เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 7
วันที่เผยแพร่:
2026-10-31 03:05:50ผู้คนเดินขวักไขว่รอบท่าเรือ เสียงพ่อค้าแม่ขายร้องเรียกลูกค้าดังแข่งกันตลอดสองข้างทาง แต่มู่หลานในอาภรณ์สีเขียวอ่อนกลับไม่มีแก่ใจมองสินค้า เอาแต่เหลียวมองบุรุษชุดเทาที่เดินตามมาไม่ห่าง
นางลองหยุดดูแผงเครื่องหอม เขาก็หยุด นางขยับหลบหลังกลุ่มคนหาบของ พอพ้นออกมา เขากลับยืนรออยู่ข้างหน้าเสียแล้ว “โรงน้ำชาอยู่ทางนี้” หลี่เฟิงบอกอย่างใจเย็น มู่หลานสูดลมหายใจลึก “ข้ารู้เจ้าค่ะ” “ข้านึกว่าเจ้าหลงทาง เห็นเดินอ้อมอยู่หลายรอบ” นางหันมองเขาอย่างขัดใจ อีกฝ่ายกลับทำหน้าสงบ ราวกับไม่ได้รู้ทันเลยว่านางกำลังพยายามสลัดเขา “ท่านจะตามข้าไปจนถึงในห้องเลยหรือเจ้าคะ?” “เจ้าจะเล่าเรื่องอยู่หน้าร้านหรือ?” “พวกข้าอาจมีเรื่องส่วนตัวของสตรีคุยกันด้วย” “ถึงตอนนั้นเจ้าค่อยบอก” มู่หลานเม้มปาก เถียงมาตลอดทางก็ยังไม่ได้สิ่งใด นอกจากรู้ว่าองค์ชายสามตอบคำถามได้น่าหงุดหงิดเพียงใด หลี่เฟิงเหลือบมองนาง ก่อนขยับเข้ามากันคนหาบเข่งที่เดินสวนผ่านไม่ให้ชนแขนซ้าย “เดินดูทางด้วย” “ข้าดูอยู่เจ้าค่ะ” “เมื่อครู่เจ้ามองข้า” นางหันกลับไปมองถนนทันที ได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ จากด้านข้างแล้วก็ยิ่งไม่อยากหันไปอีก ⸻ โรงน้ำชาเมฆาคล้อยตั้งอยู่ริมคลอง ตัวอาคารไม้สองชั้นเปิดรับลมจากผิวน้ำ มู่หลานแจ้งชื่อซูเหยากับเด็กรับใช้ ก่อนเดินขึ้นไปยังห้องรับรองด้านบน เสี่ยวถิงตามมาทันตรงบันไดพอดี สาวใช้ยังหอบนิด ๆ แต่พอเห็นเจ้านายอยู่ครบทั้งตัวก็ผ่อนลมหายใจ “บ่าวนึกว่าจะตามไม่ทันเสียแล้วเจ้าค่ะ” “ทันสิ ข้าแวะดูของระหว่างทาง” หลี่เฟิงมองนาง แต่ไม่ได้เปิดโปงเรื่องเดินอ้อม เสี่ยวถิงก้าวไปเคาะประตู เมื่อได้ยินเสียงขานรับจึงเปิดให้ มู่หลานรีบเข้าไปก่อน แล้วหมุนตัวหมายจะดึงประตูปิด ฝ่ามือข้างหนึ่งกลับแตะบานประตูไว้ทัน นางเงยหน้ามองหลี่เฟิง เขาก้มลงมองตอบ “ยังไม่มีใครบอกว่าเริ่มคุยเรื่องส่วนตัวแล้ว” มู่หลานจำต้องปล่อยมือ เขาจึงเดินผ่านเข้าไปอย่างหน้าตาเฉย ซูเหยาลุกขึ้นจากโต๊ะทันทีที่เห็นผู้มาใหม่ อิงหลิงซึ่งนั่งอยู่ข้างกันก็วางพัดลง ทั้งสองจำชายผู้ช่วยชีวิตเมื่อคืนได้ แม้วันนี้เขาจะแต่งกายเรียบง่ายกว่าเดิม “องค์ชายสาม…” “ไม่ต้องมากพิธี ข้ามาฟังเรื่องเมื่อคืน” หลี่เฟิงนั่งลงริมหน้าต่าง มู่หลานจึงเลือกเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ก่อนหันไปบอกสหาย “นั่งเถิด ถือว่าเขาเป็นอากาศธาตุอยู่ตรงนั้นก็แล้วกัน” เขาเลิกคิ้ว แต่เพียงรับถ้วยชาจากเสี่ยวถิงโดยไม่ต่อคำ ซูเหยาโน้มเข้ามากระซิบ “เหตุใดเจ้าจึงมาพร้อมองค์ชายสาม?” “เขามาพบข้าที่จวน พอรู้ว่าเจ้ามีเรื่องเกี่ยวกับเมื่อคืนก็จะมาด้วย” “แล้วเมื่อครู่เจ้าปิดประตูใส่เขาทำไม?” มู่หลานนิ่งไปนิดหนึ่ง “ข้าอยากลองดูว่าจะสำเร็จหรือไม่” อิงหลิงยกพัดขึ้นบังรอยยิ้ม ส่วนเสียงทุ้มจากริมหน้าต่างดังขึ้นโดยที่เจ้าตัวยังมองถ้วยชาอยู่ “คราวหน้าลองเลือกเรื่องที่ไม่กระทบแขนข้างนั้น” มู่หลานก้มมองแขนตนเอง แล้วตัดสินใจเข้าเรื่องทันที “ซูเหยา เจ้านึกอะไรออก?” รอยยิ้มบนใบหน้าสหายค่อย ๆ จางลง นางรอจนเสี่ยวถิงปิดประตูเรียบร้อยจึงพูด “วันก่อนข้าไปตลาดเก่ากับท่านแม่ ระหว่างรอร้านสมุนไพรจัดยา ข้าเดินไปดูเครื่องหอมด้านหลัง แล้วได้ยินคนสองคนคุยกันอยู่หลังฉาก” หลี่เฟิงวางถ้วยลงอย่างเงียบเชียบ “คนในร้านหรือ?” “คนหนึ่งเป็นพ่อค้าของร้านนั้นเจ้าค่ะ อีกคนสวมเสื้อคลุมสีดำ ข้าเห็นเพียงด้านข้าง” “พวกเขาพูดเรื่องใด?” มู่หลานถาม “งานเลี้ยงชมบุปผาในวังสัปดาห์หน้า” อิงหลิงขมวดคิ้ว “งานที่ฮองเฮาจัดหรือ?” ซูเหยาพยักหน้า แล้วลดเสียงลง “ข้าได้ยินว่าต้องเปลี่ยนของก่อนเริ่มงาน หากเกิดเรื่องขึ้นก็ให้หลักฐานไปอยู่กับคนที่เตรียมของเข้าวัง จากนั้นพวกเขาก็เอ่ยชื่อขุนนางหลายตระกูล… มีตระกูลไป๋ด้วย” มู่หลานหยุดมือที่กำลังเอื้อมไปหาถ้วยน้ำ “เจ้าฟังแน่หรือ?” “เพราะเป็นชื่อสกุลเจ้า ข้าจึงจำได้” ความเงียบแผ่ไปทั่วห้อง มู่หลานค่อย ๆ วางมือลงบนตัก “ของที่ว่าจะเปลี่ยนคืออะไร?” “ข้าไม่รู้ ได้ยินเพียงคำว่า ‘ยา’ แต่ไม่แน่ใจว่าหมายถึงยาชนิดใด พอข้าขยับเข้าไปใกล้ พื้นไม้ก็ดัง คนในร้านจึงออกมาถามว่าข้าหาอะไร” หลี่เฟิงเอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย “เขารู้ว่าเจ้าเป็นใครหรือไม่?” ซูเหยาเม้มปาก “บ่าวมาตามข้าพอดี เรียกข้าว่าคุณหนูหลินต่อหน้าเขา” มู่หลานกับอิงหลิงสบตากัน คนร้ายเมื่อคืนเรียกซูเหยาได้ถูกต้องเช่นกัน “เหตุใดตอนนั้นจึงไม่บอกใคร?” หลี่เฟิงถาม “ข้าได้ยินไม่ครบ นึกว่าอาจเป็นเรื่องจัดส่งสินค้าหรือขัดแย้งกันในร้าน จนเมื่อคืนพวกมันเจาะจงเข้าหาข้า… ข้าจึงนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา” ซูเหยาหันมาหามู่หลาน สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล “ข้าไม่รู้ว่าเกี่ยวกันหรือไม่ แต่หากเกี่ยวจริง พวกมันอาจไม่ได้คิดหยุดเพียงแค่ทำร้ายข้า” มู่หลานกำชายเสื้อแน่น นางเคยคิดว่าช่วยซูเหยารอดแล้ว เรื่องที่เห็นในนิมิตก็คงผ่านพ้นไป ทว่าคำพูดของเพื่อนกลับเปิดให้เห็นอันตรายอีกด้านซึ่งนางไม่เคยรู้มาก่อน งานเลี้ยงในวัง ตระกูลไป๋ และของบางอย่างที่ต้องถูกสับเปลี่ยน… หากเป็นการใส่ร้ายจริง ผู้วางแผนย่อมต้องรู้ว่าใครรับผิดชอบสิ่งใดในงาน มิใช่เพียงพ่อค้าสมุนไพรสองคนจะจัดการได้ตามลำพัง “ร้านนั้นอยู่ตรงไหน?” หลี่เฟิงถาม ซูเหยากำลังจะตอบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง ทุกคนหันมองพร้อมกัน เด็กรับใช้เอ่ยจากด้านนอกว่ามีผู้ขอพบหลี่เฟิง ครั้นได้ยินชื่อคนที่มา เขาก็พยักหน้าให้เสี่ยวถิงเปิดประตู บุรุษร่างสูงโปร่งในอาภรณ์ปักลายเมฆทองก้าวเข้ามา รอยยิ้มบนใบหน้าทำให้บรรยากาศเคร่งเครียดสะดุดไปชั่วขณะ ดวงตาคู่นั้นกวาดผ่านผู้คนในห้อง ก่อนหยุดอยู่ที่มู่หลาน “ข้าเห็นพี่สามเข้าร้านมา จึงตามขึ้นมาทัก ไม่คิดว่าจะได้พบคุณหนูไป๋ด้วย” มู่หลานจำเขาได้ทันที หลี่เหิง องค์ชายสี่ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องเที่ยวเก่ง รู้จักร้านดี ๆ ทั่วเมือง และพูดจาชวนให้คนฟังเผลอยิ้มได้เสมอ “นั่งอยู่ที่นี่เอง” เขากล่าวต่อ “มิน่า วันนี้ชั้นล่างจึงดูเงียบเหงากว่าปกติ” มู่หลานมองอย่างไม่เข้าใจ หลี่เหิงยิ้มกว้างขึ้นนิดหนึ่ง “คนงามขึ้นมาอยู่ข้างบนหมดแล้ว” อิงหลิงหลุบตาพร้อมรอยยิ้ม ซูเหยาซึ่งยังเครียดอยู่ก็เผลอมองมู่หลาน ส่วนมู่หลานเองไม่รู้ควรรับคำเช่นไร จึงได้แต่ค้อมศีรษะทักทาย เสียงถ้วยชาถูกวางลงดังขึ้นเบา ๆ “เจ้ามาทำอะไรแถวนี้?” หลี่เฟิงถาม “ตรวจบัญชีร้านค้า” พี่ชายเหลือบมองอาภรณ์ประณีตกับพัดในมือน้อง “แต่งตัวเช่นนี้ไปตรวจบัญชี?” “พ่อค้าจะได้ยินดีเปิดประตูต้อนรับ หากข้าทำหน้าเหมือนท่าน เขาคงรีบปิดร้านก่อน” ซูเหยาหลุดหัวเราะแล้วรีบยกมือปิดปาก หลี่เฟิงเพียงมองน้องชายอย่างรู้ทัน หลี่เหิงไม่ได้สนใจสายตานั้น เขาขยับมาถึงเก้าอี้ว่างข้างมู่หลาน “ขอนั่งด้วยคนได้หรือไม่?” นางยังไม่ทันตอบ หลี่เฟิงก็แตะพนักเก้าอี้ไว้ “อีกฝั่ง” หลี่เหิงเลิกคิ้ว “เก้าอี้ตัวนี้นั่งไม่ได้หรือ?” “แขนนางบาดเจ็บ เจ้านั่งตรงนั้นจะเบียด” ผู้มาใหม่เหลือบเห็นผ้าพันแผลแล้วขยับเก้าอี้ออกห่างทันที รอยยิ้มอ่อนลงเล็กน้อย “ขออภัย ข้าไม่ทันเห็น” เขาย้ายไปนั่งอีกฝั่งอย่างว่าง่าย แต่ยังไม่วายหันมาหาพี่ชาย “พี่สามดูแลละเอียดถึงเพียงนี้ ข้าค่อยเบาใจ” มู่หลานรู้สึกร้อนขึ้นที่แก้ม “เขาเพียงมาสอบถามเรื่องคนร้ายเจ้าค่ะ” “ข้ายังไม่ได้ถามว่าเหตุใดจึงดูแลเลยนะ” นางชะงัก หลี่เหิงจึงหัวเราะเบา ๆ อย่างพอใจ หลี่เฟิงเลื่อนถ้วยเปล่าไปตรงหน้าน้องชาย “ดื่มชาเสีย จะได้พูดน้อยลง” “ท่านรินให้ ข้าย่อมดื่ม” “รินเอง” มู่หลานก้มหน้าซ่อนยิ้ม ครั้นเงยขึ้นก็พบว่าหลี่เหิงกำลังมองอยู่ เขาจึงยกกาขึ้นถามอย่างอารมณ์ดี “เติมชาหรือไม่?” “น้ำอุ่นเจ้าค่ะ ข้ายังต้องกินยา” เขาวางกาชาลง เปลี่ยนหยิบกาน้ำอุ่นแทน ก่อนรินแล้วเลื่อนให้ถึงมือขวาของนาง “เช่นนั้นวันนี้พักชาไว้ก่อน ของที่นี่หอมก็จริง แต่ไม่ได้หนีไปไหน” มู่หลานรับถ้วยมา กล่าวขอบคุณเบา ๆ หลี่เฟิงปล่อยให้น้องชายวางกาลง แล้วจึงกลับเข้าเรื่อง “เจ้าคุ้นกับร้านสมุนไพรในตลาดเก่าหรือไม่?” แววขี้เล่นของหลี่เหิงยังไม่หายไปทั้งหมด แต่สายตาเปลี่ยนเป็นตั้งใจฟัง “หลายร้าน มีเรื่องอะไร?” หลี่เฟิงหันไปทางซูเหยา “บอกชื่อร้านกับน้องข้า เขารู้เรื่องเส้นทางการค้า อาจช่วยตรวจได้” ซูเหยาเอ่ยชื่อร้าน หลี่เหิงฟังแล้วเคาะปลายพัดกับฝ่ามือเบา ๆ “รู้จัก ร้านนั้นรับส่งทั้งยาและเครื่องหอมให้หลายจวน” “รวมถึงของที่จะส่งเข้าวังด้วยหรือเจ้าคะ?” มู่หลานถาม เขาหันมองนาง “บางรายการผ่านพ่อค้าคนกลางเข้าไปได้ เหตุใดจึงถามถึงวัง?” ความเคร่งเครียดกลับมาในห้องอีกครั้ง มู่หลานวางถ้วยลง ก่อนสบตาซูเหยา หลี่เหิงเห็นสีหน้าของทั้งคู่จึงหุบพัด วางไว้ข้างมือ “เล่ามาเถิด คราวนี้ข้าจะไม่พูดแทรก” หลี่เฟิงพยักหน้าเล็กน้อยให้สหายของนางเริ่มเล่า มู่หลานมองพี่น้องทั้งสองสลับกัน เมื่อครู่ยังหยอกกันจนแทบลืมเรื่องหนักใจ แต่ยามเข้าเรื่อง คนหนึ่งกลับนิ่งฟังอย่างจับรายละเอียด อีกคนถามถึงผู้ค้าและเส้นทางส่งของได้ตรงจุด บางทีการมีหลี่เหิงอยู่ด้วยอาจช่วยพวกนางได้จริง หากเขายอมเลิกส่งยิ้มให้นางทุกครั้งที่พี่ชายหันไปถามซูเหยาเสียที
บทล่าสุด
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 31
เย็นวันนั้น คนที่พ่อบ้านส่งไปยังจวนองค์ชายรองกลับมาพร้อมจดหมายตอบ มู่หลานเปิดอ่านทันที ‘ข้ายังไม่ได้ลงชื่อให้เจ้า หากอยากแข่งก็เลือกคู่เองได้ ส่วนธนูนั้นให้แล้ว ไม่ต้องคืน’ ด้านล่างมีข้อความต่ออีกบรรทัด ‘แต่หากเลือกข้า ข้าจะยินดีมาก’ เสี่ยวถิงเห็นนางหยุดอ่านจึงถามขึ้น“องค์ชายรองว่าอย่างไรเจ้าคะ?” “ให้ข้าเลือกคู่เอง” “เช่นนั้นคุณหนูจะเลือกผู้ใด?” มู่หลานพับจดหมาย ก่อนเหลือบมองธนูที่เก็บอยู่ข้างโต๊ะ “ขอให้ข้ายิงถูกเป้าก่อนเถอะ” สองวันที่เหลือนางจึงแบ่งเวลามาฝึกช่วงสั้นๆ พอถึงเช้าวันงาน ลูกศรส่วนใหญ่ก็อยู่บนเป้า แม้ยังไม่มีดอกใดปักกลางวงอย่างที่หวัง⸻ ซูเหยากับอิงหลิงรออยู่ใกล้ทางเข้าสนาม เมื่อเห็นมู่หลานลงจากรถม้า ซูเหยาก็มองกล่องในมือเสี่ยวถิงทันที “เจ้าจะลงแข่งจริงหรือ?” “ยังไม่ได้ลงชื่อ แล้วเจ้าเล่า?” “ข้าลองยืมธนูท่านพ่อมาฝึกแล้ว” “เป็นอย่างไรบ้าง?” “ท่านพ่อให้ข้าคืนก่อนทำตกใส่เท้า” อิงหลิงหลุดหัวเราะ ก่อนช่วยจัดสายผูกแขนเสื้อของมู่หลานให้กระชับ ทั้งสามเดินตามใต้เท้าไป๋เข้าสู่สนาม เสียงสายธนูดีดดังมาจากลานด้านหน้า สลับกับเสียงประกาศคะแนนและเสียงปรบมือ หลี่จิ่งเทีย
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 30
หน้าจวนมีห่อผ้าห่มกับเครื่องใช้เตรียมส่งไปยังหมู่บ้าน เฉินฝูกำลังช่วยพ่อบ้านผูกสัมภาระ เมื่อเห็นนางก็รีบวางเชือกแล้วคำนับ “ข้ากำลังจะขอพ่อบ้านเข้าไปขอบคุณคุณหนูพอดีขอรับ” “หากท่านขอบคุณทุกคนอีกรอบ วันนี้คงออกจากเมืองไม่ทัน” เฉินฝูยิ้มอย่างเก้อเขิน ข้างเอวมีห่อยาที่ซื้อให้ภรรยาผูกไว้แน่น มู่หลานเห็นแล้วจึงถามถึงขบวนกลับ เขาบอกว่าคนของหลี่เหิงรออยู่ตรงประตูตะวันตก จะเดินทางไปพร้อมกัน ใต้เท้าไป๋เดินออกมาตรวจความเรียบร้อย พ่อบ้านนำรายการส่งให้ ก่อนเรียกเฉินฝูเข้ามาฟังเรื่องงาน “ต่อไปเจ้ารับผิดชอบขนส่งของจวนไป๋ พ่อบ้านจะเป็นผู้แจ้งเที่ยวงานและค่าจ้าง” “ขอรับ” “วันนี้ส่งของแล้วกลับไปดูภรรยาก่อน เที่ยวถัดไปค่อยเข้ามารับงาน” เฉินฝูคำนับรับคำ แล้วก้มเขียนชื่อตนเองในใบรับของอย่างช้าๆ ใต้เท้าไป๋ให้พ่อบ้านอ่านรายการให้ฟังและทำสำเนาติดตัวไปด้วย มู่หลานยืนฟังพ่อบ้านทวนรายการไปด้วย ก่อนมองเขาพับสำเนาเก็บไว้ในเสื้ออย่างระมัดระวัง เมื่อรถออกไปสมทบกับขบวนของหลี่เหิง ใต้เท้าไป๋จึงหันมาหาบุตรสาว “ส่งคนเสร็จแล้ว ทีนี้กลับเรือนไปพักได้แล้ว” นางเพิ่งรับคำ คนเฝ้าประตูก็เข้ามาแจ้งว่าคุณชายกู้มาถึง
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 29
มู่หลานวางจดหมายลงข้างตะเกียง แล้วหยิบขึ้นมาอ่านอีกครั้ง หีบสองใบยังอยู่ในคลัง จ้าวผิงจึงไม่อาจเห็นมันถูกยกขึ้นเกวียนอย่างที่ให้การไว้ได้ แต่หากเขาจงใจโกหก เหตุใดต้องเพิ่มของที่ไม่ได้หายลงไปด้วย? เช้าวันถัดมา คนจากที่ทำการมาถึงจวนเพื่อขอให้นางไปยืนยันถ้อยคำที่เฉินฝูพูดก่อนถูกจับ ผู้ดูแลขบวนซึ่งอยู่ในเหตุการณ์ก็ถูกเรียกไปเช่นกัน เมื่อมู่หลานให้การเสร็จ หลี่เหิงก็เดินมาพบนางตรงระเบียง “วันนี้อาจได้คำตอบหลายเรื่องแล้ว” เขาบอก “เรื่องหีบหรือเจ้าคะ?” “มากกว่านั้น คนของข้าตามพบร้านที่รับสินค้าบางส่วนไว้ เจ้าของร้านกำลังมา” มู่หลานมองเขาทันที หลี่เหิงอธิบายว่า เมื่อคำให้การเรื่องของหายเริ่มไม่น่าเชื่อถือ เขาจึงให้คนตรวจร้านรับซื้อสินค้าที่จ้าวผิงเคยติดต่อด้วย ขณะเดียวกันก็เทียบบัญชีของร้านต้นทางกับของที่ยังอยู่ในคลัง “ข้าคงได้ใช้ความรู้เรื่องร้านค้าเสียที” เขากล่าว “ท่านใช้มาตั้งแต่จัดเสบียงแล้วเจ้าค่ะ” “ดี เจ้าจำได้ ข้าจะได้ไม่ต้องเล่าเองทุกครั้ง” มู่หลานยิ้ม ก่อนเจ้าหน้าที่จะออกมาเรียก ทั้งสองจึงเข้าไปในห้องพร้อมกัน จ้าวผิงนั่งอยู่ด้านหนึ่ง เฉินฝูอยู่ฝั่งตรงข้าม เจ้าของสินค้า
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 28
“เป็นลายมือข้าเองขอรับ” จ้าวผิงตอบในที่สุด เฉินฝูเงยหน้าขึ้นทันที แต่ยังไม่ทันได้พูด อีกฝ่ายก็กล่าวต่อ “ข้าเขียนให้ก่อนเกิดเหตุ เป็นค่าจ้างให้เขานำเกวียนมารอรับสินค้า ส่วนวันที่ลงไว้เป็นวันที่นัดจ่ายเงิน” ผู้สอบสวนก้มมองกระดาษอีกครั้ง “เช่นนั้นเจ้าว่าจ้างเขาจริง?” “ขอรับ ข้าจึงรู้จักเขา และจำได้ว่าเป็นผู้ใดตอนเห็นเกวียนเข้ามารับของที่ถูกปล้น” เฉินฝูก้าวไปข้างหน้า แต่เจ้าหน้าที่ขวางไว้ “ท่านไม่ได้ให้ข้าขับรถ! ท่านนำมันไปเอง แล้วเอากระดาษนี้มาให้ตอนคืนรถ!” “เจ้าจะพูดเช่นไรก็ได้ แต่ข้ามีคนในร้านยืนยันเรื่องการว่าจ้าง” ห้องเงียบลง มู่หลานมองกระดาษที่เมื่อครู่ดูเหมือนจะช่วยเฉินฝูได้ บัดนี้กลับถูกใช้ยืนยันว่าเขามีเหตุให้ไปอยู่ใกล้สินค้าในคืนนั้น หลี่เหิงเลื่อนกระดาษกลับไปตรงหน้าผู้สอบสวน “เก็บคำให้การทั้งสองฝ่ายไว้ก่อน ยังไม่ต้องตัดสินว่าผู้ใดพูดจริง” เขาหันไปหาเฉินฝู “ตอนรับเกวียนคืน เจ้าเห็นสิ่งใดผิดไปจากเดิมบ้าง?” ชายผู้นั้นขมวดคิ้ว พยายามนึก “มีโคลนมากขอรับ ข้าไม่ได้ตรวจอะไรนัก ฟ้าใกล้สางแล้ว อาเป่ารออยู่กับญาติ ข้าต้องไปรับเขาก่อนขนฟืนกลับบ้าน” “โคมหน้ารถเล่า?” มู่หลา
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 27
“พ่อจะกลับก่อนมืดหรือไม่?” อาเป่าถามขณะจับชายเสื้อบิดาอยู่หน้าสำนักเรียน เฉินฝูก้มจัดคอเสื้อให้ลูก ก่อนตอบว่ารับค่าจ้างกับซื้อยาให้แม่เสร็จแล้วจะรีบกลับ เด็กชายจึงยอมปล่อยมือ มู่หลานเห็นภาพนั้นก่อนออกเดินทาง นางยังหันกลับไปโบกมือให้เขา โดยไม่คิดว่าคำถามสั้นๆจะติดอยู่ในใจจนถึงประตูเมือง “ผู้ใดชื่อเฉินฝู?” เจ้าหน้าที่เรียกจากข้างด่าน ขบวนที่เพิ่งเปลี่ยนจากเดินเท้ามาขึ้นรถตรงศาลาพักม้าจึงหยุดลงอีกครั้ง เฉินฝูเดินออกไปพร้อมห่อสัมภาระ “ข้าเองขอรับ” เจ้าหน้าที่ก้มตรวจเอกสาร ก่อนส่งสัญญาณให้คนข้างหลังเข้าประกบ “ไปกับพวกเรา” “มีเรื่องอะไรหรือขอรับ?” “เจ้าต้องให้การเรื่องปล้นสินค้านอกประตูตะวันตก” เสียงนั้นทำให้มู่หลานเปิดม่านทันที เฉินฝูยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้ารัว “ข้าไม่ได้ปล้นผู้ใด พวกท่านจำคนผิดแล้ว!” “ชื่อเฉินฝู อยู่หมู่บ้านริมลำธาร รับจ้างขนของ มีเกวียนหนึ่งคัน ใช่หรือไม่?” “ใช่ แต่—” เจ้าหน้าที่จับแขนเขาไว้ หลี่เหิงซึ่งอยู่หน้าขบวนจึงลงจากม้าแล้วเดินเข้ามา “เขาเดินทางมากับข้า มีหลักฐานใดจึงมาตามตัว?” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รีบคำนับแล้วนำเอกสารให้ดู “เกวียนของเ
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 26
มู่หลานเลื่อนตะเกียงเข้ามาใกล้แผนทางที่ขีดไว้บนกระดาษ แล้ววางนิ้วลงตรงช่วงกลางเนิน “ตรงนี้มีที่ให้พักของหรือไม่เจ้าคะ?” บิดาของอาเป่าก้มมอง ก่อนพยักหน้า “มีลานเผาถ่านเก่าขอรับ พื้นค่อนข้างราบ” “แบ่งคนรับส่งกันตรงลานเผาถ่านเถอะเจ้าค่ะ จะได้ไม่ต้องเดินขึ้นลงตลอดทางทุกเที่ยว” มู่หลานชี้ลงบนแผนทาง บิดาของอาเป่าก้มดูแล้วพยักหน้า ลานที่นางเลือกอยู่กึ่งกลางเนิน พื้นราบพอพักของและมีทางให้คนเดินสวนกันได้ หลี่หมิงจึงจัดคนเป็นสองชุด ให้ผู้ที่ได้พักแล้วลงไปรับของ ส่วนคนที่เพิ่งขนข้าวกลับมารอรับช่วงบน ตกลงกันเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายพัก เพราะพรุ่งนี้ยังต้องใช้แรงอีกมาก⸻ เสียงกระดิ่งม้าดังขึ้นหลังฟ้าสางไม่นาน มู่หลานยืนรออยู่ที่ลานเผาถ่านกับเสี่ยวถิง เห็นคนหาบทยอยขึ้นมาตามทาง แต่ละคนแบกห่อข้าวที่แบ่งให้เล็กลงแล้ว ถัดไปเป็นม้าต่างบรรทุกยาและผ้าห่ม ชายที่เดินตามมาหยุดตรงโค้งเพื่อช่วยประคองตะกร้าไม่ให้เกี่ยวกิ่งไม้ พอเขาเงยหน้า มู่หลานจึงจำได้ “องค์ชายสี่?” หลี่เหิงหันมา เสื้อคลุมมีรอยโคลนตรงชาย ผมข้างขมับหลุดจากที่รวบเล็กน้อย “เหตุใดทำหน้าเช่นนั้น ข้าเดินขึ้นเขาเองเป็นนะ” “ข้าเพียงไม่คุ้นต
บางทีคุณอาจจะชอบ
รวมเรื่องสั้นสุดฟิน
กาสะลอง329.8K viewsสุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ
กิตติรวิชญ์83.3K viewsเคียงตะวัน
ไออุ่นในฤดูหนาว85.0K viewsคุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี111.3K viewsขอรักสาวบ้านไร่
เย้ายวน73 viewsแท้งรัก
อารญา16 viewsนางร้ายคนนี้สามีไม่เคยรัก
ณนิจชา,ฟินเฟวา,ณภาวารี368 viewsครามคนเลว
ทิพยเวช104 views
