจึงเป็นเพียงลมปาก ไร้ความยุติธรรมสิ้นดี”

หญิงสาวผู้มาจากดินแดนซึ่งนับถือกันที่ความสามารถ กล่าวด้วยท่าทีเรียบเฉย แม่สามีผู้นี้ก็แค่สตรีแก่ไร้ประโยชน์ผู้หนึ่งเท่านั้น ความเอื้อเอ็นดูต่อหยางเฟยฮวาในฐานะเจ้าบ้าน ก็ไม่มีเลยสักนิดเดียว เพราะเหตุนี้นางจึงไม่เคารพ

“ขะ..ข้าไม่ได้ทำ ท่านน้าพี่ไป่หลงอย่าไปเชื่อนะเจ้าคะ”

หลันลี่จินยังคงแสร้งบีบน้ำตาให้น่าสงสารต่อไปเช่นเคย สองแม่ลูกตระกูลกวงรัก และเอ็นดูนางมาแต่ไหนแต่ไร คงเชื่อใจกันมากกว่าสตรีอีกคนเป็นแน่

“หึ หึ บนดินแดนแห่งนี้ยังมีผู้โง่เขลาเบาปัญญาอยู่มากจริง ๆ สตรีมีวรยุทธ์ถูกสตรีไร้วรยุทธ์ทำร้าย รู้ถึงไหนก็อายไปถึงนั่น หากอยากรู้ผลแน่ชัด คงต้องให้หน่วยสืบสวนลงมาหาหลักฐาน และหาพยานบุคคล ผู้ที่ช่วยเหลือข้าขึ้นมาจากน้ำคงยินดีให้ปากคำ”

จากความทรงจำเดิม นางจำได้ว่ามีผู้ฉุดรั้งขึ้นมาจากความตาย ซึ่งไม่ใช่สามีเจ้าของร่างอย่างแน่นอน แต่จะเป็นผู้ใดนั้นคงต้องสืบหาข้อมูลในภายหลัง ช่วยชีวิตคนก็ต้องได้รับการขอบคุณอย่างสมเกียรติ