2.ตกที่นั่งลำบาก

“คืนนี้ไอทั้งเมาทั้งหงุดหงิด ทำช้ำทั้งตัวไม่รู้ด้วยนะ”

อีกด้านหนึ่งของโรงแรมเดียวกัน น้ำเสียงเข้มของคนเมากรอกผ่านสาย มือข้างที่ไม่ได้ยกโทรศัพท์แนบหูยกวิสกี้ราคาแพงขึ้นกระดกทีเดียวหมดแก้ว ดับความกรุ่นในใจที่ได้รับมาตั้งแต่ช่วงกลางวัน

ใบหน้าหล่อเหลาดุดันเงยขึ้นเกือบขนานกับเพดานยามที่เอนศีรษะพิงพนักโซฟา ฟังเสียงของเพื่อนรุ่นพี่ควบตำแหน่งพาร์ทเนอร์ธุรกิจที่กำลังพูดกลั้วหัวเราะลอดผ่านลำโพงโทรศัพท์

หวง ไคเฉิง ถอนหายใจใส่ปลายสาย ไอ้เฮียแฝดสิงห์เสือแม่งน่ารำคาญเสมอพอมาพูดกันเรื่องแบบนี้ ตัวเองรักเมียและลูกมากจนไม่เที่ยวผู้หญิงอีกเลย

แต่ก็ยังคะยั้นคะยอลากเขาเข้าแชงกรีล่าไม่หยุด

“เออ มาก็มา แต่ไอจ่ายเองนะครับเฮียเสือ บอกเฮียสิงห์ด้วยว่าเลิกหาผู้หญิงให้ไอได้แล้ว”

หันไปทางทิโมธีซึ่งเป็นพี่ชายพ่อเดียวกัน รายนั้นก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่ พูดอยู่ได้ว่าเป็นการดูแลรับรองจากพี่ชาย ตั้งแต่มาไทยน้ำเขาจะหมดตัวอยู่แล้วมั้ง

“มาทำงานนะเว้ยไม่ได้มาเซ็กซ์ทัวร์ นี่ไอว่าจะไปกินข้าวกับคุณมาแม่หลายวันแล้วไม่ได้ไปสักที”

ชายหนุ่มขยี้ศีรษะตัวเองจนชี้ฟูไม่เป็นทรง ก่อนหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบแล้วลุกขึ้นเดินโซเซออกไปที่นอกระเบียง ฟังปลายสายที่กำลังหัวเราะร่วนกับพี่ชาย

“เดี๋ยวโทรลงไปบอกที่ล็อบบี้ให้ว่าจะมีคนมาหา ให้บอดี้การ์ดไปพักหมดแล้ว ยังไงที่นี่ก็ปลอดภัยไม่มีอะไรน่าห่วง เออ..ไอไม่ชอบให้คนมาเฝ้าเยอะ ๆ พวกยูก็รู้”

เขาว่าก่อนจะบอกลาอีกฝ่ายไป กดวางและโยนโทรศัพท์ราคาแพงของตัวเองลงบนโต๊ะตัวเล็ก ไม่ใส่ใจว่าหน้าจอของมันจะแตกหรือไม่ ตอนนี้ไม่สนใจแล้วจริง ๆ เพราะน้ำเมากำลังทำงาน

เขากำลังรอผู้หญิงที่เพื่อนรุ่นพี่ส่งมาให้ ถึงปากจะบอกว่าไม่ได้มาเซ็กซ์ทัวร์แต่ที่จริงแล้วการมีเซ็กซ์ก็เป็นอีกวิธีที่ไคเฉิงใช้ในการผ่อนคลายความเครียด

เพราะแบบนั้นจึงหยุดตัวเองเอาไว้ไม่ดื่มต่อจนคอพับ คงระดับความเมาเอาไว้แบบที่สนุกได้เต็มที่ เฮียแฝดรวมถึงทิโมธีรู้อยู่แล้วว่าเขาชอบผู้หญิงแบบไหน ย่อมคัดมาให้ได้ถูกใจที่สุดแน่นอน

หัวใจของยิ้มกำลังเต้นระทึก เธอแตะคีย์การ์ดเหนือแผงปุ่มกดเลือกชั้นด้วยมือที่สั่นเทา แล้วกดชั้นที่ญารินเปิดห้องให้นอนในคืนนี้ หลังจากที่สับเท้าวิ่งหนีเข้ามาในลิฟต์และกดปิดได้ทันเวลาก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะตามมาทัน

เมื่อครู่ความกลัวทำให้เธอเกิดแรงฮึดเฮือกสุดท้ายและสะบัดผู้ชายคนนั้นหลุด เธอปิดประตูใส่หน้ามันจนล้มหงายแล้ววิ่งมาตามทาง

โชคดีที่คืนนี้ไม่ได้ใส่ส้นสูงจึงวิ่งได้ไว เดชะบุญที่ไม่ต้องรอลิฟต์นานสุดท้ายจึงหนีจากเงื้อมมือของคนเลวมาได้หวุดหวิด

“อึก!” แต่ต่อให้หนีพ้น เธอก็ยังโดนฤทธิ์ของยาในโดสที่พอดีตามคำบอกเล่าผ่านบทสนทนาของสองคนนั้นเล่นงานอยู่ดี หญิงสาวทรุดลงบนพื้นลิฟต์หินอ่อน

หอบหายใจอย่างหนักหน่วงและรู้สึกได้ว่าสติกำลังหดหาย คิดได้เพียงต้องไปถึงห้องให้เร็วที่สุด หลังจากนั้นจะเกิดอะไรขึ้นค่อยว่ากันทีหลัง

แต่เธอไม่อยากเสียการควบคุมในที่ซึ่งไม่ใช่ที่ส่วนตัว

“ร้อน ร้อนเป็นบ้าเลย”

ติ้ง!

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกหญิงสาวก็รีบวิ่งออกไปด้านนอก มือชื้นเหงื่อยังคงกำคีย์การ์ดเอาไว้แน่น ไม่ได้ดูว่าชั้นที่เปิดนั้นไม่ใช่ชั้นวีไอพีที่หกสิบสี่ซึ่งญารินเปิดห้องเอาไว้ให้นอนค้าง

ทว่าความขัดข้องที่เกิดขึ้นชั่วคราวทำให้ลิฟต์เปิดที่ชั้นหกสิบห้า ซึ่งเป็นชั้นก่อนถึงชั้นของเธอ

เด็กสาววัยยี่สิบย่างยี่สิบเอ็ดวิ่งโซซัดโซเซมาที่ห้องซึ่งจำได้ว่าเป็นห้องที่ตัวเองพัก ตงิดใจเล็กน้อยว่าทำไมถึงได้เงียบเป็นพิเศษ ทั้งที่ช่วงหัวค่ำเธอยังได้ยินเสียงครอบครัวคนจีนพักอยู่ชั้นเดียวกัน

แต่ถึงแปลกใจ ยิ้มก็ไม่มีเวลามาพอที่จะคิดเรื่องนั้น เพราะตอนนี้รู้สึกได้ว่ายาปลุกเซ็กซ์กำลังออกฤทธิ์เต็มที่ เธอกำลังอยากมีเซ็กซ์มากจนต้องหนีบขาสองข้างเข้าหากัน

หากใครมาเจอเข้าตอนนี้คงไม่ดีแน่

ติ้ด! ติ้ด! ติ้ด!

ทว่ายามที่แสกนคีย์การ์ดก็กลับต้องผิดหวังเมื่อประตูบานใหญ่กลับไม่ยอมปลดล็อค ไม่ว่าเธอจะแสกนกี่ครั้งที่หน้าจอก็ขึ้นว่าคีย์การ์ดที่ใช้สแกนนั้นไม่ถูกต้อง

ขึ้นเป็นไฟสีแดงจนเริ่มแพนิค

เธอรู้ตัวดีว่าเวลาที่สติสำนึกรู้จะยังทำงานได้ดีและไม่โดนความต้องการมหาศาลเข้าครอบงำนั้นเหลือไม่มาก หากเปิดประตูไม่ได้สักทีแบบนี้ย่อมไม่ดีแน่

กลัวไอ้ชั่วนั่นตามมาก็กลัว กลัวเจอคนใหม่ที่ไม่ดีก็กลัว

“เปิดสิวะ! ทำไมเปิดไม่ได้” น้ำหูน้ำตาของหญิงสาวไหลพรากปานเขื่อนแตก ทั้งฤทธิ์ยาและความกลัวผสมปนเปกันไปหมด แต่แตะคีย์การ์ดกี่ครั้งก็ต้องผิดหวังเพราะมันเปิดไม่ได้

แถมตาพร่ามัวมาเกินกว่าจะมองเห็นเลขห้องด้วย

ปัง! ปัง!

มือเล็กทุบลงบนบานประตูเต็มแรงด้วยความร้อนรนและโมโห แม้รู้ว่าไม่มีใครอยู่ด้านในที่จะมาเปิดให้ได้ ญารินเองก็ยังอยู่ด้านบน

คงยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตอนนี้เธอหายไป เพราะโดนเพื่อนฝูงห้อมล้อมอวยพร

“โทรหาริน ต้องโทรหาริน” พอคิดมาถึงตรงนี้สติก็เหมือนจะคืนกลับมาเล็กน้อย มือสั่นระริกเปียกเหงื่อของเธอล้วงโทรศัพท์เครื่องบางออกมาจากกระเป๋ากระโปรง

นึกดีใจที่เอาใส่เอาไว้ช่วงที่สองคนนั้นเข้ามาคุยแทนที่จะวางบนโต๊ะ ไม่อย่างนั้นตอนนี้เธอคงไม่มีอะไรติดตัวเลย แต่ถึงจะมีโทรศัพท์ติดตัวทุกอย่างก็ยังเป็นไปอย่างลำบาก

เพราะสติแทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว

ระหว่างที่กำลังงมหาวิธีการปลดล็อคด้วยมือเปียกชื้นอยู่นั้น จู่ ๆ ประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดจากด้านใน แทนที่ด้วยใบหน้าหล่อเหลาขาวสว่างของของชายหนุ่มที่กำลังเมาเต็มที่โผล่ออกมา

ดวงตาพร่าเลือนเห็นเพียงเขามีรอยสักหลายรอยบนแขนและหน้าอก ทว่าสำหรับชายหนุ่มนั้นวินาทีแรกที่ได้เห็นหญิงสาวขาวอวบ ใบหน้าสะสวยจิ้มลิ้มถูกใจ

รอยยิ้มหวานก็ประดับขึ้นบนใบหน้าคม

น้ำเมาทำให้ไคเฉิงไม่เห็นท่าทีไม่ปกติของเธอเลยสักนิดอีกอย่างชั้นนี้ก็ไม่มีใครจะขึ้นมาได้ เขาเช่าเหมาทั้งชั้น ห้องที่เหลือให้บอร์ดี้การ์ดนอนพักกัน

หากจะมีก็มีแค่ผู้หญิงที่พี่แฝดส่งมาเท่านั้น

“มาเร็วดีนี่ Come on girl” ถือว่าเลือกได้ถูกใจมากแหละนะ เขาเมาจนตาลายยังมองออกว่าสวยมาก แถมอวบอัดน่าฟัดให้จมเตียง

มือหนาดึงประตูให้เปิดออกกว้างขึ้นก่อนจะเดินออกมาช้อนร่างของหญิงสาวขึ้นพาดบ่าไม่พูดพร่ำทำเพลง จังหวะเดียวกันกับที่บอดี้การ์ดที่อยู่ห้องข้าง ๆ ที่ได้ยินเสียงเดินตรงรี่เข้ามาหา

เขาโบกมือไล่ให้กลับไปและพวกนั้นก็รู้งานเป็นอย่างดี

ทางด้านหญิงสาว เธอไม่อาจครองสติของตัวเองอยู่ได้อีกต่อไป ได้แต่ปล่อยให้เขาอุ้มเข้าไปในห้องโดยที่ไม่มีแรงขัดขืนเลยสักนิด

ถึงขั้นปล่อยให้โทรศัพท์และคีย์การ์ดของตัวเองร่วงหล่นตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาปิดประตูเสียด้วยซ้ำ เธอไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว

เขาจะพาไปขึ้นเขาลงห้วยก็คงต้องยอมรับมัน