บทที่ 9

เช้าวันงานชมบุปผา อุทยานหลวงเบญจมาศเต็มไปด้วยสีสันของดอกไม้และอาภรณ์ผู้มาร่วมงาน เสียงเครื่องสายดังคลอจากศาลาริมสระ ข้ารับใช้เดินถือถาดผ่านระเบียงอย่างเป็นระเบียบ

มู่หลานเดินเคียงบิดาผ่านซุ้มประตู แขนซ้ายดีขึ้นมากแล้ว แต่ยังขยับได้ไม่ถนัดนัก ใต้เท้าไป๋จึงชะลอฝีเท้าให้นางตามทัน

“จำที่พ่อบอกได้หรือไม่?”

“อยู่กับคนติดตาม ไม่แยกไปไหนตามลำพังเจ้าค่ะ”

“แล้ว?”

นางถอนหายใจเบา ๆ

“มีเรื่องให้บอกท่านพ่อก่อน”

เขาพยักหน้าอย่างพอใจ มู่หลานจึงไม่ได้กล่าวต่อว่าช่วงหลายวันมานี้ นางฟังประโยคดังกล่าวจนแทบจะท่องย้อนหลังได้แล้ว

เมื่อถึงลานรับรอง ซูเหยากับอิงหลิงก็เดินเข้ามาทักทาย หลังคารวะบิดาของมู่หลานเรียบร้อย ซูเหยาจึงขยับมากระซิบข้างหูเพื่อน

“วันนี้เจ้าคงไม่คิดปีนอะไรอีกกระมัง?”

“ข้าเข้าประตูมา”

“ข้าหมายถึงตอนกลับ”

อิงหลิงยกพัดปิดรอยยิ้ม ส่วนมู่หลานปรายตามองเสี่ยวถิงที่หลบสายตาทันที

ยังไม่ทันได้ซักว่าใครเป็นคนเล่า เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นด้านหลัง

“คุณหนูไป๋ วันนี้งดงามยิ่งนัก”

หลี่เหิงเดินเข้ามาพร้อมหลี่เฟิง พัดในมือยังไม่ทันคลี่ มู่หลานก็ถามกลับ

“ท่านทักเช่นนี้ไปกี่คนแล้วเจ้าคะ?”

“เจ้าคนแรก”

“เพราะเพิ่งมาถึงหรือ?”

หลี่เฟิงหลุดหัวเราะเบา ๆ หลี่เหิงหันมองพี่ชาย ก่อนกลับมาทำหน้าอ่อนใจใส่นาง

“ไว้หน้าข้าสักหน่อยสิ”

“เช่นนั้นข้าจะถามเบาๆ”

ซูเหยาหันไปกลั้นหัวเราะกับอิงหลิง หลี่เหิงส่ายหน้า แต่ยังมีรอยยิ้ม ก่อนประสานมือทักทายใต้เท้าไป๋

เมื่อขุนนางกลุ่มหนึ่งเดินผ่านไป บิดาของมู่หลานจึงถามเสียงต่ำ

“เรื่องที่ตรวจสอบ มีความคืบหน้าหรือไม่?”

หลี่เหิงหุบพัด

“บัญชีของที่ส่งเข้าวังในสัปดาห์นี้ยังไม่พบความผิดปกติ แต่ข้ากำลังเทียบกับรายการก่อนหน้านั้น มีใบรับของบางฉบับที่ต้องขอตรวจจากคลังอีกครั้ง”

“หมายความว่าของอาจถูกเปลี่ยนไปก่อนที่ซูเหยาจะได้ยินเรื่องหรือเจ้าคะ?” มู่หลานถาม

“เป็นไปได้” เขาตอบ “ข้าจึงยังไม่อยากด่วนสรุปว่าของที่เพิ่งส่งเข้ามาคือเป้าหมาย”

หลี่เฟิงกล่าวต่อ

“วันนี้เพิ่มคนตรวจทางเข้าออกแล้ว ส่วนรายชื่อผู้ที่เข้าออกคลังในวันก่อนๆ ยังตรวจไม่ครบ”

ใต้เท้าไป๋พยักหน้า

“หากต้องใช้บัญชีจากทางข้า ให้คนไปขอได้ ข้าสั่งผู้ดูแลไว้แล้ว”

ก่อนจะพูดต่อ เสียงประกาศรับเสด็จก็ดังขึ้น ทุกคนจึงแยกกลับเข้าประจำที่

⸻

หลังพิธีถวายความเคารพ บรรยากาศในงานค่อยผ่อนคลาย เหล่าขุนนางสนทนากันตามศาลา ส่วนคุณหนูจากตระกูลต่างๆ เดินชมดอกไม้และภาพวาดที่จัดแสดงอยู่ริมระเบียง

มู่หลานอยู่กับสหายทั้งสอง โดยมีเสี่ยวถิงตามใกล้ๆ นางพยายามสนใจภาพตรงหน้า แต่สายตากลับเลื่อนไปยังข้ารับใช้ที่เดินผ่านอยู่เป็นระยะ

ซูเหยาแตะปลายพัดลงบนแขนนางเบาๆ

“ภาพอยู่ทางนี้ เจ้ามองประตูจนข้าจำได้แล้วว่ามีหมุดกี่ตัว”

“ข้าเพียงดูว่าท่านพ่ออยู่ที่ใด”

“อยู่ศาลาเดิม” อิงหลิงตอบ “หากมีเรื่อง คนขององค์ชายคงมาบอก อย่าเพิ่งทำให้ตัวเองเหนื่อยเลย”

มู่หลานพยักหน้า กำลังจะหันกลับไปดูภาพ ก็เห็นขันทีผู้หนึ่งเร่งฝีเท้าผ่านประตูด้านข้างเข้ามา

อีกฝ่ายหยุดพูดกับผู้ดูแลงานเพียงครู่เดียว สีหน้าของทั้งสองก็เปลี่ยนไป ผู้ดูแลงานรีบส่งคนตามขุนนางที่นั่งอยู่ศาลาฝั่งตะวันตก ก่อนนำขันทีผู้นั้นเข้าไปยังที่ประทับ

ไม่นาน เสียงดนตรีก็หยุดลง

ความเงียบค่อยๆ แผ่ผ่านลานจัดเลี้ยง มู่หลานขยับเข้าใกล้สหายโดยไม่รู้ตัว

ขันทีคุกเข่าลงเบื้องหน้าฮองเฮา

“ทูลฮองเฮา ขณะเปิดหีบเพื่อนำของบรรณาการออกจัดแสดง พบว่าหยกแกะสลักกับเครื่องทองบางชิ้นไม่ตรงกับบัญชีรับเข้า กระหม่อมจึงให้ช่างประจำคลังตรวจซ้ำแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่ตรงอย่างไร?”

ขันทีก้มหน้าต่ำกว่าเดิม

“เป็นของเลียนแบบพ่ะย่ะค่ะ”

เสียงพูดคุยดังขึ้นรอบลาน มู่หลานหันไปหาบิดาทันที เขาลุกจากที่นั่งแล้ว แต่ยังไม่ได้ก้าวออกมา

ฮองเฮาทรงวางถ้วยชา

“นำผู้ดูแลคลังกับช่างที่ตรวจของมาพบเรา อย่าให้ใครแตะต้องหีบเหล่านั้นอีก”

“พ่ะย่ะค่ะ ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง…”

ขันทีหยิบกระดาษพับออกจากแขนเสื้อ ส่งให้ผู้ดูแลงานนำขึ้นถวาย

“ก่อนหน้านี้มีการเบิกหีบชุดดังกล่าวออกไปตรวจและจัดฐานรอง ก่อนนำกลับเข้าคลัง กระหม่อมพบใบคำสั่งอยู่กับบัญชีเบิกจ่ายพ่ะย่ะค่ะ”

มู่หลานมองกระดาษฉบับนั้น หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้น

ฮองเฮาทอดพระเนตรอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยพระพักตร์

“อัครเสนาบดีไป๋”

บิดาของนางก้าวออกไปคุกเข่ากลางลาน

“กระหม่อมอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ”

“คำสั่งฉบับนี้ประทับตราของเจ้า”

เสียงซุบซิบเงียบลงทันที

มู่หลานกำพัดแน่น ขณะที่บิดาขออนุญาตตรวจเอกสาร ขันทีจึงนำกระดาษลงมาให้เขาดู

ใต้เท้าไป๋อ่านตั้งแต่ต้นจนจบ ก่อนพิจารณารอยตราที่มุมล่าง สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้น

“รอยตราคล้ายตราประจำตำแหน่งของกระหม่อม แต่กระหม่อมไม่เคยออกคำสั่งเบิกของบรรณาการชุดนี้พ่ะย่ะค่ะ”

ขุนนางผู้หนึ่งก้าวออกจากแถว

“เรื่องสำคัญถึงเพียงนี้ ท่านควรตรวจให้แน่ใจ อาจมีผู้ใต้บังคับบัญชาดำเนินการตามคำสั่งของท่านก็เป็นได้”

“ข้ายืนยันว่าไม่เคยสั่ง”

ขันทีที่มารายงานรีบก้มกราบ

“แต่ผู้มารับของแจ้งว่ามาจากจวนไป๋ และนำคำสั่งฉบับนี้มาด้วย กระหม่อมจึงยอมให้ขนออกไปพ่ะย่ะค่ะ”

คำว่า ‘จวนไป๋’ ทำให้สายตาหลายคู่หันมาทางมู่หลาน ซูเหยาขยับเข้ามายืนชิด ส่วนอิงหลิงจับข้อมือนางไว้เบา ๆ

มู่หลานฝืนสูดลมหายใจ นางอยากก้าวออกไปทันที แต่ยังไม่มีสิ่งใดในมือพอจะหักล้างคำกล่าวหา

หลี่เฟิงออกมายืนข้างบิดาของนาง

“ขอทรงให้เก็บใบคำสั่งฉบับนี้ไว้เป็นหลักฐาน และแยกสอบผู้เห็นการขนย้ายแต่ละคนก่อน ขณะนี้เราทราบเพียงว่ามีผู้ใช้ชื่อตระกูลไป๋ ยังไม่ทราบว่าผู้นั้นเป็นใคร”

ขุนนางคนเดิมหันมองเขา

“แต่มีตราประจำตำแหน่งกำกับอยู่—”

“จึงต้องตรวจว่าผู้ใดนำมาใช้” หลี่เฟิงตอบ “รวมถึงคนเฝ้าประตูและคนขนของ มิใช่อาศัยคำบอกเล่าของคนเดียว”

หลี่เหิงก้าวตามออกมา ขอให้ตรวจบัญชีรับคืนและใบส่งของจากร้านต้นทางประกอบกัน ก่อนหันไปถามขันที

“เบิกออกวันใด?”

“วันที่สิบสองขอรับ”

มู่หลานชะงัก วันนั้นอยู่ก่อนที่ซูเหยาจะไปซื้อสมุนไพร และก่อนพวกนางจะนำเรื่องมาบอกองค์ชายทั้งสอง

หลี่เหิงถามต่อ

“ตอนรับกลับ เจ้าตรวจของข้างในหรือไม่?”

ขันทีลังเล

“หีบมีผนึกครบ กระหม่อมตรวจจำนวนแล้วจึงให้เก็บเข้าคลัง…”

“หมายความว่าเจ้าไม่ได้เปิดดู”

อีกฝ่ายก้มหน้าลง

บิดาของมู่หลานวางคำสั่งคืนบนถาด มือของเขานิ่ง แต่นางมองเห็นกรามที่ขบแน่นจากระยะห่าง

นี่ไม่ใช่เพียงของหายไปแล้วบังเอิญพบตราของบิดา คนร้ายใช้คำสั่งพาของออกจากคลัง และปล่อยให้ผู้ดูแลเชื่อว่าตระกูลไป๋เป็นผู้รับผิดชอบมาตั้งแต่ต้น

ขณะทุกคนสนใจเอกสาร มู่หลานกลับสังเกตเห็นว่าขันทีผู้รายงานเหลือบมองประตูด้านข้างถึงสองครั้ง ทั้งที่ผู้ถามยืนอยู่ตรงหน้า

นางมองตามไป เห็นข้ารับใช้คนหนึ่งถอยพ้นเสาประตูอย่างรวดเร็ว

“เสี่ยวถิง” มู่หลานเรียกเสียงเบา “ไปบอกทหารตรงทางเดิน ให้แจ้งองค์ชายสามว่าข้าขอให้ตรวจคนที่เพิ่งออกประตูด้านข้าง อย่าตามไปเอง”

สาวใช้รับคำแล้วรีบเดินไป

เมื่อมู่หลานหันกลับมา ขันทีผู้นั้นกำลังยกแขนเช็ดเหงื่อ ชายแขนเสื้อร่นขึ้นเพียงเล็กน้อย เผยรอยสีดำเหนือข้อมือ ก่อนเขาจะรีบดึงผ้าปิด

นางยังเห็นไม่ชัดว่าเป็นรูปอะไร

แต่ท่ามกลางลมเย็นที่พัดผ่านลาน มือของเขากลับสั่นจนซ่อนไม่มิด