บทที่ 17 ซวยซ้ำซวยซ้อน 1/1

บทที่ 17

ซวยซ้ำซวยซ้อน

เช้าวันถัดมา...

บรรยากาศการทำงานเริ่มต้นขึ้นด้วยความคึกคัก เอยและนะโมเดินทางมายังสถานที่ถ่ายทำโดยมีเอริสคอยให้การต้อนรับและนำทางไปยังห้องแต่งตัวอย่างเป็นกันเอง

"เป็นยังไงบ้างคะน้องเอยน้องโม เมื่อคืนพักผ่อนกันเต็มอิ่มไหมเอ่ย?" เอริสเอ่ยทักทายพลางตรวจเช็กตารางงานในแท็บเล็ต

"เต็มอิ่มมากค่ะพี่เอ รีสอร์ตสวยจนเอยไม่อยากลุกจากเตียงเลย" เอยตอบยิ้ม ๆ ขณะที่ช่างทำผมกำลังจัดการกับเส้นผมสลวยของเธอ

"โอเคค่ะ น้องเอยชอบก็ดีแล้ว ส่วนชุดวันนี้ของน้องเอยจะเป็นทูพีซสีขาวมุกนะ แต่พี่เตรียมผ้าคลุมซีทรูผูกเอวไว้ให้ จะได้ดูแพงและเซ็กซี่แบบละมุนตา ไม่ต้องกลัวว่าจะโป๊เกินไปนะคะ"

"เอยเชื่อใจพี่เอริสค่ะ ชุดสวยมากจริงๆ" เอยมองชุดที่แขวนอยู่แล้วคลี่ยิ้มออกมาอย่างมั่นใจ

เมื่อแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย เอยก็ก้าวลงไปยังหาดทรายขาวเพื่อเริ่มการถ่ายทำทันที ท่ามกลางแสงแดดอ่อน ๆ การถ่ายทำดำเนินไปอย่างราบรื่น หญิงสาวโพสต์ท่าได้อย่างเป็นธรรมชาติจนเอริสและทีมงานต่างออกปากชมไม่ขาดสาย

"โอเคครับ พักกองก่อนนะครับ" ช่างภาพหนุ่มเอ่ยขึ้นเมื่อได้ภาพที่พึงพอใจของเซตนี้แล้ว "คุณเอยโพสต์ดีมากเลยครับ"

เอริสยิ้มหวานทันทีเมื่อได้รับคำชมจากตากล้องหนุ่ม "ไม่บ่อยนะคะที่ช่างภาพของเราจะเอ่ยชมนางแบบตรง ๆ แบบนี้" เอริสกระซิบบอกข้างหูเอย หญิงสาวจึงหันไปยิ้มตอบรับช่างภาพร่างสูงโปร่งผู้มีใบหน้าหล่อเหลาและสะอาดสะอ้านจนเธอเองยังนึกชมในใจ

"ขอบคุณค่ะ" เอยกล่าวขอบคุณ

"เดี๋ยวอีกเซตเจอกันประมาณสี่โมงเย็นนะครับ" 'ซัน' หรือ 'ทิวากร' เอ่ยขึ้นหลังจากประกาศให้ทุกคนแยกย้ายไปพักผ่อนในช่วงบ่าย เพื่อรอแสงสีทองสลวยตอนพระอาทิตย์ตกดิน

"ค่ะ งั้นเอยขอตัวก่อนนะคะ" เอยตั้งใจจะชวนนะโมปลีกตัวไปนั่งเล่นที่คาเฟ่ริมทะเล

"โอเคครับ... อ้อ ผมชื่อซันนะครับ" ช่างภาพหนุ่มเอ่ยแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ เขารู้สึกสะดุดตาในตัวเอยตั้งแต่แรกเห็น มันเหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้เขาอยากทำความรู้จักเธอให้มากขึ้น 

เพราะหากคุยกันแล้วถูกคอและเธอตรงไทป์ เขาก็อาจจะเดินหน้าจีบเธออย่างจริงจังก็ได้

เอยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มบาง "เอยค่ะ"

"ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ" ซันอยากจะสานสัมพันธ์ต่อ ทว่าลึก ๆ เขากลับสัมผัสได้ว่าเอยกำลังขีดเส้นกั้นบางอย่างระหว่างเขากับเธอผ่านแววตาที่สั่นระริกคู่นั้น "เชิญคุณเอยไปเปลี่ยนชุดตามสบายเลยครับ"

"ค่ะ..." เอยรับคำสั้น ๆ โดยไม่มีท่าทีสนใจเขามากกว่านั้น... ซันได้แต่คิดในใจว่าตัวเองคงจะแห้วเสียแล้ว ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนละเลยสายตาทอดสะพานของเขามาก่อน แต่นางแบบคนนี้กลับนิ่งสนิทจนเขาคาดเดาใจเธอไม่ถูก

หรือว่าเธอจะมีแฟนแล้ว? 

ซันหันไปหาผู้ช่วยคนสนิทก่อนจะกระซิบถามเรื่องราวของเอยเงียบ ๆ

"น้องเอยยย ทำไมเมื่อกี้ดูนิ่งจังเลยล่ะคะ นั่นน่ะคุณซัน ทิวากร ลูกชายคนเล็กหัวแก้วหัวแหวนของ คุณธารใส กับ คุณธาวิน เชียวนะคะ!" [ติดตามเรื่องราวของรุ่นพ่อและแม่ได้จากนิยายเรื่องกลรักวิวาห์ร้าย] เอริสกระซิบบอกเสียงตื่นเต้นขณะเดินนำเอยกลับมาที่ห้องแต่งตัว

"เอยไม่รู้จักค่ะ" เธอตอบตามตรง เพราะที่ผ่านมาไม่ได้ติดตามข่าวสารในแวดวงสังคมไฮโซมากนัก

"คุณซันเพิ่งกลับมาเมืองไทยค่ะ เป็นช่างภาพระดับท็อปที่มีฝีมือจนใคร ๆ ก็ต้องการตัว ปกติเขาไม่ค่อยรับงานให้ใครง่าย ๆ หรอกค่ะเพราะทำเป็นงานอดิเรก รับจ๊อบแค่เป็นครั้งคราว แถมตัวยังจับยากสุด ๆ แต่แบรนด์เราโชคดีมากค่ะที่มี คุณอรรถพลร่วมหุ้นด้วย ก็เลยได้ตัวคุณซันมาเป็นช่างภาพให้ในทริปนี้"

ชื่อของอรรถพลทำให้ฝีเท้าของเอยชะงักกึก เธอยืนนิ่งงันไปอึดใจก่อนจะหันไปถามเอริสทันที "แบรนด์ออนนี่... มีคุณอรรถร่วมถือหุ้นด้วยเหรอคะ?"

"ใช่ค่ะ ถือว่าเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่มีอำนาจตัดสินใจเด็ดขาดในบริษัทเลยล่ะค่ะ"

เอยขบเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ไม่คิดเลยว่าแม้แต่แบรนด์ผลิตภัณฑ์บำรุงผิวเล็ก ๆ เขาก็ยังแผ่อิทธิพลมาอยู่เบื้องหลังได้

"น้องเอยเป็นอะไรหรือเปล่าคะ? หรือว่า... ไม่รู้จักคุณอรรถ?" เอริสถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นสีหน้าของเอยแปรเปลี่ยนไป

"อ๋อ เอยไม่ได้เป็นอะไรค่ะ รู้จักคุณอรรถอยู่ค่ะ เพราะเขาเป็นเจ้าของสถานีโทรทัศน์ยักษ์ใหญ่ แค่แปลกใจค่ะไม่คิดว่าคุณอรรถเขาจะมาลงทุนกับบริษัทเครื่องสำอางอะไรแบบนี้ด้วย"

"ฮ่า ๆ ๆ คนรวยก็แบบนี้แหละค่ะ เงินหนาก็ย่อมมีแต่คนอยากมาร่วมทุนด้วย แต่วงในเขาเม้าส์กันว่าคุณอรรถน่ะสนิทกับคุณอันดา เพราะเป็นเครือญาติเดียวกันค่ะ ก็เลยมีเครือธุรกิจร่วมกันอยู่หลายโปรเจกต์เลย"

"อ่อ แบบนี้นี่เอง..." เอยคลี่ยิ้มบาง ๆ อย่างเข้าใจ ก่อนจะเดินเข้าห้องแต่งตัว โดยมีเอริสคอยตามเข้าไปช่วยเปลี่ยนชุด และตรวจเช็กความเรียบร้อย

"โอเค เรียบร้อยแล้ว เจอกันช่วงเย็นนะจ๊ะ" เอริสเอ่ยขึ้นเมื่อช่วยเอยเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จสรรพ

"ขอบคุณค่ะพี่เอริส" เอยเอ่ยขอบคุณก่อนที่เอริสจะเดินสวนกับนะโมออกไป

"เสร็จไวมากแม่ ข้าศึกบุกไม่เลือกเวลาจริงๆ" นะโมเดินบ่นกระปอดกระแปดเข้ามา

เอยมองบนพร้อมแอบขำกับเพื่อนขี้บ่น "ไม่เป็นไร เอยแต่งตัวเสร็จพอดี ไปหาอะไรเย็น ๆ ทานกันเถอะ"

"เคเลย!" นะโมเก็บข้าวของใส่กระเป๋าพลางเข้ามากอดแขนเอย แล้วพากันเดินมุ่งหน้าไปยังคาเฟ่ริมชายหาด

"เฮ้อ... ได้ลาเต้เย็นสักแก้วค่อยยังชั่วหน่อย" นะโมถอนหายใจยาวพลางเอนหลังพิงเก้าอี้หวาย "เมื่อกี้พี่เอชมแกไม่หยุดเลยนะเอย บอกว่าแกโพสต์ท่าสวยมากจนแทบไม่ต้องบรีฟเลย"

"..." เอยไม่ได้ตอบในทันที สายตาของเธอทอดเหม่อมองผ่านกระจกใสของคาเฟ่ไปยังกลุ่มชายในชุดสูทสากลที่กำลังเดินผ่านไป ท่าทางอันภูมิฐานและทรงอำนาจของชายที่เดินนำหน้ากลุ่มนั้นทำให้มือที่กำลังถือแก้วกาแฟของเธอเริ่มสั่นระริก

แผ่นหลังและท่วงท่าแบบนั้น... มันคุ้นตาจนเธอรู้สึกหวั่นกลัวลึก ๆ ในใจ

"แกมองอะไรอยู่เหรอ? มองตามพวกผู้บริหารพวกนั้นป่ะ" นะโมทักขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนรักนิ่งค้างไป "เห็นพี่เอริสบอกว่าเป็นพวกบอร์ดบริหารของรีสอร์ตนี้แหละ เดินทางมาประชุมและตรวจดูงานกัน" เพราะตอนที่นะโมไปช่วยเอริสถือชุด ดันเจอคนใส่สูทเดินเข้ามาในรีสอร์ตพอดิบพอดีจึงอดใจที่จะถามไม่ได้

เอยรีบดึงสายตากลับมาทันที พยายามบังคับมือที่เริ่มสั่นไม่ให้ผิดสังเกต "อ๋อ... ดูน่าเกรงขามกันจังเลยเนอะ"

"ก็แบบนี้แหละ ระดับผู้บริหารนะแก ดูอย่างพี่รามดิ หล่อเท่จนตกฉันตกหลุมรัก ปีนขึ้นมาไม่ไหวแล้วเนี่ย!"

"เหอะ!" เอยหลุดขำกับความคลั่งรักของเพื่อน ทว่าจิตใจของเอยกลับยังว้าวุ่นอย่างหนัก ในหัวยังคงหมุนวนอยู่กับภาพร่างสูงของชายคนนั้น

คงไม่ใช่เขาหรอก... 

เอยคิดในใจด้วยความหวาดระแวง เขาจะมาทำอะไรที่นี่ แล้วทำไมต้องเป็นรีสอร์ตเดียวกับที่เธอมาทำงานด้วย มันจะไม่บังเอิญเกินไปหน่อยเหรอที่เขาจะตามมาพัวพันกับเธอขนาดนี้ ทั้งเรื่องงานที่เธอได้ทำ ทั้งเรื่องที่พัก... ชื่อก็ดันเหมือนนามสกุลของเขาอีก

...ถ้าโลกจะกลมได้ขนาดนี้ เธอคงจะดวงซวยมากจริงๆ

"นี่แกสนใจฉันป่ะเนี่ย แล้วเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมหน้าดูซีด ๆ?" นะโมคิดโวยวายที่เพื่อนไม่สนใจสิ่งที่เธอพูด ทว่าพอเงยหน้ามอง ดูเหมือนว่าเอยจะมีสีหน้าซีดเผือดลงมากอย่างเห็นได้ชัด

"อ๋อ... สงสัยเมื่อเช้าตากแดดนานไปหน่อยน่ะ แอบมึนหัวนิด ๆ" เอยได้สติรีบหาข้ออ้างทันที "เอยขอพักสายตาสักพักก็คงดีขึ้นแหละ"

"ไม่เป็นอะไรแน่ใชไหม?" นะโมถามซ้ำ เอยพยักหน้าพลางเอนตัวพิงเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย

"งั้นก็นั่งพักยาว ๆ เลย เดี๋ยวช่วงเย็นต้องไปสู้กับแสงอาทิตย์อีกนะ" นะโมบอกกับเพื่อนเบา ๆ อย่างเป็นห่วง

"อืม ไม่เป็นไรหรอกน่า" เอยพยายามฝืนยิ้มบาง ๆ ไม่อยากให้เพื่อนเป็นห่วงจึงปรับเปลี่ยนสีหน้าให้ดูปกติมากขึ้น

เธอแค่คิดมากไป ดวงแกคงไม่ซวยซ้ำซวยซ้อนขนาดนั้นหรอกมั้งเอย!!

บรรยากาศในช่วงเย็นกลับมาคึกคักขึ้นอีกครั้ง แสงสีส้มทองของดวงอาทิตย์สาดทอลงบนผืนทราย ทอประกายกระทบผิวเนียนละเอียดของเรือนร่างบางระหงที่กำลังโพสต์ท่าตามคำสั่งของช่างภาพ

ทว่าในทุกท่วงท่าและการเคลื่อนไหวของเอยตกอยู่ในสายตาคมกริบของใครบางคน... นัยน์ตาเข้มคู่นั้นจ้องมองเธอด้วยความดุดัน คุกรุ่นไปด้วยแรงอารมณ์หึงหวงที่สุมแน่นอยู่เต็มอก

เอยอยู่ในชุดว่ายน้ำดีไซน์หรูหราที่พลิ้วไหวไปตามสายลม เธอโชว์เรียวขาขาวเนียนและทรวดทรงองเอวอย่างมืออาชีพ ท่ามกลางเสียงรัวชัตเตอร์และคำชมของทีมงานที่ดังขึ้นเป็นระยะ

อรรถพลที่หมดความอดทนจะรอ เมื่อการประชุมเสร็จสิ้น

 เขาก็มุ่งตรงมาที่กองถ่ายทันที แต่ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเห็นเอยในชุดว่ายน้ำเนื้อบางที่เผยเรือนร่างต่อหน้าสาธารณชนแบบนี้

แม้ชุดนี้จะเป็นหนึ่งในชุดที่แบรนด์ส่งมาให้เขาเลือกเคาะด้วยตัวเอง แต่เขาก็ไม่คิดเลยว่า เมื่อมันอยู่บนเรือนร่างของเอยแล้ว มันจะดูน่าดึงดูดสายตาของเพศตรงข้ามได้มากขนาดนี้

สองเท้าหนาก้าวยาวเข้าไปในโซนกองถ่าย ยืนกอดอกจ้องมองร่างบางจากระยะที่ใกล้กว่าเดิม... และนั่นทำให้เขาเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนเต็มสองตา!

ไอ้ซัน... ไอ้น้องเวร! แม้แต่แกก็ยังมองเอยด้วยสายตาแบบนั้นงั้นเหรอ!

ท่าทางเคร่งขรึมและรังสีความเย็นเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวอรรถพล ทำให้ทีมงานรอบข้างเริ่มสังเกตเห็น บรรยากาศรอบกองถ่ายพลันมาคุและลดฮวบลงอย่างกะทันหัน