เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 6
วันที่เผยแพร่:
2026-10-31 02:09:47แสงแดดยามบ่ายกระทบผืนน้ำในสระบัวเป็นประกาย ทว่ามู่หลานกลับไม่มีอารมณ์ชม นางถือจดหมายจากซูเหยาเดินวนอยู่ข้างระเบียง ถอนหายใจจนเสี่ยวถิงเริ่มนับไม่ถ้วน
คำสั่งของบิดายังก้องอยู่ในหู‘ช่วงนี้ห้ามออกไปไหนตามลำพัง โดยเด็ดขาด แต่ข้อความท้ายจดหมายก็เร่งเร้าไม่แพ้กัน‘อย่ารอถึงพรุ่งนี้’ “หากออกไปแล้วท่านพ่อรู้ ข้าคงถูกดุจนหูชา แต่หากไม่ไปแล้วซูเหยาบุ่มบ่ามไปหาเรื่องเองอีก…” มู่หลานหยุดเดิน มองจดหมายในมืออย่างชั่งใจ เสี่ยวถิงรีบฉวยโอกาสพูด “เชื่อใต้เท้าเถิดเจ้าค่ะ เมื่อคืนก็เกือบเอาชีวิตไม่รอดแล้ว วันนี้พักก่อนมิได้หรือ?” “ข้าเพียงไปฟังว่านางรู้อะไร ไม่ได้จะไปตามจับคนร้ายเสียหน่อย” “เมื่อคืนคุณหนูก็เพียงไปชมโคมเจ้าค่ะ” มู่หลานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพับจดหมายเก็บ “เจ้ารออยู่ที่เรือน หากมีใครถาม บอกว่าข้ากินยาแล้วหลับอยู่ ประเดี๋ยวข้าก็กลับ” เสี่ยวถิงเบิกตากว้าง “แล้วหากใต้เท้ามาดูเองเล่าเจ้าคะ?” มู่หลานชะงักมือที่กำลังหยิบผ้าคลุมไหล่ “เจ้าก็… พยายามให้ข้าหลับต่ออีกหน่อย” “คุณหนู!” นางรีบสวมผ้าคลุมสีเขียวอ่อนทับอาภรณ์ แล้วเลี่ยงออกไปทางสวนก่อนสาวใช้จะห้ามต่อ ยิ่งอยู่เถียงนานก็ยิ่งมีโอกาสถูกจับได้ก่อนออกจากเรือน ⸻ กำแพงหลังสวนติดกับกอไผ่ทึบ เป็นจุดที่คนเดินผ่านน้อยที่สุด มู่หลานเลือกก้อนหินสูงข้างกำแพงเป็นที่เหยียบ ใช้มือขวาเกาะขอบแล้วค่อย ๆ ดันตัวขึ้น ระวังไม่ลงน้ำหนักกับแขนซ้ายที่บาดเจ็บ ตอนมองจากพื้น กำแพงไม่ได้สูงนัก พอขึ้นมานั่งคร่อมจริง ๆ พื้นด้านนอกกลับดูอยู่ไกลกว่าเดิมอย่างน่าประหลาด มู่หลานกลืนน้ำลาย ก่อนค่อย ๆ หย่อนขาลงตามรอยแยกของอิฐ อีกนิดเดียว… แคว่ก! ชายกระโปรงเกี่ยวเข้ากับกิ่งแห้งที่ยื่นพ้นแนวไผ่ นางชะงัก ก้มจะดึงออก แต่เท้าที่กำลังหาที่เหยียบกลับพลาดจากรอยอิฐ “ว้าย!” ร่างบางหงายลงจากกำแพง มู่หลานหลับตาปี๋ เตรียมรับแรงกระแทก ทว่าอ้อมแขนคู่หนึ่งกลับคว้าเอวไว้ทัน ดึงนางเข้าปะทะแผงอกกว้างจนลมหายใจสะดุด พื้นไม่ได้แข็งอย่างที่คิด ทั้งยังอุ่น และมีกลิ่นไม้จันทน์จาง ๆ อีกด้วย นางค่อย ๆ ลืมตา พบสาบเสื้อสีเทาอยู่ตรงปลายจมูก ก่อนเงยขึ้นเห็นใบหน้าที่ไม่ควรมาอยู่ตรงนี้เลยแม้แต่น้อย หลี่เฟิงก้มมองนาง ดวงตาคมมีแววระอาปนขบขัน “เมื่อคืนถือไม้รับกระบี่ วันนี้ปีนกำแพง คุณหนูไป๋มีงานอดิเรกไม่น้อยเลย” เสียงทุ้มดังอยู่ใกล้ใบหู มู่หลานเพิ่งรู้ตัวว่าแขนขวาของตนเกาะไหล่เขาแน่น ส่วนมือของเขายังประคองเอวนางอยู่ ใบหน้านางร้อนวูบ “ปะ… ปล่อยข้าก่อนเจ้าค่ะ” เขาวางเท้านางลงบนพื้น แต่ยังไม่ทันปล่อยมือดี มู่หลานก็รีบผละออก ปลายเท้าสะดุดชายกระโปรงที่ขาดจนถอยเสียหลัก มือหลี่เฟิงเอื้อมตามไป ทว่านางกลับยกมือปัดด้วยความตกใจ ตุ้บ! มู่หลานนั่งลงบนพื้นเต็มแรง ทั้งสองเงียบไปชั่วครู่ หลี่เฟิงมองมือตนเองที่ถูกปัดออก แล้วลดลงช้า ๆ “ครั้งนี้เจ้าปฏิเสธความช่วยเหลือเอง” “ข้าไม่ได้ตั้งใจจะลงมานั่ง!” นางกัดฟันลูบสะโพก ก่อนเงยหน้ามองเขาอย่างอับอายปนขัดใจ “ท่านมาทำอะไรหลังจวนข้าเจ้าคะ?” หลี่เฟิงย่อตัวลงตรงหน้า สายตาเหลือบไปยังเศษใบไม้บนผมนาง “มาตรวจทางรอบจวน หลังเกิดเรื่องเมื่อคืน พอดีเห็นใครบางคนกำลังห้อยอยู่บนกำแพง” “แล้วเหตุใดไม่ส่งเสียงเล่า?” “ข้าเกรงว่าเจ้าจะตกใจตกลงมา” มู่หลานก้มมองสภาพตนเอง เขาจึงกล่าวต่ออย่างใจเย็น “แต่ดูเหมือนไม่ส่งเสียงก็ได้ผลเช่นกัน” นางอยากเถียง ทว่าหาหลักฐานเข้าข้างตัวเองไม่ได้สักอย่าง หลี่เฟิงยื่นมือมาอีกครั้ง คราวนี้มู่หลานยอมจับ เขาดึงนางขึ้นอย่างระวังไม่ให้กระเทือนแขนซ้าย ก่อนปล่อยทันทีที่ยืนมั่น “แผลเปิดหรือไม่?” นางขยับแขนเล็กน้อยแล้วส่ายหน้า “ไม่เจ้าค่ะ” เขามองผ้าพันแผลที่พ้นชายแขนเสื้อ ครั้นไม่เห็นเลือดซึมจึงค่อยเบนสายตากลับมาหานาง “จะไปไหน?” มู่หลานปัดฝุ่นบนกระโปรง เชิดหน้าขึ้นกลบเกลื่อนความอาย “ออกมาสูดอากาศเจ้าค่ะ” หลี่เฟิงเงยหน้ามองกำแพง แล้วมองประตูข้างซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่มาก “อากาศทางประตูไม่ดีหรือ?” มู่หลานเม้มปาก นางเสียเวลามากพอแล้ว ซูเหยาอาจนั่งรอจนคิดจะออกไปตามหาความจริงด้วยตนเองก็ได้ นางจึงขยับเลี่ยงไปด้านข้าง แต่หลี่เฟิงก้าวมาขวางเสียก่อน “เพิ่งรอดจากคนร้ายมา เจ้าควรมีคนติดตาม” “ข้าไม่ได้จะไปไหนไกล” “เมื่อคืนเจ้าก็ไม่ได้ออกจากเมือง” คำตอบนั้นทำให้นางชะงัก เขาก้าวเข้ามาอีกนิด มู่หลานถอยตามจนหลังแตะกำแพงโดยไม่รู้ตัว หลี่เฟิงหยุดตรงหน้า ไม่ได้แตะต้องนาง ทว่าระยะใกล้เพียงเท่านี้ก็ทำให้นางต้องเงยหน้ามอง “หรือท่านจะเฝ้าข้าทุกวันเลยเจ้าคะ?” “หากเจ้าหาเรื่องตกจากที่สูงทุกวัน ก็คงต้องพิจารณา” มู่หลานรู้สึกว่าตนแพ้ทางคำพูดเขาตั้งแต่ถูกจับได้บนกำแพงแล้ว จึงรวบรวมความกล้าตอบกลับ “ตามดูข้าถึงเพียงนี้ หรือท่านหลงเสน่ห์ข้าเข้าแล้ว?” หลี่เฟิงนิ่งไป มู่หลานเกือบยิ้มอย่างผู้ชนะ แต่เขากลับก้มหน้าลงเล็กน้อย สบตานางตรง ๆ “หลงเสน่ห์?” เสียงทวนคำเบาจนนางต้องกลั้นหายใจ มุมปากเขายกขึ้นนิดหนึ่ง “เจ้าคิดว่าข้ามายืนรอให้เจ้าตกใส่อ้อมแขนอีกหรือ?” ภาพเมื่อครู่ย้อนกลับมาทันที ทั้งมือที่โอบเอวและใบหน้าซึ่งอยู่ใกล้เกินไป มู่หลานหน้าแดงขึ้นอีกครั้ง “ข้าไม่ได้ตั้งใจตกใส่ท่านเสียหน่อย!” “ข้าก็ยังไม่ได้กล่าวหา” นางหลบตา แล้วเพิ่งรู้ว่าตนไม่ควรเริ่มเรื่องนี้แต่แรก หลี่เฟิงยกมือขึ้น มู่หลานเผลอเอนหนี แต่เขาเพียงหยิบใบไผ่ออกจากเส้นผมให้ ก่อนถอยเปิดระยะตามเดิม “เอาล่ะ ธุระที่ต้องปีนกำแพงไปทำคืออะไร?” “ข้ามีนัดกับซูเหยาที่โรงน้ำชาเจ้าค่ะ” “เรื่องใด?” มู่หลานลังเล ก่อนตอบอย่างเสียไม่ได้ “นางนึกบางอย่างเกี่ยวกับเหตุเมื่อคืนออก อยากเล่าให้ข้ากับอิงหลิงฟัง” แววหยอกเย้าบนใบหน้าเขาจางลงทันที “นางรู้อะไร?” “หากข้ารู้แล้ว ข้าจะรีบไปฟังทำไมเล่าเจ้าคะ?” หลี่เฟิงมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “เช่นนั้นข้าไปด้วย” “ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ!” คำปฏิเสธออกมาเร็วเสียจนเขาเลิกคิ้ว มู่หลานรีบอธิบาย “พวกข้านัดคุยกันเอง หากท่านไปด้วย ซูเหยาอาจเกร็งจนพูดไม่ออก” “ข้าจะพยายามไม่ทำให้นางเกร็ง” “ท่านเพียงนั่งเฉย ๆ คนก็เกร็งแล้วเจ้าค่ะ” มุมปากเขาขยับอีกครั้ง “แต่ดูเหมือนเจ้าไม่เป็น” “ข้ากำลังพยายามอยู่ต่างหาก” คราวนี้หลี่เฟิงหัวเราะเบา ๆ จนมู่หลานเผลอมอง รอยยิ้มทำให้ใบหน้าเคร่งขรึมดูต่างจากเมื่อคืนมากพอจะทำให้นางลืมคำเถียงไปชั่วขณะ เขากลับเอ่ยต่อราวกับไม่ได้สังเกต “เรื่องที่คุณหนูหลินจะเล่าอาจเกี่ยวกับคดี ข้าต้องฟัง และเจ้าก็ไม่ควรเดินไปเพียงลำพัง” มู่หลานถอนหายใจ “ถ้าท่านตามไป ชาวบ้านคงมองกันทั้งถนนว่าบัณฑิตหน้าตาดีแต่ช่างซักผู้นี้เป็นใคร” “หน้าตาดี?” นางหลับตาลงทันที เหตุใดเขาจึงเลือกฟังเพียงคำนี้! “ข้าบอกว่าช่างซักด้วยเจ้าค่ะ” “ข้าได้ยินแล้ว” น้ำเสียงของเขาฟังพอใจอย่างน่าหมั่นไส้ มู่หลานจึงเลิกเสียเวลาต่อปากต่อคำ หันเดินไปตามทางข้างกำแพง “ตามใจก็แล้วกัน แต่ห้ามพูดเรื่องกำแพงต่อหน้าซูเหยานะเจ้าคะ” “เหตุใด?” “นางจะเอาไปพูดทั้งเดือน” หลี่เฟิงก้าวตามมาข้าง ๆ “เช่นนั้นก็ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจะหายไปจากสายตาข้าระหว่างทางหรือไม่” มู่หลานหันขวับ แต่เขากลับมองตรงไปข้างหน้าด้วยสีหน้าสงบ ราวกับเพิ่งกล่าวเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก นางสูดลมหายใจลึกแล้วเดินต่อ อุตส่าห์หนีออกจากจวนมาได้ กลับได้คนคุมเพิ่มมาอีกหนึ่งคน ทั้งยังเถียงชนะยากกว่าพ่อบ้านหลี่เสียด้วย เหนือกำแพงด้านหลัง เสียงเสี่ยวถิงเรียกหาแว่วมา มู่หลานจึงตะโกนตอบให้รู้ว่าตนลงมาอย่างปลอดภัยแล้ว ก่อนบอกจุดหมายและให้ตามไปสมทบที่โรงน้ำชา หลี่เฟิงเหลือบมองนาง “ไม่ให้สาวใช้เฝ้าเจ้านอนแล้วหรือ?” มู่หลานหยุดเดิน “ท่านได้ยินหรือ?” “เจ้าพูดดังพอสมควร” นางจ้องเขา ส่วนเขายังคงทำหน้าตาย การไปโรงน้ำชาครั้งนี้ยังไม่ทันเริ่มคุยเรื่องคนร้าย มู่หลานก็รู้แล้วว่าคนที่ทำให้นางปวดศีรษะที่สุดในยามนี้กำลังเดินอยู่ข้างกาย
บทล่าสุด
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 31
เย็นวันนั้น คนที่พ่อบ้านส่งไปยังจวนองค์ชายรองกลับมาพร้อมจดหมายตอบ มู่หลานเปิดอ่านทันที ‘ข้ายังไม่ได้ลงชื่อให้เจ้า หากอยากแข่งก็เลือกคู่เองได้ ส่วนธนูนั้นให้แล้ว ไม่ต้องคืน’ ด้านล่างมีข้อความต่ออีกบรรทัด ‘แต่หากเลือกข้า ข้าจะยินดีมาก’ เสี่ยวถิงเห็นนางหยุดอ่านจึงถามขึ้น“องค์ชายรองว่าอย่างไรเจ้าคะ?” “ให้ข้าเลือกคู่เอง” “เช่นนั้นคุณหนูจะเลือกผู้ใด?” มู่หลานพับจดหมาย ก่อนเหลือบมองธนูที่เก็บอยู่ข้างโต๊ะ “ขอให้ข้ายิงถูกเป้าก่อนเถอะ” สองวันที่เหลือนางจึงแบ่งเวลามาฝึกช่วงสั้นๆ พอถึงเช้าวันงาน ลูกศรส่วนใหญ่ก็อยู่บนเป้า แม้ยังไม่มีดอกใดปักกลางวงอย่างที่หวัง⸻ ซูเหยากับอิงหลิงรออยู่ใกล้ทางเข้าสนาม เมื่อเห็นมู่หลานลงจากรถม้า ซูเหยาก็มองกล่องในมือเสี่ยวถิงทันที “เจ้าจะลงแข่งจริงหรือ?” “ยังไม่ได้ลงชื่อ แล้วเจ้าเล่า?” “ข้าลองยืมธนูท่านพ่อมาฝึกแล้ว” “เป็นอย่างไรบ้าง?” “ท่านพ่อให้ข้าคืนก่อนทำตกใส่เท้า” อิงหลิงหลุดหัวเราะ ก่อนช่วยจัดสายผูกแขนเสื้อของมู่หลานให้กระชับ ทั้งสามเดินตามใต้เท้าไป๋เข้าสู่สนาม เสียงสายธนูดีดดังมาจากลานด้านหน้า สลับกับเสียงประกาศคะแนนและเสียงปรบมือ หลี่จิ่งเทีย
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 30
หน้าจวนมีห่อผ้าห่มกับเครื่องใช้เตรียมส่งไปยังหมู่บ้าน เฉินฝูกำลังช่วยพ่อบ้านผูกสัมภาระ เมื่อเห็นนางก็รีบวางเชือกแล้วคำนับ “ข้ากำลังจะขอพ่อบ้านเข้าไปขอบคุณคุณหนูพอดีขอรับ” “หากท่านขอบคุณทุกคนอีกรอบ วันนี้คงออกจากเมืองไม่ทัน” เฉินฝูยิ้มอย่างเก้อเขิน ข้างเอวมีห่อยาที่ซื้อให้ภรรยาผูกไว้แน่น มู่หลานเห็นแล้วจึงถามถึงขบวนกลับ เขาบอกว่าคนของหลี่เหิงรออยู่ตรงประตูตะวันตก จะเดินทางไปพร้อมกัน ใต้เท้าไป๋เดินออกมาตรวจความเรียบร้อย พ่อบ้านนำรายการส่งให้ ก่อนเรียกเฉินฝูเข้ามาฟังเรื่องงาน “ต่อไปเจ้ารับผิดชอบขนส่งของจวนไป๋ พ่อบ้านจะเป็นผู้แจ้งเที่ยวงานและค่าจ้าง” “ขอรับ” “วันนี้ส่งของแล้วกลับไปดูภรรยาก่อน เที่ยวถัดไปค่อยเข้ามารับงาน” เฉินฝูคำนับรับคำ แล้วก้มเขียนชื่อตนเองในใบรับของอย่างช้าๆ ใต้เท้าไป๋ให้พ่อบ้านอ่านรายการให้ฟังและทำสำเนาติดตัวไปด้วย มู่หลานยืนฟังพ่อบ้านทวนรายการไปด้วย ก่อนมองเขาพับสำเนาเก็บไว้ในเสื้ออย่างระมัดระวัง เมื่อรถออกไปสมทบกับขบวนของหลี่เหิง ใต้เท้าไป๋จึงหันมาหาบุตรสาว “ส่งคนเสร็จแล้ว ทีนี้กลับเรือนไปพักได้แล้ว” นางเพิ่งรับคำ คนเฝ้าประตูก็เข้ามาแจ้งว่าคุณชายกู้มาถึง
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 29
มู่หลานวางจดหมายลงข้างตะเกียง แล้วหยิบขึ้นมาอ่านอีกครั้ง หีบสองใบยังอยู่ในคลัง จ้าวผิงจึงไม่อาจเห็นมันถูกยกขึ้นเกวียนอย่างที่ให้การไว้ได้ แต่หากเขาจงใจโกหก เหตุใดต้องเพิ่มของที่ไม่ได้หายลงไปด้วย? เช้าวันถัดมา คนจากที่ทำการมาถึงจวนเพื่อขอให้นางไปยืนยันถ้อยคำที่เฉินฝูพูดก่อนถูกจับ ผู้ดูแลขบวนซึ่งอยู่ในเหตุการณ์ก็ถูกเรียกไปเช่นกัน เมื่อมู่หลานให้การเสร็จ หลี่เหิงก็เดินมาพบนางตรงระเบียง “วันนี้อาจได้คำตอบหลายเรื่องแล้ว” เขาบอก “เรื่องหีบหรือเจ้าคะ?” “มากกว่านั้น คนของข้าตามพบร้านที่รับสินค้าบางส่วนไว้ เจ้าของร้านกำลังมา” มู่หลานมองเขาทันที หลี่เหิงอธิบายว่า เมื่อคำให้การเรื่องของหายเริ่มไม่น่าเชื่อถือ เขาจึงให้คนตรวจร้านรับซื้อสินค้าที่จ้าวผิงเคยติดต่อด้วย ขณะเดียวกันก็เทียบบัญชีของร้านต้นทางกับของที่ยังอยู่ในคลัง “ข้าคงได้ใช้ความรู้เรื่องร้านค้าเสียที” เขากล่าว “ท่านใช้มาตั้งแต่จัดเสบียงแล้วเจ้าค่ะ” “ดี เจ้าจำได้ ข้าจะได้ไม่ต้องเล่าเองทุกครั้ง” มู่หลานยิ้ม ก่อนเจ้าหน้าที่จะออกมาเรียก ทั้งสองจึงเข้าไปในห้องพร้อมกัน จ้าวผิงนั่งอยู่ด้านหนึ่ง เฉินฝูอยู่ฝั่งตรงข้าม เจ้าของสินค้า
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 28
“เป็นลายมือข้าเองขอรับ” จ้าวผิงตอบในที่สุด เฉินฝูเงยหน้าขึ้นทันที แต่ยังไม่ทันได้พูด อีกฝ่ายก็กล่าวต่อ “ข้าเขียนให้ก่อนเกิดเหตุ เป็นค่าจ้างให้เขานำเกวียนมารอรับสินค้า ส่วนวันที่ลงไว้เป็นวันที่นัดจ่ายเงิน” ผู้สอบสวนก้มมองกระดาษอีกครั้ง “เช่นนั้นเจ้าว่าจ้างเขาจริง?” “ขอรับ ข้าจึงรู้จักเขา และจำได้ว่าเป็นผู้ใดตอนเห็นเกวียนเข้ามารับของที่ถูกปล้น” เฉินฝูก้าวไปข้างหน้า แต่เจ้าหน้าที่ขวางไว้ “ท่านไม่ได้ให้ข้าขับรถ! ท่านนำมันไปเอง แล้วเอากระดาษนี้มาให้ตอนคืนรถ!” “เจ้าจะพูดเช่นไรก็ได้ แต่ข้ามีคนในร้านยืนยันเรื่องการว่าจ้าง” ห้องเงียบลง มู่หลานมองกระดาษที่เมื่อครู่ดูเหมือนจะช่วยเฉินฝูได้ บัดนี้กลับถูกใช้ยืนยันว่าเขามีเหตุให้ไปอยู่ใกล้สินค้าในคืนนั้น หลี่เหิงเลื่อนกระดาษกลับไปตรงหน้าผู้สอบสวน “เก็บคำให้การทั้งสองฝ่ายไว้ก่อน ยังไม่ต้องตัดสินว่าผู้ใดพูดจริง” เขาหันไปหาเฉินฝู “ตอนรับเกวียนคืน เจ้าเห็นสิ่งใดผิดไปจากเดิมบ้าง?” ชายผู้นั้นขมวดคิ้ว พยายามนึก “มีโคลนมากขอรับ ข้าไม่ได้ตรวจอะไรนัก ฟ้าใกล้สางแล้ว อาเป่ารออยู่กับญาติ ข้าต้องไปรับเขาก่อนขนฟืนกลับบ้าน” “โคมหน้ารถเล่า?” มู่หลา
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 27
“พ่อจะกลับก่อนมืดหรือไม่?” อาเป่าถามขณะจับชายเสื้อบิดาอยู่หน้าสำนักเรียน เฉินฝูก้มจัดคอเสื้อให้ลูก ก่อนตอบว่ารับค่าจ้างกับซื้อยาให้แม่เสร็จแล้วจะรีบกลับ เด็กชายจึงยอมปล่อยมือ มู่หลานเห็นภาพนั้นก่อนออกเดินทาง นางยังหันกลับไปโบกมือให้เขา โดยไม่คิดว่าคำถามสั้นๆจะติดอยู่ในใจจนถึงประตูเมือง “ผู้ใดชื่อเฉินฝู?” เจ้าหน้าที่เรียกจากข้างด่าน ขบวนที่เพิ่งเปลี่ยนจากเดินเท้ามาขึ้นรถตรงศาลาพักม้าจึงหยุดลงอีกครั้ง เฉินฝูเดินออกไปพร้อมห่อสัมภาระ “ข้าเองขอรับ” เจ้าหน้าที่ก้มตรวจเอกสาร ก่อนส่งสัญญาณให้คนข้างหลังเข้าประกบ “ไปกับพวกเรา” “มีเรื่องอะไรหรือขอรับ?” “เจ้าต้องให้การเรื่องปล้นสินค้านอกประตูตะวันตก” เสียงนั้นทำให้มู่หลานเปิดม่านทันที เฉินฝูยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้ารัว “ข้าไม่ได้ปล้นผู้ใด พวกท่านจำคนผิดแล้ว!” “ชื่อเฉินฝู อยู่หมู่บ้านริมลำธาร รับจ้างขนของ มีเกวียนหนึ่งคัน ใช่หรือไม่?” “ใช่ แต่—” เจ้าหน้าที่จับแขนเขาไว้ หลี่เหิงซึ่งอยู่หน้าขบวนจึงลงจากม้าแล้วเดินเข้ามา “เขาเดินทางมากับข้า มีหลักฐานใดจึงมาตามตัว?” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รีบคำนับแล้วนำเอกสารให้ดู “เกวียนของเ
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 26
มู่หลานเลื่อนตะเกียงเข้ามาใกล้แผนทางที่ขีดไว้บนกระดาษ แล้ววางนิ้วลงตรงช่วงกลางเนิน “ตรงนี้มีที่ให้พักของหรือไม่เจ้าคะ?” บิดาของอาเป่าก้มมอง ก่อนพยักหน้า “มีลานเผาถ่านเก่าขอรับ พื้นค่อนข้างราบ” “แบ่งคนรับส่งกันตรงลานเผาถ่านเถอะเจ้าค่ะ จะได้ไม่ต้องเดินขึ้นลงตลอดทางทุกเที่ยว” มู่หลานชี้ลงบนแผนทาง บิดาของอาเป่าก้มดูแล้วพยักหน้า ลานที่นางเลือกอยู่กึ่งกลางเนิน พื้นราบพอพักของและมีทางให้คนเดินสวนกันได้ หลี่หมิงจึงจัดคนเป็นสองชุด ให้ผู้ที่ได้พักแล้วลงไปรับของ ส่วนคนที่เพิ่งขนข้าวกลับมารอรับช่วงบน ตกลงกันเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายพัก เพราะพรุ่งนี้ยังต้องใช้แรงอีกมาก⸻ เสียงกระดิ่งม้าดังขึ้นหลังฟ้าสางไม่นาน มู่หลานยืนรออยู่ที่ลานเผาถ่านกับเสี่ยวถิง เห็นคนหาบทยอยขึ้นมาตามทาง แต่ละคนแบกห่อข้าวที่แบ่งให้เล็กลงแล้ว ถัดไปเป็นม้าต่างบรรทุกยาและผ้าห่ม ชายที่เดินตามมาหยุดตรงโค้งเพื่อช่วยประคองตะกร้าไม่ให้เกี่ยวกิ่งไม้ พอเขาเงยหน้า มู่หลานจึงจำได้ “องค์ชายสี่?” หลี่เหิงหันมา เสื้อคลุมมีรอยโคลนตรงชาย ผมข้างขมับหลุดจากที่รวบเล็กน้อย “เหตุใดทำหน้าเช่นนั้น ข้าเดินขึ้นเขาเองเป็นนะ” “ข้าเพียงไม่คุ้นต
บางทีคุณอาจจะชอบ
คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อวินจงมี่1.3M viewsนับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ
อิงเซี่ย73.2K viewsสตรีขี่ม้าออกศึก
ปาเย่วเซิ่งเซี่ย1.4M viewsลุงดำ
กาสะลอง68.7K viewsIdolize you รักครั้งนี้ต้องดีกว่าเดิม!
SUNISAYOK172 viewsหมอร้ายพ่ายรัก
Nidchynoi67 viewsใต้บัญชาอคิราห์
มุนดัล56 viewsเด็กดื้อของพี่วิศวะ
เย้ายวน115 views
