บทที่ 3

เมื่อค่ำคืนมาเยือน เมืองหลวงแคว้นต้าหลี่ก็สว่างไสวด้วยโคมกระดาษนับพันดวง แสงหลากสีทอดยาวตลอดถนนสายการค้า กลิ่นอาหารร้อน ๆ และขนมหวานลอยปะปนกัน เสียงดนตรีจากหอสุราเคล้ากับเสียงหัวเราะของผู้คนที่ออกมาเที่ยวงานเทศกาล

หลังพบกันที่จวนไป๋ตามนัด สตรีทั้งสามก็เดินทางมาถึงพร้อมบ่าวติดตาม

“ข้าบอกแล้วว่าชุดนี้งามที่สุด”

หลินซูเหยายกโคมดอกบัวสีชมพูขึ้นเทียบกับอาภรณ์สีม่วงเข้มปักลายบุปผา ปิ่นผีเสื้อเงินบนมวยผมถูกจัดใหม่อย่างประณีต พู่มุกสามสายแกว่งอยู่ข้างแก้ม ความหงุดหงิดเรื่องเมื่อเช้าดูจะเลือนหายไปแล้วตั้งแต่ได้โคมมาอยู่ในมือ

“เจ้าค่ะ งามที่สุดแล้วคุณหนูหลิน” อิงหลิงรับคำยิ้ม ๆ “หันกลับมาดูทางด้วย ประเดี๋ยวโคมจะชนคนข้างหน้า”

ซูเหยาจึงยอมเดินต่ออย่างพอใจ

มู่หลานเดินอยู่ด้านข้าง กลับแทบไม่ได้มองโคมในมือตน สายตาคอยสำรวจผู้คนที่สวนผ่าน ทั้งยังหันดูเป็นระยะว่าเสี่ยวถิงกับบ่าวอีกสองคนยังตามมาทันหรือไม่

ภาพซูเหยาวิ่งหนีกลางฝูงชนยังติดตา มู่หลานจึงคอยมองรอบตัว ไม่รู้ว่าอันตรายจะมาจากทางใด ยิ่งรอบตัวครึกครื้นเพียงใด ก็ยิ่งรู้สึกว่าตนกำลังมองข้ามบางอย่าง

“มู่หลาน เจ้าจะมาชมโคมหรือตรวจถนน?”

นางหันกลับมาตามเสียง ซูเหยากำลังมองด้วยความขัดใจ

“ตั้งแต่เดินมา เจ้ายังไม่ได้ชมชุดข้าสักคำ”

“งามมาก”

“เจ้ามองเข่งข้างทางอยู่”

มู่หลานรีบหันมองเพื่อนเต็มตา

“ชุดงาม ปิ่นก็งามมากเจ้าค่ะ”

“ฟังเหมือนเจ้าท่องตอบอาจารย์”

อิงหลิงหัวเราะเบา ๆ แล้วชี้ไปอีกฟากของถนน

“ตรงนั้นมีแผงเครื่องประดับ ลองไปดูกันเถิด เผื่อจะมีสิ่งใดดึงสายตามู่หลานออกจากเข่งได้บ้าง”

ซูเหยาตอบรับทันที มู่หลานจึงเดินตามไป โดยกำชับเสี่ยวถิงให้ตามอยู่ใกล้ ๆ

แผงเครื่องประดับตั้งอยู่ริมลานหน้าหอสุรา กลางลานมีการเชิดสิงโต ผู้คนเบียดเสียดเข้าไปชมจนเสียงกลองและเสียงปรบมือดังกลบคำพูดเป็นระยะ

ซูเหยาฝากโคมให้อิงหลิงถือ แล้วก้มดูปิ่นบนถาด มู่หลานยืนข้างนาง หันหลังให้ขอบแผงเพื่อคอยมองทางเดิน

ในจังหวะที่ฝูงชนขยับเข้าหาลาน ชายร่างใหญ่คนหนึ่งก็เดินกระแทกซูเหยาจนเซ

“อุ๊ย!”

มู่หลานคว้าแขนเพื่อนไว้ทัน ซูเหยาหันไปต่อว่าทันที

“เดินระวังหน่อยสิ!”

“ขออภัย แม่นาง ข้าไม่ได้ตั้งใจ”

ชายผู้นั้นก้มหน้า หมวกปีกกว้างบดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง เขาขยับผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่มู่หลานกลับเห็นมือของเขาเลื่อนเข้าใต้ชายเสื้อ

ด้ามมีดสั้นเผยออกมาตรงเอว บนนั้นสลักลายดอกบัวสีดำ

นางยังไม่รู้ว่าลายนั้นหมายถึงสิ่งใด แต่เมื่อเงยหน้าขึ้น ชายผู้นั้นกลับกำลังส่งสายตาให้คนอีกฝั่งของแผง

คนผู้นั้นเริ่มเดินเข้ามา

มู่หลานคว้าแขนซูเหยาแน่นขึ้นทันที

“อิงหลิง ถอยมา!”

ชายสวมหมวกหันกลับมา มือชักมีดออกจากเอว

“เขามีอาวุธ!” นางร้องเตือน “เสี่ยวถิง รีบไปตามทหารมา!”

เสียงกรีดร้องดังขึ้นข้างแผง ผู้คนผลักกันหนี ชายอีกสี่คนแหวกฝูงชนเข้ามา อาวุธที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อถูกชักออกจนแสงโคมสะท้อนวาบ

ซูเหยาหน้าถอดสี

“พวกเจ้าเป็นใคร! หากต้องการเงิน ข้าให้ได้ แต่อย่าเข้ามา!”

ชายที่ถือกระบี่ย่างเท้าเข้าหา สายตาจับอยู่ที่นาง

“พวกข้าไม่ได้มาเอาเงิน คุณหนูหลิน”

ยังไม่ทันสิ้นคำ เขาก็พุ่งเข้ามา

ซูเหยาร้องลั่น ขาทั้งสองแข็งค้าง มู่หลานกระโจนเข้าผลักนางออกจากแนวกระบี่โดยไม่ทันคิด

ฉับ!

คมอาวุธเฉือนผ่านแขนซ้าย เนื้อผ้าขาดออกพร้อมความเจ็บแสบ เลือดซึมแดงขึ้นในพริบตา

“มู่หลาน!”

อิงหลิงเข้าประคอง แต่นางกลับคว้ามือเพื่อนไว้แล้วดึงให้วิ่ง

“ไปเร็ว!”

มู่หลานผลักถาดเครื่องประดับขวางคนร้ายที่เข้าประชิด ปิ่นและกำไลกระจายลงพื้น ก่อนพาเพื่อนทั้งสองฝ่าช่องว่างข้างแผงออกไป

ด้านหลัง เสียงเสี่ยวถิงร้องเรียกทหารดังแทรกความโกลาหล บ่าวที่พยายามตามมาถูกฝูงชนเบียดจนห่างออกไปทุกที

มู่หลานมองหาทางไปถนนใหญ่ แต่ชายถือมีดอีกคนกลับขยับมาขวาง นางจึงเลี้ยวเข้าสู่ทางเดินข้างหอสุรา หวังอ้อมไปยังถนนอีกด้าน

“จับพวกมันไว้!”

เสียงตะโกนไล่หลังทำให้ทั้งสามเร่งฝีเท้า โคมดอกบัวหลุดจากมืออิงหลิง กลิ้งอยู่บนพื้น ก่อนถูกคนที่ตามมาเตะกระเด็น

มู่หลานจับมือซูเหยาไว้แน่น พยายามเลือกตรอกที่มีแสงลอดเข้ามา แต่เสียงฝีเท้ากลับไล่ประชิดจนแทบไม่มีเวลาให้หยุดดูทาง

ชายแขนเสื้อของซูเหยาเกี่ยวตะปูบนแผงไม้เก่า นางสะดุดจนมู่หลานต้องหันกลับมาดึง เนื้อผ้าฉีกขาดเป็นทาง

ซูเหยาหันมองด้านหลัง ใบหน้าซีดเผือด ปิ่นผีเสื้อเอียงจากมวยผม ภาพนั้นทำให้มู่หลานเย็นวาบไปทั้งตัว เหมือนที่เห็นเมื่อตอนเช้าไม่มีผิด

“อย่าหยุด!”

นางดึงเพื่อนให้วิ่งต่อ ความเจ็บที่แขนแล่นขึ้นทุกครั้งที่ขยับ แต่ยังไม่ยอมปล่อยมือ

แสงโคมดวงหนึ่งปรากฏอยู่ปลายตรอก มู่หลานรีบพาทั้งสองมุ่งไปหา ก่อนหัวใจจะหล่นวูบเมื่อเห็นประตูไม้ปิดแน่นอยู่ใต้ชายคา

ไม่มีทางออก

อิงหลิงวิ่งเข้าผลักประตู ซูเหยาช่วยทุบเรียกคนด้านใน มู่หลานลองกระแทกด้วยไหล่ข้างขวา แต่บานไม้แทบไม่ขยับ

เสียงฝีเท้าด้านหลังค่อย ๆ ชะลอลง

นางหันกลับไป เห็นคนร้ายทยอยเข้ามาปิดปากตรอก คมกระบี่ในมือคนหน้าสุดยังมีเลือดของนางติดอยู่

“หมดทางแล้วหรือ?”

เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วก้าวเข้ามา

ซูเหยาหยุดทุบประตู มือสั่นจนต้องจับแขนอิงหลิงไว้ อีกฝ่ายพยายามมองหาสิ่งใดสักอย่างรอบตัว แต่สองข้างมีเพียงกำแพงสูงกับแผงไม้ชำรุด

มู่หลานขยับมาขวางเพื่อน ก้มคว้าไม้ค้ำแผงขึ้นด้วยมือขวา แต่ไม้หนักกว่าที่คิด หรืออาจเป็นเพราะมือนางกำลังสั่น

นี่คือจุดจบของภาพที่เห็นหรือ?

นางรู้ล่วงหน้าแล้วแท้ ๆ เหตุใดจึงยังพาเพื่อนหนีไม่พ้น?

ชายถือกระบี่มองไม้ในมือนางอย่างเย้ยหยัน ก่อนยกอาวุธขึ้น

มู่หลานถอยครึ่งก้าว ยกไม้ขวางไว้ ซูเหยาร้องเรียกชื่อนาง คมกระบี่ก็ฟันลงมาแล้ว—

เคร้ง!

เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่น

เงาร่างสีครามเข้มทิ้งตัวลงจากหลังคา ชายอาภรณ์สะบัดผ่านสายตา กระบี่เล่มหนึ่งตวัดรับอาวุธที่กำลังฟันลงมา ก่อนบิดข้อมือสวนจนกระบี่ของคนร้ายกระเด็นหลุด

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเสียจนมู่หลานยังค้างอยู่ในท่ายกไม้ป้องกันตัว

ผู้มาใหม่เตะคนตรงหน้าถอยชนพรรคพวก แล้วหมุนตัวรับมีดที่แทงมาจากด้านข้าง คมกระบี่วาบขึ้น ชายถือมีดร้องลั่น อาวุธร่วงกระแทกพื้น

อีกสองคนพุ่งเข้ามาพร้อมกัน เขาเบี่ยงหลบ ดึงจังหวะให้คนหนึ่งเสียหลักขวางอีกคน ก่อนใช้ด้ามกระบี่กระแทกเข้าที่ท้องแล้วฟาดสันมือลงตรงต้นคอ

ร่างนั้นทรุดฮวบ

คนสุดท้ายถอยหนี แต่ยังไม่ทันพ้นระยะ เขาก็ถูกเตะล้มกระแทกแผงไม้ดังโครม

มู่หลานมองตามแทบไม่ทัน รู้ตัวอีกครั้ง คนร้ายที่ไล่ล่าพวกนางจนมุมก็นอนกองอยู่บนพื้น บางคนหมดสติ บางคนกุมแขนร้องคราง ไม่มีใครลุกขึ้นได้อีก

ชายในอาภรณ์สีครามสะบัดปลายกระบี่ออกเล็กน้อย สายตายังกวาดผ่านคนเหล่านั้นจนแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดขยับเข้ามา

จากนั้นจึงหันกลับมา

มู่หลานค่อย ๆ ลดไม้ในมือลง

แสงจันทร์ลอดผ่านช่องระหว่างหลังคา ส่องใบหน้าคมคายซึ่งสงบนิ่งราวกับการต่อสู้เมื่อครู่ไม่ได้ทำให้เขาต้องออกแรงมากนัก คิ้วเข้มทอดเหนือดวงตาที่มองตรงมา ชายแขนเสื้อปักลายเมฆไหวเบา ๆ ข้างกระบี่

เขาแต่งกายคล้ายบัณฑิต แต่ยืนอยู่ท่ามกลางคนร้ายที่ล้มลงด้วยฝีมือของตน

มู่หลานเผลอกลั้นหายใจ หัวใจที่ยังเต้นแรงจากการวิ่งกลับยิ่งผิดจังหวะเมื่อเขาก้าวเข้ามาใกล้ สายตาของเขาหยุดตรงแขนซ้ายที่มีเลือดซึม ก่อนเลื่อนขึ้นสบตานาง

“บาดเจ็บที่อื่นอีกหรือไม่?”

นางอ้าปาก แต่กลับตอบไม่ออกในทันที

ชายหนุ่มจึงยื่นมือมาจับปลายไม้ที่ยังค้างอยู่ในมือนาง แล้วลดมันลงอย่างช้า ๆ

“วางได้แล้ว”

น้ำเสียงทุ้มต่ำดังอยู่ตรงหน้า

“เจ้าปลอดภัยแล้ว”