บทที่ 18 ตกหลุมพราง 1/1

บทที่ 18

ตกหลุมพราง

"แล้วแกไปทำอะไรให้เขา เขาถึงได้ตามมาหาเรื่องแกขนาดนี้" นะโมกอดอกถามอย่างดุดัน ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความห่วงใย เอยขบเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะก้มหน้าน้ำตาซึม

"อาจจะเรื่องที่เอยขายรถขายบ้าน... หรือไม่ก็เรื่องที่เอยตบเขาที่สปาวันนั้น"

"ตบเลยเหรอ! นั่นมันคุณอรรถพลเลยนะเอย!" นะโมเบิกตากว้างอย่างช็อกจัด ผู้ชายที่ดูทรงอำนาจน่าเกรงขาม ร่างกายสูงใหญ่แถมยังแผ่รังสีน่ากลัวขนาดนั้นกลับโดนยัยเอยตบหน้า "มิน่าล่ะ... ถึงได้แค้นฝังหุ่นขนาดนี้" นะโมเริ่มเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่าทำไมอรรถพลถึงได้จงใจพูดจาข่มขวัญและแสดงท่าทีคุกคามเอยต่อหน้าคนอื่นในกองถ่าย

"ก็เขาดูถูกเอยก่อน เอยเลยเผลอมือไวตบเขาไป... แถมเขายังดูถูกปอร์เช่ ไล่ให้เอยไปบอกเลิกกับปอร์เช่อีก ใครจะไปยอมล่ะ"

"โห... ถึงขั้นสั่งให้เลิกเลยเหรอ ถ้าเขาไม่เทแกและกำลังจะหมั้นนะ ฉันนึกว่าอาการของหมาหวงก้างนะเนี่ย!"

"หึ... เรื่องหวงน่ะตัดไปได้เลยโม เขาคงเกลียดเอยเข้าไส้มากกว่า"

"แหะ... ก็จริง แต่ว่าที่ผ่านมาเขาไม่ได้ทำอะไรแกใช่ไหม"

"เอยก็แอบกลัวอยู่นี่แหละ เฮ้อ... เอยคาดเดาความคิดของเขาไม่ได้เลย ทั้งที่เอยก็ก้าวเดินออกมาจากชีวิตของเขาแต่โดยดีแล้วแท้ ๆ เอยไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องทำแบบนี้ ทำไมต้องตามหาเรื่องกันไม่จบไม่สิ้น แค่เรื่องขายบ้านขายรถแค่นั้นจริงๆ เหรอ" เอยทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงพร้อมกับกุมหน้าคิดหนัก "ทั้งที่คิดว่าเรื่องที่สปาวันนั้นจะทำให้เขารังเกียจเอยไปแล้วแท้ ๆด้วย"

"ห๊ะ? แกทำอะไร ตอนไหนอีก?" นะโมรีบขยับเข้ามาถาม

"วันนั้นที่สปาเขาไม่ยอมปล่อยเอย... เอยเลยแกล้งอ่อยเขา รับบทเป็นนางร้ายไร้ยางอายที่อยากจะจับเขาหน้าด้าน ๆ พอเอยทำแบบนั้นปุ๊บ เขาก็สะบัดหน้าหนีไปเลย"

"โหย... วีรกรรมแกแต่ละอย่างแสบ ๆ ทั้งนั้นเลยนะเนี่ย ไม่ให้เขาโกรธจนควันออกหูสิแปลก" นะโมทำหน้าเหวอ ขณะที่เอยทำสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ ถึงว่าวันนั้นเอยไม่ยอมทำสปา 

จริงๆ วันนั้นมีเรื่องแปลกมาก แต่เธอแค่ไม่คิดว่าเอยจะเจอตอเข้าให้แบบนี้

"เอยแค่กลัว... กลัวว่าเขาจะโกรธจนถึงขั้นใช้อิทธิพลทำลายชื่อเสียง ทำลายอนาคตในวงการของเอย"

แต่มันก็อาจจะไม่ร้ายแรงขนาดนั้น เพราะสำหรับคนระดับอรรถพลแล้ว เขามีอำนาจล้นมือพอที่จะแบนเธอออกจากวงการได้ในพริบตา ถ้าเขาคิดจะทำลายเธอจริงๆ คงทำไปนานแล้ว 

คงไม่ปล่อยให้เธอลอยหน้าลอยตามารับงานนี้หรอก

"เขาคงแค่อยากแกล้งแก ข่มขวัญแกให้เข็ดหลาบที่บังอาจไปตบหน้าเขาเฉย ๆ ก็ได้ อาจจะไม่ร้ายแรงขนาดนั้นหรอก..." นะโมตบไหล่ปลอบใจ เอยเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนรัก

"เอยก็ขอให้เป็นแบบนั้น..."

"แต่ว่า... ทางที่ดีเอยควรจะหาโอกาสขอโทษเขานะ อย่างน้อยตอนนี้เราก็สู้เขาไม่ได้หรอก ต่อกรไปก็มีแต่เจ็บตัวเปล่า ๆ ถ้าจำเป็นจริงๆ ฉันว่าเราควรอ่อนข้อให้เขา เพราะคุณอรรถพลมีอิทธิพลในวงการนี้มาก มดตัวเล็ก ๆ อย่างเราสู้ไปก็ไม่ไหวหรอกแก" นะโมพูดตามเนื้อผ้าและความจริง

เพราะหากยังอยากมีที่ยืนในวงการบันเทิงต่อไป อะไรที่ยอมถอยได้ก็ต้องยอม เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง

"..." เอยนิ่งเงียบ คิดตามคำพูดของนะโม ถ้าเธอเลือกที่จะขอโทษอรรถพล ลองขอพบเขาเพื่อพูดจาดี ๆ ปรับความเข้าใจให้จบกันด้วยดี เรื่องราวบ้า ๆ นี้ก็อาจจะมีทางออก

ทว่าพอนึกถึงสายตาดูถูกเย้ยหยันและถ้อยคำร้ายกาจที่เขาสาดใส่ เธอก็ไม่อยากจะเจอหน้าเขาแล้ว ไม่อยากเห็นสายตาคู่นั้นให้หัวใจต้องเจ็บช้ำอีก

...แต่ถ้าเธอไม่ทำ เขาก็คงไม่ยอมหยุดเช่นกัน

เธอพลาดเองที่ดันไปกระตุกหนวดเสือคนอย่างอรรถพลเข้าสินะ

"ได้โม ไว้มีโอกาสฉันจะไปเจอเขา ขอโทษเขา"

"ดีแล้ว ฉันไม่ได้ผลักแกไปหาเขานะ แต่แค่อยากให้เรื่องนี้จบดี ๆ หรือส่งดอกไม้ไปให้แทนคำขอโทษดีไหม เขาอาจจะใจเย็นลงก็ได้" นะโมเสนอ

"เป็นความคิดที่ดีอยู่นะ พรุ่งนี้เราลองกันดู" เอยยิ้มให้นะโม แววตาเริ่มประกายความหวังขึ้นมาเล็กน้อย "หวังว่ามันจะสำเร็จ"

"เฮ้อ... ฉันก็หวังไว้แบบนั้นเหมือนกัน"

เอยกุมมือนะโมไว้แน่น นั่งคิดหนักอยู่ภายในใจเงียบ ๆ

"...เขาคงไม่คิดจะเอาแกกลับไปเป็นเด็กเลี้ยงอีกครั้งหรอกใช่ไหม?" อยู่ ๆ นะโมก็โพล่งคำถามที่ทำเอาบรรยากาศเงียบกริบขึ้นมา "แต่เขาจะหมั้นแล้วนี่นา"

นะโมพูดติดตลกเพื่อทำลายความตึงเครียด คนระดับอรรถพลคงไม่เลวร้ายถึงขนาดคิดจะมีเมียน้อยตั้งแต่ยังไม่ทันแต่งงานหรอกนะ อย่างน้อยเขาก็ต้องห่วงภาพพจน์และชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลบ้างแหละน่า

"คงไม่ใช่หรอก..." นะโมปัดความคิดนั้นทิ้งไปเอง

"อืม... ไม่น่าใช่หรอก เขารู้ดีว่าฉันมันผู้หญิงหน้าเงินที่คิดจะจับเขาจนตัวสั่น เขาคงไม่คิดจะให้ฉันกลับไปอยู่ตรงจุดนั้นให้ตัวเองลำบากใจอีกรอบหรอก" อรรถพลไม่มีวันให้โอกาสผู้หญิงที่เขาตราหน้าว่าร่านและใฝ่สูงคิดจะจับเขา กลับไปอยู่ข้างกายแน่ ๆ

ตอนนี้ที่เธอคิดได้ เขาแค่อยากเอาชนะเธอ กดเธอให้ต่ำลงกว่าเขา เหมือนตอนที่เธอยังเชื่อฟังและยอมอยู่ในโอวาทของเขา...

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบทำเอาสองสาวสะดุ้ง

"หืม? ใครมา" นะโมหันมองหน้าเอย

"พี่เอริสหรือเปล่า?" เอยตั้งข้อสังเกต นะโมไหวไหล่ก่อนจะเดินไปส่องที่ตาแมว และนั่นทำให้เธอถึงกับเบิกตาตื่นด้วยความตกใจ

"เอย! เป็นผู้ชาย... ถ้าจำไม่ผิด น่าจะเป็นบอดี้การ์ดของคุณอรรถพลนะ!" เธอจำหน้าชายชุดดำคนนี้ได้ตอนที่อรรถพลเข้ามาหาเรื่องเอยที่กองถ่ายช่วงเย็นวันนี้

นะโมหันกลับมาบอกเพื่อนด้วยท่าทางลนลาน เอยกำมือตัวเองแน่น ขมวดคิ้วมุ่นอย่างคิดหนัก

"เอาไงดีแก"

เอยมองหน้านะโมนิ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกความกล้า "เดี๋ยวเอยออกไปคุยเอง"

"แน่ใจนะแก"

"อืม... เขาคงไม่กล้าทำอะไรเอยในรีสอร์ตหรอกน่า" เอยฝืนยิ้มเพื่อให้เพื่อนสบายใจ ทั้งที่ในใจของเธอเองก็หวั่นกลัวจนแทบจะยืนไม่อยู่

แอด...

"สวัสดีค่ะคุณคราม... เจอกันอีกแล้วนะคะ" เอยพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด เอ่ยทักทายบอดี้การ์ดคนสนิทของอรรถพลด้วยความคุ้นเคย

"สวัสดีครับคุณเอย"

"เอ่อ... คุณครามมีธุระอะไรกับเอยหรือเปล่าคะ?" เอยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ทว่าแววตาคู่สวยกลับสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่น

"นายให้ผมมาเรียนเชิญคุณเอยไปดินเนอร์ที่วิลล่าส่วนตัวด้วยกันครับ" ครามเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยคำสั่ง

"เอ่อ เอยทาน..."

"และนายกำชับมาว่า... ถ้าคุณเอยไม่ยอมไป ผมจำเป็นต้องเข้าไปเชิญคุณเอยถึงด้านใน" เอยยังไม่ทันได้ปฏิเสธเลยด้วยซ้ำ ครามก็แทรกตัดบทขึ้นมา เอยยืนตัวสั่นกำชายเสื้อตัวเองจนแน่น

เธอรู้ดีว่าคำว่า 'เชิญถึงด้านใน' ของอรรถพลหมายถึงอะไร เขาพร้อมจะพังประตูเข้ามาและลากเธอไปประจานต่อหน้าทีมงานทุกคนโดยไม่สนใครแน่ ๆ

เอยรู้ว่าพวกเขาจะทำมันจริงแน่! และไม่ได้ขู่!

ตอนนั้นเอยก็พลันคิดถึงเรื่องที่เธอพูดกับนะโมเมื่อครู่ เธอจึงคิดจะใช้โอกาสนี้เป็นฝ่ายเข้าหาเขาเพื่อเอ่ยปากขอโทษ และเคลียร์ทุกเรื่องให้มันจบ ๆ ไปเสียที

"ได้ค่ะ... งั้นเอยขอบอกเพื่อนก่อนได้ไหมคะ"

"ครับ ตามสบาย" ครามกล่าวจบก็หันหลังกลับไปยืนรอที่หน้าห้องพักอย่างมีมารยาท เอยมองแผ่นหลังของบอดี้การ์ดหนุ่มด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง ก่อนจะหันกลับไปหานะโม

"เขามาทำไมอ่ะแก?"

"คุณอรรถให้เอยไปดินด้วยน่ะโม... ถ้าเอยไม่ไป เอยรู้ว่าคนอย่างเขาต้องทำอะไรแผลง ๆ เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการแน่นอน เขาอาจจะใช้กำลังลากเอยไป เพราะฉะนั้นเอยคิดว่าจะยอมไปกับเขาดี ๆ แล้วจะถือโอกาสนี้ขอโทษและเคลียร์ทุกเรื่องกับเขาให้จบ แกอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม?" นะโมพยักหน้า แม้จะแอบเป็นห่วงเพื่อนอยู่มากก็ตาม

"ได้ แต่แก..."

"เอยไม่เป็นไรโม... เอยคิดว่าเอยจัดการได้ โมไปหาข้าวกินแล้วนอนพักเถอะนะ ไม่ต้องห่วงเอย" เอยฝืนยิ้มให้เพื่อนเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ ก่อนจะก้าวขาที่เริ่มสั่นเทาเดินออกจากห้องพัก มุ่งหน้าไปพร้อมกับครามและชายชุดดำ

ทางเดินที่เงียบสงัดมุ่งหน้าสู่โซนวิลล่าส่วนตัวที่ถูกตัดขาดจากห้องพักทั่วไปอย่างสิ้นเชิง ยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าไหร่ หัวใจของเอยก็ยิ่งบีบรัดจนอึดอัด เธอได้แต่ภาวนาว่าการเผชิญหน้ากับอรรถพลในคืนนี้ จะไม่เลวร้ายอย่างที่เธอหวาดกลัว

คำพูดของเขาในตอนบ่ายยังคงตามหลอกหลอนจนเธอหวั่นใจ...

ทว่าไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เธอจะไม่มีวันเดินกลับเข้าไปในกรงขังที่เขาเป็นคนปล่อยเธอให้เดินออกมาเองกับมือแน่นอน...

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่ตัววิลล่าส่วนตัวที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมโขดหินสูง ความเงียบงันและกลิ่นน้ำหอมไม้สนจาง ๆ ที่คุ้นเคยก็พุ่งเข้าจู่โจมประสาทสัมผัสของเอย