ข้ามเวลา

ตูม!…

เสียงน้ำสาดกระเซ็นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ผู้ที่กระโดดลงไปหาใช่บุรุษคนเดิม

ด้วยพละกำลังของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสูง ร่างอวบอ้วนของหยางเฟยฮวาจึงถูกช่วยเหลือขึ้นมาบนฝั่งได้อย่างง่ายดาย ท่ามกลางสายตาของบุรุษและสตรี ที่ตระกองกอดกันแนบแน่นอยู่ริมขอบสระบัว

“พวกเจ้าสองคนช่างใจดำยิ่งนัก หากข้าไม่เดินผ่านมาจวนตระกูลกวง คงไม่แคล้วได้จัดงานศพเป็นแน่ แต่ดูท่าจะมีผู้ยินดีอยู่ไม่น้อย”

น้ำเสียงเข้ม ๆ ของบุรุษผู้มาใหม่เอ่ยออกมาเสียงดัง ทั้งยังส่งสายตาถมึงทึง จ้องมองไปยังคนใจร้ายทั้งสอง

“กวงไป่หลง เจ้าเป็นบุรุษชายชาติทหารจริงหรือ ข้าผิดหวังยิ่งนัก ส่วนเจ้าสตรีบ้าหน้าไม่อาย อยากทำเรื่องบัดสีเหตุใดไม่กลับเข้าไปทำในเรือนตนเอง ทุเรศสิ้นดี!”เสียงดุดันสาดเข้าใส่บุรุษและสตรีใจร้าย ใบหน้าหล่อเหลาประหนึ่งหยกชิ้นเอก ก้มลงมองคนหมดสติในอ้อมแขนด้วยความรู้สึกสงสารจับใจ หากเขามาช่วยไม่ทันสตรีผู้นี้คงตายไปแล้ว…

เป็นเวลาสองอาทิตย์กว่า ที่หยางเฟยฮวานอนป่วยไม่ได้สติจากเหตุการณ์ตกน้ำพร้อมกับหลันลี่จิน ทางด้านหลันลี่จินก็ล้มป่วยลงจากเหตุการณ์นี้เช่นกัน แต่เป็นเพียงไข้หวัดธรรมดา กินยาต้มเพียงไม่กี่วันก็หายสนิท

หลังจากวันที่กวงไป่หลง เดินมาส่งหลันลี่จินถึงจวนในวันเกิดเรื่อง นางก็ไม่พบหน้าบุรุษที่ตนยั่วยวน จนเกือบได้เสียกันอยู่ริมสระบัวอีกเลย รู้แค่เพียงว่ารองแม่ทัพน้อย เข้ารับการฝึกฝนวรยุทธ์ที่ค่ายทหาร ซึ่งตั้งอยู่นอกเมืองห่างออกไปทางทิศตะวันออก

ทุก ๆ วันในจวนตระกูลกวง ผ่านพ้นไปอย่างเงียบสงบและเรียบง่าย เพราะกวงจื่อหมิงผู้นำตระกูลกวง ไม่กล้าส่งข่าวไปบอกสหายรัก เรื่องที่บุตรสาวของคนผู้นั้นล้มป่วยหนัก

หากส่งข่าวให้รู้ มีหวังตระกูลกวงคงได้พังย่อยยับ เพราะฝีมือของหยางจิ้งถงอดีตแม่ทัพใหญ่ บุรุษชายชาตินักรบผู้ที่รักและหวงแหนบุตรีคนเล็กเพียงคนเดียว มากกว่าบุตรชายทุกคน

“อืม…”เสียงแหบแห้งเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ท่ามกลางความเงียบงัน

เรือนพักรักษาตัวของคนป่วย แยกออกมาจากเรือนหลังใหญ่ของจวนตระกูลกวง เพราะมารดาของกวงไป่หลง ไม่ค่อยชอบใจลูกสะใภ้ที่ฝึกวรยุทธ์ไม่ได้สักเท่าไหร่ ยิ่งได้รับรู้ว่านางพยายามผลักหลันลี่จินตกน้ำก็ยิ่งนึกโกรธเคืองมากกว่าเดิมหลายเท่า

กวงฮูหยินนึกเอ็นดูเด็กสาวข้างจวนมาแต่ไหนแต่ไร และจับจองไว้รอคอยบุตรชายคนโตมาโดยตลอด ถึงแม้จะสามารถแต่งเข้ามาได้เพียงฐานะอนุภรรยา แต่ก็ยังดีกว่าปล่อยให้สตรีผู้มีความสามารถฝึกวรยุทธ์ได้ หลุดไปเป็นภรรยาของบุรุษอื่น

สตรีในแคว้นเฮ่อน้อยคนนักที่จะมีวรยุทธ์ ดังนั้นสตรีผู้มีวรยุทธ์จึงนับเป็นความภาคภูมิใจของบิดามารดา หรือสามีและครอบครัวของสามี

หากไม่มีสัญญาหมั้นหมาย นางคงไม่ยอมให้บุตรชายผู้เก่งกาจแต่งกับสตรีอ้วนไร้วรยุทธ์เช่นนี้ และอีกอย่างคือขัดความต้องการของสามีไม่ได้นั่นเอง

กวงฮูหยินมารดาของกวงไป่หลง สั่งการสาวใช้ในจวนให้พาลูกสะใภ้ไร้ค่า มารักษาตัวที่เรือนหลังเล็กท้ายจวน ซึ่งอยู่ติดกับสระบัว ด้วยคำกล่าวอ้างที่ว่า สะดวกยามท่านหมอมาตรวจรักษา อีกทั้งคนป่วยได้พักผ่อนในสถานที่ที่ลมพัดผ่านเย็นสบาย และสงบเงียบ อาจจะฟื้นตื่นขึ้นมาเร็ววัน จึงไม่มีผู้ใดขัดข้องเรื่องนี้ เพราะฟังดูมีเหตุผลอยู่ไม่น้อย

“ฮูหยินน้อย ท่านฟื้นแล้ว เช่นนั้นข้าจะรีบไปแจ้งที่เรือนใหญ่นะเจ้าคะ”สาวใช้ที่กวงไป่หลงจัดหามาดูแลภรรยารีบเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นร่างคนป่วยเริ่มขยับกายไปมา หยางเฟยฮวาไม่ได้พาสาวใช้ตระกูลหยางมาด้วยเพราะมั่นใจว่าตระกูลของสามีจะดูแลนางเป็นอย่างดี อีกเหตุผลคือแม่สามีกระซิบข้างหูในวันแต่งงาน บอกให้ส่งสาวใช้กลับตระกูลหยางให้หมด นางจึงเชื่อฟังและปฏิบัติตามแต่โดยดี

“อืม”คนพึ่งฟื้นตอบเพียงแค่นั้น เพราะกำลังเรียบเรียงความคิดและความทรงจำเข้าด้วยกัน

ดวงตาดำขลับที่มีประกายความมั่นใจเต็มเปี่ยม หาใช่ขลาดเขลาดังเช่นหยางเฟยฮวาคนเดิม กำลังกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เรือนนอนของตน เรือนที่เก่าซอมซ่อ ยิ่งกว่าที่พักพลทหารระดับล่างเสียอีก

‘ยุคไหนวะเนี่ย ยานข้ามเวลาพามาผิดที่เหรอ นึกว่าจะพาไปในยุคที่เทคโนโลยีก้าวล้ำนำหน้าดาวจูปิเตอร์ซะอีก ดูสิโบราณฉิบ!’

แม่ทัพระดับเอสแห่งดาวจูปิเตอร์ คิดอยู่ในใจอย่างปลงตก เพราะเครื่องมือหรืออุปกรณ์ที่พามาด้วย ไม่เข้ากันสักนิดกับสภาพโบราณที่พบเห็น ขณะกำลังขบคิดก็ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ว่าตนเองไม่ได้อยู่ในร่างเดิมอีกต่อไป

แม่ทัพหญิงแห่งดาวจูปิเตอร์ อาสาเข้าร่วมการทดลองข้ามเวลาเพื่อหาทางรอดให้ตนเอง กับประชาชนบนดวงดาว เพราะดาวจูปิเตอร์มีสภาพอากาศที่เต็มไปด้วยแก๊สพิษ ละอองพิษ และกำลังจะถูกอุกกาบาตรลูกใหญ่ ชนในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า

ในฐานะผู้นำทัพที่ต่อสู้เพื่อดวงดาวมานานหลายปี จึงพยายามหาดินแดนแห่งใหม่ ซึ่งเต็มไปด้วยทรัพยากรในการดำรงชีพของมนุษย์กลายพันธุ์ โดยเฉพาะเรื่องน้ำ อาหาร และอากาศ

ประกอบกับผลงานวิจัยเรื่องการข้ามเวลาหรือทะลุมิติ กำลังได้รับความสนใจจากศาสตราจารย์อิกเนอร์ ศาสตราจารย์ผู้เก่งกาจและได้รับความเชื่อถือไปทั้งดวงดาว จึงเกิดการวิจัยเรื่องนี้มายาวนานหลายปี จนกระทั่งประดิษฐ์ยาน และกลไกติดตั้งในการข้ามเวลาขึ้นมาสำเร็จ

เมื่อทุกอย่างเตรียมพร้อม และถึงวันที่ต้องทดลองขับยานข้ามมิติ อเล็กซ์แซนดรา จึงขอขับยานข้ามเวลาด้วยตนเอง เพราะผู้ที่เดินทางข้ามมิติต้องเป็นบุคคลซึ่งเพียบพร้อมหลายส่วน ทั้งพละกำลังกายที่แข็งแกร่ง สติปัญญาที่เป็นเลิศ ล่วงรู้กลไกของยานเป็นอย่างดี และมีจิตใจหนักแน่น พร้อมเผชิญหน้ากับทุก ๆ ปัญหา

อีกทั้งบนดาวจูปิเตอร์ มีเพียงอเล็กซ์แซนดราเท่านั้น ที่เกิดมาพร้อมมิติติดกาย แม่ทัพหญิงผู้ไร้ห่วงใด ๆ จึงอาสาข้ามมิติด้วยตนเอง หากทุกอย่างล้มเหลวยังมีสหายรักของเธอ ช่วยปฏิบัติหน้าที่แม่ทัพฝ่ายหญิงของดวงดาว

อเล็กซ์แซนดราต้องข้ามกาลเวลาไปทั้งกายเนื้อ เพื่อไปติดตั้งจุดรับสัญญาณการลงจอดยานบนสถานที่แห่งนั้น และก่อร่างสร้างแผ่นดินรอคอยการอพยพ จากนั้นจะได้กลับไปอพยพกองทัพที่เหลืออยู่ และประชาชนผู้แข็งแกร่ง ซึ่งเอาชีวิตรอดจากสภาพอากาศเลวร้าย เพื่อมาตั้งถิ่นฐานยังดินแดนแห่งใหม่ เธอคือความหวังของผู้คนบนดาวจูปิเตอร์!

เมื่อการทดลองผิดพลาด ดวงจิตจึงข้ามกาลเวลามาเข้าร่างของคุณหนูหยางเฟยฮวา สตรีอ้วนที่สามีไม่รัก และถูกปล่อยให้จมน้ำตายอยู่ใต้สระบัวท้ายจวน

หญิงสาวผู้มาใหม่ เริ่มรู้ตัวแล้วว่ามีบางอย่างแปลกไปในร่างกายของเธอ มันรู้สึกอึดอัดและหนักไปทั้งร่างกาย จึงเปิดเสื้อออกแล้วก้มลงสำรวจร่างกายของตนเอง ในใจก็นึกเอะใจว่าตนไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้าโบราณก่อนข้ามมิติ

ผู้หญิงที่เคยมีรูปร่างปราดเปรียว เพราะออกกำลังกายและฝึกฝนการต่อสู้มาโดยตลอด แทบกรี๊ดออกมาเสียงดัง เมื่อมองเห็นหน้าอกขนาดใหญ่ ซึ่งมียอดอกสีชมพูน่าบีบเคล้น และพุงที่ยื่นออกมาจนล้ำหน้าทรวงอก เมื่อลองบีบดูอย่างใจนึก ก็ได้รู้ว่าร่างกายนี้เป็นของตนเอง

“อ๊ะ! นมฉันจริง ๆ เหรอเนี่ย แต่ก่อนแทบไม่มีให้ผู้ชายบีบดูตอนนี้สิอลังการมาก หากอีตาเจมส์มาเห็นคงซุกไม่หยุด เห้อ! มันผ่านไปแล้วต้องทำใจให้ได้”

อเล็กซ์แซนดราสำรวจร่างกายใหม่อย่างละเอียดทุกซอกทุกมุม จากนั้นจึงสวมเสื้อผ้าไว้ดังเดิม ในใจก็คิดชื่นชมร่างใหม่อยู่ไม่ขาด

‘หากลดความอ้วนคงสวยและน่าฟัดมาก ดูสิสวยและอวบไปทุกส่วน ผิวพรรณก็ขาวเนียน ตรงนั้นยิ่งสวยไม่มีรอยคล้ำเลย ยังไม่เคยผ่านศึกสงครามมาก่อนก็ดีแบบนี้’