ผ่านมากี่คน

“ไม่ได้!จะให้หน่วยสืบสวนมาวุ่นวายในตระกูลกวงไม่ได้”

กวงฮูหยินเอ่ยขัดเสียงดัง เมื่อได้ยินว่าสะใภ้ใหญ่ ต้องการพาคนนอกเข้ามาทำให้ตระกูลกวงเสื่อมเสียชื่อเสียง เรื่องที่แล้วไปแล้วก็ให้ผ่านไป จะรื้อฟื้นให้เสื่อมเกียรติตระกูลรองแม่ทัพทำไม

“แล้วอย่างไร ข้าต้องทนให้นังชั่วผู้นี้กล่าวหาต่อไปไม่เลิกเช่นนั้นหรือ บ้าบอสิ้นดี! นี่น่ะหรือวิธีปฏิบัติต่อสะใภ้ใหญ่ของตระกูล ข้าก็อยากรู้เช่นกันว่าหากท่านพ่อรู้เรื่องนี้เรื่องราวจะเป็นอย่างไร”

“นี่เจ้า!หยางเฟยฮวากล้าขู่ข้าผู้เป็นแม่สามีหรือ”

กวงฮูหยินกระทืบฝ่าเท้าด้วยท่าทีเอาแต่ใจ ทั้งยังนึกสงสัยว่าสะใภ้ไร้ค่าผู้นี้มีนิสัยหัวแข็งตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เมื่อก่อนนางกล่าวสิ่งใดสะใภ้ใหญ่ก็ปฏิบัติตาม และเชื่อฟังทุกเรื่องไม่ใช่หรอกหรือ

“ข้าไม่ได้ขู่แต่ทำจริงหากพวกท่านล้ำเส้นมากเกินไป อีกสามวันข้างหน้า ข้าจะไปพบพวกท่านที่ห้องโถงของจวนด้วยตนเอง ยามนี้ข้าต้องการพักผ่อนให้มาก เชิญพวกท่านกลับไปเสียเถิด เอาสตรีเหม็นเน่าผู้นี้กลับไปด้วย กลิ่นสาบสตรีผู้แสร้งว่าตนเองยังคงบริสุทธิ์ มันติดจมูกข้า น่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก”

วาจาหนักกล่าวอย่างจงใจ หยางเฟยฮวาคนใหม่ไม่ใช่ผู้เคารพในพรหมจรรย์ แต่หลันลี่จินมักใช้เรื่องนี้มาเหยียบย่ำร่างเดิมอยู่บ่อยครั้ง จึงอดไม่ได้ที่จะกล่าววาจาเสียดสีออกไป

ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังสตรีที่ทำร้ายร่างเดิมจนถึงแก่ความตาย โดยไม่สนใจมองบุรุษที่ยืนฟังเรื่องราวอยู่เงียบ ๆ เลยแม้แต่น้อย

‘นับจากนี้เธอคือหยางเฟยฮวาโดยสมบูรณ์ มีสิทธิ์ตัดสินใจเองทุกอย่าง’

“จะ…เจ้าหยางเฟยฮวา กล้าดูหมิ่นข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ พี่ไป่หลงดูฮูหยินของท่านสิเจ้าคะนางดูถูกข้า”

สตรีผู้ถูกปรามาสว่าไม่บริสุทธิ์ เอ่ยแย้งด้วยท่าทีร้อนรน แต่บุรุษที่นางเขย่าแขนอย่างหาที่พึ่งก็ไม่ตอบรับเสียที มิหนำซ้ำยังเอาแต่จ้องหน้าภรรยาของเขาไม่วางตา

เมื่อทุกอย่างไม่เป็นไปตามต้องการ หลันลี่จินจึงเดินเข้าไปใกล้สตรีที่ดูหมิ่นตน เพื่อหมายกระทำการบางอย่าง ซึ่งเคยเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ไม่มีผู้ใดเข้าข้างผู้ถูกกระทำเลยสักคน และครั้งนี้ก็คงเช่นกัน

“เฟยฮวาข้าขอโทษที่เป็นต้นเหตุให้เจ้าตกน้ำ ข้าสำนึกผิดแล้วแต่ข้าขอยืนยันว่าไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ มันเป็นเหตุสุดวิสัย”ขณะกล่าวคำขอโทษออกไป หลันลี่จินก็เอื้อมไปจับข้อมืออวบด้วยความสนิทสนมอย่างที่เคยทำมาโดยตลอด

ใบหน้าเรียวก้มต่ำลง เพื่อเก็บซ่อนสายตามาดร้าย ไม่ให้สองแม่ลูกตระกูลกวงรับรู้ แล้วออกแรงของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นต้น บีบข้อมือของหยางเฟยฮวาอย่างแรง ก่อนที่จะผลิกให้ข้อมือของตน ให้ลงไปอยู่ด้านล่างเพื่อหมายใส่ความว่าถูกกระทำ

กร๊อบ!

เสียงร้าวของกระดูกข้อมือดังขึ้น เพราะเจ้าตัวไม่ได้ลงแรงสักเท่าไหร่ แค่ต้องการสั่งสอนสตรีตัวร้ายเจ้ามารยา ให้รู้ว่าความเจ็บปวดที่แท้จริงเป็นอย่างไร แรงเท่ามดเอาสิ่งใดมาสู้ร่างกายซึ่งดื่มยาเสริมกำลังตั้งแต่ฟื้นตื่นขึ้นมา

“โอ๊ย!ฟะ…เฟยฮวาข้าเจ็บ ฮือ! ฮือ! ท่านน้า พี่ไป่หลงช่วยข้าด้วย”นับเป็นครั้งแรกที่หลันลี่จินน้ำตานองหน้า เพราะเจ็บปวดจริงไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำเฉกเช่นครั้งก่อน ๆ 

“หยุดเลยนะหยางเฟยฮวา! ปล่อยหนูลี่จินเดี๋ยวนี้ อาหลงดูฮูหยินของเจ้าเถิดเหตุใดจึงกลายเป็นสตรีใจร้ายเช่นนี้ ข้อมือของลี่จินเจ็บไปหมดแล้ว”

“ฮือ! ฮือ! ท่านน้า พี่ไป่หลง ข้อมือข้าหักแล้วกระมัง!”หลันลี่จินคงจะกรีดร้องเสียงดังกว่านี้ หากไม่ได้เงยหน้าขึ้นสบตากับสายตาดุร้ายซึ่งกำลังจ้องมองมา

“ถูกผู้ชายเอามาแล้วกี่คน ลีลาจึงช่ำชองกล้าจับเจ้าโลกผู้ชายถึงเพียงนั้น อายุน้อยร้อยผัวล่ะสิไม่ว่า สตรีเช่นนี้หรืออยากมาแทนที่ข้าใจเย็น ๆ รอก่อนนะสหายรัก ระหว่างนี้ก็ให้ผู้ชายอื่นช่วยจิ้มไปพลาง ๆ เถิด ประเดี๋ยวจะแห้งเหี่ยวขาดใจตายไปเสียก่อน ร่านขนาดนั้นอดได้ไม่กี่วันหรอก ส่วนแผนการตื้น ๆ ของเจ้าเก็บกลับไปใช้กับคนอื่น หากเกิดขึ้นอีกครั้งข้าไม่รับรองว่าข้อมือข้างนี้จะใช้การได้อีกหรือไม่”

เฟยฮวาขยับเข้าไปใกล้คู่กรณี แล้วกระซิบเสียงเบาพอให้ได้ยินกันเพียงสองคน เมื่อหลันลี่จินได้ยินผู้อื่นกล่าวถึงความลับของตน อีกทั้งข้อมือก็เริ่มบวม ใบหน้าที่มักจะเสแสร้งแกล้งเจ็บอยู่เป็นประจำ ยามนี้จึงซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด

แม่ทัพหญิงผู้ใช้ชีวิตมาอย่างโชกโชนทุกเรื่อง เหตุใดจะไม่รู้ว่าสตรีที่กล้ายั่วยวนบุรุษด้วยการกระทำบัดสีในที่โล่งแจ้ง หาใช่สตรีบริสุทธิ์ตามค่านิยมของคนในดินแดนแห่งนี้ ช่ำชองยิ่งกว่านางโลมสิไม่ว่า!

“เฟยฮวาพอเถิด ข้อมือลี่จินบวมแดงหมดแล้ว เรื่องในวันนั้นข้าก็มีส่วนผิดที่ไม่ได้ช่วยเหลือเจ้า ข้าเองก็ต้องขอโทษเจ้าเช่นกัน”

กวงไป่หลงรีบเข้าไปไกล่เกลี่ย ให้คนทั้งสองถอยห่างจากกันและกล่าวความรู้สึกบางอย่าง ซึ่งตกค้างอยู่ในใจให้ภรรยารับรู้ ทางด้านหยางเฟยฮวาก็ไม่ได้ขัดข้อง หรือดื้อรั้นกระทำต่อแต่อย่างใด อยู่ใกล้พวกเล่นงิ้วมาก ๆ นางก็เริ่มโมโหขึ้นทุกที

“พอได้แล้วอาหลงเลิกโทษตัวเองเสียที สองคนนี้ต่างก็มีความผิดร่วมกัน จะกล่าวสิ่งใดให้มากความกันอีก แต่อย่างน้อยลี่จินก็มีใจมาเยี่ยมเยียนเจ้าไม่ใช่หรอกหรือหยางเฟยฮวา เหตุใดจึงกล่าววาจาไม่ให้เกียรติแขกของตระกูลกวงเช่นนี้ มิหนำซ้ำยังทำร้ายหนูลี่จินต่อหน้าต่อตาข้า ช่างกล้าหาญยิ่งนัก!”

น้ำเสียงกึ่งตวาดของกวงฮูหยิน กำลังปลุกความรู้สึกเดือดดาลของแม่ทัพหญิงผู้มีฉายาฆ่าก่อนค่อยถาม ให้ปะทุขึ้นเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ย้ายร่าง ก่อนหน้านี้เป็นเพียงความรู้สึกโกรธแค้นแทนเจ้าของร่างตามที่ควรจะเป็นเท่านั้น

“ท่านแม่กลับกันเถิดขอรับ ให้เฟยฮวาพักผ่อน ลี่จินเจ้าก็เช่นกันรีบกลับไปทายาเสียเถิด”

บุรุษเพียงคนเดียวเอ่ยขึ้น เพื่อไกล่เกลี่ยสถานการณ์อึดอัดอีกครั้ง ยิ่งเห็นสายตาดุดันของภรรยา ซึ่งกำลังจ้องมองหลันลี่จินกับมารดาของเขา กวงไป่หลงยิ่งอยากเร่งให้คนทั้งสอง กลับออกไปจากเรือนรักษาเสียที

“แต่ว่า…”กวงฮูหยินรู้สึกไม่ยินยอม เมื่อหลันลี่จินถูกกล่าวหาแบบไม่ให้เกียรติ และถูกทำร้ายร่างกายต่อหน้าต่อตา

“พี่ไป่หลง ให้ความยุติธรรมแก่ข้าด้วยเถิด เฟยฮวาทำร้ายข้าจนข้อมือขยับไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ”

หลันลี่จินกล่าวเสริมเติมความผิดไปอีก หลังจากข้อมือหลุดจากการกอบกุม จึงรีบมาหลบอยู่ด้านหลังรองแม่ทัพหนุ่ม และมั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่าตนปลอดภัย

“เชิญพวกท่านกลับไปได้แล้ว อย่าให้ข้าต้องกล่าวหนักไปกว่านี้เลย หากข้าหมดความอดทน ข้าสาบานได้ว่าพวกท่านรับผลที่ตามมาไม่ไหวหรอก”น้ำเสียงเรียบเฉยพยายามสงบสติอารมณ์ของตนเต็มที่ และท่องอยู่ในใจว่ายังฆ่าไม่ได้!

ดวงตาแข็งกร้าวจ้องมองผู้มาเยือนทุกคนอย่างเอาเรื่อง ประกายแห่งการฆ่าฟันเผลอแสดงออกมาชั่วครู่ กวงไป่หลงซึ่งมองหน้าภรรยาอยู่ตลอดถึงกับขนลุก ทั้งยังนึกสงสัยว่าหยางเฟยฮวา มีท่าทีแข็งแกร่งเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ และท่าทีเช่นนี้กำลังทำให้หัวใจของเขาสั่นระรัวคล้ายค้นพบบางอย่างเข้าให้

ร่างอวบอ้วนขยับตัวไปมา เพราะกำลังรู้สึกรำคาญหน้าท้องซึ่งยื่นออกมาค้ำทรวงอก ยามนี้ความอึดอัด และความหงุดหงิด จึงผสมปนเปกันไปหมด หากคนพวกนี้ไม่รีบกลับออกไป รับรองได้ว่าความอดทนอันน้อยนิดของนางต้องขาดสะบั้นลงเป็นแน่

การที่ผู้หญิงคนหนึ่ง สามารถก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดในกองทัพหญิงของมนุษย์กลายพันธุ์ได้ ไม่ใช่เพราะโชคช่วยอย่างแน่นอน แต่ความอำมหิตและความเด็ดขาดต่างหาก ที่ทำให้อเล็กซ์แซนดราก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดแห่งการฆ่าฟันศัตรู