14.2 หวงรักมาเฟียเถื่อน

“ไปได้ไกลหรือยัง”

ถามกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ กับหน้าตาเรียบเฉยแทบไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรออกมาเลย ก็เพราะพอจะเดาทางผู้หญิงแพศยานั้นออก

“ยังครับ อยู่แค่ปากซอยแค่นี้เองครับ”

“ส่งคนออกไปวิ่งไล่สักคนสองคน แต่ไม่ต้องจับกลับมา ให้วิ่งจนเหนื่อย”

และเขาก็มีแผนสำหรับเรื่องนี้เอาไว้แล้วกับคนที่กล้ามาลองดีกับมาเฟียอย่างเขา เธอจะได้สนุกกับการหนีอย่างเต็มที่แน่นอน

“ไอ้เออร์วาน ไปตามคุณหนูกลับบ้านมาสิ”

ฟีนิกส์ปล่อยให้คนอยากหนีวิ่งเล่นไปได้สักพัก ก็เรียกหาลูกน้องผู้เป็นมือซ้ายที่หน้าโหดกว่าเลนินไปจัดการกับเธอ

“เลนินมึงไปยกเหล้ามา”

ส่วนเขานั้นก็เรียกหาเหล้ามาดื่มฆ่าเวลาที่ลูกน้องจะไปพาตัวเธอกลับมารับโทษที่กล้าดีวิ่งหนีคนอย่างเขาไป ทั้งที่เขาสั่งเธอแล้วว่าอย่าคิดทำอะไรแบบนั้น

ไม่เชื่อฟังก็ต้องเจอดีกลับไปบ้าง ครั้งต่อไปจะได้ไม่คิดลองดีกับมาเฟียอย่างเขาอีก

“ครับนาย”

ลูกน้องทั้งสองแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเองอย่างที่ไม่มีใครเกี่ยงงานกับใคร เพราะถ้าใครกล้าทำแบบนั้นต่อหน้าเจ้านายเท่ากับพร้อมตายไม่พร้อมจะทำงานแล้ว

เลนินหายไปไม่นานก็กลับมาพร้อมกับเหล้าตามที่เจ้านายสั่ง จัดเสิร์ฟในทันทีเพื่อไม่ให้เจ้านายต้องรอนาน

ฟีนิกส์นั่งรอนักโทษของการแก้แค้นของเขาไปก็กระดกเหล้าเข้าปากไปพลางเพื่อฆ่าเวลา

เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาทีละนิดเมื่อต้องใช้เวลารอนานจนกระดกเหล้าไปสองสามแก้วแล้วเธอก็ยังไม่ถูกพาตัวกลับมา

“เธอคิดหนีระหว่างทางอีกครับ”

เออร์วานใช้เวลาไปตามตัวผู้หญิงตัวเล็กๆกลับมานานเกินความจำเป็น เพราะปกติแค่สิบนาทีเขาควรพาเธอกลับมาถึงได้แล้ว

แต่นี้เขาดันไปนานเกินสิบนาทีเพราะเธอนั้นคิดหนีระหว่างทางพากลับมาทำให้เขาต้องวิ่งวุ่นตามหาตัวเธอกันอีกรอบ

“เป็นยังไงได้วิ่งเล่นนอกบ้านมา รู้สึกดีไหม”

มือหนาละทิ้งแก้วเหล้าในมือแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเองที่เกือบจะร้อยเก้าสิบเซน เดินตรงไปยังร่างบางที่ยืนอยู่ข้างๆกับลูกน้องของเขา

ลูกน้องทั้งหมดถอยหนีเจ้านายในทันที เปิดทางให้เขานั้นเข้าไปกระชากแขนเธออย่างแรงได้ แล้วร่างบางๆนั้นก็เซถลาเข้ามาหาเขา

เข็มขาวเอาแต่นิ่งเงียบไม่ตอบอะไร ด้วยเธอไม่กล้าปริปากพูดมากกลัวเขาจะทำร้ายทุบตีเอาได้อีก

“หรืออยากไปวิ่งอีกสักรอบสองรอบดี หึ ว่าไง”

ความเงียบของเธอทำให้เขาไม่พอใจ ถึงกับยกมือขึ้นไปบีบลำคอเล็กๆของเธอด้วยความโมโห

ไม่เคยมีใครหน้าไหนปิดปากเงียบเมื่อถูกเขาถามมาก่อน คนอย่างเขาตั้งคำถามออกไปคนถูกถามก็มีหน้าที่ตอบให้เขาพอใจ ไม่ใช่ยืนเงียบเหมือนไม่ได้ยินเสียงของเขาแบบนี้

“ไม่ๆ”

หญิงสาวปฏิเสธออกมาด้วยความลนลานกลัวตาย แต่ทว่าน้ำเสียงก็ค่อนข้างติดขัดพูดไม่ออกด้วยลำคอนั้นถูกบีบเอาไว้อย่างแรงแทบหายใจไม่ออกอยู่แล้ว

“อย่าคิดทำอะไรโง่ๆอีก ระวังจะตายไม่รู้ตัว”

สายตาคมจ้องมองคนทำผิดอย่างไม่วางตา ในสายตานั้นเต็มไปด้วยความเคียดแค้นที่พร้อมจะแผดเผาเธอให้มอดไหม้จนไม่เหลือชิ้นดี

“หรือเธอกำลังแกล้งทำตัวโง่ หวังให้ฉันปล่อยตัวเธอไป คิดว่าฉันมันหลอกง่ายเหมือนพ่อของฉันงั้นสิ”

เธอตอบกลับเขามาด้วยแววตาน่าสงสาร ทำเอาเขานั้นเดือดดาลโมโหขึ้นอีกเป็นเท่าตัว ก็ด้วยเขาเกลียดนักแววตาแบบนั้น เพราะเขาไม่ชอบสงสารใคร เขาไม่ได้เหมือนพ่อของเขา

“หนูไม่เคยคิดแบบนั้น หนูขอโทษถ้าทำให้คุณไม่พอใจ หนูขอโทษทุกอย่างเลย”

สุดท้ายเธอก็ต้องรีบยกมือไหว้คนโมโหร้ายอย่างเขาอีกครั้ง โดยที่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีแล้วเขาถึงจะหายโกรธเธอ

เธอไม่ได้อยากจะหนีไปจากเขา อยากจะอยู่รับโทษทุกอย่างที่เขาอยากจะลงโทษเธอนั้นแหละ ความแค้นของเขาจะได้จบลงที่เธอไม่เดือดร้อนไปถึงแม่ของเธอ

แต่ทว่าเพราะรักตัวกลัวจะตายคามือเขาไปเสียก่อนที่จะได้เติมเต็มความฝันของตัวเองให้มันสมบูรณ์ เธอเลยเลือกที่จะหนีออกไป

“อยากได้รับโทษงั้นสิ”

มือหนาเข้ากระชากร่างเล็กที่ยืนอยู่ใกล้ๆกันอย่างแรง พาเธอเดินไปยังริมสระว่ายน้ำที่อยู่ไม่ไกลนัก

แล้วบังคับด้วยแรงของเขาให้เธอนั้นนั่งลงตรงขอบสระ โดยมีเขานั่งลงข้างๆเธอด้วย

“ไม่ๆอยากได้ อื้อ”

หญิงสาวปฏิเสธเขาไม่ทันขาดคำ ใบหน้าของเธอก็ถูกเขากดลงไปในน้ำอย่างรวดเร็วไม่ทันตั้งตัว

ด้วยความตกใจเธอดิ้นพล่านเพื่อเอาตัวรอดจนสำลักน้ำเข้าปากไปหลายอึกต่อหลายอึก

“หึ ดีไหมล่ะ”

มือหนากดศีรษะเล็กจมน้ำไปได้สักพักก็จับยกขึ้นมาราวกับกำลังเล่นของเล่นชิ้นหนึ่งที่ไม่ได้รู้สึกว่าเป็นชีวิตของคน

“อื้อ”

แล้วยังไม่ทันได้ตั้งตัวหายใจหายคอเอาอากาศเข้าปอด หญิงสาวก็ถูกเขาจับศีรษะกดน้ำไปอีก

“เป็นไง อึดอัดหายใจมันรู้สึกดีใช่ไหม”

จากการที่จะลงโทษเธอเพียงอย่างเดียวที่เธอกล้าลองดีวิ่งหนีคนอย่างเขาไป กลับกลายเป็นไปปลุกไฟแค้นในตัวเขาให้มันลุกโชนขึ้น

“อื้อ”

ทำเอาเขานั้นจับศีรษะของเธอกดลงน้ำครั้งแล้วครั้งเล่า อย่างไม่สนว่าเธอจะเป็นตายร้ายดีหายใจในน้ำได้ไหม

“หายใจไม่ออก ใกล้ตาย มันเป็นแบบนี้จำเอาไว้”

เขากำลังสนใจแต่การได้ระบายความคับแค้นของตัวเองออกไป 

“อื้อ”

“แม่ของฉันต้องเจอกับอะไรมาบ้างเธอควรได้รับรู้มันเอาไว้ทั้งหมด”

ให้เธอได้รู้สึกอึดอัดใกล้ตายเหมือนกับที่แม่ของเขาต้องทุรนทุรายก่อนจะตายด้วยลูกกระสุนปืนที่ยิงเข้าที่ศีรษะของตัวเอง

“อื้ออออออออ”

ร่างเล็กที่เคยดีดดิ้นทุกครั้งที่ถูกเขาจับกดน้ำเริ่มแน่นิ่งไปเพราะขาดอากาศหายใจ ด้วยมือหนานั้นกดศีรษะเธอนานเกินไป

แล้วสติของเธอก็ดับวูบไปพร้อมกับลมหายใจที่หมดลงอย่างที่เธอไม่อาจคว้ามันเอาไว้ได้อีกต่อไปแล้ว

เธอสู้กับความร้ายกาจของเขาไม่ไหวแล้ว จริงๆ

“โธ่โว้ย”

ฟีนิกส์สบถขึ้นเสียงดังเมื่อร่างเล็กๆในมือที่ถูกทรมานนิดทรมานหน่อยก็หมดแรง นี่เขายังลงโทษเธอไม่สาสมเลย เธอก็สลบไปอีกแล้ว ก่อนจะดึงร่างเล็กๆนั้นขึ้นจากน้ำมานอนที่ขอบสระ

“เธอหมดลมหายใจแล้วครับนาย”

เลนินเห็นร่างนั้นแน่นิ่งไปก็เข้ามาตรวจดูลมหายใจ เพราะเขาก็เห็นกับตามาโดนตลอดว่าเจ้านายเขาจับเธอกดน้ำไปก็ตั้งหลายรอบ รอบละนานสองนาน