การย้อนกลับหลายมุม Novels & Stories

ฉันล้มกระแทกพื้น ท้ายทอยชนเข้ากับโต๊ะอย่างจัง ความเจ็บปวดทำเอาฉันต้องสูดลมหายใจเข้าลึก หากเป็นเมื่อก่อน ฉันคงถูกคำพูดของหลี่ฝานปั่นหัวจนต้องเริ่มกลับมาทบทวนตัวเองไปแล้ว แต่ตอนนี้ ฉันมีเพียงความเคียดแค้นต่อพวกเขา แค้นจนอยากจะสับหลี่ฝานให้เป็นหมื่น ๆ ชิ้น

มาคุยเรื่องนี้ กลับมาสร้างตำนานพริตตีตัวท็อป ‘มนต์มีนาและมุกกันยา’ กันอีกสักครั้ง

เขายิ้มโน้มตัวลงจุมพิตหว่างคิ้วนางคราหนึ่ง “ได้ ข้าจะต้องกลับมา จะพาเซียวกลับมา และต้องคืนสิ่งที่ติดค้างเจ้าให้ได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น” แล้วเขาก็ก้มลงมองนางครู่หนึ่ง กระทั่งหมุนตัวเดินจากไปด้วยท่าทีมั่นคงหนักแน่น แผ่นหลังกว้างกับช่วงไหล่กำยำ ร่างสูงกับเงาที่พาดผ่านสวี่ เชียนซึ่งมองส่งด้านหลัง หัวใจของนาง...แม้กังวลทว่าก็เบาบางลง “เปลี่ยนไปแล้ว มันจะไม่ลงเอยเช่นนั้นอีก”

“เพียงแต่ตอนนี้เจ้าไม่หลงเหลือความทรงจำเมื่อชาติก่อนแล้ว พี่ถึงได้พาเจ้าเข้าสู่นิมิตเพื่อระลึกอดีตชาติ นิมิตครั้งก่อนของเจ้าก็เช่นกัน” “แต่ในฝันครั้งก่อนคุณไม่เห็นผม” “ไม่ใช่ไม่เห็น...นั่นเป็นเพียงภาพนิมิตในอดีตที่พี่สร้างขึ้นมา แต่มิได้เข้ามาด้วยตัวเอง เลยพาไปผิดช่วงเว ลานิดหน่อย ไม่เช่นนั้น ในวันนี้เจ้าอาจจะจำอะไรขึ้นมาได้บ้าง”

เขตครามพยายามซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ เขาไม่มั่นใจเพราะคนตรงหน้า เขาอยากซ่อนมันให้แนบเนียนที่สุด แม้บางครั้งจะเผลอหลุดแสดงมันออกมาตามความเคยชินของร่างกายก็ตาม “อือ! ประมาณนั้นแหละ นายจะให้ฉันเชื่อหรือไง ว่าตัวเองย้อนกลับมาในอดีตอะ นี่มันยุคไหนแล้วคราม ดูหนังดูละครมา กไปปะ?”

บอกลาเธอทั้งน้ำตาและหวังว่าในสักวันหนึ่งเธอกับเขาเราจะวนกลับมาเจอกันอีกครั้ง คารอสปรารถนาอย่างนั้น ขอให้เราวนกลับมาเจอกัน ในเวอร์ชันที่เราต่างเป็นคนที่ดีขึ้นกว่าเดิม (end) ************

หลังจากเธอไปแล้ว กู้โม่เชินกลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน มองรายงานที่เต็มไปด้วยข้อผิดพลาดฉบับนั้น จู่ๆ ภาพมากมายผุดขึ้นมาในหัว เจ็ดปีก่อน ฉันก็เป็นมือใหม่ขาดประสบการณ์เหมือนกัน ไม่มีประสบการณ์การทำงาน แล้วก็ไม่ได้มีประวัติการศึกษาที่ดีเลิศ

ได้เจอผู้ที่ร่วมชะตากรรมกันมา เหลียงฟางหรูก็ร่ำร้องอย่างลืมอาย นึกถึงบุตรในครรภ์ที่ต้องตายอย่างไม่เป็นธรรม น้ำเสียงสะอื้นสะอืนราวกับจะขาดใจ “ไม่เป็นไร ยามนี้มีเจ้ามีข้า บุตรเราย่อมกลับมาได้” ฝ่ามือใหญ่ลูบศีรษะนางไปมาแผ่วเบา หากพูดคุยกันได้มากกว่านี้คงรู้นานแล้วว ่าทั้งสองต่างได้ย้อนเวลากลับมา ไม่ว่าย้อนกลับมาเพื่อสิ่งใดก็ล้วนเป็นเรื่องดี

อยากเห็นหน้าชัดๆ อีกครั้ง แต่ใบหน้าที่หันกลับมามองนั้น มีสีหน้ายุ่งๆ เหมือนสงสัยว่าเรียกไว้ทำไม

แฟนผมเป็นคนขี้หึงขี้หวงมาก ตลอดระยะเวลาเจ็ดปีที่คบกันมา ประโยคติดปากของซูหว่านหยินก็คือ： “แฟนฉันหล่อมากเลยนะรู้ไหม？ถ้ารู้แล้วมีคนจะเข้ามายุ่งล่ะก็เจอดีแน่” “ที่รักหล่อขนาดนี้ใครเห็นก็ต้องมีหวั่นไหวบ้างแหละ แค่เห็นคนอื่นจ้องที่รัก ฉันก็หึงแล้ว” เพราะแบบนี้ เธอเลยไม่เคยให้ผมไปทำความรู้จักกับวงสังคมของเธอเลย จนกระทั่งวันที่ผมใช้บัญชีสำรองเข้าไปดูหน้าโพสต์ของเธอ สามปี รวมทั้งหมดหกร้อยกว่าโพสต์ และทุกโพสต์นั่นล้วนเต็มไปด้วยช่วงเวลาที่เธอใช้ร่วมกับผู้ชายอีกคน ภาพของเธอกับเขาที่เดินเล่นที่พระราชวังโปตาลาด้วยกัน ขอพรบนยอดภูเขาหิมะด้วยกัน จูบกันอย่างดูดดื่มกลางถนนในกรุงซิดนีย์ โพสต์ล่าสุดบนหน้าโปรไฟล์ของเธอ ภาพประกอบเป็นภาพบรรยากาศริมทะเล เธอกำลังจูบกับผู้ชายคนนั้นท่ามกลางเสียงโห่แซวและเส