สามีของข้าคือคุณชายผี...บรื้อ

สามีของข้าคือคุณชายผี...บรื้อ

last updateLast Updated : 2025-05-10
By:  LovedeeOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
26Chapters
874views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ลู่อี้ชิงจำต้องยอมแต่งงานเข้าตระกูลหม่าเพราะครอบครัวนางเป็นหนี้ตระกูลหม่าและกำลังจะถูกยึดทรัพย์สินทั้งหมดเพื่อใช้หนี้ เพราะบิดาติดการพนันและนำจวนเล็กๆและที่ดินทำกินของครอบครัวไปจำนองและไม่ได้ชดใช้ทั้งดอกเบี้ยและเงินต้นเลยแม้แต่อีแปะเดียว ทำให้ตระกูลหม่ามายื่นข้อเสนอให้บุตรสาวครอบครัวลู่แต่งงานกับบุตรชายคนโตของตระกูลหม่าที่เคยมีคำเล่าลือกันว่าหล่อเหลาสูงสง่าเป็นที่หมายตาของคุณหนูจวนต่างๆ มันก็ดีอยู่หรอก แต่ที่เป็นปัญหาหนักอกของอี้ชิงก็คือ คุณชายหม่าผู้นั้นตายแล้ว…..อี้ชิงจะทำเช่นไรดี บรื้อ….ช่วยข้าด้วย

View More

Chapter 1

บทที่ 1 ข้อเสนอสุดแปลกประหลาด

—¡Señora Ximena, señora Nadia dio a luz!

Francisca Reyes, la sirvienta, dio la noticia con los dientes apretados.

Ximena, en cambio, parecía muy tranquila:

—¿Niño o niña?

Francisca respondió:

—¡Niño! Doña Nieves y doña Pilar están que no caben de alegría, no paran de decir lo guapo que es. Hasta el señor Bruno se ha puesto contentísimo…

De repente Francisca se calló, dándose cuenta de lo que decía. Miró con compasión a la mujer que seguía sentada junto al ventanal, sacudió la cabeza y se alejó suspirando.

A Ximena, a pesar de todo, el corazón se le encogió un poco.

En los últimos días, casi toda la familia Mendoza se había volcado en el hospital para acompañar a Nadia, que estaba a punto de dar a luz.

Incluido su esposo.

Él no se había separado de ella ni un momento.

Se preocupaba muchísimo más por esa cuñada que por su propia esposa.

Ximena oyó un ruido en la puerta. Bruno había vuelto de repente. Tenía un humor excelente, nada que ver con la actitud fría y distante que solía mostrar con Ximena.

—Nadi dio a luz: un bebé de tres kilos ochocientos, todo regordete, no puede ser más lindo.

Fue lo primero que dijo Bruno al entrar.

Se le notaba la emoción en cada palabra.

—El bebé se resistió al nacer y no dejó de atormentar a Nadi. Íbamos a hacerle una cesárea, pero Nadi se negó e insistió en tener un parto natural, así que tuvimos que hacerle caso. Con el dolor tan fuerte que sufrió, la abuela y mi mamá no pudieron contener las lágrimas.

La Nadi de la que hablaba Bruno era Nadia, la niña mimada del Grupo Méndez. Entró a la familia Mendoza el mismo día que Ximena, hace tres años.

Ximena se casó con el mayor, Bruno.

Y Nadia con el segundo, Rafael.

Dos bodas en un solo día, la noticia conmocionó a toda la ciudad.

Pero la dicha duró poco.

Rafael, que siempre había sido un adicto a la velocidad y a la adrenalina, un día decidió conducir a toda velocidad, chocó contra un camión y murió en el accidente.

Ximena recordaba perfectamente que, en la ceremonia, Rafael había dicho bien alto que por Nadia renunciaría a sus aficiones.

Nunca se supo por qué se lanzó a la carretera a toda velocidad aquel día.

Entonces la niña más consentida de la familia Méndez se había quedado viuda.

Los Mendoza se sintieron muy culpables con ella y la animaron a volver a casarse.

Pero Nadia se negó rotundamente y decidió quedarse en la familia.

Así que los Mendoza, aún más, empezaron a adorar a esa muchacha tan buena y leal.

¿Hasta qué punto?

Hasta buscar la manera de que concibiera un hijo de la familia Mendoza.

Rafael ya había muerto, así que el único medio era su hermano gemelo.

Ximena, con la mirada baja, fija en la punta de sus delgados dedos, dijo sin expresión:

—Felicidades.

La sonrisa de Bruno se fue apagando poco a poco:

—¿Qué clase de actitud es esa?

Ximena respondió:

—La actitud de felicitarte.

Bruno se acercó y la miró desde arriba:

—¿Qué quieres decir con “felicitarme”? ¡Ximena! En un día tan hermoso, ¡no hagas comentarios tan sarcásticos!

Ximena levantó la mirada con frialdad:

—Ella ha podido tener ese hijo gracias a ti, ¿acaso no tengo que felicitarte?

Bruno se notó visiblemente molesto:

—Nadia ha pasado tanto trabajo para tener a este niño porque amaba a Rafael. Ya que Rafael no está, ella quería un hijo que fuera su apoyo emocional para seguir viviendo. ¿Qué tiene de malo?

Ximena suspiró casi imperceptiblemente:

—¿Y a mí me pediste permiso?

Cuando supo que Nadia estaba embarazada, Ximena creyó que era hijo póstumo de Rafael.

Aunque a Nadia a veces se le subían los humos por el embarazo, Ximena la trataba con cortesía.

Pero cuando los meses de gestación empezaron a resultar sospechosos, Bruno le contó la verdad.

Bruno le dijo: «El hijo que lleva Nadia es por inseminación artificial, usando mi esperma congelado. Fue una decisión de toda la familia. Espero que lo entiendas».

Un asunto tan importante, y todos se lo habían ocultado.

¿Contárselo solo cuando ya no había vuelta atrás?

Y acabar con un «espero que lo entiendas».

Bruno se sentó en el sofá de enfrente, cogió un cigarrillo, lo puso entre los labios y con sus dedos largos y elegantes encendió el mechero.

La verdad es que Bruno era muy guapo, con facciones muy marcadas y unas gafas de oro que le daban un aire de joven maduro y carismático.

Por eso Ximena se había sentido atraída en su momento.

Ahora pensaba que aquello debió de ser un fallo de su cerebro.

Bruno chupó el cigarrillo, soltó el humo lentamente mientras fruncía un poco el ceño:

—Fue Nadia quien me lo suplicó, y como los mayores no se oponían, acepté. No te lo dije antes porque tenía miedo de que no estuvieras de acuerdo y montaras algún escándalo. Tienes que entender que la muerte de Rafael fue un golpe durísimo para Nadia. Ya empezaba a tener tendencias depresivas y no se la podía estresar. Ella solo quería un hijo. Con un apoyo emocional podría salir del dolor. Yo solo puse de mi parte, fue algo sin importancia.

«Sin importancia».

Ximena oía por primera vez a alguien usar esa expresión de manera tan desvergonzada.

¡Qué bien!

El argumento sonaba razonable y con todas las de la ley.

Permaneció en silencio mucho rato.

No es que no tuviera nada que decir.

Es que tenía tantas cosas que ya no quería decir ninguna.

Porque temía que si le restregaba una por una todas esas cochinadas en la cara a Bruno, acabaría volviéndose loca también.

Bruno miró aquel rostro delicado y bello, pero con una leve melancolía, y sin saber por qué sintió cierta incomodidad.

Justo cuando iba a hablar, sonó su teléfono.

Era Nadia.

Bruno contestó, con una voz suave como nunca:

—Sí, ya llegué a casa. Comí algo en el camino. Ahora me ducho, me cambio y luego voy para allá. No quiero que Álvaro me vea hecho un desastre. Sí, tú descansa también. Ya pasaré más tarde.

Colgó y dijo de pasada:

—La abuela le puso el nombre: Álvaro Mendoza. Al principio pensaron en usar el mismo “Rafael”, pero parecía inapropiado, así que eligieron otro.

Ximena se levantó:

—Ve a ocuparte de tus cosas, que ahí te esperan tu cuñada y tu hijo.

La frase sonó hiriente y Bruno montó en cólera:

—¡Ximena! ¡No seas tan quisquillosa! Mejor que use lo mío a que lo use un extraño. Al fin y al cabo es sangre de los Mendoza.

Ximena torció la cabeza con una media sonrisa:

—Siento curiosidad: ¿cómo fue exactamente la donación?

Bruno tuvo un leve gesto de incomodidad, pero se calmó rápidamente:

—¿Pues cómo iba a ser? Ya te dije que congelé esperma en el banco de semen. Lo sabías.

Era verdad que Ximena lo sabía.

Bruno se lo había hecho antes de que ella se casara con él.

Bruno, con tono de reproche, sonaba inocente:

—Xime, ¿cómo puedes sospechar de mí?

Ximena se alisó un mechón de pelo que le caía sobre la frente, con una sonrisa esquiva:

—Solo preguntaba por curiosidad. ¿Por qué te pones tan nervioso?

Bruno suspiró:

—Entre Nadia y yo no hay nada. No es que haya sido infiel. Además, la abuela y mi mamá estaban muy deprimidas por lo de Rafael. Con Álvaro, van a dejar atrás el dolor de enterrar a un hijo. ¿No está bien? Llevamos tres años casados, si al menos tú…

Ximena llevaba tres años en la familia Mendoza y su vientre seguía sin dar señales.

Su suegra, Pilar Mendoza, solía decir a sus espaldas que no podía tener hijos y la miraba con desprecio.

Ximena incluso había ido en secreto al hospital a revisarse.

Por suerte, no tenía ningún problema de fertilidad.

En realidad, la esterilidad era solo una excusa.

La verdadera razón era que la familia Flores, engañada por alguien, había perdido dos apuestas financieras consecutivas y estaba cargada de deudas. Ya no era como antes; empezaban a ir cuesta abajo.

—Mañana ve también al hospital a ver a Nadia. No dejes que piense tonterías, que crea que estás enfadada con ella y por eso no vas. Sabes que ella es muy sensible.

Bruno soltó esto último y se fue.

Ximena volvió a su habitación, sacó una fotografía del cajón.

Esa foto se la habían enviado anónimamente un mes atrás.

En ella, en la puerta de un hotel de cinco estrellas, un hombre y una mujer aparecían en actitud muy cariñosa.

No eran otros que Bruno y Nadia.

Ese era el verdadero método de donación de Bruno...
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Magic Muffin
Magic Muffin
รอจบแล้วจะมาอ่านนะคะ
2025-08-08 16:04:30
0
0
26 Chapters
บทที่ 1 ข้อเสนอสุดแปลกประหลาด
“ มีใครอยู่หรือไม่ ” เสียงผู้ชายตะโกนอยู่หน้าประตูจวนหลังเล็กๆของบ้านลู่ ที่มีอาชีพค้าขายไข่ไก่และผักสดที่ปลูกเองในที่ดินผืนเล็กของพวกเขา ครอบครัวนี้มีบุตรสาวคนโตคือลู่อี้ชิง และมีบุตรชายคนกลางและคนเล็กอีกสองคนซึ่งอายุแค่เพียงสิบปีและแปดปีตามลำดับ ทำให้ภาระหน้าที่แบ่งเบางานบ้านและออกไปช่วยมารดาค้าขายที่ตลาดสดในยามอิ๋น (ตีสามกว่า )ถึงยามเฉิน (แปดโมงเช้านิดๆ ) เป็นของอี้ชิง ครอบครัวนี้เลี้ยงไก่เอาไว้ขายจำนวนไม่มากนัก มีไก่เพียงห้าเล้าและพื้นที่ดินนอกเหนือจากนั้นก็ปลูกผักกาดขาวและพืชผักต่างๆสลับกันไป เอาไว้ขายที่ตลาดและมักจะมีเพื่อนบ้านมาขอซื้อของที่ด้วย ที่จริงแล้วหากใช้จ่ายอย่างประหยัดและขยันขันแข็งก็พอประทังชีวิตกันไปได้ไม่เดือดร้อนมากนักแต่ด้วยพ่อบ้านคือลู่อี้ถังนั้นเป็นชายที่ไม่เอาถ่านเลยแม้เพียงสักน้อย เขาเป็นคนจับจดตอนแต่งงานใหม่เขาก็ช่วยงานอยู่บ้าง แต่นานๆเขาก็เบื่อหน่ายออกไปเล่นการพนันโถ่โปและบ่อนเล็กบ่อนน้อยในเมือง บางวันก็ได้เงินมาและซื้อกับข้าวและของใช้เข้าบ้าน แต่บางวันก็หมดตัวมารีดไถภรรยาที่บ้านเช่นกัน เรื่องเช่่นนี้อี้ชิงบุตรสาวคนโตเห็นจนชินตา ขณะนั้นสองแม่ลูกเพิ่งกลับ
Read more
บทที่ 2 แต่งงานกับคุณชายผี
หลังจากนั้นสามวัน บัดนี้ลู่อี้ชิงยืนอยู่หน้าแทนพิธีและกำลังทำพิธีแต่งงานโดยมีเจ้าบ่าวคือป้ายวิญญาณของคุณชายใหญ่หม่่าเฟยหลง อี้ชิงทำตามคำสั่งของแม่สื่อวัยกลางคนที่ยืนกำกับพิธีอยู่ข้างๆ โดยมีคนที่ร่วมในพิธีคือฮูหยินใหญ่และทุกคนในตระกูลหม่าที่แต่งกายสีแดงด้วยชุดปราณีตงดงามเข้าร่วมพิธีโดยมีมารดาของอี้ชิงนั่งอยู่ที่โต๊ะมุกที่เรียงรายสองข้างทางในห้องโถงใหญ่นั้น ขณะที่อี้ชิงคำนับฟ้าและไหว้บรรบุรุษอยู่นั้นอยู่ๆ เสียงฟ้าร้องก็ดังครืนเสียงดังก้องอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยว่าวันนี้จะมีฝนตก เสียงฟ้าร้องเสียงดังคำรามก้องอยู่ชั่วครู่ แต่ทั้งซินแสที่มากำกับการทำพิธีแต่งงานในวันนี้กับแม่สื่อสูงวัยต่างทำพิธีต่ออย่างไม่สนใจเสียงฟ้าที่คำรามก้องเสียงดังน่ากลัวนั้น เมื่อพิธีเสร็จสิ้นแม่สื่อก็จูงมืออี้ชิง ในชุดเจ้าสาวที่ปราณีตงดงามมีเครื่องประดับเป็นพลอยสีแดงและมงกุฏหงส์ที่งดงามยิ่งนัก นับเป็นอาภรณ์ที่งดงามที่สุดในชีวิตของลู่อี้ชิงที่บัดนี้กลายเป็นหม่าอี้ชิงสะใภ้ใหญ่ของตระกูลหม่าแล้ว นางเดินตามแม่สื่อมุ่งตรงไปยังเรือนขนาดกลางที่ตั้งอยู่เป็นเรือนหลังสุดท้ายของหมู่เรือนขนาดต่างๆที่เรียงรายนับจากเรือนหลักที่นางเ
Read more
บทที่ 3 เข้าหอตามประเพณีไม่ผิดเพี้ยน nc
“ ช่างเถอะ คงไม่มีอะไรหรอก ” แล้วอี้ชิงก็เปิดตู้เสื้อผ้าค้นชุดคลุมตัวยาวเนื้อผ้าบางเบามันลื่นนุ่มมืออย่างยิ่ง มาสวมใส่บนร่างอวบเพียงตัวเดียว เมื่อสวมลงบนร่างอวบแล้วรู้สึกสบายเนื้อตัวอย่างยิ่ง นางจึงไม่ได้สวมกางเกงและเอี๊ยมข้างในอีกชั้นหนึ่ง เพราะนอนแค่เพียงผู้เดียวคงไม่มีอะไร แล้วนางจึงได้เดินไปทรุดนั่งที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ลงมือทาเครื่องประทินผิวเพื่อบำรุงผิวหน้าและลำคอขาวผ่องน่าลูบไล้ เครื่องประทินผิวที่มีกลิ่นหอมเหล่านี้ราคาคงจะแพงมาก นางไม่เคยใช้มาก่อน เมื่อทาแล้วรู้สึกสบายผิวดี อี้ชิงหยิบหวีมาสางผมนุ่มสลายที่ยาวจนถึงกลางหลังของนางช้าๆ จนมันนุ่มสลวย แล้วจึงได้เดินไปรินน้ำดื่มเล็กน้อยพอให้ชุ่มคอแล้วจึงได้เดินที่เตียงนอนใหญ่เพื่อเข้านอน นางเป็นเจ้าสาวที่จะว่าไปก็อนาถไม่น้อย เข้าหอโดยที่ไม่ต้องรอเจ้าบ่าวดังเช่นเจ้าสาวคนอื่นๆ เพราะคงไม่มีวันที่เจ้าบ่าวของนางจะมาเข้าหออี้ชิงครุ่นคิดขณะที่นางเอนกายลงนอนบนหมอนนุ่มๆแล้วดึงผ้าผวยผ้านุ่มลื่นห่มสบายตัวอย่างยิ่งขึ้นมาห่มบนร่างอวบแล้วหลับพริ้มลงทันที เวลาผ่านไปอี้ชิงที่เหน็ดเหนื่อยไม่น้อยกับการเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวในวันนี้ก็หลับผล็อยไปทัน
Read more
บทที่ 4 เริงรักกับสามีในฝัน nc
คุณชายหนุ่มจูบปากอวบอิ่มของเมียหมาด ๆ ของเขาอย่างเร่าร้อน เขาทั้งดูดลิ้นเล็กของนางและส่งลิ้นสากเข้าเกี่ยวพันกับลิ้นเล็กของนางอย่างเมามัน อี้ชิงที่เคลิบเคลิ้มด้วยจูบที่หลอกล่อให้นางหลงมัวเมาจนหลงลืมไปสิ้น ตัวของนางเหมือนล่องลอยเบาหวิวขณะนั้นร่างหนาก็ดันท่อนเอ็นแข็งชันของเขาเข้าไปจนมิดลำกาย รูสวาทของนางบีบท่อนเอ็นแข็งขึงของเขาจนมันเจ็บไปหมด แต่ก็เสียวมากเช่นกัน เมื่อแช่เอาไว้เพียงครู่เขาก็ค่อยขยับมันเข้าออกช้าๆเข้าสุดออกสุดด้วยจังหวะเนิบนาบแล้วก็ค่อยเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นจนกลายเป็นโยกขย่มร่างอวบของเมียหมาดๆอย่างรุนแรงและรวดเร็วยิ่งขึ้น บั้นเอวหนาของเขาเหมือนมันมีชีวิตของตนเอง มันโยกอย่างบ้าคลั่งทิ่มแทงร่องอวบของนางอย่างเมามัน จนกระทั่ง “ ข้าจะเสร็จแล้ว จะเสร็จแล้วนายท่าน ” อี้ชิงร้องครวญครางจนแทบไม่มีเสียง เพราะนางเสียว เสียวจนแทบจะขาดใจอยู่แล้ว สะโพกอวบกระตุกหลายๆครั้งแล้วน้ำรักของนางก็ไหลออกมาอย่างมากมายขณะที่บั้นเอวสอบก็โยกแทงเข้าออกรูสวาทของนางอย่างบ้าคลั่งจนสะโพกหนาของเขากระตุกเกร็งหลายครั้งแล้วแตกพ่ายปล่อยน้ำรักอุ่นๆเข้าไปในรูสวาทของเจ้าสาวหมาดๆ จนหมดทุกหยาดหยุด เงาร่างหนาหอบอย
Read more
บทที่ 5 ไม่มีผู้ใดในห้องหอ
ยามเฉินมีเสียงเคาะประตูเรือนเบาๆ แล้วก็มีเสียงเปิดประตูเข้ามาและมีเสียงฝีเท้าเดินเบาๆเข้ามาจนถึงหน้าห้องนอนยกมือเคาะอีกครั้งแล้วจึงได้เปิดเข้ามา สาวใช้ตัวเล็กที่มีผมสองจุกบนหัวของนางโผล่หน้าเข้ามาตามมาด้วยบ่าวชายที่ยกถังน้ำร้อนเข้ามาสองคน หย่งเอ๋อก้าวเข้ามาเปิดประตูออกกว้าง“ พวกเจ้ารีบเข้ามาเร็วๆเข้า ” นางกระซิบเบาๆบอกพวกเขา บ่าวชายสองคนรีบหิ้วถังน้ำร้อนใบใหญ่เดินตรงไปที่หลังฉากกั้นแล้วรีบปล่อยน้ำในอ่างออกจนหมด แล้วยกถังน้ำร้อนเทเข้าไปในถังจ้วงตักน้ำในโอ่งใบใหญ่ที่เป็นน้ำเย็นลงผสมในอ่างจนอุ่นจัด“ เสร็จแล้วหย่งเอ๋อ พวกข้าไปก่อนนะ ” บ่าวชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้นแล้วพวกเขาก็เร่งฝีเท้าก้าวออกไปจากห้องนั้นพร้อมกับหิ้วถังไม้ใบใหญ่นั้นกลับไปด้วย “ เดี๋ยวพวกเจ้า ไม่คิดจะอยู่เป็นเพื่อนข้าก่อนหรือไงกัน ” แต่เสียงของหย่งเอ๋อนั้นก็ไม่มีผู้ใดอยู่ฟังนางบ่าวชายทั้งสองนั้นพร้อมที่จะไม่ฟังเสียงใดๆอยู่แล้ว ทำเป็นไม่ได้ยินแล้วเร่งฝีเท้าออกไปจากเรือนหลังนี้อย่างเร่งรีบ แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะพวกเขาเสร็จหน้าที่ที่จะต้องเข้าไปในเรือนหลังนี้ในวันนี้แล้ว งานของผู้อื่นนั้นก็เรื่องของพวกเขาก็แล้วกัน แม้จะเห็นใ
Read more
บทที่ 6 สำรวจเรือน
เมื่อแต่งกายเสร็จแล้วอี้ชิงก็เดินไปนั่งที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง โดยมีหย่งเอ๋อลงมือหวีผมให้นางแล้วเอ่ยชวนคุย “ ฮูหยินน้อย ข้าชื่อหย่งเอ๋อนะเจ้าคะ มีอะไรก็เรียกใช้ข้าได้ ข้าเป็นสาวใช่้ประจำตัวของท่าน อีกสักครู่จะมีบ่าวยกสำรับมาให้ท่านที่ห้องข้างนอก แต่งตัวเสร็จแล้วก็ไปรับอาหารเช้าก่อนนะเจ้าค่ะ ” อี้ชิงพยักหน้า “ ขอบใจนะ ” หย่งเอ๋อยิ้มให้นางจนตาหยี“ ไม่ต้องขอบอกขอบใจหรอกเจ้าค่ะ หย่งเอ๋อเป็นสาวใช้ แต่หวังอย่างเดียวว่าท่านคงจะอยู่ที่นี่ได้นานที่สุดนะเจ้าค่ะ ” อี้ชิงทำหน้างงงัน “ เจ้าหมายความว่าอย่างไรกัน ” หยงเอ๋อที่พลั้งปากไปแล้วรีบเอ่ยว่า “ ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ หย่งเอ๋ออยากจะรับใช้ฮูหยินน้อยไปนานๆ อยากให้ท่านอยู่ที่นี่ไปนานๆ และท่านไม่ต้องไปทำงานอะไรนะเจ้าค่ะ ท่านเพียงพักอยู่ที่เรือนนี้ จะมีคนยกอาหารมาให้ท่านทั้งสามมื้อ หากฮูหยินอยากจะทานอะไรเป็นพิเศษก็บอกข้าได้ และไม่ว่าต้องการอาภรณ์ใหม่ๆหรือเครื่องประดับก็บอกกับข้าได้ ข้าจะไปบอกพ่อบ้านหม่าให้เจ้าค่ะ และช่วงแรกนี้ยังไม่ควรออกไปข้างนอกนะเจ้าคะ หากอยู่ไปนานๆฮูหยินน้อยเบื่อๆก็ลองถามพ่อบ้านหม่าได้เจ้าค่ะ ว่าจะออกไปเที่ยวข้างนอกจวนได้หรือไม่ ”
Read more
บทที่ 7 เฝ้ามองเหตุการณ์
“ เมื่อคืนเป็นอย่างไรบ้าง เจ้าไปแอบฟังเหตุการณ์ที่เรือนของเฟยหลงได้ความเช่นไร ” ฮูหยินใหญ่เอ่ยถามพ่อบ้านหม่าที่ยืนอยู่ตรงหน้านาง “ ข้าไปยืนฟังอยู่เกือบชั่วยามขอรับ นายน้อยร่วมรักกับเจ้าสาวของเขาอย่างมีความสุขมากขอรับ หญิงชาวบ้านผู้นี้นับว่าไม่ธรรมดา นางแต่งตัวในชุดเจ้าสาวเมื่อวานสลัดคราบหญิงชาวบ้านออกไปอย่างหมดจด นางดูเหมือนคุณหนูในห้องหอของจวนใหญ่ๆเลยด้วยซ้ำของรับ ข้าคิดว่านายน้อยต้องพึงใจนางมาก เพราะนางนอนหลับจนกระทั่งหย่งเอ๋อไปปลุกนาง ตอนใกล้รุ่งข้าให้จางหมั่นไปลอบแอบฟังที่เรือนนั้นอีกครั้ง เขามารายงานว่าได้ยินเสียงสตรีผู้นั้นร้องครวญครางปานจะขาดใจ แสดงว่านายน้อยยังคงร่วมรักกับนางจนถึงใกล้รุ่ง ถ้าเป็นเช่นนี้อีกไม่นานนายน้อยจะต้องฟื้นขึ้นมาได้อย่างแน่นอนขอรับหญิงผู้นี้คงจะเกิดมาเพื่อนายน้อยของพวกเราอย่างที่ท่านซินแสบอกอย่างแน่นอน เพราะเขานำวันเดือนปีเกิดของนางไปตรวจสอบดูแล้ว นางมีดวงชะตาที่เกื้อหนุนนายน้อยของรับ ดวงของนางดีกว่าคุณหนูสองสามคนก่อนหน้านี้อีก และแม้นางฐานะต่ำต้อยไม่คู่ควรกับนายน้อย แต่หากนางน้อยพอใจนาง อนาคตก็สามารถรับนางเป็นเมียรองได้นะขอรับ ” ฮูหยินใหญ่พยักหน้าอย่าง
Read more
บทที่ 8 บุรุษในฝัน nc
กลางดึกคืนนั้นขณะที่อี้ชิงกำลังหลับไหล นางนอนทอดกายบนฟูกหนานุ่ม ขณะนั้นมีร่างหนาล่ำสันร่างสูงใหญ่คนเดิมปรากฏกายขึ้นที่ข้างเตียงนอนสี่เสาที่นางนอนทอดร่างอยู่บนฟูกหนานุ่มนั้น เขาจ้องมองใบหน้าหวานของนาง แล้วก้าวขึ้นเตียงไปทรุดนั่งข้างๆร่างอวบของนาง มือหนาเลิกผ้าผวยผืนนุ่มนั้นขึ้น และดึงผ้ารัดเอวของนางออกจนสาปเสื้อคลุมสีขาวผ้าเนื้อนุ่มลื่นของนางเผยอออก จนเปิดเปลือยอกอวบใหญ่ขาวผ่อง นางไม่ได้ใส่เอี๊ยมตัวในเอาไว้ ทั้งเนื้อทั้งตัวนางสวมเพียงชุดคลุมบางเบาสีขาวตัวนี้เท่านั้น เขายกยิ้มอย่างถูกใจ อาภรณ์ที่นางสวมนี้เหมาะกับร่างอวบของนางมาก เขาก้าวขึ้นไปคล่อมร่างอวบของนางแล้วก้มลงพรมจูบแก้มนวลปลั่งของนางอย่างนุ่มนวลด้วยความรักใคร่ เขาพรมจูบจนทั่วแล้วไล้เลียใบหูขาวผ่องของนางจนกระทั่งอี้ชิงครางเบาๆ เมื่อไล้เลียใบหูของเขาจนพอใจแล้ว ก็ก้มลงมาชิมความหวานของผลอิงเถาที่มันเหมือนสั่นระริกเชิญชวนเขาอยู่ ตั้งแต่เขาได้เสพสมกับนางในครั้งแรก เขารู้สึกติดใจในร่างอวบนี้ไม่น้อย นับเป็นครั้งแรกที่เขายอมรับว่าหญิงที่นอนทอดร่างของนางบนเตียงใหญ่ของเขานี้คือเมีย ปกติแล้วคุณชายใหญ่นั้นมิชอบให้ผู้อื่นมาอาศัยอยู่ในเรือ
Read more
บทที่ 9 ข้าถูกผีหลอกใช่หรือไม่
ขณะที่ร่างอวบด้านข้างเขาที่ตกอยู่ในความฝัน นางพลันสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากฝันที่วาบหวาม สุขสมใจแทบจะขาด ร่างอวบที่ชื้นเหงื่อลืมตาขึ้น หายใจหอบถี่อยู่ครุ่หนึ่ง แล้วค่อยๆยันกายอวบของนางที่บัดนี้เปลือยเปล่า อาภรณ์สีขาวบางเบาของนางหล่นลงไปอยู่บนพื้นข้างเตียง อี้ชิงลุกขึ้นนั่ง ผมเผ้าที่ยาวสยายยุ่งเหยิงมือบางยกขึ้นเสยผมตนเอง นางก้มลงมองร่างอวบที่เปลือยเปล่าของตนเอง มือบางยกขึ้นลูบที่อกอวบใหญ่ของนาง มันชื้นไปด้วยเหงื่อและที่ยอดอกอวบนั้นมันยังแข็งเป็นไตและดูบวมเป่ง ความรู้สึกที่ถูกปากหนาดูดดื่มอย่างรุนแรงยังคงซานซ่านติดตรึงใจของนาง ขณะที่ร่องสวาทที่ยังคงความเสียวและฉ่ำไปด้วยน้ำรักมากมายจนนางรู้สึกได้ เกิดอะไรขึ้นกับข้ากัน อยู่ ๆคำว่านายท่านก็ปรากฏขึ้นในโสตปราสาทของนาง นายท่าน นายท่าน นางครางออกมาเบาๆ นางคิดว่านางไม่ได้ฝันไป นางไม่เชื่ออย่างเด็ดขาดว่านางฝันไปมันเหมือนจริงจนเกินไป เหมือนนางเพิ่งร่วมรักกับสามีที่นางเพิ่งแต่งงานกับเขา แต่เมื่อตื่นขึ้นมาเขากลับหายไป เขาเหมือนไร้ตัวตน แต่ยามที่ทั้งสองเริงสวาทกันนั้นมันช่างสุขสม ซาบซ่านจนเกินที่จะเป็นเพียงฝันไป สัมผัสของเขายังติดตรึงไปทั้งร่าง อี้ชิง
Read more
บทที่ 10 กรรมวิธีป้องกันผีหลอก
“ พ่อบ้านหม่า สะใภ้ใหญ่ของข้าขออนุญาติออกไปข้างนอกอย่างนั้นหรือ นางจะไปที่ใดกัน ” พ่อบ้านหม่ารีบรายงานฮูหยินใหญ่ “ นางขอไปเดินเที่ยวตลาด เห็นว่าอยากจะได้อาภรณ์และเครื่องประทินผิวใหม่ ขอรับ ” ฮูหยินใหญ่พยักหน้า “ เช่นนั้นเองหรือช่างนางเถิด นางอยู่รอดในเรือนเฟยหลงก็ดีแล้ว เจ้าลงไปที่ห้องใต้ดินกับข้า ข้าจะไปดูบุตรชายของข้าว่าวันนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง ”ฮูหยินใหญ่ลุกขึ้นเดินนำหน้าพ่อบ้านหม่าออกไปจากห้องโถงหน้าเรือนหลักแล้วเดินไปที่ห้องทางด้านหลัง พ่อบ้านหม่ารีบเดินไปที่ชั้นหนังสือที่มีช่องลับซ่อมปุ่มกดปิดเปิดช่องทางลงไปห้องใต้ดิน ชั้นหนังสือนั้นเลื่อนออกไป เปิดเผยประตูหินที่มันเลื่อนเปิดออกจนมองเห็นบันไดหินทอดลงไปสู่ชั้นใต้ดิน ฮูหยินใหญ่ก้าวลงไปตามบันไดหินบนผนังตามทางเดินจากบันไดลงไปมีตะเกียงดวงเล็กจุดเอาไว้เป็นระยะ ทำให้มองเห็นทางเดินลงสู่ห้องใต้ดิน เมื่อฮูหยินใหญ่และพ่อบ้านหม่าเดินลงมาจากถึงห้องใต้ดินนั้นแล้ว ก็เดินมุ่งตรงไปที่เตียงน้ำแข็งที่มีไอเย็นลอยขึ้นมาเป็นระยะ บนเตียงน้ำแข็งแสนเย็นยะเยือกนั้นมีร่างล่ำสันสูงใหญ่ที่มีใบหน้าหล่อเหลาคมคายหน้าตาดังเช่นบุรุษในภาพเขียนในห้องนอนที่เรื
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status