บทที่ 4 — ปราณที่ห้ามปลุก

“เหตุใดท่านพ่อจึงห้ามเปิดเส้นปราณให้ข้า”

เยว่ซีถามโดยยังมองจดหมายบนโต๊ะ

เจ้าสำนักกับหลิงยวนสบตากันเพียงครู่เดียว แต่คราวนี้นางทันเห็น

“ข้าไม่ได้ไม่มีพลัง ใช่หรือไม่เจ้าคะ”

ความเงียบยืนยันสิ่งที่นางสงสัย

หลิงยวนเลื่อนเก้าอี้ออก

“นั่งก่อน”

“ข้านั่งมานานแล้ว”

เขาชะงักมือ

เยว่ซีสูดลมหายใจ พยายามให้เสียงตนเองมั่นคง

“หินตรวจปราณไม่สว่าง ทุกคนบอกว่าข้าฝึกไม่ได้ แต่ท่านพ่อกลับเตือนไม่ให้ใครเปิดเส้นปราณ ข้าขึ้นทางทดสอบแล้วอาคมย้อนใส่ ยังมีคนวางยันต์รอข้าที่ศาลาอีก”

นางเงยหน้ามองเขา

“สิ่งที่คนเหล่านั้นต้องการอยู่ในตัวข้าใช่หรือไม่”

“ใช่”

คำตอบตรงไปตรงมาทำให้นางเตรียมคำถามถัดไปไม่ทัน

หลิงยวนกล่าวต่อ

“เจ้าเคยใช้ปราณได้มากกว่าหนึ่งสาย ตั้งแต่ยังเด็ก”

“มากกว่าหนึ่ง… กี่สายเจ้าคะ”

“เท่าที่เคยปรากฏ ห้าสาย”

เยว่ซีมองมือของตน

เมื่อวานนางยังคิดว่าจะทำอย่างไรให้หินตรวจปราณสว่างแม้เพียงนิดเดียว

“แล้วมันหายไปไหน”

“ถูกผนึกไว้”

“ใครผนึก”

“ข้า”

นางเงยหน้าทันที

เจ้าสำนักขยับจะกล่าวบางอย่าง แต่หลิงยวนพูดต่อเสียก่อน

“ร่างกายเจ้าในตอนนั้นรับมันไม่ไหว พ่อแม่เจ้าต้องการให้ปิดพลังไว้ก่อน”

“รวมถึงความทรงจำด้วยหรือไม่”

คำถามนั้นทำให้เขาหยุดไป

“ใช่”

เยว่ซีถอยจากโต๊ะครึ่งก้าว

ใบหน้าคนตรงหน้ายังสงบเหมือนเดิม แต่สิ่งที่นางรู้เกี่ยวกับเขากลับเปลี่ยนไปอีกครั้ง

เขารู้จักพ่อแม่ เคยพบตนในวัยเด็ก อยู่ในเมืองคืนเกิดเหตุ

และเป็นคนปิดความทรงจำเหล่านั้น

“เหตุใด”

“ตอนเจ้าตื่นขึ้นหลังเกิดเหตุ พลังพยายามทะลวงผนึก ข้าต้องหยุดมัน”

“แล้วตลอดสิบสามปีเล่า”

เสียงนางเบาลง

“ไม่มีเวลาใดที่บอกข้าได้เลยหรือ”

หลิงยวนไม่ได้ตอบทันที

แสงจากหน้าต่างพาดผ่านมือที่วางอยู่ข้างลำตัวของเขา เยว่ซีเห็นนิ้วนั้นงอเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนคลายออก

“ข้าคิดว่าการไม่รู้จะทำให้เจ้าปลอดภัยกว่า”

“แต่ตอนนี้ข้ากลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครกำลังใช้เรื่องของข้ามาหลอก”

“ข้ารู้แล้ว”

คำตอบสั้น ๆ ทำให้นางเงียบไป

เขาไม่ได้บอกว่าตนทำถูก ไม่ได้ขอให้นางเข้าใจ

เยว่ซีมองจดหมายอีกครั้ง

“ข้ายังไม่ขอให้ท่านคืนความทรงจำ หากมันอันตรายจริง”

นางยกมือแตะอกตนเอง

“แต่ข้าต้องรู้ว่าจะอยู่กับสิ่งนี้อย่างไร”

⸻

เจ้าสำนักเก็บจดหมายลงในกล่องเอกสาร

“เรื่องเซี่ยจิ้งเหิง ข้าจะตรวจต่อเอง จดหมายบิดาเจ้าทำให้เราต้องระวังเขา แต่ยังไม่ใช่หลักฐานว่าเขาสั่งทำลายเมือง”

เยว่ซีพยักหน้า

“ข้าจะไม่ไปถามเขาตรง ๆ เจ้าค่ะ”

“และอย่าเล่าเรื่องปราณทั้งห้าให้ผู้ใดฟัง”

นางลังเลเมื่อนึกถึงเสี่ยวถัง ก่อนรับคำ

หลิงยวนหยิบหนังสือเล่มเล็กจากชั้นข้างโต๊ะมาเปิด หน้านั้นเป็นภาพเส้นปราณบนแขน

“ระหว่างเรียน หากผู้สอนให้ดึงปราณจากภายนอกเข้าร่าง เจ้าต้องหยุด”

“ข้าจะถูกตัดสินว่าไม่ผ่าน”

“ข้าจะเป็นผู้ประเมินส่วนนี้ให้”

เยว่ซีมองเขา

“คนอื่นจะยิ่งคิดว่าท่านช่วยข้า”

เจ้าสำนักจึงกล่าวขึ้น

“อาจารย์ฉินจะร่วมประเมินด้วย ใช้เกณฑ์สำหรับผู้มีเส้นปราณบาดเจ็บ มีระเบียบรองรับอยู่แล้ว”

คำตอบนั้นทำให้นางผ่อนลมหายใจ

นางต้องการอยู่ต่อ แต่ไม่อยากให้ทุกครั้งที่ทำสิ่งใดสำเร็จ มีคนบอกว่าเป็นเพราะศิษย์พี่โม่

หลิงยวนปิดหนังสือแล้วส่งให้

“เริ่มจากรู้ว่าเมื่อใดควรหยุด”

“ข้าอยากเรียนวิชาป้องกันตัวด้วย”

“ได้”

เขาตอบเร็วจนนางต้องมองซ้ำ

“วันนี้หรือเจ้าคะ”

“หลังเจ้ากินข้าว”

เยว่ซีเพิ่งนึกได้ว่าตนออกจากห้องเรียนแล้วตรงมาที่นี่ ยังไม่ได้แวะโรงครัว

เจ้าสำนักยกถ้วยชาขึ้น กลบยิ้มที่มุมปาก

⸻

ลานฝึกหลังเรือนเงียบกว่าลานใหญ่ มีเพียงต้นสนสองต้นกับหุ่นไม้เก่าตั้งอยู่ริมกำแพง

หลิงยวนวางถ้วยน้ำเต็มปริ่มลงบนฝ่ามือเยว่ซี

“ถือไว้”

นางมองถ้วย แล้วมองกระบี่ไม้ที่พิงอยู่ข้างเขา

“ข้านึกว่าจะเริ่มจากกระบี่”

“เจ้าจับอะไรอยู่”

“ถ้วยเจ้าค่ะ”

“ถือให้มั่นก่อน”

เขาถอยไปยืนห่างสองก้าว แล้วใช้ฝักกระบี่แตะข้อศอกนางเบา ๆ

น้ำกระฉอกลงบนรองเท้า

เยว่ซีเม้มปาก

ครั้งที่สองนางเกร็งแขนเต็มที่ พอเขาแตะ ถ้วยกลับสั่นแรงกว่าเดิม

“อย่าแข็งทั้งแขน”

หลิงยวนขยับเข้ามา ใช้ปลายฝักกระบี่ลดข้อศอกนางลง ก่อนแตะข้างเท้าให้แยกออกเล็กน้อย

“แรงมาทางนี้ เจ้าต้องยอมขยับ ไม่ใช่ฝืนรับทั้งหมด”

เยว่ซีลองผ่อนหัวไหล่

ครั้งถัดมาน้ำเพียงกระเพื่อม

นางเงยหน้าทันที

“แบบนี้หรือเจ้าคะ”

เขาพยักหน้า

เยว่ซีเผลอยิ้ม พอถูกแตะอีกครั้งน้ำก็หกลงบนมือ

“อย่าเพิ่งดีใจ”

นางหุบยิ้มแล้วก้มฝึกต่อ

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม แขนเริ่มล้า หลิงยวนจึงรับถ้วยไปวาง แล้วส่งกระบี่ไม้ให้นาง

“ลองเข้ามา”

เยว่ซีมองอาวุธในมือเขา

เขายังใช้เพียงฝักกระบี่

นางลองฟันตามท่าพื้นฐานที่เรียนเมื่อเช้า ปลายไม้ถูกเบี่ยงออกง่ายดาย ขณะเดียวกันฝักกระบี่แตะต้นแขนตรงตำแหน่งที่เปิดว่าง

“ตายแล้วหนึ่งครั้ง”

เยว่ซีถอยกลับ

ครั้งที่สองนางฟันต่ำกว่าเดิม เขาขยับเท้าแล้วแตะชายโครง

“สองครั้ง”

นางหรี่ตามองเขา

ครั้งที่สาม เยว่ซียกกระบี่ขึ้นเหมือนเดิม แต่ก่อนฟันกลับเหยียบเท้าเขา

หลิงยวนเลื่อนเท้าหลบทัน กระบี่ไม้ของนางจึงเฉียดชายเสื้อไปนิดเดียว

เขามองรองเท้านาง

“ใครสอน”

“ท่านบอกให้เข้ามา ไม่ได้บอกให้ใช้แต่กระบี่”

มุมปากเขาขยับเล็กน้อย

เยว่ซีมองค้าง

เขายิ้มหรือ

นางยังไม่ทันแน่ใจ ฝักกระบี่ก็แตะหน้าผากเบา ๆ

“สามครั้ง”

“เมื่อครู่ข้ายังไม่ได้เริ่มใหม่!”

“อีกฝ่ายไม่รอเจ้าพร้อม”

เยว่ซีกำด้ามไม้แน่นขึ้นแล้วเข้าหาอีกครั้ง

คราวนี้นางมองไหล่กับเท้าของเขาแทนการจ้องแต่กระบี่ ยอมถอยเมื่อถูกเบี่ยงแรง และไม่ฝืนแขนจนเสียหลักเหมือนสองครั้งแรก

หลิงยวนลดความเร็วให้นางเห็นจังหวะ

ผ่านไปหลายกระบวนท่า ความอุ่นเริ่มไหลขึ้นตามข้อมือ

เยว่ซีคิดว่าเป็นเพราะออกแรง จนปลายกระบี่ไม้มีรอยสีแดงบาง ๆ ปรากฏขึ้น

นางรีบคลายมือ

กระบี่ตกกระทบพื้น

หลิงยวนเข้าถึงตัวก่อนที่นางจะก้มเก็บ

“มองข้า”

เขาจับข้อมือนางไว้

ความร้อนในแขนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่เยว่ซีจำคำสอนเมื่อครู่ได้ นางหยุดพยายามดันมันกลับ แล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ

“อย่าดึงปราณเข้ามาเพิ่ม” เขากล่าว “ปล่อยแขนตามสบาย”

แสงสีเงินอมฟ้าจมหายใต้ปลายนิ้วเขา

ความร้อนค่อย ๆ ลดลง

เยว่ซีเพิ่งรู้ว่าตนยืนใกล้เขามากเพียงใด เมื่อเงยหน้าแล้วเห็นรอยแผลจางข้างแก้มซึ่งอยู่ต่ำกว่าดวงตาเล็กน้อย

“เจ็บตรงไหนหรือไม่”

นางส่ายหน้า

“ตอบ”

“ไม่เจ็บเจ้าค่ะ”

หลิงยวนตรวจชีพจรอีกครู่หนึ่งจึงปล่อยมือ

เยว่ซีรีบถอย แต่ส้นเท้าสะดุดกระบี่ไม้ เขาคว้าต้นแขนประคองไว้ทัน

“มองพื้นด้วย”

“ข้ากำลังจะมอง”

นางก้มเก็บกระบี่อย่างรวดเร็ว รู้สึกว่าความร้อนคราวนี้ขึ้นมาถึงใบหน้าแล้ว

⸻

ลั่วชิงเหยามาถึงลานพร้อมกล่องยาขณะเยว่ซีกำลังนั่งพัก

สายตานางเลื่อนจากกระบี่ไม้ในมือศิษย์ใหม่ไปยังหลิงยวน

“ข้านำยาจากเรือนโอสถมาให้ อาจารย์ฉินฝากไว้เจ้าค่ะ”

หลิงยวนรับกล่องมา

“ขอบใจ”

ลั่วชิงเหยามองเยว่ซีอีกครั้ง

“ศิษย์น้องเพิ่งเข้าสำนัก ได้ศิษย์พี่โม่สอนด้วยตนเอง นับว่าโชคดีนัก”

เยว่ซีลุกขึ้นคารวะ

นางได้ยินทั้งคำชมและสิ่งที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียง แต่ยังไม่ทันตอบ หลิงยวนก็กล่าวขึ้น

“อาจารย์ให้ข้าดูอาการนางระหว่างฝึก”

“ข้าช่วยได้หรือไม่ อย่างน้อยเรื่องท่ากระบี่พื้นฐาน—”

“อาการนี้ยังไม่ควรเปลี่ยนผู้ดูแล”

คำตอบทำให้ลั่วชิงเหยาชะงัก

นางวางมือทับกันตรงหน้าท้องแล้วพยักหน้า

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

ก่อนจากไป นางหันมาหาเยว่ซี

“อย่าลืมงานที่ได้รับมอบหมาย หอจดหมายเหตุยังต้องจัดอีกมาก”

“ข้าจะไปตามเวลาเจ้าค่ะ”

เมื่อลั่วชิงเหยาเดินพ้นลาน เยว่ซีจึงมองหลิงยวน

“ข้ายังทำงานที่หอได้หรือไม่”

“ได้ ผู้ดูแลทราบเรื่องหนังสือที่ถูกย้ายแล้ว”

“ข้าอยากตรวจบัญชีที่จัดเมื่อวานอีกครั้ง”

“เพราะอะไร”

“สมุดจากชั้นบนอาจไม่ได้ถูกใส่มาเล่มเดียว หากมีใครตั้งใจให้ข้าพบ เขาต้องรู้ว่าข้าจะเปิดเล่มใด ข้าอยากดูว่าเขาจัดไว้ให้เห็นง่ายอย่างไร”

หลิงยวนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบป้ายงานบนโต๊ะส่งคืน

“ดูได้ แต่อย่าเคลื่อนของที่ผิดปกติ เรียกผู้ดูแลก่อน”

เยว่ซีรับป้าย

ครั้งนี้เขาไม่ได้สั่งให้นางรออยู่เฉย ๆ

⸻

ห้องคุมตัวใต้หอวินัยมีแสงจากโคมเพียงดวงเดียว

คนรับจ้างขนฟืนนั่งพิงผนัง ใบหน้าซีดเผือด อักขระบนต้นแขนถูกยันต์สีขาวกดไว้จนเคลื่อนไหวไม่ได้

อาจารย์ฉินวางถ้วยน้ำตรงหน้า

“เจ้าชื่ออะไร”

ชายผู้นั้นไม่ตอบ

หลิงยวนยืนอยู่ข้างประตู มองข้อมืออีกฝ่ายซึ่งมีรอยเชือกเก่าซ้อนกันหลายชั้น

“ใครฝังอาคมให้เจ้า”

มันเงยหน้าขึ้นทันที ก่อนรีบหลบสายตา

“ข้าไม่รู้”

รอยดำใต้ยันต์กระตุก

อาจารย์ฉินหันมามองหลิงยวน

เขาก้าวเข้าไป ตรวจขอบยันต์แล้วกล่าวว่า

“มันตอบสนองตอนเจ้าพยายามปิดบังด้วย”

คนส่งฟืนเริ่มหายใจแรง

“พูดก็ตาย ไม่พูดก็ตาย พวกท่านจะถามไปทำไม”

หลิงยวนลากเก้าอี้มานั่งตรงหน้า

“เมื่อคืนเจ้าควรตายไปแล้ว”

ชายผู้นั้นมองยันต์บนแขนตนเอง

ความหวาดกลัวในดวงตาเริ่มมีสิ่งอื่นปะปน

หลิงยวนวางกระดาษเปล่าลงบนโต๊ะ

“ยังไม่ต้องบอกชื่อใคร วาดสถานที่ที่เจ้ารับซองมา”

มันลังเลอยู่นาน ก่อนหยิบพู่กัน

อาจารย์ฉินเฝ้าดูอาคม ขณะที่เส้นหมึกค่อย ๆ กลายเป็นแนวกำแพงกับประตูด้านหลังเรือนหลังหนึ่ง

หลิงยวนจำได้ก่อนภาพจะเสร็จ

เรือนรับรองฝั่งตะวันตก

แต่เขาไม่เอ่ยชื่อออกมา

“เจ้ารับจากมือคน หรือหยิบจากที่นัดไว้”

“ในช่องกำแพง”

“เคยพบผู้สั่งหรือไม่”

มันส่ายหน้า

“เขาจะส่งกระดาษมากับค่าจ้าง บางครั้งเป็นยา”

อาจารย์ฉินถาม “ยาอะไร”

ชายผู้นั้นก้มมองแขน

ไม่มีใครถามซ้ำ

⸻

ที่หอจดหมายเหตุ เยว่ซีพบสิ่งผิดปกติก่อนระฆังบ่ายจะดัง

หนังสือจากหกหีบยังแยกอยู่ตามกองที่นางจัดไว้ ผู้ดูแลอนุญาตให้ตรวจ โดยยืนดูอยู่ไม่ห่าง

เยว่ซีเปิดบัญชีรับหนังสือเปียกชื้นเทียบกับรายการของตน

หีบที่สามควรมีสิบเก้าเล่ม

เมื่อวานนางนับได้ยี่สิบ

ตอนแรกคิดว่าเป็นความผิดพลาดในการลงบัญชี แต่เล่มที่เกินมาก็คือสมุดส่งมอบสิ่งของจากหลินอัน

“มีคนเพิ่มทีหลังจริง ๆ” ผู้ดูแลกล่าว

เยว่ซีมองเชือกที่วางข้างหีบ

เชือกของอีกห้าหีบมีคราบชื้นและปมแข็ง มีเพียงเส้นนี้ที่แห้งสะอาดกว่า

“ผู้ใดนำหีบเข้ามาหรือเจ้าคะ”

“คนงานสองคน เมื่อวานก่อนเจ้าเริ่มงาน”

“มีผู้ตรวจนับตอนรับหรือไม่”

ผู้ดูแลเดินไปหยิบใบส่งมอบจากลิ้นชัก

ด้านล่างมีลายมือผู้รับรองว่าจำนวนครบถ้วน

ลั่วชิงเหยา

เยว่ซีอ่านชื่อแล้วเงียบไป

ชื่อในใบส่งมอบยังพิสูจน์ไม่ได้ว่าเป็นคนใส่หนังสือ

แต่ศิษย์พี่หญิงหยิบป้ายงานออกจากมือนาง เตือนว่างานหนัก แล้วส่งมันคืนให้

นางรู้ก่อนแล้วหรือไม่ว่าหีบข้างในมีอะไร

ผู้ดูแลเห็นสีหน้าเยว่ซีจึงพับกระดาษเก็บ

“ข้าจะนำไปหอวินัย เจ้าอย่าเพิ่งถามผู้ใดเอง”

เยว่ซีพยักหน้า

ขณะนั้นเผยเหวินซูเดินเข้ามาพอดี

ในมือเขามีห่อยาเล็ก ๆ

“ได้ยินว่าเจ้าฝึกจนหน้าซีด ข้าจึงแวะนำยาบำรุงมาให้”

เยว่ซีมองห่อยาแล้วนึกถึงจดหมายของบิดา

“ขอบคุณศิษย์พี่ แต่อาจารย์ให้ข้างดยาที่ไม่ได้ผ่านเรือนโอสถก่อนเจ้าค่ะ”

เขาไม่ได้แสดงความขุ่นเคือง

“รอบคอบไว้ดีแล้ว ข้าจะฝากไว้ให้อาจารย์ฉินตรวจ”

เขาวางห่อยาบนโต๊ะ มองหนังสือที่เปิดอยู่

“พบเรื่องบ้านเกิดแล้วหรือ”

เยว่ซีปิดบัญชี

“พบว่าหอจดหมายเหตุมีหนังสือมากกว่าที่ข้าคิดเจ้าค่ะ คงต้องอ่านอีกนาน”

เผยเหวินซูยิ้ม

“หากต้องการคนช่วย เรียกข้าได้”

นางคารวะขอบคุณ แล้วหันกลับไปทำงาน

เขารอครู่หนึ่ง ก่อนเดินออกจากหอ

เยว่ซีมองตามจนพ้นประตู จึงเลื่อนห่อยาไปไว้ใกล้ผู้ดูแลโดยไม่เปิดมัน

⸻

เย็นนั้น ลั่วชิงเหยาถูกเรียกไปหอวินัย

เผยเหวินซูเห็นนางเดินผ่านลานจากหน้าต่างเรือนรับรอง แต่ยังไม่ทันส่งคนไปถาม ศิษย์เฝ้าประตูก็นำกล่องจดหมายเข้ามา

ตราประทับบนฝากล่องเป็นของสถานสงเคราะห์สกุลเซี่ย

เขาเปิดอ่าน

ข้อความมีเพียงสั้น ๆ

อย่าใช้ยันต์กระตุ้นอีก

ข้าจะขึ้นเขาด้วยตนเอง

เผยเหวินซูอ่านซ้ำ ก่อนกำกระดาษแน่น

เซี่ยจิ้งเหิงไม่ควรเดินทางมาจนกว่าจะยืนยันตัวเยว่ซีได้

หากมาเร็วเช่นนี้ อีกฝ่ายย่อมไม่พอใจกับวิธีทำงานของเขาแล้ว

⸻

ข่าวเดียวกันมาถึงเรือนเจ้าสำนักขณะหลิงยวนกำลังตรวจภาพวาดของผู้ต้องขัง

เซี่ยจิ้งเหิงจะนำโอสถมามอบให้สำนัก พร้อมขอหารือเรื่องคนงานของสถานสงเคราะห์ที่ถูกควบคุมตัว

เจ้าสำนักวางจดหมายลง

“ข่าวออกไปเร็วทีเดียว”

หลิงยวนอ่านข้ออ้างในการขอเข้าพบจนจบ

หากปฏิเสธโดยไม่มีเหตุผล อีกฝ่ายย่อมรู้ว่าชิงเสวียนพบสิ่งสำคัญแล้ว หากปล่อยเข้ามา เขาจะมีโอกาสเข้าใกล้เยว่ซี

เจ้าสำนักถาม “เจ้าคิดอย่างไร”

“รับเขาที่หอหน้า ข้าจะอยู่ด้วย”

เสียงฝีเท้าหยุดตรงประตู

เยว่ซียืนถือใบรายงานจากหอจดหมายเหตุ นางมาได้ยินเพียงประโยคสุดท้าย แต่ชื่อบนจดหมายที่วางอยู่ทำให้รู้ทันทีว่าพูดถึงใคร

“เซี่ยจิ้งเหิงจะมาหรือเจ้าคะ”

เจ้าสำนักพยักหน้า

“พรุ่งนี้”

นางก้มมองมือตนเอง

คนที่เคยเสนอรักษานางก่อนเมืองถูกทำลายกำลังจะปรากฏตัว หลังจากนางกลับมาเปิดเรื่องเก่าได้เพียงไม่กี่วัน

หลิงยวนรับรายงานจากมือนาง

“พรุ่งนี้เจ้าเรียนกับอาจารย์ฉินตามเดิม”

เยว่ซีเงยหน้า

“ข้าไม่ไปพบเขาเองหรอกเจ้าค่ะ”

เขามองนางอย่างประเมิน ก่อนพยักหน้า

แต่ยังไม่ทันพูดต่อ เสียงระฆังหน้าสำนักก็ดังขึ้นสามครั้ง

เป็นสัญญาณรับแขกผู้มีฐานะ

ศิษย์คนหนึ่งรีบเข้ามาคารวะ

“ท่านเจ้าสำนัก ท่านเซี่ยมาถึงแล้วขอรับ”

ทุกคนในห้องหันไปพร้อมกัน

ศิษย์ผู้นั้นกล่าวต่อ

“เขาพาคนจากหมู่บ้านชิงลั่วมาด้วย บอกว่าหญิงชราผู้นั้นเป็นญาติของศิษย์ใหม่หลินเยว่ซี”

ใบรายงานในมือหลิงยวนหยุดนิ่ง

ส่วนเยว่ซีลุกขึ้นทันที

“ยายหวัง?”